H κυβέρνηση με επικεφαλής τον κ. Παπανδρέου ζούνε στον αστερισμό της συναίνεσης. Τα πάντα αναφέρονται και σχετίζονται με την ανάγκη να κινηθεί η χώρα συναινετικά και σε κλίμα συνεννόησης. Κάτω απο το βάρος των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων που θα πρέπει να έχουν νομοθετηθεί και δρομολογηθεί στο διάστημα των προσεχών τριών μηνών, το ηγετικό απαράτ του Παπανδρεϊκού Πασοκ εγκαταλείπει την πολιτική υπεροψία του, προσπαθεί να αποκρύψει την έμφυτη αλαζονεία του και θέτει το νέο "εθνικό" καθήκον της υποστήριξης ανυπάρκτων σχεδίων και πρόχειρων πολιτικών επιλογών. Ο φόβος της κοινωνικής έκρηξης ωθεί τους "υποταγμένους χειροκροτητές" σε αναζήτηση συμμάχων πέραν της κοίτης των υποτιθέμενων αξιών που πρεσβεύουν. Η κυβερνητική προσέγγιση πηγάζει απο την επιδίωξη της αποφυγής της προσωπικής αποτυχίας του Αρχηγού και της στενής του ομάδας. Η κοινωνική έκρηξη που μπορεί να δυναμιτίσει τις πιθανότητες και την προοπτική ενός καλύτερου μέλλοντος για τους Έλληνες δεν κερδίζει το ενδιαφέρον και την προσοχή τους.
Για τούτο και η προσπάθεια ενός κομματικού μορατόριουμ παίρνει οργανωτίστικα χαρακτηριστικά με εξορμήσεις των ηγετικών στελεχών ανά την επικράτεια. Απουσιάζει το πολιτικό σχέδιο την ώρα που οι θιασώτες του Παπανδρεϊσμού αντιτάσσονται στην κυβερνητική πολιτική,ενω εξοβελισμένες και εκτός κάθε συνεργασίας είναι οι δυνάμεις που έχουν τη συνείδηση, την θέληση και την ικανότητα να υλοποιήσουν μια πολιτική εξόδου από την κρίση.