ΥΠΕΡ ΠΑΣΟΚ- ΝΕΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Ρεπορτάζ από το “Βαθύ Λαρύγγι”

2012-01-27T22:55:00.000+02:00

Κυκλοφορεί ότι θα γίνει ανακεφαλαιοποίηση των βιώσιμων τραπεζών όχι ακριβώς με κοινές μετοχές άλλα με κοινές μετοχές χωρίς δικαίωμα ψήφου.

Το papaioannou.wordpress.com επικοινώνησε με το “Βαθύ Λαρύγγι” και αποκαλύπτει μια θεωρία άξια προσοχής.

Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό θα πρέπει να γνωρίζουμε το Βασικό θεωρητικό σχήμα της εγχώριας Elite που είναι πολύ απλό και καθιστά την Ελλάδα στα μάτια των Eυρωπαίων ειδική περίπτωση:
Ο πυρήνας τις ελληνικής elite είναι οι τραπεζίτες οι οποίοι συντηρούν τόσο τα κόμματα όσο και τον τύπο. Κάποιοι εξ αυτών βρίσκονται στα κόμματα εκ της ιδρύσεως τους, βρίσκονται στα ΔΣ σχημάτων των ΜΜΕ και ήδη στο διαδίκτυο. Κάποιοι που ήρθαν αργότερα για να ταράξουν τα νερά αλλά το σύστημα είναι μάλλον κλειστό και κάνα δυο νεοφερμένοι έφυγαν με σκάνδαλα στην πλάτη.
Στο τρίγωνο αυτό πέφτουν συνεχώς λεφτά και κρατική πίτα -δουλειές για να συντηρείται, ενώ κάποιος υπουργός -τοποθετημένος εκεί επί τούτου- υπογράφει έργα και συμβάσεις παραχωρήσεις και μετά εξαφανίζεται.

Αν το δεις το τρίγωνο με χρηματοοικονομικά κριτήρια, τόσο τα κόμματα όσο και πολλά συγκροτήματα του τύπου είναι χρεοκοπημμένα, αλλά διατηρούνται εν ζωή από τις τράπεζες για να παρέχουν επικοινωνιακές υπηρεσίες στην Αγία Ελληνική τριάδα.
Η Ιστορία είναι πάντα η ίδια και είναι ως εξής:

Με την βοήθεια του τύπου το φιλέτο-στόχος απαξιώνεται και φτιάχνεται κλίμα για την εκποίηση του. Αν πρόκειται για δημόσιο έργο ο Τύπος προάγει “την αναγκαιότητα του”. Ο πολιτικός αποφασίζει να το πουλήσει ή να το παραχωρήσει και στον διεθνή διαγωνισμό συμμετέχουν διεθνή σχήματα βιτρίνα, τα οποία έχουν πίσω τους, τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους του τύπου και των τραπεζών.

Περισσότερα στο http://papaioannou.wordpress.com/2012/01/27/%cf%81%ce%b5%cf%80%ce%bf%cf%81%cf%84%ce%ac%ce%b6-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%ce%b8%cf%8d-%ce%bb%ce%b1%cf%81%cf%8d%ce%b3%ce%b3%ce%b9/

Ο κύκλος έκλεισε

2012-01-27T16:08:00.001+02:00

Γράφει ο Ανέστιος.
Ο κύκλος του Πασοκ έκλεισε..Ο κ. Παπανδρέου φρόντισε γι αυτό. Με επιμονή και πάθος.
Κάποι ισχυρίζονται οτι το Πασοκ μπορεί να αναγεννηθεί. Μακάρι, αλλά φαντάζει εξαιρετικά απίθανο.Επιλέξαμε λίγες απο τις πολλές δηλώσεις επιφανών στελεχών του και πεισθήκαμε οτι ο κύκλος του Πασοκ έκλεισε.
Χάρης Καστανίδης: «Η χώρα μπαίνει στην πιο κρίσιμη φάση κι εμείς ως ΠΑΣΟΚ χτενιζόμαστε»
Ανδρέας Λοβέρδος: «Οποιος επιχειρήσει να πειράξει τον Γιώργο Παπανδρέου θα μετατρέψει τη χώρα σε μακελειό»Πάρης Κουκουλόπουλος: «Πέμπτη θέση στις δημοσκοπήσεις και πολύ μας είναι»Μιχάλης Χρυσοχοίδης: «Δεν είχα διαβάσει το μνημόνιο γιατί είχα άλλες υποχρεώσεις στο υπουργείο μου...»Κώστας Σκανδαλίδης: «Υπάρχει κενό ηγεσίας και πολιτικής διεύθυνσης στο ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να εκλέξει άμεσα νέο πρόεδρο»Χρήστος Παπουτσής: «Δικαιούμαι να αναρωτιέμαι, τι ήταν αυτό που κρατούσε κλειστά τόσο καιρό τα στόματα και ποιες δυνάμεις τα απελευθέρωσαν; Είναι άραγε τόσο αθώοι όλοι;»

Αγγλικό δίκαιο: πολύς μύθος και ελάχιστες αλήθειες

2012-01-27T15:10:00.000+02:00

Γράφει ο Νομικός

Ένα από τα ζητήματα που έχουν ανακύψει κατά τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων για το περίφημο πλέον PSI, είναι και αυτό του δικαίου που θα διέπει τα νέα ομόλογα.
Οι κάτοχοι των ελληνικών ομολόγων, που αναμένεται να δεχθούν μια μείωση της ονομαστικής των έχουν θέσει στο τραπέζι των συζητήσεων την απαίτηση τα νέα ομόλογα να διέπονται όχι από το ελληνικό, αλλά από το αγγλικό δίκαιο.
Γιατί θέλουν αγγλικό δίκαιο;
Προφανώς οι ομολογιούχοι φοβούνται μια μονομερή απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης με την οποία θα απομειώσει ακόμα παραπάνω ή και (σε έσχατη περίπτωση) θα διαγράψει , τα ομόλογα που έχουν στα χέρια τους.
Θεωρούν, επομένως, ότι το αγγλικό δίκαιο τους προστατεύει από μια τέτοια ενέργεια παρέχοντας μεγαλύτερη «ασφάλεια δικαίου». Και σε μια αφερέγγυα χώρα, με το ενδεχόμενο της πτώχευσης πάντα ανοικτό, η «ασφάλεια δικαίου» είναι λογικό ζητούμενο.
Ένα δεύτερο ζήτημα είναι ότι σε περίπτωση πτώχευσης της χώρας ή αθέτησης των υποχρεώσεων της, οι ομολογιούχοι μπορούν να προσφύγουν στα δικαστήρια της αλλοδαπής και να αποκτήσουν εκτελεστούς τίτλους για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τους. Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει ό,τι μπορούν να προβούν σε κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού δημοσίου.
Ισχύουν, όμως, όλα αυτά;
Κατ' αρχήν   η δανειακή σύμβαση του Μαΐου του 2010, που υπέγραψε η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου διέπεται από το Αγγλικό δίκαιο. Επιπλέον, το ελληνικό Δημόσιο έχει ήδη εκδώσει ομόλογα αξίας περί τα 20 δις ευρώ στο Αγγλικό δίκαιο.
Το δίκαιο της αναγκαστικής εκτέλεσης
Δεύτερον, ας υποθέσουμε ότι η Ελλάδα πτωχεύει και οι δανειστές μας προσφύγουν εναντίον μας στα δικαστήρια της Μ. Βρετανίας για να αποκτήσουν εκτελεστούς τίτλους προς ικανοποίηση των απαιτήσεων τους. Και έρχονται στην Ελλάδα για να εκτελέσουν. Ποιο δίκαιο αναγκαστικής εκτέλεσης θα ισχύσει;
Προφανώς το ελληνικό. Δεν μπορείς εντός της ελληνικής επικράτειας να προβείς σε αναγκαστική εκτέλεση με άλλο δίκαιο.
Σε κάθε περίπτωση το ελληνικό δημόσιο έχει τρόπο να αμυνθεί σ' έναν εκτελεστό τίτλο αλλοδαπού Δικαστηρίου, ας πούμε, αγγλικού δικαστηρίου ..
Ουδείς εμποδίζει την Κυβέρνηση της Ελλάδος να εισάγει στη βουλή κα ινα ψηφίσει νόμο, που προβλέπει ότι: «Προσφυγές των κατόχων ελληνικών ομολόγων, που απεκτήθησαν κατά τη διάρκεια υλοποίησης του μνημονίου, στα Ελληνικά δικαστήρια εναντίον του Ελληνικού κράτους, σε περίπτωση αθέτησης πληρωμών, κηρύσσονται απαράδεκτες», διότι απειλείται η υπόσταση του ελληνικού κράτους.
End of the story!
Οι ομολογιούχοι θα μείνουν στα χέρια τους με τον τίτλο της αναγκαστικής εκτέλεσης!
Μπορεί να αμυνθεί η χώρα;
Ας προεκτείνουμε λίγο την υπόθεση εργασίας.
Ας υποθέσουμε ότι η Ελληνική Κυβέρνηση δεν ψηφίζει τέτοιο νόμο και κάποιο   Hedge Fund που έχει στην κατοχή του ελληνικά ομόλογα, προσφεύγει στα Αγγλικά δικαστήρια, κερδίζει εκτελεστό τίτλο για την απαίτησή του και στη συνέχεια έρχεται στην Ελλάδα για εκτέλεση. Το ελληνικό δημόσιο αδιαφορεί. Το Hedge Fund επιλέγει και δεσμεύει την έκταση του πρώην Αεροδρομίου στο Ελληνικό, προκειμένου να αναγείρει τουριστικά συγκροτήματα.
Ποιός μπορεί να αποτρέψει την Ελληνική Κυβέρνηση, την επόμενη ημέρα, να ετοιμάσει ένα Προεδρικό Διάταγμα που θα απαγορεύει τη δόμηση στη συγκεκριμένη έκταση; Ουδείς! Και όχι μόνο αυτό, αλλά   να την χωροθετήσει ως πάρκο αναψυχής; Τι θα κάνει ο νέος ιδιοκτήτης;
Ας υποθέσουμε, όμως, ότι το ως άνω Hedge Fund δεν έρχεται στην Ελλάδα για να ικανοποιήσει την απαίτησή του, αλλά πηγαίνει στις .ΗΠΑ και αποφασίζει να κατάσχει, λέμε τώρα, το κτίριο της Ελληνικής Πρεσβείας στην Ουάσιγκτον.
Είναι εύκολο;
Στις ΗΠΑ ισχύει η Foreign Sovereign Immunities Act of 1976. Τι προβλέπει; Πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων, που αναφέρονται ρητώς, είναι σχεδόν αδύνατον να εκτελεστεί απόφαση εναντίον μιας ανεξάρτητης χώρας.
Ναί αλλά, αν η Ελλάδα παραιτηθεί από την ασυλία υπέρ των δανειστών της;
Τι γίνεται στην περίπτωση αυτή;
Για την περίπτωση αυτή υπάρχει νομολογία στις ΗΠΑ από την χρεοκοπία της Αργεντινής. Ειδικότερα, τα Hedge Funds NML Capital, Ltd. and EM Ltd., απέκτησαν στη δευτερογενή αγορά ομόλογα της Αργεντινής. Μετά την πτώχευση της, προσέφυγαν στα δικαστήρια της Νέα Υόρκης ζητώντας εκτελεστικό τίτλο σε βάρος της Αργεντινής με το επιχείρημα ότι η χώρα είχε παραιτηθεί από το δικαίωμα της ασυλίας. Κέρδισαν την υπόθεση σε πρώτο βαθμό, αλλά η απόφαση ανατράπηκε υπέρ της Αργετινής στο δεύτερο βαθμό .
Να σημειωθεί ότι η δευτεροβάθμια απόφαση εκδόθηκε τον Ιούλιο του 2011. Η Αργεντινή πτώχευσε τον Δεκέμβριο του 2001!
Ας εξετάσουμε και ένα άλλο ενδεχόμενο. Οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων αποφασίζουν να κατάσχουν εις χείρας τρίτων, τις επιχορηγήσεις που δικαιούται η χώρα μας από την ΕΕ. Το μερίδιό μας από το ΕΣΠΑ για παράδειγμα. Είναι δύσκολα εφικτό είτε τα ομόλογα διέπονται από το ελληνικό είτε από το αλλοδαπό δίκαιο.
Συμφωνούμε με την υπαγωγή των νέων ομολόγων στο Αγγλικό δίκαιο;
Θα προτιμούσαμε η Ελλάδα να είναι μια φερέγγυα χώρα, την οποία να εμπιστεύονται οι δανειστές της και τα ομόλογά της να τα διέπει το ελληνικό δίκαιο. Αυτό επιβάλλει η αξιοπρέπεια και η αξιοπιστία της χώρας.
Όμως, από τη στιγμή που η χώρα μπήκε στη διαδικασία του PSI, το ζητούμενο να εξασφαλίσει ένα βιώσιμο χρέος.
Τι θα καθορίσει αν το χρέος είναι βιώσιμο;
Πρώτον, το ύψος του επιτοκίου και δεύτερον, η χρονική διάρκεια αποπληρωμής των νέων ομολόγων.
Αν το επιτόκιο είναι έως   3%, το πολύ 3,2% και η διάρκεια των ομολόγων εκτείνεται σε βάθος 30ετίας, θα πρόκειται για μια αποδεκτή συμφωνία.
Όμως, αν το επιτόκιο είναι πάνω από το 4% τότε η συμφωνία για το PSI είναι αμφίβολης αποτελεσματικότητας και η χώρα αναλαμβάνει υψηλό ρίσκο.
Συμπέρασμα
Οποιο αλλοδαπό δίκαιο και να ήταν εφαρμοστέο, την Ακρόπολη τα νησιά του Αιγαίου, και τα πολεμικά συστήματα της Ελλάδας δεν μπορεί να τα κατασχέσει κανένας.
Για τον απλούστατο λόγο ότι ούτε με το αγγλικό, ούτε με οποιοδήποτε άλλο ξένο δίκαιο δεν μπορεί να διαταχθεί κατάσχεση ακινήτου του ελληνικού δημοσίου στην Ελλάδα. Μόνο τα ελληνικά δικαστήρια μπορούν να διατάξουν κάτι τέτοιο και προϋπόθεση για την αναγνώριση και την εκτελεστότητα της απόφασης είναι να μην αντίκειται στην εθνική δημόσια τάξη και σε βασικές συνταγματικές αρχές.
Όσο για τις .παραλίες και τα πολιτιστικά μνημεία, αυτά είναι αδύνατον να πωληθούν.Προσκρούει σε συνταγματικές αρχές αλλά και στις βασικές αρχές του ισχύοντος εμπράγματου δικαίου.
Οι ΔΕΚΟ μπορούν να πωληθούν ως εμπορική περιουσία του κράτους (μετοχές) υπό προϋποθέσεις και κάτω από την δαμόκλειο σπάθη της μη εξευτελιστικής αξίας πώλησης και υπό την προϋπόθεση συμμόρφωσης με τους κανόνες του κοινοτικού δικαίου, που έχει πλήθος ασφαλιστικών δικλείδων
Η κτηματική περιουσία μπορεί να πωληθεί.Η αξία πώλησης θα αποτελέσει θέμα έρευνας ( απιστία σε βάρος του δημοσίου), αν πωληθεί σε εξευτελιστική τιμή.

Πολιτικός ζόφος

2012-01-26T13:42:00.001+02:00

Τα οσα κωμικοτραγικά συμβαίνουν στην κοινοβουλευτική ομάδα του Πασοκ, ενισχύουν τις εκτιμήσεις για την αδυναμία του πολιτικού συστήματος να αντιμετωπίσει με επιτυχία την οικονομική (και όχι μόνον) κρίση. Το ισχυρότερο, κοινοβουλευτικά, κόμμα εμφανίζει έντονα σημάδια διάλυσης. Ο κ. Παπανδρέου διατηρεί την θέση του προέδρου του Πασοκ για να διαχειρισθεί την προσωπική του καριέρα. Η προσωπική και οικογενειακή κρίση υπερτερεί της τύχης της χώρας και της παράταξης που τόσο αφειδώλευτα τον τίμησε.
Η πρωτοφανής φαιδρότητα ένιων δελφίνων, ο απροσχημάτιστος τυχοδιωκτισμός σημαντικού αριθμού βουλευτών, η εντυπωσιακή ανευθυνότητα του κ. Σαμαρά και ο πολιτικός αυτισμός της Αριστεράς διαμορφώνουν σκηνικό πολιτικού ζόφου. Η υπέρβαση του απαιτεί την ολοκλήρωση του PSI, νέους πολιτικούς σχηματισμούς και αμέσως εκλογές. Είτε ψηφισθεί η νέα δανειακή σύμβαση, είτε όχι.
Η παρούσα σύνθεση της Βουλής συνιστά παράγοντα έντασης της ανασφάλειας και αστάθμητη συνθήκη που συντείνει στην Εθνική κατωφέρεια. Τα όρια της κοινωνικής συνοχής δοκιμάζονται και η κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου δεν διαθέτει το πολιτικό κεφάλαιο για να αποτρέψει την διάσπαση τους. Η παραμονή της, πέραν της ικανοποίησης των στόχων της συγκρότησης της, εξυπηρετεί πολλά συμφέροντα, πολλές σκοπιμότητες, πολλούς προύχοντες. Η επιμονή για μια κυβέρνηση περιορισμένης ευθύνης δεν συνάδει με την προσωπικότητα του πρωθυπουργού και σε κάθε περίπτωση δεν φαίνεται ικανή να αντιμετωπίσει και διαχειρισθεί επαρκώς τα προβλήματα της χώρας.

Μακάριοι και ...μοιραίοι.

2012-01-24T13:29:00.003+02:00

Αφου υπέγραψαν το Μνημόνιο που δεν είχαν διαβάσει, αφού το υπερασπίστηκαν με νύχια και με δόντια, αφού μας μάλωσαν γιατί βλέπαμε το αδιέξοδο και το μάταιο των θυσιών, κοιμήθηκαν. Τώρα "ξύπνησαν", είδαν το φως το αληθινό και με περισσό θράσος και ατευλέτητη ξιπασιά αναλαμβάνουν να σώσουν "τα πάντα όλα".

Εμπρός στον δρόμο που χάραξε ο μακαριστός Χριστόδουλος. (Δεν γνωρίζω τι έκανε η χούντα, γιατί εγώ διάβαζα).

Κ. Σημίτης: «Το ελληνικό πρόβλημα αναδεικνύει τις αδυναμίες της Ενωσης»

2012-01-23T22:06:00.002+02:00

Σε δύο άξονες κινήθηκε η ομιλία του κ. Κ. Σημίτη, ο οποίος ήταν κεντρικός ομιλητής σε εκδήλωση του ιδρύματος Χαινριχ Μπελ, υπο το τίτλο «Ελλάδα quo vadis;». Από τη μια πλευρά υπερασπίστηκε την αξιοπιστία των στοιχείων με τα οποία μπήκε η Ελλάδα στην ΟΝΕ, καταγγέλοντας το «τέχνασμα» της ΝΔ το 2004, η οποία αντί να εγγράψει τις στρατιωτικές δαπάνες στον χρόνο παράδοσης των υλικών τις ενέγραψε στο χρόνο της παραγγελίας.

«Η υστέρηση στη λειτουργία θεσμών έδωσε αφορμή στον ισχυρισμό, ότι η Ελλάδα αλλά ίσως και άλλες περιφερειακές χώρες δεν θα 'πρεπε να είχαν γίνει μέλη της ΟΝΕ. Η ΟΝΕ δεν είναι όμως μια παρέα προηγμένων χωρών που έχουν κοινά συμφέροντα αντίθετα προς εκείνα των χωρών που υστερούν», σημείωσε ο πρώην πρωθυπουργός. «Είναι κοινό σχέδιο προόδου», πρόσθεσε.

Από την άλλη πλευρά, καυτηρίασε την κυβέρνηση του ΠαΣοΚ επειδή όπως είπε «το μνημόνιο συντάχτηκε χωρίς να υπάρχει ικανοποιητική προετοιμασία και λειτούργησε με τρόπο που επιδείνωσε την κατάσταση». «Οι συντάκτες του Μνημονίου είχαν παραλείψει επίσης να συναρτήσουν τους στόχους τους με τις πραγματικές εξελίξεις, να προβλέψουν δηλαδή ότι σε περίπτωση ύφεσης θα παρατείνεται αυτόματα ο χρόνος πραγματοποίησης των στόχων ή και θα περιορίζονται ορισμένες επιδιώξεις. Ήταν ένα πολιτικά μοιραίο λάθος», υπογράμμισε.

Η πρότασή του είναι ότι η «έξοδος από την κρίση επιβάλλει "την φυγή προς τα εμπρός" δηλαδή στην κατεύθυνση μιας οικονομικής διακυβέρνησης και μιας πολιτικής ενοποίησης. Αυτός είναι ο στόχος που πρέπει με σοβαρότητα και επιμονή να επιδιώξουμε. Το ελληνικό πρόβλημα δεν ήταν μία ατυχία στην πορεία της Ένωσης, η παρεκτροπή που ανέτρεψε ένα καλά σχεδιασμένο εγχείρημα. Ήταν ο καταλύτης που ανέδειξε τις αδυναμίες της μέχρι τώρα οικονομικής διακυβέρνησης, την ανάγκη ενός νέου προσδιορισμού της».

http://www.costas-simitis.gr/content/182

Τα 9 λάθη του Γιώργου που βούλιαξαν την Ελλάδα.

2012-01-23T21:47:00.001+02:00

Γράφει: Τάσος Παππάς

Με αφορμή το πόρισμα του οικονομικού εισαγγελέα Πεπόνη για το ρόλο των στατιστικών αρχών, φούντωσε ξανά η συζήτηση γύρω από τις ευθύνες της κυβέρνησης Παπανδρέου σ’ ότι αφορά το Μνημόνιο. Το ερώτημα που απασχολεί είναι αν το Μνημόνιο ήταν μονόδρομος, όπως ισχυριζόταν ο πρώην πρωθυπουργός και οι περισσότεροι υπουργοί του, ή αν σκοπίμως οδηγηθήκαμε εκεί και αφού προηγουμένως είχαν πειραχτεί τα στοιχεία για το έλλειμμα, προκειμένου να πειστεί η κοινωνία για το αναπόφευκτο της δανειακής σύμβασης.
Κάποιοι είναι βέβαιοι ότι ο Παπανδρέου ενήργησε δολίως και έβαλε τη χώρα στην περιπέτεια του Μνημονίου γιατί εξυπηρετούσε συμφέροντα, εγχώρια, ξένα, ίσως και οικογενειακά. Μέχρι να αποδειχθεί αυτό πέραν πάσης αμφιβολίας ας περιοριστούμε στις πολιτικές ευθύνες του Γ.Παπανδρέου.

Καθυστέρησε να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της κρίσης. Δέσμιος της γραμμής «λεφτά υπάρχουν», η γενέθλια πράξη της κυβέρνησής του ήταν η χορήγηση της πρώτης δόσης του επιδόματος αλληλεγγύης με το σκεπτικό ότι «το είχαμε υποσχεθεί». Άλλη δόση δε δόθηκε, ωστόσο αυτή η κίνηση έπεισε και τους πιο επιεικείς εκ των εταίρων μας ότι η διοίκηση Παπανδρέου «ήταν αλλού» .
Χρειάστηκε οκτώ μήνες για να στελεχώσει κρίσιμους κόμβους της κρατικής μηχανής [γενικοί γραμματείς υπουργείων, επικεφαλής νοσοκομείων, διοικητής του ΙΚΑ κλπ]. Η ξεχαρβαλωμένη δημόσια διοίκηση αφέθηκε χωρίς μπούσουλα.
Δεν είχε σχέδιο έκτακτης ανάγκης. Το πρώτο διάστημα δεν πήρε κανένα μέτρο δημοσιονομικής εξυγίανσης, με αποτέλεσμα η κρίση να απλωθεί παντού.
Δαιμονοποίησε το Δ.Ν.Τ, λέγοντας ότι όπου επενέβη προκάλεσε τεράστιες ζημιές στην οικονομία, συρρίκνωσε τα εισοδήματα και ξεθεμελίωσε τα συστήματα πρόνοιας. Αυτά τα επιχειρήματα διακινούσε, ακόμη και την περίοδο που συζητούσε μυστικά με τον Ντομινίκ Στρος Καν, ενώ ορισμένοι από το περιβάλλον του συνέχιζαν να επιτίθενται στο Δ.Ν.Τ αν και την ίδια ώρα συνομιλούσαν με τους εκπροσώπους του.
Δήλωνε ότι το Μνημόνιο ήταν μια αναγκαστική επιλογή και «έξω από τη σοσιαλιστική φυσιογνωμία μας» κι ας το είχε υπογράψει, κι ας έλεγε λίγες μέρες αργότερα στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος του ότι «οι περισσότερες πολιτικές που υπάρχουν στο Μνημόνιο, περιλαμβάνονται και στο προεκλογικό πρόγραμμα μας»!
Επέλεξε ένα χαλαρό στιλ διοίκησης στο όνομα της διαβούλευσης και του πλουραλισμού. Η κυβέρνησή του παρουσίαζε εικόνα «παιδικής χαράς» κι αυτός εκφωνούσε λόγους για την πράσινη ανάπτυξη. «Αφήνω όλα τα λουλούδια ν’ ανθήσουν» απαντούσε σε κείνους που τον πίεζαν να παρέμβει και να βάλει τάξη στο σκορποχώρι που καταχρηστικά αποκαλούνταν υπουργικό συμβούλιο.
Αντί να συγκροτήσει μια ομάδα μάχης με στελέχη κύρους εντός και εκτός της χώρας, προτίμησε να εμπιστευθεί κρίσιμα πόστα σε ανθρώπους περιορισμένων δυνατοτήτων. Σκιτζήδες έκαναν το «αγροτικό» τους, παίζοντας με τις τύχες του ελληνικού λαού. Το κριτήριο για το διορισμό τους ήταν το «πλούσιο βιογραφικό». Ήταν αδιάφορο αν είχαν δοκιμαστεί ξανά σε τέτοιες συνθήκες, ήταν αδιάφορο αν είχαν έστω και ένα ένσημο απασχόλησης. Το καλό βιογραφικό και η υπακοή στον αρχηγό μετρούσαν περισσότερο από την εμπειρία, την τεχνοκρατική επάρκεια, τη διαπραγματευτική ικανότητα.
Προχώρησε στο οριζόντιο κούρεμα μισθών, συντάξεων και επιδομάτων [στο μοναδικό πεδίο όπου είχε σημαντικές επιδόσεις η κυβέρνησή του], γιατί απέτυχε πλήρως να ελέγξει τη φοροδιαφυγή, τη φοροκλοπή και την εισφοροαποφυγή. Την περίοδο 2010-2011 είχαμε τη βιαιότερη αναδιανομή εισοδήματος εις βάρος των λαϊκών τάξεων κι αυτός αναζητούσε τον τέταρτο δρόμο προς το σοσιαλισμό!

Ο Παπανδρέου σφύριζε αμέριμνος όταν ο ένας υπουργός του αγωνιζόταν να προωθήσει τα μέτρα που είχαν ψηφιστεί και ο άλλος υπονόμευε αυτή την πολιτική επικαλούμενος την προστασία των λαικών τάξεων.
Ο κατάλογος των πολιτικών λαθών είναι μακρύς. Αρκεί πάντως για να καταδικαστεί πολιτικά η διετία 2009-2011. Η αναζήτηση ποινικών ευθυνών είναι μια άλλη υπόθεση.
http://www.aixmi.gr/index.php/9lathi-giwrgou-vouliaksan-ellada/

"ΕΝΑΝΤΙΟΝ"

2012-01-23T17:48:00.000+02:00

Δι...αγώνιος 1977. Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία απ΄ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε - αυτό το απαίσιο "υπείροχον έμμεναι άλλων" που μας άφησαν οι αρχαίοι. Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου - και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά - και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας. Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά΄ ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας. Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα, παρά να αρμέγω το υπουργείο, κι ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταΐζει το δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στην ζωή μου; Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση απο το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει. Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους, όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες - όλες το ίδιο σκατό. Ακόμη και ο τελευταίος δημογραφίσκος έχει βλάψει την λογοτεχνία μας΄ σκεφτείτε τι γίνεται με τους διευθυντές συγκροτημάτων. Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους, τους άλλους όλους τους θάβουν. όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται, κυριαρχούν οι γλείφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια. Είμαι εναντίον των κουλτουριάδων, όλα τα αμφισβήτησαν εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για τα καλά. Χαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους, όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους, και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία, από παντού βυζαίνουν, κι ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μες τα βολέματα του κατεστημένου. Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι. Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο΄ φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα.

Ας χαλαρώσουμε.....για λίγο

2012-01-21T14:04:00.000+02:00

- Ο Θεός όταν έφτιαχνε τον κόσμο, αποφάσισε να δώσει στους ανθρώπους από δύο αρετές, ώστε να περάσουν καλά.
Έτσι έκανε:
- τους Ελβετούς μεθοδικούς και να σέβονται τους νόμους·
- τους Εγγλέζους επίμονους και μελετηρούς·
- τους Γιαπωνέζους εργατικούς και υπομονετικούς·
- τους Γάλλους καλλιεργημένους και εκλεπτυσμένους·
- τους Ισπανούς εύθυμους και φιλόξενους.
Όταν έφτασε και στους Έλληνες, στράφηκε στον άγγελο που κρατούσε
σημειώσεις και του είπε:
«Οι Έλληνες θα είναι έξυπνοι, τίμιοι και ΠΑΣΟΚ».
Μόλις τέλειωσε τη δημιουργία, ο άγγελος του είπε:
«Κύριε, σε όλους τους λαούς δώσατε δύο αρετές και στους Έλληνες τρεις. Έτσι θα
υπερισχύσουν όλων των άλλων».
«Να πάρει! Έχεις δίκιο! Μόνο που δεν μπορώ να τις αφαιρέσω! Ας έχουν
οι Έλληνες τρεις αρετές».
«Όμως, κάθε Έλληνας δεν θα μπορεί να έχει πάνω από δύο συγχρόνως».
Έτσι

· Ο Έλληνας που είναι ΠΑΣΟΚ και τίμιος δεν μπορεί να είναι έξυπνος.

· Εκείνος που είναι έξυπνος και ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να είναι τίμιος.

· Κι εκείνος που είναι έξυπνος και τίμιος δεν μπορεί να είναι ΠΑΣΟΚ.

ΣΤΕΙΛΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΣΟΥ.
ΕΤΣΙ, ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΝΑ ΜΗ ΧΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΕΞΥΠΝΑΔΑ Ή ΤΗΝ ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ.

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!!!!

ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΕ 5',

ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΑΚΗ

ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!!!

ΥΓ. Ευχαριστούμε τον φίλο Δημήτρη Β. που μας έστειλε το κείμενο.

Γι αυτό...

2012-01-20T23:37:00.002+02:00

Γι αυτό
περισσότερο κι από τις αγορές και τις πωλ...ήσεις
διψώ για έναν μύθο.
Μέσα του να χωθώ, να ησυχάσω
ασφαλής.
Να κλείσω απ' έξω ό,τι ξένο κι εχθρικό,
γιατί είμαι μικρός και φοβισμένος
κι όσο να βρεθεί ένας τέτοιος μύθος
θα χώνομαι όλο και πιο βαθιά
στης Μεσαίας Τάξης τη μεγάλη
θερμή κοιλιά,
που δε χορταίνει την ψυχή μου
αλλά είναι η μόνη μου καταφυγή
αφότου ο κόσμος ο παλιός έσπασε πίσω μου
σαν το παγόβουνο χωρίς να με ρωτήσει
με ένα τρίξιμο φρικτό,
που έθαψα σε μπόλικο αλκοόλ.

Απόσπασμα από το "Ο Χορός της Μεσαίας Τάξης, μιούζικαλ", της Μαρίας Τοπάλη που εκδίδεται εντός των ημερών απο τις Εκδόσεις Οκτώ

Κ. Σημίτης: Πρόχειρο το μνημόνιο.

2012-01-20T12:01:00.000+02:00

Για τις αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα στην κρίση χρέους, αλλά και το Μνημόνιο που συντάχθηκε χωρίς την αναγκαία προετοιμασία και επιτείνει την ύφεση, θα μιλήσει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης σε συνέδριο στο Βερολίνο τη Δευτέρα.
Στην ομιλία του με τίτλο «Ελλάδα, quo vadis;» ο πρώην πρωθυπουργός θα αναφερθεί στις ελληνικές παραμέτρους της κρίσης τοποθετώντας τες μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο και θα αναλύσει τα μείζονα πολιτικά ζητήματα που ανέκυψαν στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας με την εφαρμογή της ΟΝΕ. Θα αναφερθεί ιδιαίτερα στις αιτίες της κρίσης, στο ελληνικό Μνημόνιο, στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της 11ης Οκτωβρίου 2011, καθώς και στην ευρωπαϊκή διακυβέρνηση για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Η ομιλία εντοπίζει τη βαθύτερη πολιτική και οικονομική φιλοσοφία που επικράτησε στη σχέση των πιο ανεπτυγμένων με τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες της ΕΕ: «Η αλληλεγγύη είναι ένας όρος που δεν είναι αρεστός σε ορισμένες χώρες της Ένωσης. Θεωρούν ότι υποδηλώνει μια υποχρέωση συμπαράστασης προς άλλους που δεν τηρούν τις υποχρεώσεις τους. Συνεπάγεται μια μονόπλευρη δέσμευση. Όμως τα πράγματα επιβάλλουν την αμοιβαία σύμπραξη και συμπαράσταση. Κατά την κυρίαρχη άποψη στην πρακτική της ΟΝΕ η επίλυση του προβλήματος των διαφορών επιπέδου ανταγωνιστικότητας Βορρά και Νότου απαιτεί κυρίως προώθηση αλλαγών στις αγορές εργασίας και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αυτά δεν αρκούν. Χρειάζεται και στήριξη των οικονομιών του Νότου με επενδύσεις και διεύρυνση των εξαγωγών τους προς το Βορρά. Επιπρόσθετα είναι αναγκαίο να υπάρξει μια συνολική οικονομική πολιτική αντίληψη για την ανάπτυξη στην Ευρωζώνη. Μια οικονομική διακυβέρνηση, που δεν θα περιορίζεται όπως σήμερα μόνο σε τρέχοντα προβλήματα αλλά θα φροντίζει για την ισόρροπη κατανομή των ωφελειών της στην ΟΝΕ, είναι σε θέση να διαχειριστεί πολύ καλύτερα το ευρύτερο θέμα της ανάπτυξης».
Επισημαίνει ότι «Η ΟΝΕ δεν είναι όμως μια παρέα προηγμένων χωρών που έχουν κοινά συμφέροντα αντίθετα προς εκείνα των χωρών που υστερούν. Είναι ένα εξελικτικό στάδιο της Ένωσης, ώστε να διευκολυνθεί η οικονομική συνεργασία των μελών της, να δημιουργηθούν σχέσεις οι οποίες θα ενδυναμώνουν την κοινή προσπάθεια ανάπτυξης, να επιτευχθεί βαθμιαία σύγκλιση των οικονομιών και καλύτερη εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που παρέχουν η κατάργηση των συνόρων και οι κοινές επιδιώξεις. Είναι κοινό σχέδιο προόδου. Οφείλει να εντάσσει λοιπόν στο σχεδιασμό τόσο τους πιο ισχυρούς με τις δυνατότητές τους όσο και τους πιο αδύνατους με τις αδυναμίες τους. Να λαμβάνει υπόψη του τις ανισότητες και να αποτιμά το γεγονός ότι οι αναπτυγμένες χώρες δεν επιβαρύνονται μόνο αλλά αποκομίζουν και σημαντικά κέρδη χάρη στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες τους και τις εξαγωγές τους».
Αναφορικά με την αντιμετώπιση της κρίσης o κ. Σημίτης υπογραμμίζει ότι «η συμφωνία μεταξύ της ΟΝΕ και της Ελλάδας για την πολιτική, που οφείλει να εφαρμόσει η Ελλάδα, ώστε να της χορηγηθεί το σύνολο των δόσεων του συμφωνηθέντος δανείου, γνωστή ως Μνημόνιο, συντάχτηκε χωρίς να υπάρχει ικανοποιητική προετοιμασία και λειτούργησε με τρόπο που επιδείνωσε την κατάσταση. Οι συντάκτες του Μνημονίου παρέλειψαν να συναρτήσουν τους στόχους τους με τις πραγματικές εξελίξεις, να προβλέψουν δηλαδή ότι σε περίπτωση ύφεσης θα παρατείνεται αυτόματα ο χρόνος πραγματοποίησης των στόχων ή και θα περιορίζονται ορισμένες επιδιώξεις. Ήταν ένα πολιτικά μοιραίο λάθος. Η παράλειψη είχε ως αποτέλεσμα να εξακολουθεί το αρχικό σκληρό πρόγραμμα λιτότητας παρά την ύφεση που επήλθε και να επιτείνει κατά πολύ την ύφεση».
Ο Κ. Σημίτης υποστηρίζει ότι, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα στην ΕΕ, «χρειάζεται η διαμόρφωση ενός νέου τρόπου αντιμετώπισης των ανισοτήτων μεταξύ του ανεπτυγμένου κεντρικού πυρήνα της ευρωζώνης και της λιγότερο ανεπτυγμένης περιφέρειάς της» και προβλέπει ότι «αν αυτό δεν συμβεί τότε θα υπάρξουν και στο μέλλον επαναλαμβανόμενες κρίσεις».
Τέλος, η πρότασή του είναι ότι η «έξοδος από την κρίση επιβάλλει "την φυγή προς τα εμπρός" δηλαδή στην κατεύθυνση μιας οικονομικής διακυβέρνησης και μιας πολιτικής ενοποίησης. Αυτός είναι ο στόχος που πρέπει με σοβαρότητα και επιμονή να επιδιώξουμε. Το ελληνικό πρόβλημα δεν ήταν μία ατυχία στην πορεία της Ένωσης, η παρεκτροπή που ανέτρεψε ένα καλά σχεδιασμένο εγχείρημα. Ήταν ο καταλύτης που ανέδειξε τις αδυναμίες της μέχρι τώρα οικονομικής διακυβέρνησης, την ανάγκη ενός νέου προσδιορισμού της».
Το συνέδριο με τίτλο «Η Ελλάδα σε κρίση. Προοπτικές στον ευρωπαϊκό δρόμο» διοργανώνεται από το Ίδρυμα Heinrich Böll και το Freïe Universität του Βερολίνου. Συνομιλητής του πρώην πρωθυπουργού θα είναι ο Daniel Cohn Bendit, πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Ο κακός κληρονόμος

2012-01-17T22:41:00.002+02:00

Γράφει ο Κάρολος

Ποιες είναι οι κοινωνικές τάξεις που σήμερα ασκούν την επιρροή τους στο ΠΑΣΟΚ; Θέτουμε δηλαδή το ερώτημα διαφορετικά από το κλασσικό ποιές κοινωνικές δυνάμεις εκφράζει το ΠΑΣΟΚ.

Δεν το κάνουμε τυχαία ούτε μας ωθεί καμία ταξική προκατάληψη. Αν όμως ένα κόμμα χάσει τις κοινωνικές του αναφορές έχει χάσει τους λόγους ύπαρξης του διότι έχει απολέσει την σχέση του με την κοινωνία, αυτό έχει συμβεί με το ΠΑΣΟΚ. Η κοινωνία θεωρεί ορθά και γνωρίζει καλά ότι είναι υπεύθυνο για τα δεινά της.Aυτό δεν σημαίνει ότι καταργείται ότι έχει παύσει να υπάρχει. Υπάρχει ως ιδιοκτησία, ως γραφειοκρατία η οποία έχει τα δικά της πλέον συμφέροντα. Έχει αυτονομηθεί, έχει καταστεί αυτοσκοπός. Δεν καταργείται διότι η ιδιωτικοποίηση του ΠΑΣΟΚ έχει διαμορφώσει πλέον συμφέροντα επαγγελματικά.

Η πολιτική εξουσία, ιδιαίτερα σε χώρες όπου υφίστανται επιβαρυντικές παραδόσεις και εγκατεστημένοι μύθοι στο κοινωνικό σώμα, χρειάζεται: Τα σύμβολα της. Ένας μηχανισμός για να την εξυπηρετεί και πλεόνασμα λαϊκισμού για την παραπλάνηση των πολιτών. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι αυτά όλα τα έχει και σε κάποιο ποσοστό αυτό συμβαίνει . Εμείς θεωρούμε ότι το μόνο βέβαιο το οποίο έχει είναι το πλεόνασμα λαϊκισμού και ένα μηχανισμό προπαγάνδας για να τον διαχειρίζεται. Σωστά είπατε ( Μαλέσιος, Μανίκας, Θωμάς, Νικολάου, Σταυρακάκης) στο κείμενο για τη σοσιαλδημοκρατία ότι το ΠΑΣΟΚ οργανωτικά, πολιτικά, ιδεολογικά είναι άδειο σακί.
Ως προς τα σύμβολα τώρα, το όνομα του σημερινού του Προέδρου λειτουργεί μόνο ως συνειρμός που ενεργοποιεί την συναισθηματική σχέση με τον ιδρυτή του, σχέση υπαρκτή διότι ο Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε χαρισματική προσωπικότητα με ευαισθησίες, ιδέες και πατριωτισμό που τα ίχνη τους παραμένουν ισχυρά.
Ο Συμβολισμός του ονόματος διατηρείται σε κάποιο ποσοστό στην συνείδηση πολιτών κεντρώας κυρίως θέσης το οποίο όμως συνεχώς συρρικνώνεται διότι: Όσο πιο μεγάλο το όνομα του προκατόχου, όσο πιο βαθιά εγγεγραμμένο είναι στην ιστορική μνήμη ένα όνομα, ένα πρόσωπο, ένας ηγέτης, τόσο μεγαλύτερη προσπάθεια από τον επίγονο και ανάλογο ταλέντο, απαιτείται για την ιδιοποίηση της ακτινοβολίας και την ταύτισή του με τον φέροντα το μεγάλο όνομα του προγόνου. Διότι ιδιαίτερα στην πολιτική υπάρχει η συνεχής σύγκριση ως αυτοματισμός, ως αδιάκοπη αδιάπτωτη και αυθόρμητη αναπότρεπτη διαδικασία.
Έτσι μεγάλος κίνδυνος μπορεί να καταστεί το σύμβολο καθεαυτό. Η αδέξια, η ατυχής, είτε ανίκανη διαχείριση του συμβόλου του ονόματος και η σπάταλη χρήση της μυθολογίας του προκαλεί το αντίθετο, την φθορά του διαδόχου. Ο οποίος, ως κακός κληρονόμος θα χαθεί παρακολουθώντας την σκιά του προγόνου του νομίζοντας ότι είναι η δική του.

ΥΓ. Αυτά, με αφορμή την τραγωδία του προχθεσινού Εθνικού Συμβουλίου όπου κυριάρχησε ο καθεστωτικός Παπανδρεισμός και ο αχαλίνωτος οπορτουνισμός. Θα επανέλθουμε όμως σε αυτό!

Επτά θέσεις για μια Νέα Συμφωνία Εθνικής επιβίωσης και Κοινωνικής Αξιοπρέπειας.

2012-01-11T10:02:00.000+02:00

Με μια νεα παρέμβαση η Κίνηση για μια Νέα Σοσιαλδημοκρατική Συμφωνία προτείνει επτά πολιτικά σημεία-θέσεις για την ριζική ανασυγκρότηση του σοσιαλδημοκρατικού χώρου και τη διαμόρφωση μιας Νέας Συμφωνίας Εθνικής επιβίωσης και Κοινωνικής Αξιοπρέπειας. Με καθαρές θέσεις, με σαφήνεια, και λιτό πολιτικό ύφος πολιτικοποιούν την κρίση του Πασοκ, επαναφέρουν τον πολιτικό διάλογο στα μείζονα και κρίσιμα προβλήματα της χώρας.

Κίνηση για μια Νέα Σοσιαλδημοκρατική Συμφωνία                      Αθήνα 11/1/2012

           Επτά θέσεις για μια Νέα Συμφωνία Εθνικής επιβίωσης και Κοινωνικής Αξιοπρέπειας.

1. Ο κ. Παπανδρέου πρέπει να αποχωρήσει χωρίς χρονοτριβή από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Αμέσως. Με καθαρές διαδικασίες, σύμφωνες με το καταστατικό.

2. Το ΠΑΣΟΚ έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο. Η ανασύνταξη του σοσιαλδημοκρατικού χώρου συνδέεται με την επιλογή νέας φυσιογνωμίας, νέας σχέσης με την κοινωνία, νέων δομών, νέων προσώπων.

3. Η διετής πολιτική των μνημονίων απεδείχθη αδιέξοδη. Η συνέχιση της μέσω της διατύπωσης αλλεπαλλήλων, εκβιαστικών διλλημάτων ισοδυναμεί με εθνική καταστροφή, ακυρώνει την Ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και θέτει σε κίνδυνο τη στρατηγική επιλογή της παραμονής μας στην ευρωζώνη. Αξίζει να προσπαθήσουμε για μια νέα συμφωνία Εθνικής επιβίωσης και κοινωνικής αξιοπρέπειας.

4.Οι νεοφιλελεύθεροι μονόδρομοι, η θεωρία της μοναδικής λύσης που επιβάλλουν οι δανειστές και η συμμαχία των «προθύμων» στο εσωτερικό, οδηγούν την χώρα σε μαρασμό χωρίς να επιλύουν τα διαρθρωτικά της προβλήματα. Εκτός από τα ελλείμματα, τους λογαριασμούς και τις αγορές υπάρχουν η κοινωνία, οι άνθρωποι, οι ελπίδες και οι προσδοκίες τους.

5. Οι ριζοσπαστικές αλλαγές είναι προτεραιότητα για τη χώρα μας. Οι διαρθρωτικές αλλαγές αναγκαίες. Στην οικονομία, το κράτος, το πολιτικό σύστημα. Παντού. Είμαστε αντίθετοι με το μέτωπο της ακινησίας, με την υπεράσπιση παράλογων και πελατειακών «κεκτημένων». Είμαστε αντίθετοι στα προνόμια που προκαλούν τους πολίτες, παραλύουν την κοινωνία και εμποδίζουν κάθε αναπτυξιακή προοπτική.
Η «σωτηρία της χώρας» δεν είναι απρόσωπο και ουδέτερο μέγεθος. Η χώρα δε μπορεί να «σωθεί» χωρίς τους ανθρώπους της. Η χώρα δε μπορεί να «σωθεί» ενώ οι άνεργοι θα υπερβαίνουν το 1 εκατομμύριο, το κοινωνικό κράτος θα έχει καταστραφεί, οι αμοιβές θα βαλκανοποιούνται, οι συνταξιούχοι θα είναι πένητες και χιλιάδες νέοι θα φεύγουν στο εξωτερικό.

6. Η λύση μπορεί να δοθεί με Νέα Συμφωνία στον πολιτικό χώρο της σοσιαλδημοκρατίας που θα περιέχει ρεαλιστικές, εφαρμόσιμες και καινοτόμες λύσεις, καθαρές και υπεύθυνες προτάσεις κυβερνητικής διεξόδου, απέναντι στις ιδέες και τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού.

7. Η Νέα Συμφωνία αφορά στις αλλαγές στην οικονομία, το κοινωνικό κράτος, την απασχόληση, το πολιτικό σύστημα. Δεν είναι ανακατανομή ρόλων και προσώπων στα πλαίσια της ίδιας πολιτικής. Δεν είναι διέξοδος σε φιλοδοξίες. Προϋποθέτει ευκρίνεια πολιτικών στόχων, απόφαση για ρήξεις και ανατροπές, ανάληψη ευθυνών χωρίς προσχήματα για όσα έγιναν και όσα δεν έγιναν στη διετία που πέρασε.

Κίνηση για μια Νέα

Σοσιαλδημοκρατική Συμφωνία       Αθήνα 11/1/2012

Η ΣΚΥΤΑΛΗ ΤΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ

2012-01-10T21:26:00.001+02:00

Γράφει ο Κώστας Καραγιαννάκης.

Η κυβερνητική πολιτική του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία 2 χρόνια, έχει ως αποτέλεσμα η χώρα και οι πολίτες της να βιώνουν μια πραγματικότητα, που προσομοιάζει την κόλαση του Δάντη. Ταυτόχρονα όμως, ο ορίζοντας είναι πιο μαύρος από το σήμερα που βιώνουμε. Και για αυτόν τον μαύρο ορίζοντα ευθύνεται η ΝΔ. Στις αστικές δημοκρατίες, η αξιωματική αντιπολίτευση λειτουργεί με θεσμικά χαρακτηριστικά και οι θέσεις της, αποτελούν την εναλλακτική πρόταση για την μελλοντική πορεία της χώρας. Στην Ελλάδα του μνημονίου και των αποτελεσμάτων που αυτό έχει επιφέρει, η ΝΔ λειτουργεί σαν να μην έχει αντιληφθεί τις αλλαγές που έχουν συντελεσθεί στην κοινωνία. Λειτουργεί σαν η περίοδος που διανύουμε, να είναι μια από τις παρόμοιες περιόδους, τα τελευταία 30 χρόνια, που η ΝΔ είχε τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δυστυχώς δεν αντιλαμβάνεται ούτε η ηγεσία της, ούτε τα στελέχη της - πλην ελάχιστων εξαιρέσεων - τις αλλαγές που συντελούνται, με ταχύτατους ρυθμούς στην κοινωνία τα τελευταία δυο χρόνια. Αλλαγές που είχαν ξεκινήσει πριν την έλευση του μνημονίου αλλά πλέον πραγματοποιούνται με ταχύτατους ρυθμούς.

Με την έλευση του μνημονίου, η ΝΔ κινήθηκε με έναν ασύνταχτο αντί μνημονιακό λόγο, προσπαθώντας να ωφεληθεί ψηφοθηρικά του πολιτικού κόστους που ήταν αποτέλεσμα, της μνημονιακής πολιτικής. Κατήρτισε ένα οικονομικό πρόγραμμα που δεν είχε καμία σχέση με την υπαρκτή οικονομική πραγματικότητα της χώρας. Το ονόμασε «Ζάππειο» και το μετονόμασε σε «Ζάππειο 1», όταν με τα από ένα χρόνο αναγκάστηκε να παρουσιάσει νέο οικονομικό πρόγραμμα, το «Ζάππειο 2».
Και στο δεύτερο οικονομικό πρόγραμμα, κινήθηκε σε γενικόλογες θέσεις για την έξοδο της χώρας από την κρίση, τονίζοντας ότι έχει έτοιμη την αντιπρόταση που θα δώσει άλλο περιεχόμενο στο μνημόνιο. Ταυτόχρονα στηρίζει αφανώς, κινητοποιήσεις συντεχνιακών ομάδων που κινούνται παραδοσιακά στο χώρο της κεντροδεξιάς, στη βάση μιας άκριτης αντί μνημονιακής πολιτικής. Δυστυχώς για την ΝΔ και την ηγεσία της η τακτική αυτή δεν βοήθησε την ουσιαστική εκλογική της ανάταξη, όπως διαφαίνεται και στις δημοσκοπήσεις. Αντί αυτό να αποτελέσει στοιχείο προβληματισμού, για την αντιπολιτευτική τακτική και επαναπροσδιορισμό αυτής, οι δυνάμεις της λαϊκής δεξιάς ξεκίνησαν έναν πιο συγκροτημένο αγώνα. Ο λαϊκισμός αποτελεί πλέον κύριο χαρακτηριστικό του πολιτικού λόγου της ΝΔ σε κάθε έκφραση του. Ούτε η προσωπική ήττα του Α. Σαμαρά, στο θέμα των ενυπόγραφων δεσμεύσεων των πολιτικών αρχηγών που «στηρίζουν;» την κυβέρνηση Παπαδήμου, απετέλεσε τροχοπέδη στον κατήφορο του λαϊκισμού. Η σκυτάλη του λαϊκισμού έχει παραδοθεί από τα χέρια του ΓΑΠ - «λεφτά υπάρχουν» - στα χέρια του επικεφαλής της λαϊκής δεξιάς Α. Σαμαρά. Η πιθανή ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από την ΝΔ μετά της εκλογές, δημιουργεί θλίψη σε όσους μπορούν να προβλέψουν, χρησιμοποιώντας την απλή λογική την επόμενη μέρα της χώρας. Αν ο ΓΑΠ και η κυβέρνηση του χρειάστηκαν 6 μήνες για να διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν, η κυβέρνηση του «μάγου» Α. Σαμαρά θα χρειαστεί πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα. Ο τυφλός θα αντικαταστήσει τον μονόφθαλμο και το πλοίο της χώρας θα οδηγηθεί ακυβέρνητο στα βράχια της πλήρους απαξίωσης. Οι συνέπειες θα είναι οδυνηρές για τη χώρα και τους πολίτες και οι ευθύνες δεν θα βαρύνουν μόνο, όσους με τις πράξεις τους καθόρισαν αυτή την πορεία. Θα βαρύνουν και όλους όσους μένουν απαθείς, μη ενεργοί, διαβουλευόμενοι αενάως. Θα βαρύνουν και όλους εμάς που αν και εκφράσαμε - πρωτόλεια μεν αλλά την εκφράσαμε - την νέα πολιτική σκέψη, που καταθέσαμε την νέα πολιτική πορεία, δεν πήραμε τις πρωτοβουλίες να την μετατρέψουμε σε νέα πολιτική πράξη.
Εκτός από τα όμορφα χώρια και οι όμορφες χώρες όμορφα καίγονται. Όμως δυστυχώς καίγονται…..

ΥΓ. Η πιθανή πρόθεση του νέο – στοχαστή της «φυγοκέντρου κεντροαριστεράς», να καταθέσει υποψηφιότητα, για την θέση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, δημιουργεί εύλογα το ερώτημα : «Οι κοντές κουβέρτες ή τα μακριά ποδιά ευθύνονται για τα άσχημα όνειρα στη διάρκεια του ύπνου;»

Μια ζωή...... "θύμα"

2012-01-06T15:23:00.003+02:00

Γράφει ο Καραφέσκος.

Την Τετάρτη (4/1) έγινε η δεύτερη πολύωρη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου.Το πολιτικό-κοινωνικό πλαίσιο γνωστό:βαθειά ύφεση, πολιτική αστάθεια, η κυβέρνηση Παπαδήμου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας να διαπραγματεύεται με τους δανειστές. Ο Γ.Παπανδρέου όμως απτόητος και ανέγγιχτος. Το πρόβλημά του; Πως θα παρατείνει την παραμονή του στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ με απώτερο στόχο την πολιτική του επιβίωση. Προβάλλεται η λογική άποψη ότι πρέπει να του δοθεί η ευκαιρία να αποχωρήσει αξιοπρεπώς. Βοηθάει όμως ο ίδιος προς αυτή την κατεύθυνση; Μάλλον όχι. Αντί ευθέως να θέσει το ζήτημα της αποχώρησης του και να ξεκινήσουν πάραυτα οι διαδικασίες διαδοχής του αυτός περιορίζεται σε διαδικαστικά τερτίπια. Μένει ώσπου να φύγει; Ή φεύγει για να μείνει; Εκεί ανάμεσα στα άλλα καταγγέλει τον ΔΟΛ και τόν Σ.Ψυχάρη για υπονόμευση. Παλιό και τετριμένο το κόλπο. Επειδή όμως τα γεγονότα είναι νωπά όλοι γνωρίζουμε ότι ο ΔΟΛ στη διετή πρωθυπουργία του τον στήριξε σκληρά και πολλές φορές προκλητικά . Βέβαια αυτά γι΄αυτόν είναι ψιλά γράμματα. Η στόχευσή του είναι ο σκληρός και οπισθοδρομικός κομματικός πυρήνας. Καταφεύγει στην πιο φτηνή συνωμοσιολογία ζητιανεύοντας λίγα ψίχουλα αποδοχής ως θύμα των ‘’μεγάλων συμφερόντων’’. Ο οποιοσδήποτε όμως εύκολα μπορεί να αναρωτηθεί: Αυτά τα δύο χρόνια σε τι έβλαψε αυτά τα συμφέροντα;

Εν πάσει περιπτώσει η ταμπακιέρα είναι η ανασύνθεση της κεντροαριστεράς και του ΠΑΣΟΚ εφ΄ οσον είναι αυτό δυνατόν. Δυστυχώς όμως η παρουσία του Γ. Παπανδρέου, παρά του ισχυρισμούς του ιδίου και της Αυλής του, δεν αποτελεί παράγοντα εγγύησης ενότητας και ομαλών εξελίξεων. Ας δούμε όμως και τι θα κάνουν και οι λεγόμενοι δελφίνοι. Για παράδειγμα θα δεχτεί καποιος απ’αυτούς αυτή την ιδιότυπη δυαρχία δεχόμενος να χρισθεί υποψήφιος πρωθυπουργός στις επικείμενες εθνικές εκλογές; Είδωμεν
ΥΓ: Ο Τιτάνας της πολιτικής σκέψης ο αγλαός Χάρης Καστανίδης ανέλαβε χθές μέσω των ΜΜΕ να εκλαϊκεύσει την σύνθετη πολιτική σκέψη του Μεγάλου Αρχηγού. Ετσι υποστήριξε ότι " η σύγκρουση της οικογενείας Παπανδρέου με το Συγκρότημα Λαμπράκη είναι πολύ παλιά.1965,1988,2007". Πρός επίρρωση των λεγομένων του χρησιμοποίησε δηλώσεις(2007) του μνημείου της σοβαρότητας και αξιοπιστίας Γιάννη Καψή. Τι θλιβερός.

Χρει θαρσείν

2012-01-05T18:52:00.001+02:00

Γράφει ο Πάνος Αλεξανδρής
Η χθεσινή εμφάνιση και εισήγηση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ ενώπιον του Πολιτικού Συμβουλίου επιβεβαίωσε και τους πλέον αφελείς για το σε τι ακριβώς αποσκοπεί ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Είχε άλλωστε προηγηθεί η επιστολή του γνωστού συγγενούς (ειδικού περί της αξίας των δαχτυλιδιών διαδοχής) , όπου και πάλι απέδιδε στις φθονερές δυνάμεις του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου το γκρέμισμα του λαοπρόβλητου κληρονομικού ηγέτη. Ακλουθώντας λοιπόν τη παλιά δοκιμασμένη συνταγή , θέλουν να με ρίξουν τα συμφέροντα, ο αγωνιστής της πράσινης ανάπτυξης, εμφανίστηκε ενώπιον ολιγομελούς μη πλειοψηφικής ομάδας οπαδών του στο πολιτικό συμβούλιο, ζητώντας εντολή παραμονής στην ηγεσία και εντολή εξολόθρευσης λόγω επερχόμενης ήττας, του εντολοδόχου υπό αίρεση Πρωθυπουργού (που θα αναδείκνυε η ΚΟ του ΠΑΣΟΚ). Οι δημοσιογραφικές πληροφορίες αποκαλύπτουν ότι η πρόταση δεν πέρασε αλλά εστάλη στο κυμαινόμενης σύνθεσης Εθνικό Συμβούλιο, ώστε κατά πάσα πιθανότητα να περάσει εκεί. Παρακολουθωντας με έκδηλη θλίψη όλα αυτά , μετά από 37 χρόνια παραμονής και αδικαιολόγητης προσμονής στο ΠΑΣΟΚ, διερωτώμαι για την αξία παρακολούθησης έστω , αυτού του έργου πρωτοφανούς παραλόγου. Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ , παραιτήθηκε ουσιαστικά από την εντολή του λαού, όταν κατενόησε ότι δεν έχει κανένα πλέον περιθώριο ανοχής για να συνεχίσει να εκτελεί τα κυβερνητικά του καθήκοντα. Σε άλλες εποχές, που οι οικονομικές συνθήκες θα το επέτρεπαν, θα πηγαίναμε σε εκλογές , τις οποίες θα κέρδιζε με συντριπτική πλειοψηφία η αντιπολίτευση. Υπό το κράτος της επερχόμενης κατάρρευσης της χώρας, αυτό δεν έγινε. Σχηματίστηκε μια ετερόκλητη κυβέρνηση, κεντροαριστερών πραγματικών, κεντροαριστερών της πράσινης ανάπτυξης, κεντροδεξιών , που κάτι είχαν καταλάβει και άλλοι δεν πρόκειται να καταλάβουν με τίποτα και ακροδεξιών, που έτσι και αλλιώς κατέλαβαν απρόσμενα υπουργικούς θώκους,, υπό την πρωθυπουργία ενός αξιοπρεπούς ανθρώπου, που μάλλον δεν είχε επίγνωση του σε ποιο τουρλουμπούκι προΐσταται. Φυσικό επακόλουθο αυτής της παραίτησης σε οιοδήποτε φυσιολογικό πολιτικό χώρο θα ήταν η παραίτηση και του απελθόντος Πρωθυπουργού από το αξίωμα του Προέδρου του κόμματος, το οποίο επί της ουσίας παρέδωσε την εντολή του λαού σε άλλο κυβερνητικό σχήμα, ενώ δεν είχε απολέσει τη δεδηλωμένη. Σε αυτό ακριβώς το φυσιολογικό κόμμα, τα καταστατικό θα προέβλεπε την εκλογή νέου Προεδρου, η οποία και τάχιστα, λόγω των εκτάκτων συνθηκών , θα ακολουθείτο. Το ότι τίποτα από αυτά δεν έγινε, αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας την παθογένεια του συγκεκριμένου πολιτικού φορέα, όπου το κόμμα δεν αποτελεί αυτόνομο πολιτικό οργανισμό , αλλά ένα ιδιότυπο πολιτικό μόρφωμα, όπου για να λειτουργήσει το καταστατικό, το επώνυμο του Προέδρου του κόμματος δεν πρέπει να συμπίπτει με αυτό του Ιδρυτή του. Εαν συμπίπτει, τότε η διαδοχή είναι θέμα που προσδιορίζεται από το εθιμικό δίκαιο της οικογένειας, που φέρει το ορθό επώνυμο διαδοχής. Δεν υπάρχουν διαδικασίες διαδοχής πολιτικού φορέα αλλά «πολιτικής φυλής», όπου ο επικεφαλής καθορίζει τους όρους διαδοχής με τη συνδρομή των «μάγων» της φυλής και του Συμβουλίου δημογερόντων, οι οποίοι εν είδει σοφιστείας εκφέρουν γνώμη. Το κύριο πρόβλημα δε του φορέα, είναι ότι κανείς εκ των διαδόχων δεν φέρει επώνυμο, που να προσομοιάζει έστω του επωνύμου του παραιτηθησόμενου οψέποτε Προέδρου. Άρα , πως μπορεί να επέλθει η διαδοχή; Ο μόνος τρόπος είναι η προσωρινή υπενοικίαση του πολιτικού χώρου σε τρίτο πρόσωπο, έως ότου καταστεί δυνατή η εξεύρεση αξίου διαδόχου, σύμφωνα με το προαναφερθεν εθιμικό δίκαιο της «φυλής», άγνωστο εν πολλοίς, διότι ως γνωστό στο έθιμο, η παράδοση πάει από στόμα σε στόμα ,από γενιά σε γενιά. Σε αυτές λοιπόν τις συνθήκες ,είναι φανερό , ότι είναι χρέος των σοσιαλδημοκρατών, των σοσιαλιστών, των απομενόντων μελών του ΠΑΣΟΚ, και κυρίως εκείνων, που θέλουν δημοκρατικά ο χώρος να λύσει το πρόβλημα ηγεσίας του, να μιλήσουν ευθέως και χωρίς περιστροφές και να αξιώσουν την άμεση και πλήρη εφαρμογή του Καταστατικού, ως αυτό ισχύει, χωρις σοφιστείες, υπαινιγμούς, κλειστά χαρτιά, «θα δούμε», ψευτοδιλήμματα ενότητας, σε ένα χώρο που διαλύεται και φυλλοροεί. Είναι καθήκον, όλων των αγαπημένων συντρόφων , που έχουν εκδηλώσει διάθεση (και ορθώς το κάνουν) διαδοχής να τοποθετηθούν ανοικτά, στα διλήμματα και τριλήμματα του χθεσινού πολιτικού συμβουλίου. Δεν υπάρχει περιθώριο πλέον ελιγμών και υπεκφυγών. Πρέπει να τελειώσει αυτό το ακατανόητο για σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα παιχνίδι μέρους της απερχο-επανερχόμενης ηγεσίας. Αυτό ας το κάνουν, όσοι πιστεύουν στην αξια της στοιχειώδους εσωκομματικής δημοκρατίας και ευνομίας. Και ας αφήσουν τους άλλους να τους φάνε τα «συμφέροντα» και η «κακούργα κοινωνία ,που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει». Άλλωστε ανεξάρτητα από τις εξελίξεις, τα χρονοδιαγράμματα και τα πίσω μπρος των ηγετών της πράσινης ανάπτυξης και της αειφορίας των πάσης φύσεως κηπουρών, υπάρχει και η δημοκρατική παράταξη , που απεχθάνεται το κενό και το χάος, όπως και τη συνεχή αναβλητικότητα, αυτών που εάν θέλουν πρέπει και να μπορούν. Στην αντίθετη περίπτωση στα μάτια πολλών από εμάς οσονούπω, ο συμπαθής και αξιοπρεπέστατος Φώτης Κουβέλης, θα φαντάζει έναντι των υποψηφίων ενός ταχύτατα διαλυόμενου χώρου, ως ηγέτης διαμετρήματος Ελευθερίου Βενιζέλου και βάλε. Αγαπητοί σύντροφοι, η πολιτική τάξη απεχθάνεται το κενό, και όσο εσείς αργείτε , υπάρχουν και αλλού νεραντζιές που κάνουν πορτοκάλια . Εσεις μπορείτε αειθαλώς να βιώνετε τη γνωστή ρήση του διαφημιστικού γιατρού της πείνας «Όνειρο ζω μη με ξυπνάτε». Ώσπου να ανοίξετε τα μάτια σας και αν δείτε, ότι δεν έμεινε τίποτα και οι θεατές αντί να σας κοιτούν, πήγαν σ άλλο γήπεδο για να παίξουν μπάλλα……….

Υπάρχει Νυμφίος?

2012-01-05T10:54:00.001+02:00

Γράφει ο Ανέστιος.
Ο κ. Παπανδρέου τα κατάφερε. Μετάλλαξε το Πασοκ απο κόμμα της σοσιαλδημοκρατίας σε κόμμα της οικογένειας του. Πάνω απο την πατρίδα, πάνω απο την παράταξη είναι η οικογένεια του και ο ίδιος. Ο αδελφός του έχει το δικαίωμα να προσβάλλει τους συνεργάτες του ,τους υπουργούς του, τα στελέχη του.
Ο κ. Παπανδρέου δεν διαθέτει την ελαχίστη πολιτική "τσίπα" να τους υπερασπιστεί.. Βουτηγμένος στην καταθλιπτική ματαιοδοξία του συμπαρασύρει στον βυθό των αδιεξόδων του τους πάντες. Όμως αυτός ήταν πάντα. Γυιός του πατέρα του και θύμα της μητέρας του. Τώρα πυροβολεί αδιακρίτως. Τώρα σκληραίνει.
Οι νεοέλληνες για μια ακόμα φορά "πέφτουν απο τα σύννεφα". Δεν γνώριζαν, δεν άκουγαν, δεν ρώταγαν. Τους αρκούσε οτι "λεφτά υπάρχουν". Τους μεθούσε οτι κάτι ακόμα θα τσιμπούσαν. Τώρα ως μωραί παρθένες οργίζονται, αγανακτούν και που και που απειλούν να εξεγερθούν. Αλήθεια είναι οτι οι ψηφοφόροι χρειάζονται χρόνο για να γίνουν πολίτες. Για εκείνους που τελειώνει ο χρόνος είναι οι δελφίνοι του Πασοκ.
Τους βυθίζει αργά και σταθερά η Παπανδρεϊκή δίνη.
Τους παροπλίζει η απουσία ηγετικού θάρρους.
Τους ματαιώνει η κενή οραμάτων φιλοδοξία τους.
Τους αδρανοποιεί η ματαιότητα της διεκδίκησης ενος Πασοκ που έχει κλείσει τον κύκλο του.
Τους αγκυλώνουν οι φίλοι τους και οι μηχανισμοί τους.
Τους σκοτώνει οτι ερωτεύονται τον θρόνο, σε ένα παλάτι δίχως υπηκόους.
Μακάρι κάποιος να ξεστράτιζε απο την οδό της απωλείας. Μακάρι να άνοιγε περπατησιά σε νέους δρόμους, με τα προτάγματα των ανθρώπων για όπλα του και τις κραυγές των νέων για οδηγό του.
Η ιστορία θα του φερθεί με γαλαντομία και δίκαια θα τον ανταμείψει.

Εγγυητής

2012-01-02T23:37:00.002+02:00

Γράφει ο Κάρολος
Διακινήθηκε προ ημερών οτι το ζήτημα της διαδοχής (που σε οποιοδήποτε κόμμα θα είχε κλείσει εδώ και ένα μήνα) και οι φιλοδοξίες των δελφίνων του ΠΑΣΟΚ καθίστανται πρόβλημα για την κυβέρνηση του κυρίου Παπαδήμου, προς την οποία προσέφερε πλέρια τη στήριξή του ο Πρόεδρος (ΓΑΠ).
Άρα το πρόβλημα δεν είναι το ΠΑΣΟΚ, που δε λύνει το πρόβλημα το οποίο ο Πρόεδρός του δημιουργεί, αλλά οι άλλοι, την ώρα που ο Πρόεδρος στηρίζει την Κυβέρνηση με τα καμώματά τους την υπονομεύουν.
Υπάρχει σχέδιο. Έχει τον κωδικό «Ο ΕΓΓΥΗΤΗΣ» και προβλέπει την παραμονή του ΓΑΠ στο ΠΑΣΟΚ. Το σχέδιο είναι συνεπές με το οικογενειακό δίκαιο. Όπως και με εκκρεμότητες εσωτερικού και κυρίως ...εξωτερικού τύπου. Τα σενάρια for the time being είναι να αγοράσει χρόνο, και βλέπουμε.
Το concept προβλέπει για την ώρα :
-          Ο Πρόεδρος έξω από το κάδρο.
-          Κινήσεις παρελκυστικές, δήθεν συλλογικές, δήθεν δημοκρατικές, αγωνίας και ευθύνης. Όπου ο Κιμ Ιλ Τζώρτζ τους καλεί όλους, διαβουλεύεται, καλεί όργανα και ανόργανα, συσκέπτεται, απομονώνεται στοχαστικά στους γνώριμους χώρους όπου το σώμα συναντά το πνεύμα.
-          Με το δούλεμα θέλει να εκνευρίσει τους δελφίνους, που δεν θένε και πολύ.... Νέοι, άπειροι και βιαστικοί φουντώνουν εύκολα. Ιδιαίτερα η ...κοπέλα, και ας μη το δείχνει, έχει σχέδιο. Αφού βάλει τους άλλους να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά θα κάνει την κίνηση.
-          Το concept «ΕΓΓΥΗΤΗΣ» προβλέπει τη διαμόρφωση κλίματος ότι : «Αυτός δεν υπολογίζει τίποτα». «Τα δίνει όλα». «Όλοι οι άλλοι σκέφτονται μόνο την καρέκλα». «Τα ίδια έκαναν όταν αυτός πάλευε». «Τι μπορούσε να κάνει με όλους αυτούς ;». «Ήταν μόνος όπως και τώρα». «Είναι ο μόνος πρωθυπουργός που έφυγε οικειοθελώς».
-          Στο τέλος θα δείξει κατανόηση για τις θεμιτές φιλοδοξίες που όμως απειλούν την ενότητα. Δεν θα αρνηθεί την ευθύνη, την πρόκληση, την ιστορία. Θα ανταποκριθεί. Θα ΕΓΓΥΗΘΕΙ.
-          Εκείνη τη στιγμή θα σπεύσουν οι εφεδρείες της νομιμοποιημένης «αριστερής αντιπολίτευσης», των βαθειών προεδρικών του βαθέως ΠΑΣΟΚ του Γιώργου να βάλουν πλάτη.
Βέβαια, μας προβληματίζει η λογική όσων δηλώνουν παρόντες που θάταν καλό εκτός από την παρουσία να δηλώνουν και πολιτική, αλλά ας το αφήσουμε αυτό προς ώρας. Το πιο πάνω σενάριο του Εγγυητή δεν αποκλείει και συνεγγυητή ή συνδιαχειριστή, μάλλον το περιέχει.

2011-12-30T23:48:00.003+02:00

So what?

2011-12-30T21:16:00.000+02:00

Γράφει ο creedence

Ενώ η κοινωνία χειμάζεται από τις πολιτικές επιλογές του, ο κ. Παπανδρέου οδηγεί το ΠΑΣΟΚ στην απόλυτη παρακμή.

Η πρόσφατη δωδεκάωρη (!!) συζήτηση ορισμένων στελεχών του κινήματος, χωρίς αποφάσεις και συμπεράσματα, ήταν μια ακόμα απόδειξη της βαθύτατης και μάλλον αξεπέραστης κρίσης.
Ενώ οι πολίτες έτρεχαν να πληρώσουν φόρους, τέλη, εισφορές κλπ, το επίσημο ΠΑΣΟΚ, σε άλλο μήκος κύματος, «συζητούσε» αναμένοντας τον καταστροφέα αρχηγό του «να ανοίξει τα χαρτιά του».
Η κοινωνία, βέβαια, βρίσκεται αλλού. Η συζήτηση στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, με τον τρόπο που διεξάγεται, προκαλεί αποστροφή.
Πολύ περισσότερο που και οι φιλοδοξούντες να διαδεχθούν τον κ. Παπανδρέου, δεν έχουν μέχρι στιγμής διατυπώσει πολιτικές θέσεις και προτάσεις για τη χώρα, εκτός από τη συμμετοχή τους στην εξόχως αντικοινωνική πολιτική της διετίας.
Πολύ περισσότερο που απουσιάζει η διαφοροποίησή τους από αυτή την πολιτική.
Το θέμα δεν περιορίζεται λοιπόν στην απομάκρυνση του κ. Παπανδρέου. Επεκτείνεται στην διατύπωση διαφορετικής πολιτικής από τη σημερινή, που οδηγεί τη χώρα στην οικονομική καταστροφή και καθιστά τους νοικοκύρηδες, οφειλέτες, ανέργους, ανθρώπους της ανάγκης.
Είτε με, είτε χωρίς τον τέως πρωθυπουργό, το ΠΑΣΟΚ (ότι έχει απομείνει ή ότι θα προκύψει ως αποτέλεσμα των όποιων ηγετικών φιλοδοξιών), υπερασπιζόμενο την ίδια πολιτική, οδηγείται σε πολιτική απομόνωση και εκλογική πανωλεθρία.
Η συζήτηση, συνεπώς, για τις εσωκομματικές εξελίξεις έχει ενδιαφέρον μόνο αν ακολουθείται και από προτάσεις απεμπλοκής από την πολιτική της διετίας.
Διαφορετικά, είναι συζήτηση μειοψηφίας, που αφήνει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας αδιάφορο.

Απολείπειν ο Θεός Γεώργιον

2011-12-30T18:50:00.001+02:00

Γράφει ο Πάνος Αλεξανδρής
Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθηκε
Ορατός θίασος συντρόφων σου να περνά
με μουσικές εξαίσιες για το τέλος σου που έρχεται με φωνές --
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που πρόδηλα απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες και αυταπάτες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό,μια και έπρεπε να το κατάλαβες, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Παράταξη σου που σ´αφήνει
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε εσε που αξιώθηκες απο κληρονομιά μια τέτοια πόλη,
πλησίασε σταθερά προς την έξοδο
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών υποστηρικτών σου τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου, που σε καλεί να απέλθεις
κι αποχαιρέτα την, την παράταξη σου που έχασες.

Με μια μεγάλη συγγνώμη στον Π. Καβάφη για την αναγκαία της εποχής παράφραση του ποιήματος του Απολείπει ο Θεός Αντώνιον.

Αυτογνωσία και ειλικρίνεια

2011-12-30T00:30:00.001+02:00

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας σήμερα; Το έλλειμμα και το χρέος; Η φοροδιαφυγή; Τα σκάνδαλα που μένουν ατιμώρητα; Οι πολιτικοί που «μας κορόιδεψαν»; Σίγουρα κάποιο από αυτά είναι ή και όλα μαζί. Αν το δούμε, όμως, κάπως αλλιώς, ίσως καταλήξουμε στο πρόβλημα που περιγράφεται με τις λέξεις «αυτογνωσία» και «ειλικρίνεια». Η απουσία τους, ίσως, συνιστά το μεγαλύτερο πρόβλημά μας. Διαχρονικά ναι, αλλά σήμερα, στην καρδιά της κρίσης, η σημασία τους μπορεί να αποβεί καθοριστική, κυρίως ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.
Κι αυτό το μέλλον δεν το καθορίζουν μόνον οι πολιτικοί. Το καθορίζουν και οι πολίτες με τη συμπεριφορά και τις αποφάσεις τους. Όλοι εμείς.
Η Ελλάδα έζησε τα τελευταία 30 χρόνια σε συνεχή ανοδική πορεία για το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού της. Και όταν έρχονταν στιγμές που κάποια πράγματα δυσκόλευαν, οι ψηφοφόροι ούτε που ήθελαν ν’ ακούσουν για δυσκολίες. Παραμέριζαν όσες φωνές προειδοποιούσαν και ανέτρεπαν όσες αποφάσεις θα μπορούσαν να προλάβουν τα χειρότερα. Επέλεγαν όσους τους έλεγαν τα πιο ευχάριστα λόγια. Δεν ήθελαν την ειλικρίνεια, διότι δεν την άντεχαν.
Τώρα όλοι καταφέρονται εναντίον των πολιτικών, συλλήβδην, χωρίς να θέλουν ή να μπορούν να θυμηθούν λίγο το πρόσφατο ή το απώτερο παρελθόν και να κάνουν σωστή αξιολόγηση
Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Αυτό που έχει σημασία είναι να μπορούμε από αυτά να βγάλουμε κάποια σωστά συμπεράσματα για τη συνέχεια. Η κρίση δεν είναι πρόσκαιρη. Δεν «θα τη σκαπουλάρουμε» πάλι, όπως σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν. Ούτε υπάρχουν «σωτήρες» με μαγικές λύσεις στο τσεπάκι.
Να εμπιστευόμαστε όσους μας έλεγαν όλα αυτά τα χρόνια αλήθειες ή έστω λιγότερα ψέματα. Και πάνω απ’ όλα να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, για να μπορούμε να επιλέγουμε και τους πιο κατάλληλους ηγέτες.
Η αυτογνωσία φέρνει την ειλικρίνεια. Και τα δυο μαζί είναι απαράβατος, πλέον, όρος για την όποια σωτηρία μας».
Αυτά έγραφα σ’ αυτή τη «γωνιά» πριν από μερικούς μήνες. Τα αντιγράφω σήμερα επειδή πιστεύω ότι η αξία των διαπιστώσεων αυτών έχει πολλαπλασιαστεί. Και, επιπλέον, επειδή με ικανοποίηση βλέπω ότι η αυτογνωσία και η ειλικρίνεια επανέρχονται ως κριτήρια στις επιλογές πολλών συμπολιτών, περισσότερων από κάθε άλλη φορά. Και αυτό είναι το πιο παρήγορο σημάδι εν όψει ενός νέους έτους, που μπορεί να είναι μεν πιο δύσκολο από αυτό που φεύγει, αλλά ίσως αποτελέσει και την αρχή μιας αντίστροφης πορείας.
Έτσι αισιόδοξα θέλω να κλείσω γι’ αυτή τη χρονιά ευχόμενος στους αναγνώστες ό,τι καλύτερο γι’ αυτήν που έρχεται. Με περισσότερο προβληματισμό και με το πνεύμα της αλληλεγγύης να διακρίνει τη συμπεριφορά μας. Να μην ξεχνάμε ότι πάντα υπάρχουν δίπλα μας άλλοι που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από εμάς.
http://www.aixmi.gr/index.php/autognwsia-kai-eilikrineia/

Καληνύκτα Κυρία μου

2011-12-29T00:51:00.000+02:00

Σε ηλικία μόλις 50 ετών απεβίωσε το μεσημέρι της Τετάρτης η σκηνοθέτις Λουκία Ρικάκη, η οποία έπασχε από καρκίνο. Η ερωτική ταινία «Κουαρτέτο σε τέσσερις κινήσεις» με τους Γιώργο Χωραφά και Θέμιδα Μπαζάκα έγινε η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της.Η κηδεία της Λουκίας Ρικάκη, θα γίνει την Παρασκευή.Η Λουκία Ρικάκη, διευθύντρια και ψυχή του Διεθνούς Φεστιβάλ Υγείας «Ιπποκράτης» και του Ecofilms της Ρόδου, υπήρξε μεταξύ άλλων, παραγωγός της πιο πρωτοποριακής, την δεκαετία του 1980, νεανικής τηλεοπτικής εκπομπής για τις τέχνες, τα «Χρώματα».
Πριν λίγους μήνες στο Φεστιβάλ της Χαλκίδας, προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ της «Σχέδιο Σωτηρία», βασισμένο στο μεγάλο εικαστικό «Σχέδιο Σωτηρία-Μνήμη και Ασθένεια στον εικαστικό λόγο».
Η Λουκία Ρικάκη γεννήθηκε το 1961 στον Πειραιά. Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης, Κινηματογράφο, Γραφικές Τέχνες και Φωτογραφία στο Κολλέγιο Τεχνών Ντάρντινγκτον, στην Αγγλία. Εργάστηκε στο Συμβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο και στο υπουργείο Περιβάλλοντος της Δανίας ως υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων.
Το 1982 επέστρεψε στην Ελλάδα και ίδρυσε την εταιρεία Orama Films, για την παραγωγή θεατρικών παραστάσεων και ποιοτικών ταινιών για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και το 2000 ίδρυσε την εταιρεία Tricky Trick Films. Το 1996 ίδρυσε τις δύο θεατρικές σκηνές του Θεάτρου «104 - Κέντρο Λόγου και Τέχνης».
H σκηνοθετική της πορεία ξεκίνησε το 1982 , με τον «Περίπατο της Σούζυ», τα ντοκιμαντέρ «Το ταξίδι του Διονύσου», «Μαρία Φαραντούρη -Leo Brower», πέρασε στη μυθοπλασία μεγάλου μήκους το 1990 με το «Ταξίδι στην Αυστραλία», το 1994 με το «Κουαρτέτο σε 4 κινήσεις», το 1999 με τη «Συμφωνία Χαρακτήρων» και συνέχισε με πολλές ακόμα ταινίες αλλά και ως συγγραφέας βιβλίων.
Η Λουκία Ρικάκη δίδαξε ηθοποιούς στο «Εργαστήρι» του Βασίλη Διαμαντόπουλου και στα σεμινάρια του οίκου Christies στην Ελλάδα.
Ήταν υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων της IYF International Youth Federation. Διατέλεσε tutor στα εκπαιδευτικά προγράμματα στελεχών στο European Youth Center του Συμβουλίου της Ευρώπης και υπήρξε συντονίστια του προγράμματος έρευνας για τα οπτικοακουστικά στην παιδεία Συμβούλιο της Ευρώπης 1990.
Ήταν μέλος της επιτροπής εκπαίδευσης European Youth Forum και διατέλεσε υπεύθυνη κινηματογράφου σε σεμινάρια εκπαιδευτικών του προγράμματος MEΛINA 2000.

Έτσι η γη θα ξαναβλαστήσει

2011-12-27T18:29:00.003+02:00

Γράφει ο Πάνος Αλεξανδρής.
Πολλές φορές μέσα σε μέρες χρονιάρες έρχεται η διάθεση σε όλους μας, να ξεχάσουμε όλα αυτά που μας πληγώνουν και φαίνονται νάναι πολλά.Νοιώθουμε την ανάγκη να βρούμε ξανά το δρόμο που θα ανοίξουμε, θα ιχνηλατήσουμε τη νέα μας συμφωνία.Διάβασα με προσοχή , το σχέδιο κείμενο της προτεινόμενης νέας συμφωνίας των παλιών καλών μου συντρόφων , με τους οποίους μας ενώνουν προσπάθειες, διαφωνίες, διαφορετικές προσεγγίσεις, αλλά και ο κοινός στόχος να κτίσουμε επι των ερειπίων που άφησαν επιτήδειοι συντρόφοι μας, τη νέα εκδοχή της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας.Ίσως να φταίει η ζώη που δεν ήταν γενναιόδωρη με τις ιδέες μας, μετά εμείς οι ίδιοι που πολλές φορές μέσα στα χρόνια δεν διαγνώσαμε που πάει η βάρκα η αργήσαμε να καταλάβουμε τις στραβοτιμονιές των βαρκάρηδων.Γιατί και εμείς στηρίξαμε κατα καιρούς και ανεχτήκαμε ανίκανους, καιροσκόπους, κατά φαντασία αριστερούς, Μα πάνω απ´ όλα στηρίξαμε όλους εκείνους που έκραζαν από μάκρια το ότι αριστερός στις ιδέεες σημαίνει πολλάκις ακροδεξιός στη τσέπη και τη νοοτροπία.Χάσαμε πολύτιμα χρόνια της ζωής μας να σφαζόμαστε μεταξύ μας για ιδέες, την ώρα που αυτοί σφάζονται για προμήθειες και μοιράσματα επικερδών χώρων εξουσίας. Εκθρέψαμε μέσα στην παράταξη μας επαγγελματίες της πολιτικής, δώσαμε δυσανάλογη αξία σε ηλίθιους, επαγγελματίες ανεπάγγελτους της πολιτικής, αφήσαμε τη διαχείριση της εξουσίας επ´ ονόματι μας σε πολιτικά ανέκδοτα, που με την υπεροψία της κομματικής σφραγίδας διαφέντεψαν τον τόπο .Έτσι σε αυτές τις γιορτές της θλίψης της παρακμής αλλά ,όσο και αν φαίνεται οξύμωρο, της αναγεννώμενης ελπίδας, καλούμαστε να μετουσιώσουμε την κραυγή της έσχάτης αγωνίας σε δημιουργική σκέψη και πρόταση.Ξέρουμε που κάναμε λάθος, ξέρουμε που ελπίσαμε τζάμπα,γνωρίζουμε ποιά χέρια λερωμένα μας κτύπησαν τη πλάτη, γνωρίζουμε γιά πόσους πανύβλακες γίναμε εφαλτήριο εξουσίας. Πλέον δεν δικιολογούμαστε. Έπειτα έχουμε όλοι μας μεγαλώσει, είμαστε πενηντάρηδες τουλάχιστον, όταν συναντιόμαστε μοιάζουμε με ασπρομάλληδες σε συγκέντρωση παλιών συμμαθητών, που αναμετρώντας τη ζωή τους οφείλουν να μην έχουν τη πολυτέλεια να μην έχουν μάθει πια.Έχουμε πια το πλεονέκτημα να καταλαβαίνουμε, βλέπουμε στα μάτια των παιδιών μας το παράπονο γιατί ξεφτιλίστηκαν ιδέες, εξεγέρσεις, προτάσεις.Έχουμε την υποχρέωση να διατυπώσουμε τον ορθό λόγο της επόμενης μέρας με ευαισθησία, αξιοπρέπεια, γνώση, προοπτική αλλά ταυτόχρονα έχουμε υποχρέεωση να ξαναπάρουν τα όνειρα εκδίκηση, να μιλήσουμε για αυτά, που στα χρόνια μιας παρακμής ιδεών ξεχάσαμε.Πάνω απ´ όλα πρέπει να ρωτήσουμε τα παιδιά μας, ποιον κόσμο αυτά ονειρεύονται , μη μπαίνοντας στον κόπο να τους εξηγήσουμε σε τι ατύχησε ο δικόςμας κόσμος. Δε χρειάζεται να τους εξηγήσουμε πως από δική μας συνενοχή και απάθεια πολλά από αυτά που υποσχεθήκαμε ποτέ δεν έγιναν.Ούτε πάλι χρειάζεται να τους πούμε την αυτονόητη αλήθεια. Ότι εμείς ζούμε ίσως σχεδόν χρήσιμοι ακόμη το κύκνειο άσμα, τον τελευταίο χορό, για άλλους το τελευταίο ζεϊμπέκικο, που αναμετρώμενοι με την υστεροφημία μας πρέπει να ανοίξουμε το δρόμο για τη λύση, τη στοιχειοθέτηση των νέων απτών οραμάτων. Να μιλήσουμε για το νέο κοινωνικό κράτος , το δίχτυ προστασίας απέναντι στη φτώχεια, για τα ελάχιστα λειτουργίας ενός ευηπόληπτου δημόσιου τομέα απέναντι στους πολίτες του. Να διαλύσουμε τις αυταπάτες για τα λεφτά που δεν υπάρχουν και το πως αυτά πρέπει να βρεθούν για να εξασφαλίσουμε μια αξιοπρεπή διαβίωση και στους καταραμένους της ζωής, να διατυπώσουμε με σαφήνεια το νέο εθνικό όραμα μέσα στην Ευρώπη. Δε χρειαζόμαστε ευχές , αλλά προγραμματικές λύσεις. Είναι σίγουρο, πως και οι λύσεις που θα βρεθούν ,δε θάναι τόσο πλουσιοπάροχες, όπως παλιά.Όμως είμαστε υποχρεωμένοι να σπείρουμε , τουλάχιστον για τους καρπούς μιάς εποχής που έρχεται. Είμαστε έκοντες η άκοντες, υπόλογοι για την εποχή που έρχεται. Για να μην αντιμετωπίσουμε τη μήνι των παιδιών μας. Να μην απαξιωθούν πλήρως οι λειψοί , ανεκπλήρωτοι, οι αδιέξοδοι αγώνες της δικής μας γενιάς. Μια και δε φτιάξαμε ήρωες , ας φτιάξουμε διαβάτες που θα βρουν τους δρόμους που πρέπει να ανοίξουν. Γιατί όπως έλεγε και ο Παλαμάς στο άγνωστο ποίημα του ΟΙ ΠΌΡΤΕΣ. "Τιμή χρωστάμε σε αυτούς που πέρασαν, που θάρθουν , θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι και οι νεκροί". Αν αυτά τα σκεφτούμε και φτιάξουμε σπορά που θα καρπίσει, τότε η γη θα ξαναβλαστήσει.

2011-12-27T02:06:00.003+02:00

Ο ΘΙΑΣΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ

2011-12-26T10:43:00.001+02:00

Γράφει ο Κώστας Καραγιαννάκης.
Το κτίριο βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας και στεγάζει μια θεατρική σκηνή. Πριν μερικά χρόνια το συγκεκριμένο κτίριο ανακατασκευάστηκε και αποτελεί πρότυπο «πράσινου» κτιρίου. Ο επιχειρηματίας, που είναι ταυτόχρονα και σκηνοθέτης των θεατρικών έργων που παίζονται στη συγκεκριμένη θεατρική σκηνή, είναι γνωστός για τις οικολογικές (και όχι μόνο) ευαισθησίες του. Η ανακατασκευή κόστισε πολλά χρήματα αλλά ο επιχειρηματίας - σκηνοθέτης δεν τα υπολόγιζε. Θέλησε να αποδείξει, ότι οι απόψεις του για το «επιχειρείν» ή το «σκηνοθετείν» ( κανένας δεν καταλάβαινε πολλές φορές τι έλεγε, μπέρδευε συχνά τα λόγια του), ήταν συνδεδεμένες με την αειφόρο ανάπτυξη των δρώμενων στις θεατρικές σκηνές και τα χρήματα ήταν σε δεύτερη μοίρα.
Η πρώτη παράσταση του εξάλλου ήταν μια επιθεώρηση με τίτλο ¨Λεφτά υπάρχουν¨. Είχε πολύ μεγάλη επιτυχία. Ουρές σχηματίζονταν για να παρακολουθήσουν το έργο. Όλοι ήταν χαρούμενοι και περισσότερο απ΄ όλους ο επιχειρηματίας – σκηνοθέτης. Έκανε δηλώσεις στα ΜΜΕ και έλεγε ότι η επιθεώρηση αυτή θα άνοιγε νέους ορίζοντες στα θεατρικά τεκταινόμενα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Έκανε ταξίδια στο εξωτερικό και συζητούσε την μεταφορά του έργου και σε άλλες θεατρικές σκηνές της Ευρώπης. Είχε εκλεγεί και πρόεδρος των θεατρικών επιχειρηματιών. Σιγά σιγά όμως το ενδιαφέρον του κοινού άρχισε να μειώνεται. Μετά τον πρώτο ενθουσιασμό, άρχισαν να ακούγονται φωνές κριτικής για το περιεχόμενο της παράστασης, για την σκηνοθεσία αλλά και για τις ερμηνείες των ηθοποιών. Και οι ηθοποιοί άρχισαν να προβληματίζονται, να συζητάνε μεταξύ τους, αλλά προς τα έξω στις συνεντεύξεις τους. ταυτίζονταν με όσα έλεγε ο επιχειρηματίας - σκηνοθέτης. Ο φόβος της ανεργίας ήταν διάχυτος ανάμεσα στους ηθοποιούς και αυτό τους έκανε να σιωπούν. Ο θεατρικός επιχειρηματίας κατέβασε την επιθεώρηση. Δήλωσε ότι το κοινό έπρεπε να διαπαιδαγωγηθεί, για να αντιληφθεί τα μηνύματα των καιρών και άρχισε να ανεβάζει κάτι αλλοπρόσαλλα θεατρικά έργα. Η προσέλευση του κοινού όμως συνέχισε να μειώνεται. Οι αλλαγές των θεατρικών έργων, διαδέχονταν η μια την άλλη, αλλά η κατάσταση χειροτέρευε. Το κοινό δεν μπορούσε να αντιληφθεί τα μηνύματα των καιρών, που ήθελε να περάσει – επιβάλει ο επιχειρηματίας σκηνοθέτης. Η κριτική εντός του θιάσου μεγάλωνε, ενώ η προσέλευση του κοινού ήταν ελάχιστη. Τα τσιράκια του επιχειρηματία – σκηνοθέτη, που παρακολουθούσαν τι συνέβαινε μέσα στον θίασο. ανέλαβαν καθήκοντα. Πρώτος και καλύτερος ένας χοντρός ηθοποιός, δεξί χέρι και καλά του σκηνοθέτη – επιχειρηματία, που είχε αναλάβει να επιβάλει την σιωπή στον θίασο, αλλά και να πετάει έξω από το θέατρο οποίον θεατή αντιδρούσε στα δρώμενα επί σκηνής. Κάποιοι θυμούνταν, ότι αυτός ο χόντρος ηθοποιός, είχε πάντα αυτόν τον ρόλο σε οποίον θίασο και αν επαιζε. Τα προβλήματα συνεχίζονταν. Ο επιχειρηματίας – σκηνοθέτης δήλωσε – όχι με σαφήνεια - ότι θα τα παρατήσει και θα ασχοληθεί με την αειφόρο ανάπτυξη του θεάτρου σε παγκόσμιο επίπεδο. Νέες αναταράξεις μέσα στον θίασο. Πολλοί ηθοποιοί του θιάσου δήλωσαν την επιθυμία να αναλάβουν την θέση του πιθανά παραιτηθέντος επιχειρηματία – σκηνοθέτη. Τώρα την θέση του επιχειρηματία ήθελαν να αναλάβουν, τη θέση του σκηνοθέτη, και τα δυο μαζί κανένας δεν καταλάβαινε και κανέναν δεν ενδιέφερε. Το θεατρόφιλο κοινό και όχι μόνο, απείχε πλέον μαζικά από τις παραστάσεις του θιάσου. Μόνο κάποιοι συγγενείς των ηθοποιών πήγαιναν στις παραστάσεις, για να συμπαρασταθούν στις αγωνίες των ηθοποιών για το αύριο και για να μάθουν από πρώτο χέρι, τις ίντριγκες των παρασκηνίων. Τρεις είχαν ξεχωρίσει στη μάχη της διάδοχης. Ο πρώτος ένας εύσωμος, που είχε διακριθεί παλιότερα σε μονόπρακτα, για την ικανότητα του να αποστηθίζει ρόλους με έφεση στους μονόλογους. Είχε μάλιστα συγκρουσθεί παλιότερα με τον πιθανά αποχωρούντα επιχειρηματία – σκηνοθέτη. Ένας δανδής παλιάς κοπής ο δεύτερος υποψήφιος, που είχε ταυτιστεί με την ατάκα του «δεν υπάρχει σάλιο» και ένας τρίτος που είχε διακριθεί παλιότερα στον ρολο του επιθεωρητή Κλουζώ. Από κοντά δευτεροκλασάτοι και κομπάρσοι σε μια αέναη εναλλαγή στρατοπέδων. Πρωταγωνίστρια στην εναλλαγή στρατοπέδων μια ηθοποιός, που περισσότερο την πρόσεχαν για τις ενδυματολογικές της επιλογές, παρά για το υποκριτικό της ταλέντο. Τα τεκταινόμενα όμως στα παρασκήνια του θιάσου, δεν προκαλούσαν κανένα ενδιαφέρον ούτε στις κουτσομπολίστικες εφημερίδες και περιοδικά.
Ο επιχειρηματίας – σκηνοθέτης συνέχιζε να διαλογίζεται για το χθες, το σήμερα, το αύριο της επιχειρηματικής του πορείας, της σκηνοθετικής του πορείας, μάλλον αυτά τα δυο ταυτίζονταν τελικά. Και ενώ μια ακόμα παράσταση τελείωνε, η αυλαία έπεφτε, και ένα μικρό πρόβλημα στα φώτα διατηρούσε το σκοτάδι στην αίθουσα, μια φωνή ενός απηυδισμένου με την παράσταση θεατή ,που ακούστηκε από την γαλάρια, του έδωσε την απάντηση σε όσα τον απασχολούσαν.
« Γιατί η κυβίστηση δεν είναι Ολυμπιακό Άθλημα; »

ΥΓ. Κυβίστηση είναι ο ακροβατικός ελιγμός που γίνεται με το κεφάλι προς τα κάτω, αλλιώς τούμπα

Αποκαθήλωση του ηγεμόνα τώρα η αργότερα?

2011-12-24T08:55:00.000+02:00

Αποκαθήλωση

του

ηγεμόνα

τώρα

αργότερα;
Γράφει ο Κώστας Χρυσογόνος.

Σε μια χώρα εξαρτημένη από κάθε επόμενη δόση δανεικών από ξένα κράτη και διεθνείς οργανισμούς, κατά τρόπο παρόμοιο με την εξάρτηση των ναρκομανών από τους διακινητές ναρκωτικών, η εσωτερική πολιτική σκηνή έχει, κυρίως, θεατρικό ενδιαφέρον. Έστω και στα πλαίσια αυτά, όμως, η κινητικότητα που παρατηρείται τον τελευταίο καιρό σχετικά με το ζήτημα της ηγεσίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αναδεικνύει χαρακτηριστικές παθογένειες του ελληνικού δημόσιου βίου. Αυτές οι παθογένειες, άλλωστε, κατέστησαν την Ελλάδα δοσομανή χώρα.
Στις πολυάριθμες δηλώσεις στελεχών του ΠΑ.ΣΟ.Κ., τόσο σχετικά με το αν πρέπει να τεθεί θέμα (νέας) ηγεσίας όσο και σχετικά με τη μελλοντική(;) εκλογική διαδικασία, απουσιάζει σχεδόν παντελώς το θεσμικό στοιχείο. Ο προβληματισμός τους επικεντρώνεται σε ζητήματα σκοπιμότητας, δηλαδή στο κατά πόσο συμφέρει το κόμμα η αποκαθήλωση τώρα του κληρονομικού ηγεμόνα του ή αν μεταγενέστερος χρόνος θα ήταν ευθετότερος, καθώς και στο αν η τυχόν εκλογή νέου αρχηγού πρέπει να γίνει από τα μέλη και τους «φίλους» του κόμματος ή από ένα συνέδριο ή άλλο κομματικό όργανο. Το ότι υπάρχει καταστατικό φαίνεται να έχει λησμονηθεί από όλους.
Και, όμως, το καταστατικό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. προβλέπει τετραετή θητεία του «προέδρου» του, η οποία παρατείνεται μόνο εφόσον ο τελευταίος είναι πρωθυπουργός. Δεδομένου, λοιπόν, ότι ο σημερινός «πρόεδρος» παραιτήθηκε από τη πρωθυπουργία στις 11.11.2011, η κίνηση διαδικασίας εκλογής θα έπρεπε να είναι αυτονόητη, προφανώς με βάση τις σχετικές διατάξεις του καταστατικού, δηλαδή με ανοικτή ψηφοφορία όσων μελών και «φίλων» του κόμματος αυτού. Ωστόσο, το ότι τα αυτονόητα όχι μόνο αυτονόητα δεν είναι, αλλά ούτε καν χρησιμοποιούνται ως επιχειρήματα από «δελφίνους» και μη, δεν προκαλεί καμία έκπληξη.
Τα καταστατικά, τόσο του συγκεκριμένου όσο και των άλλων ελληνικών κομμάτων, είναι κείμενα ούτως ή άλλως προσχηματικά (όπως ήταν προσχηματικά τα «Συντάγματα» της δικτατορίας το 1968 και το 1973). Δεν υπάρχουν για να δεσμεύουν τα κομματικά όργανα και να εφαρμόζονται από αυτά, αλλά για να προσδίδουν μια επίφαση θέσμισης σε σχηματισμούς οι οποίοι στην πραγματικότητα συγκροτήθηκαν και λειτουργούν, κυρίως, ως πολυεπίπεδα πελατειακά δίκτυα, στη βάση οιονεί φεουδαρχικών σχέσεων προσωπικής εμπιστοσύνης (εκ μέρους του παρέχοντος-πάτρωνα) και υποταγής (εκ μέρους του ευεργετούμενου-πελάτη), και όχι στη βάση θεσμοποιημένων συλλογικών διαδικασιών. Έτσι κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά τις διατάξεις των καταστατικών και εκείνα παραβιάζονται κατά συρροή, χωρίς καμία αντίδραση.
Είναι χαρακτηριστικό π.χ. ότι μια απόφαση καθοριστικής σημασίας για το μέλλον της χώρας, όπως η εισαγωγή της στον μηχανισμό «στήριξης» της οικονομίας της από το ΔΝΤ και τα άλλα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, λήφθηκε προσωπικά από τον κληρονομικό ηγεμόνα του κυβερνώντος κόμματος και πρωθυπουργό τον Απρίλιο του 2010, χωρίς να ερωτηθεί κανένα συλλογικό όργανο του κόμματος, ούτε καν η κοινοβουλευτική του ομάδα, η οποία κλήθηκε στη συνέχεια να υπερψηφίσει τους σχετικούς νόμους. Και, βέβαια, όσοι βουλευτές, χωρίς να τους έχει δοθεί η ευκαιρία να εκφρασθούν στα συλλογικά όργανα του κόμματος, αρνήθηκαν την ψήφο τους διαγράφηκαν από την κοινοβουλευτική του ομάδα με απλή δήλωση προς τον Πρόεδρο της Βουλής του «προέδρου»-πρωθυπουργού. Έτσι, ο τελευταίος λειτούργησε, όπως και οι προκάτοχοι του, ως εισαγγελέας, δικαστής και δήμιος ταυτόχρονα (!) προβαίνοντας στον συμβολικό πολιτικό αποκεφαλισμό των «απείθαρχων» βουλευτών.
Οι αναφορές σε παραδείγματα εξωθεσμικής και αυθαίρετης λειτουργίας των κομματικών ηγεμόνων θα μπορούσαν να πολλαπλασιασθούν ατέρμονα, αλλά τούτο δεν έχει νόημα. Η πραγματικότητα είναι ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει εισέλθει σε μια πορεία διαρκώς επιδεινούμενης αποθέσμισης, η οποία οδηγεί στον εκφεουδαρχισμό του. Στο τέλος θα καταντήσει προσχηματικό (αν δεν έχει καταντήσει ήδη) και το ίδιο το Σύνταγμα, αφού οι διαδικασίες του χάνουν διαρκώς περισσότερο από την ουσία τους και διατηρούν μόνο τον τελετουργικό χαρακτήρα. Αν δεν αντιστραφεί η πορεία αυτή, δεν μπορεί να ελπίζει κανείς ούτε στην ανάταξη της εθνικής οικονομίας.
*Ο Κώστας Χρυσόγονος είναι Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο τμήμα Νομικής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω.
http://www.aixmi.gr/index.php/apokathilwsi-igemona-twra-i-argotera/

Η πολιτική οφείλει να έχει χρώμα…

2011-12-22T23:16:00.000+02:00

Γράφει η Νόνη Καραγιάννη.
Ένα από τα συνήθη διλλήματα με τα οποία βρισκόμαστε αντιμέτωποι όσοι κατά καιρούς έχουμε την ευκαιρία του δημόσιου λόγου, συνοψίζεται στο ερώτημα: Σε συνθήκες όπως αυτές που έχουν διαμορφωθεί στη χώρα μας και με μία κοινωνία στο όριο της απόγνωσης και της απελπισίας, μήπως οι ιδεολογικο-πολιτικές αναζητήσεις αποτελούν πολυτέλεια;
Μία πρώτη, πρόχειρη ματιά στο «δίλλημα», θα έδινε μάλλον θετική απάντηση στο ερώτημα. Άλλωστε είναι ευδιάκριτο πλέον και στο δημόσιο λόγο, ότι όσοι αδυνατούν ή δεν επιθυμούν «να μπουν στα βαθιά», οχυρώνονται πίσω από απλουστευτικά κλισέ. Και αποτελεί, είναι η αλήθεια, συνήθη πρακτική του πολιτικού προσωπικού, να δανείζεται εσχάτως τη λογική του δημοσιογραφικού λόγου -τη λογική δηλαδή της διαπίστωσης και της περιγραφής- και όχι του πολιτικού λόγου που οφείλει να ερμηνεύει, να αναλύει και να προτείνει λύσεις.
Στο αρχικό «δίλλημα», υπάρχει και μία δεύτερη ματιά. Αυτή που επιμένει ότι και σε συνθήκες κρίσης -και, άρα, υποχρεωτικής υπέρβασης των στερεότυπων του παρελθόντος, ή ιδεολογικών εργαλείων που εμφανίζονται πιθανόν ξεπερασμένα- η πολιτική οφείλει να έχει «χρώμα». Αν όχι στη βάση της πολιτικής παλέτας των προηγούμενων χρόνων, τουλάχιστον στη συνεχή αναζήτηση για τον επαναπροσδιορισμό όρων, όπως «συντήρηση», ή, «πρόοδος».
Τα γεγονότα των δύο τελευταίων χρόνων, ανέδειξαν με τον πλέον δραματικό τρόπο δύο βασικές αδυναμίες του εγχώριου πολιτικού συστήματος: Την απροθυμία του να παρακολουθήσει τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνταν στο ευρωπαϊκό, κυρίως, περιβάλλον και την έλλειψη στοιχειωδών ανακλαστικών αυτοσυντήρησης και προσαρμογής του στα νέα δεδομένα. Προφανώς, η ώρα για την απόδοση ευθυνών πλησιάζει και είναι αυτονόητο ότι δεν έχουν όλοι το ίδιο μερίδιο ευθύνης για τον «πολιτικό χυλό» στον οποίο δείχνει να έχει καταδικαστεί η πολιτική ζωή της χώρας. Κατά τη γνώμη μου, αυτό ακριβώς το φαινόμενο του «πολιτικού χυλού», που έχει ως αποτέλεσμα να μη μας εξοργίζει η από κοινού συμμετοχή της «Χρυσής Αυγής» με τμήματα της Αριστεράς και ορισμένων «Κινήσεων Πολιτών» στους «Αγανακτισμένους» της πλατείας Συντάγματος, να μη μας αιφνιδιάζει δυσάρεστα η συμμετοχή του ΛΑΟΣ σε ένα κυβερνητικό σχήμα υπό τον κ. Λουκά Παπαδήμο, αποτελεί τον πλέον επικίνδυνο «ωχαδερφισμό» των τελευταίων χρόνων.

Είμαι μεταξύ εκείνων που δεν πιστεύουν ότι η κρίση που ζούμε και που δεν είναι και καθόλου βέβαιο ότι θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε, είναι μόνο οικονομική. Είναι κυρίως κρίση πολιτική και κρίση αξιών. Χωρίς καμία απολύτως διάθεση ηθικολογίας, είμαι πεπεισμένη ότι το πολιτικό σύστημα οφείλει να επαναδιαμορφώσει έναν νέο αξιακό κώδικα. Έναν αξιακό κώδικα απόλυτα προσαρμοσμένο στις ανάγκες της εποχής, ευθυγραμμισμένο με τις αλλαγές που συντελούνται στο εγχώριο, αλλά και το ευρωπαικό περιβάλλον και με οπτική που θα δίνει ελπίδα και προοπτική στην ελληνική κοινωνία. Το δίλλημα, αν το υπάρχον πολιτικό προσωπικό έχει τη δυνατότητα «να ξαναγεννηθεί από την τέφρα του», δεν έχει εξ ορισμού αρνητική απάντηση. Γιατί θα ήταν τουλάχιστον ισοπεδωτική η άποψη κι εν τέλει, αναντίστοιχη με τις ανάγκες της εποχής, η επανάληψη της συνθηματολογίας «όλοι ίδιοι είναι». Αντίθετα, αυτό που φαίνεται να έχει αγγίξει τα όριά του, είναι το υπάρχον κομματικό σύστημα. Και η κρίση που αυτάρεσκα, κυρίως η Αριστερά, συνηθίζει να μετατοπίζει στα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, είναι σχεδόν αυτονόητο ότι αγγίζει και την ίδια.
Στην παρούσα συγκυρία, το ενδιαφέρον εστιάζεται στις διεργασίες που συντελούνται ήδη στο χώρο του ΠΑΣΟΚ. Θα αδικούσε όμως το δημόσιο διάλογο που βρίσκεται σε εξέλιξη, αν ο προβληματισμός που αναπτύσσεται παραμείνει στο στενό πλαίσιο των ορίων του υπάρχοντος κομματικού σχηματισμού. Αν εγκλωβιστεί στις φιλοδοξίες των όποιων «πρωταγωνιστών» και βρεθεί έξω από τα ενδιαφέροντα της ελληνικής κοινωνίας...
Νομοτελειακά , η περίοδος που θα ακολουθήσει για το ΠΑΣΟΚ, θα είναι δραματική, ενδεχομένως και επώδυνη. Το ζητούμενο όμως είναι, αν θα αποδειχθεί και λυτρωτική για τον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς. Και η λύτρωση δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι έχει ως προαπαιτούμενο τον αυτοσκοπό μίας ακόμα επίπλαστης ενότητας.
http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=1812

Ευχές...πολλές ευχές

2011-12-22T17:56:00.002+02:00

Κενό αποφάσεων

2011-12-21T20:14:00.000+02:00

Γράφει ο Καραφέσκος

Η τοποθέτηση του Λ.Παπαδήμου στην πρωθυπουργία αντιμετωπίστηκε θετικά από την κοινωνία. Πολύ περισσότερο που η κατάρρευση του Γ.Παπανδρέου ηταν δεδομένη και η ΕΕ στα "κάγκελα" εναντίον του. Επίσης ισχυροί οικονομικοί κύκλοι της χώρας θα ήθελαν να δουν στο πρόσωπό του τον σοβαρό τεχνοκράτη που θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα και γιατί όχι να αποτελέσει την μελλοντική πολιτική επιλογή στην ηγεσία της χώρας. Ευσεβείς πόθοι.

Ολοι όσοι εξ αρχής διατηρούσαν επιφυλάξεις δικαιώνονται πολύ γρήγορα. Ηδη η κυβέρνηση βρίσκεται σε κενό αποφάσεων. Αυτό δεν αφορά προσωπικά τον κ.Παπαδήμο ο οποίος μπορεί να είναι ένας αξιόλογος επιστήμονας και σοβαρός άνθρωπος .Το πρόβλημα είναι επειδή η εξουσία της κυβέρνησης του είναι δοτή.Ετσι βλέπουμε τον υπ.Μεταφορών να απειλεί ότι αν δεν αλλάξει το νομοσχέδιο για την απελευθέρωση των ταξί θα παραιτηθεί,τον υπ.Ανάπτυξης να καταγγέλει συνολικά το Μνημόνιο,τον υπ.Οικονομικών να δηλώνει ότι τα νέα οικονομικά μέτρα που θα ληφθουν το νέο έτος πρέπει να είναι δουλειά κυβέρνησης με νωπή λαϊκή εντολή,τον υπ.Υγείας να δηλώνει ότι η κυβέρνηση προχωρά αργά και πρέπει να γίνουν σύντομα εκλογές,ενώ η υπ.Παιδείας δηλώνει ότι η κυβέρνηση πρέπει να μακροημερεύσει και η ΝΔ απειλέι ότι θα καταψηφίσει νομοσχέδιο για την μείωση των επικουρικών συντάξεων.Τα παραπάνω αποτελούν ένα απλό εράνισμα από τις πολλές δηλώσεις
Την ίδια στιγμή ο Γ.Παπανδρέου και η αυλή του όλο και περισσότερο θυμίζουν τις πιο παρακμιακές περιόδους χρεωκοπημένων καθεστώτων τα οποία για να επιβιώσουν μετέρχονται των πιο γελοίων επικίνδυνων και ανεύθυνων μεθόδων. Ετσι επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο το πολιτικό αδιέξοδο.Το μόνο όπλο που διαθέτει ο Πρωθυπουργός είναι η απειλή παραίτησης του. Κανένα άλλο.
Εύκολη και τελεσίδικη απάντηση για το δέον γενέσθαι δεν υπάρχει. Συγκριτικά η λυσιτελέστερη λύση είναι οι εκλογές το συντομότερο δυνατόν.Το εκλογικό σώμα πρέπει να εκφρασθεί και να πάρει τις ευθύνες του. Ο σημερινός πολιτικός συσχετισμός δυνάμεων στη Βουλή δεν εκφράζει την πραγματικότητα.Πρέπει να αποτυπωθεί η νέα έστω και αν αυτή δεν μας αρέσει. Χωρίς φιοριτούρες τα επόμενα χρόνια για την Ελλάδα θα είναι πολύ δύσκολα. Ειναι γελοίο και ανεύθυνο υπουργοί και δημοσιογράφοι να υποστηρίζουν ότι η χώρα θα εξέλθει της κρίσης μετά το 2015 και θα δανείζεται φυσιολογικά από τις αγορές. Οι επώδυνες αλλαγές που απαιτούνται στο σύνολο της Ελληνικής κοινωνίας δεν μπορούν να αντιμετωπισθουν από μια αρρωστημένη κατάσταση.

ΥΓ: Ο ΓΑΠ αφού ανέβαλε τη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου για μετά τα Χριστουγεννα,ανήγγειλε ότι σ΄αυτή θα συμμετάσχουν οι υπουργοί, οι υφυπουργοί ο πρόεδρος της Βουλής,ο γραμ.της Κοινοβουλευτικής Ομάδος,και οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι. Συνολικά καμμιά πενηνταριά νοματαίοι. Νομίζω όμως ότι δεν τελειώσαμε.Ειναι πολύ πιθανόν ως τότε να καλέσει τους θυρωρους και τους καφετζήδες της Ιπποκράτους.Τζόγος να γίνεται.’’Γειά σου απίθανε’’ όπως έλεγε ο αμίμητος Αθ.Προύσαλης στην ταινία Μιά Ιταλίδα από την Κυψέλη.

2011-12-20T08:57:00.000+02:00

Κίνηση για μια Νέα σοσιαλδημοκρατική Συμφωνία

Γιώργος Θωμάς-Βαγγέλης Μαλέσιος-Στέφανος Μανίκας-Γιάννης Νικολάου-Μηνάς Σταυρακάκης

Αντί προλόγου

Είχαμε εξ αρχής τοποθετηθεί δημόσια απέναντι στις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης του κ. Παπανδρέου, τον τρόπο διακυβέρνησης και τις αυθαίρετες πρακτικές του. Διαφωνήσαμε ανοιχτά με τον τέως πρωθυπουργό όταν ήταν ισχυρός, δεν ανήκουμε και δεν επιθυμούμε να συναθροιστούμε στην κατηγορία των οψίμως διαφωνούντων.

Αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε το μεταμορφισμό όσων αιφνιδίως ανακάλυψαν την «κεντροαριστερή» ψυχή τους, ενώ εφάρμοσαν, στήριξαν, συναίνεσαν στην πιο αντικοινωνική πολιτική που γνώρισε η χώρα μας τα τελευταία 35 χρόνια, ενώ επιχειρούσαν να μας πείσουν ότι το «μνημόνιο είναι ευτυχία» και ότι «αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να το εφεύρουμε».

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πια εδώ. Έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο. Η εξέλιξη αυτή δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Υπάρχουν πρόσωπα και πολιτικές που οδήγησαν στη σημερινή απαξία. Ο κ. Παπανδρέου έχει την κύρια ευθύνη. Πρέπει να αποχωρήσει. Η αποχώρησή του είναι αναγκαία συνθήκη για τη μετεξέλιξη του χώρου. Όχι όμως και αρκετή.

Κάθε προσπάθεια να υπάρξει σημαντική συνιστώσα στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας θα έχει πιθανότητες επιτυχίας μόνο με νέα φυσιογνωμία, δομές και λειτουργίες. Απαλλαγμένη από το καθεστώς δυναστείας και ιδιοκτησίας, αλλά και από την επαχθή πολιτική κληρονομιά της διετίας.
Υπάρχει ανάγκη και ζωτικός πολιτικός χώρος για καινούργιες προσπάθειες και νέους σχηματισμούς στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας.

Επιδιώκουμε ο πολιτικός χώρος της σοσιαλδημοκρατίας να επανακτήσει τη πολιτική πρωτοβουλία, τη λάμψη των ιδεών του, να προτείνει ρεαλιστικές, εφαρμόσιμες και καινοτόμες λύσεις για να κερδίσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας και ιδιαίτερα της νέας γενιάς. Με καθαρές και υπεύθυνες προτάσεις κυβερνητικής διεξόδου, απέναντι στις ιδέες και τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού. Επιδιώκουμε να συμβάλλουμε στις αναζητήσεις για νέα πολιτική διέξοδο, στις αγωνίες, τους προβληματισμούς των πολιτών που δεν έχουν φωνή, που δεν εκφράζονται, που η γνώμη τους δεν υπολογίζεται είτε βρίσκονται εκτός, είτε εντός των κομμάτων.

Συμμετέχοντας στο ΠΑΣΟΚ έχουμε μερίδιο ευθύνης για τις κακές του στιγμές και συμβολή στις επιτυχίες του. Υπάρχουν περίοδοι της ιστορίας του ΠΑΣΟΚ που επισύρουν την αρνητική κριτική ή ακόμη και την απόρριψη. Υπάρχουν όμως και περίοδοι μεγάλης ιστορικής προσφοράς.

Νέα Συμφωνία
Επιδιώκουμε μια νέα συμφωνία όσων πιστεύουν στη σοσιαλδημοκρατία.
Η πλευρά αυτή είναι αντίπαλη στον νεοφιλελευθερισμό. Δεν συναντάται, δεν τέμνεται, είναι απέναντι.
Θέλουμε να ξαναδώσει η Ελλάδα ευκαιρίες στους νέους ανθρώπους, απασχόληση, ελπίδα, δυνατότητα να ζήσουν και να δημιουργήσουν στον τόπο τους.
Θέλουμε τη χώρα μας στο ευρώ, στην καρδιά της ΕΕ. Είμαστε απέναντι στην Ελλάδα της δραχμής και της καθυστέρησης. Η προσήλωση στην ευρωπαϊκή ιδέα παραμένει η κύρια πολιτική στρατηγική για το καλύτερο και ασφαλέστερο μέλλον της χώρας.
Θέλουμε την Ευρώπη της αλληλεγγύης, της συνοχής, της σύγκλισης, της δημοκρατίας. Την Ευρώπη της συνύπαρξης, της ειρήνης, του πολιτισμού, την Ευρώπη ως παράγοντα παγκόσμιας ισορροπίας.
Θέλουμε την προοδευτική Ευρώπη, που έχει τις πολιτικές προϋποθέσεις και τους οικονομικούς πόρους να επιβάλλει στους ισχυρούς υποχρεώσεις ανακατανομής του εισοδήματος σε εθνικό και κοινωνικό επίπεδο.
Αυτή η πολιτική έχει πραγματική νομιμοποίηση καθώς τα πλεονάσματα του Βορρά είναι ελλείμματα του Νότου. Έχει ηθική νομιμοποίηση γιατί ανταποκρίνεται στις ιδρυτικές ιδέες της Ευρώπης. Έχει πολιτική νομιμοποίηση γιατί ανταποκρίνεται στο αίτημα της ιστορίας.
Είμαστε απέναντι στην Ευρώπη της επιβολής, του νεοφιλελευθερισμού, της κυριαρχίας των αγορών, των διαχωρισμών, της δημιουργίας νεόπτωχων κρατών και πολιτών. Διαφωνούμε με τη στρατηγική των συντηρητικών δυνάμεων που καθόρισε τις αποφάσεις της τελευταίας συνόδου κορυφής.
Θέλουμε τη χώρα μας πρωταγωνιστή των εξελίξεων, με ισχυρή φωνή, αξιοπρέπεια και διεθνή παρουσία. Είμαστε απέναντι στην εικόνα της περιθωριοποιημένης και συκοφαντημένης Ελλάδας.
Η ευρωπαϊκή στρατηγική επιλογή της χώρας μας δεν θα θυσιαστεί στις απλουστεύσεις του λαϊκισμού, στον συντηρητικό ευρωσκεπτικισμό και τη ηττοπαθή ευρωφοβία .
Εκτός από τα ελλείμματα, τους λογαριασμούς και τις αγορές υπάρχουν η κοινωνία, οι άνθρωποι, οι ελπίδες και οι προσδοκίες τους.
Μπορούμε να βγούμε από την κρίση με διαφορετικές επιλογές. Δεν πιστεύουμε στους μονόδρομους. Δεν αποδεχόμαστε τη θεωρία της μοναδικής λύσης, την καταστροφή της κοινωνίας ως μοιραία και αναπόφευκτη.
Όλα είναι θέμα πολιτικών επιλογών. Πάντα υπάρχει άλλη λύση. Συχνά λείπουν η θέληση να αναζητηθεί και το θάρρος να πραγματοποιηθεί .
Πάντα υπάρχει προοδευτική διέξοδος, ακόμα και στις πιο δύσκολες συγκυρίες.
Θέλουμε ριζικές αλλαγές στη χώρα. Στην οικονομία, το κράτος, το πολιτικό σύστημα. Είμαστε αντίθετοι με το μέτωπο της ακινησίας, με την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να γυρίσουμε σε παράλογα και πελατειακά «κεκτημένα».
Η «σωτηρία της χώρας» δεν είναι απρόσωπο και ουδέτερο μέγεθος, ως η χώρα να μπορεί να «σωθεί» χωρίς τους ανθρώπους της. Ως η χώρα να μπορεί να «σωθεί» ενώ οι άνεργοι θα υπερβαίνουν το 1 εκατομμύριο, το κοινωνικό κράτος θα έχει καταστραφεί, οι αμοιβές θα βαλκανοποιούνται, οι συνταξιούχοι θα είναι πένητες και χιλιάδες νέοι θα φεύγουν στο εξωτερικό.
Δεν θέλουμε αυτή να είναι η Ελλάδα του μέλλοντος.
Είμαστε στην άλλη όχθη από την πολιτική της τελευταίας διετίας που ισοπεδώνει την κοινωνία και καταστρέφει τον παραγωγικό ιστό της χώρας. Η πολιτική αυτή δεν έχει ούτε υποψία σχεδίου για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.
Δεν επιτίθεται στις παθογένειες της μεταπολίτευσης, τις οποίες αντίθετα συντηρεί και ενισχύει, αλλά στα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα, στην υγιή επιχειρηματικότητα στο εργασιακό μέλλον των νέων ανθρώπων.
Δεν υπάρχει προοπτική ανάπτυξης και κοινωνικής ευημερίας στα πλαίσια της πολιτικής που έχει συμφωνηθεί με τους δανειστές.
Θέλουμε το κράτος παραγωγικό, αποδοτικό και αποτελεσματικό, ώστε να εγγυάται το απαραίτητο ασφαλές περιβάλλον, να διασφαλίζει την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών και να υπηρετεί τον κοινωνικό του χαρακτήρα και ρόλο.
Υπερασπιζόμαστε το κοινωνικό κράτος, θεμέλιο κάθε προσπάθειας για αναδιανομή του εισοδήματος και κοινωνική δικαιοσύνη. Προοδευτική πολιτική είναι αυτή που στηρίζει το κοινωνικό κράτος, όχι η φιλανθρωπία και οι «φιλόπτωχες ευαισθησίες».
Επιδιώκουμε το σύγχρονο κράτος να μειώσει το διοικητικό του κόστος. Να μετράται η αποδοτικότητά του. Με ενίσχυση του επιτελικού ρόλου και όχι της γραφειοκρατίας του.
Οποιαδήποτε αναπτυξιακή πολιτική δεν θα έχει επιτυχία, αν δεν υπάρξει γνήσια, από μηδενική βάση αλλαγή στη συγκρότηση και τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης.
Επιδιώκουμε το πρωτείο της πολιτικής στην οικονομία, και την επαναφορά της κοινωνίας πάνω από την οικονομία.
Επιδιώκουμε αναπτυξιακή πολιτική στηριγμένη στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, όχι στη μείωση των αμοιβών και την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων.
Επιδιώκουμε ανάπτυξη ως καθολική διαδικασία κινητοποίησης του συνόλου των διαθέσιμων οικονομικών, κοινωνικών και πνευματικών πόρων. Επιζητούμε μια νέα επιχειρηματικότητα καινοτόμο και δημιουργική που επιβραβεύεται και δεν τιμωρείται.
Συγκριτικά πλεονεκτήματα πρέπει να είναι το υψηλό εκπαιδευτικό επίπεδο των ανθρώπινων πόρων της, οι υποδομές της, η υψηλή τεχνολογία, το σταθερό επενδυτικό και φορολογικό περιβάλλον καθώς και το σύγχρονο αντιγραφειοκρατικό και λειτουργικό κράτος. Το κίνητρο δημιουργίας και έμπνευσης, η λειτουργούσα δικαιοσύνη που τιμωρεί και δικαιώνει.
Επιδιώκουμε την αποκατάσταση της έννοιας των διαρθρωτικών αλλαγών. Διαρθρωτική αλλαγή είναι η νέα σχέση τομέων και κλάδων της οικονομίας, η δίκαια κατανομή και είσπραξη των φόρων, είναι ο αναπτυξιακός ρόλος των τραπεζών, η αποσαφήνιση στα όρια δημόσιου-ιδιωτικού.
Είναι η αλλαγή από την οικονομία και την κοινωνία των προσόδων στην οικονομία της παραγωγής και της δημιουργίας. Είναι η δίκαια κατανομή και είσπραξη των φόρων και το σταθερό επενδυτικό και φορολογικό περιβάλλον.
Επιδιώκουμε αποτελεσματική φορολόγηση όσων σήμερα δεν συμβάλουν σύμφωνα με τις δυνατότητές τους ή φοροδιαφεύγουν. Όσο συνεχίζεται η αφαίμαξη των μισθωτών και η φοροδιαφυγή από όσους μπορούν να κρύψουν εισοδήματα, όσο η έμμεση φορολογία κυριαρχεί, όσο οι μηχανισμοί του κράτους υπολειτουργούν, η φορολογική πολιτική θα αποτυγχάνει στους στόχους της, ενώ θα γίνεται ολοένα και πιο άδικη.
Η συζήτηση που γίνεται στη χώρα μας, δεν μπορεί να αφορά μόνο στη δημοσιονομική διαχείριση, αλλά στην πλήρη παραγωγική αναδιάρθρωση
Επιδιώκουμε την επιχειρηματικότητα ως κοινωνική αξία που παράγει ατομικό όφελος, κοινωνικό πλούτο και ατομική καταξίωση. Επιχειρηματικότητα που αξιοποιεί και αμείβει το προσοντούχο δυναμικό της χώρας, που δεν στηρίζεται στο θερμοκήπιο του κράτους, δεν φοροδιαφεύγει ούτε εισφοροδιαφεύγει. Επιχειρηματικότητα που παράγει πλεονεκτήματα εθνικής ανταγωνιστικότητας όταν συναντά η δημιουργικότητα την καινοτομία και την ευημερία.
Επιδιώκουμε την αφαίρεση των συντεχνιακών προνομίων, που καθιέρωσε το κράτος σε όφελος κάποιων κοινωνικών ομάδων, μετακυλώντας το κόστος στην κοινωνία και εμποδίζοντας την ανάπτυξη.
Πιστεύουμε στον αναπτυξιακό ρόλο των ελεύθερων επαγγελματιών, όχι στη ανάδειξή τους σε πρωταθλητές της φοροδιαφυγής.
Επιδιώκουμε την κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων και κάθε κρατικής ρύθμισης για ελάχιστες προσδιορισμένες αμοιβές και ποσοστά κέρδους, Το κράτος να διασφαλίζει τους κανόνες του υγιούς ανταγωνισμού και να παρέχει τις ίδιες προϋποθέσεις σε όλους τους πολίτες για να δημιουργήσουν και να αναπτύξουν την επαγγελματική τους δραστηριότητα.
Πιστεύουμε στην ανοιχτή κοινωνία των ίσων ευκαιριών. Είμαστε αντίθετοι με την συγκρότηση της κοινωνίας ως αθροίσματος συντεχνιακών συμφερόντων που την ακινητοποιούν εμποδίζοντας κάθε πρόοδο, καινοτομία, ανάπτυξη.
Επιδιώκουμε την αποκατάσταση και ανασύνθεση της δημόσιας σφαίρας. Η οποία δεν πρέπει να συγχέεται με το δημόσιο τομέα ούτε και τον φθαρμένο κρατισμό. Είναι η ουσιαστική επαναφορά της πολιτικής. Είναι η δημόσια σφαίρα και ο δημόσιος χώρος θεμελιώδεις συνθήκες της δημοκρατίας.
Ενισχύουμε κάθε διαδικασία, κάθε δράση, κάθε θεσμό, κάθε τομέα που συνδέεται με τον πολίτη και τη συνείδησή του. Η δημόσια σφαίρα και ο δημόσιος χώρος υπάρχουν μόνο μαζί με τον υπεύθυνο δημοκρατικό πολίτη της συλλογικότητας, της ευθύνης και της προσφοράς.
Επιδιώκουμε κοινωνία αξιοκρατίας και αλληλεγγύης που αναγνωρίζει την ατομική αξία, την ανταμείβει και την καταξιώνει.
Είμαστε αντίθετοι με το δόγμα της μετριότητας στο κράτος και στους θεσμούς.
Επαινούμε το εργασιακό ήθος που ενοχλεί τις ένοχες συνειδήσεις. Επαινούμε τη δημιουργικότητα και την εργατικότητα.
Απομονώνουμε και καταλύουμε εστίες διαφθοράς στο κράτος και στους θεσμούς.
Πιστεύουμε στην κοινωνική ευθύνη των πολιτών και όχι στην επίκληση της ανεπάρκειας του κράτους ως άλλοθι για την έλλειψη προσωπικής κοινωνικής υπευθυνότητας.
Θέλουμε το πολιτικό σύστημα να έχει στραμμένη την προσοχή του στους πολίτες και το μέλλον τους, όχι στην αναπαραγωγή του. Να εγκαταλείψει τις συνήθεις πρακτικές, το λαϊκισμό και τα μεγάλα λόγια, να απαρνηθεί τα προνόμιά του και τα πολιτικά στελέχη να δώσουν πρώτα το παράδειγμα για να αποκαταστήσει την αξιοπιστία του.
Εύκολος δρόμος διεξόδου δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως δρόμος που αλλάζει τη χώρα, χωρίς να καταστρέφει την κοινωνία. Δρόμος με ευρεία πολιτική και κοινωνική συμμαχία αλλαγών. Δρόμος Ευρωπαϊκός, αξιοπρεπής, δρόμος της κοινωνικής ευθύνης και παραγωγικής ανασυγκρότησης με σύμμαχο την κοινωνία.

Η λύση δεν βρίσκεται στη συντήρηση. Ούτε στους μεταλλαγμένους προοδευτικούς που είναι έτοιμοι να συμφωνήσουν με κάθε αντικοινωνικό μέτρο στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας». Η διετία των μνημονίων απέδειξε το αδιέξοδο αυτής της πολιτικής. Αξίζει να δοκιμάσουμε, αξίζει να προσπαθήσουμε για μια νέα συμφωνία προοδευτικής διεξόδου από την κρίση.

Αντί επιλόγου
Η χώρα χρειάζεται επειγόντως αποτελεσματική κυβέρνηση. Δεν μπορεί να υπάρξει γόνιμη κυβερνητική λύση χωρίς πολιτική νομιμοποίηση. Μόνο οι εκλογές μπορούν να αποκαταστήσουν την πολιτική τάξη και να εκφράσουν έγκυρα τη γνώμη των πολιτών στις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί. Κάθε πρόταση που επιχειρεί να μεταθέσει τη λαϊκή ετυμηγορία, δημιουργεί εμπόδια στην αποτελεσματική διακυβέρνηση της χώρας και συντηρεί το σημερινό πολιτικό αδιέξοδο.

Oι Πλακατζήδες

2011-12-19T16:58:00.000+02:00

Γράφει ο Πάνος Αλεξανδρής
Επιτέλους κάπου πρέπει να σταματήσει η πλάκα από πολλούς που από συνηθισμένη αφέλεια η από ηθελημένη στρατηγική μας σπάνε με τις παρεμβάσεις τους καθημερινά τα νεύρα
Πρώτη πλάκα
Η κυβέρνηση Παπαδήμου δεν πρέπει να φύγει μέχρι το Μάρτη η άντε τον Απρίλη Αντιθέτως κατα τους πλακατζηδες αυτής της άποψης ο Παπαδημος πρέπει να συμπεριφερθεί ως Πρωθυπουργός απεριόριστης λαϊκής εντολής και αρμοδιοτήτων .Ταυτοχρόνως ο Παπαδήμος πρέπει να φυγει όταν οι υποψήφιοι για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ μαζέψουν τις ψηφους που τους λείπουν η όταν ο Παπαδήμος πάρει όλα εκείνα τα μέτρα που ο προηγούμενος Πρωθυπουργός τα αποφάσιζε μονίμως χωρίς να τα παίρνει. Λυπάμαι πολύ αγαπητοί μου αλλά ο Παπαδημος δεν πρέπει να καεί υπό την μελλοντική θυμηδία και οργή των πολιτών, όταν αυτοί καταλάβουν ότι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος που μιλά καλά ελληνικά και έχει ένα άριστο τεχνοκρατικό υπόβαθρο δεν αρκεί για να έλθει η άνοιξη ο χειμώνας η όποια εποχή γουστάρουν οι αναμένοντες στον προθάλαμο της εξουσίας.
Δεύτερη πλάκα
Ο Παπαδημος ως Πρωθυπουργός πλήρους αρμοδιότητας μπορεί να ανασχηματίσει τη κυβέρνηση κατά το δοκούν, να λάβει επαχθή και πολύ σκληρά μέτρα και να ανατάξει τη χώρα, εξαντλώντας ακόμη και τα όρια της τετραετίας. Μετά κατά πάσα πιθανότητα ο Παπαδήμος πρέπει να καταλάβει τη πόλη, να αποκαταστήσει το μαρμαρωμένο βασιλιά , να λύσει το σκοπιανό και να τραγουδήσει μαζί με τον Καρατζαφέρη το Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα. Το ότι ο συγκεκριμένος Πρωθυπουργός είναι στηριγμένος από μία πλειοψηφία, που είναι με το ζόρι ενδεχομένως αξιωματική μειοψηφία, ότι η ΝΔ τον στηρίζει, ως άγνωστου μεγέθους σχετική πλειοψηφία και δεν θέλει επί της ουσίας να ακούσει για αυτόν, και ότι ο μόνος που τον στηρίζει (μια και για αυτόν γεννάει υπουργούς) είναι ο Καρατζαφέρης , φαίνεται ότι έχει μικρή σημασία για τους πλακατζήδες της δεύτερης κατηγορίας.
Τρίτη πλάκα
Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ανάγκη να εκλέξει νέο αρχηγό από τη βάση. Αρκούν διαδικασίες κορυφής , παράδοσης του νέου δαχτυλιδιού στον επόμενο, η ψήφο από το Εθνικό Συμβούλιο η την Κοινοβουλευτική ομάδα. Και ως έσχατο επιχείρημα, ο τέως Πρωθυπουργός δικαιούται άλλη μια ευκαιρία. Απαντώ στους πλακατζήδες αυτης της κατηγορίας. Το Εθνικό Συμβούλιο ,ως διαμορφώθηκε είναι όργανο αγνώστου συνθέσεως και αριθμού. Πρόσφατα σε κουιζ για το ποια είναι τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου δεν βρέθηκε νικητής και η σύνθεση θα παιχτεί στα πέναλτυ. Δεύτερον η Κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ έχει μία σύνθεση πολυπληθέστατη σε σχέση με τους άτυχους συντρόφους που τελικά θα είναι βουλευτές μετά τις επόμενες εκλογές. Συνταγματικά βέβαια παραμένει ισχυρή , όπως άλλωστε και ο τέως Πρωθυπουργός που είναι και εντολοδόχος εάν ο μη γένοιτο, ο Παπαδήμος παραιτηθεί. Ομως αυτή τη στιγμή η Κοινοβουλευτική Ομάδα έχει στα μάτια του ελληνικού λαού την ίδια ακριβώς απήχηση με τον Εντολοδόχο. Αυτή η απήχηση εξισούται με την τετραγωνική ρίζα του τέσσερα επι το 8 στην καλύτερη περίπτωση. Είναι τραγικό αλλά στην παρούσα φάση, η συντριπτική πλειοψηφία του Κοινοβουλίου βρίσκεται σε προφανέστατη αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση. Δεν έχει δε καμιά σημασία αν τη λαϊκή βούληση πλέον σε μεγάλα μειοψηφικά νούμερα την απηχούν από τη μία το τελευταίο απολίθωμα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στην Ευρώπη, ο αγαπητός Τσίπρας, που νοιώθει κάθε μέρα την κρυφή εσωτερική παρανομία του νάσαι κουμουνιστής και να μην μπορείς να το πεις για να μη δυσαρεστήσεις τους γονείς σου, που δε σε μεγάλωσαν να γίνεις κάτι τέτοιο, και ο συμπαθέστατος Κουβέλης, ο οποίος πλέον μαζεύει υπό την στέγη του όλα τα δηλωμένα και αδήλωτα ορφανά του προσφιλούς πλην όμως ψιλοτεθνεώτος Κινήματος μας. Όσον δε το αν ο τέως Πρωθυπουργός δικαιούται άλλη μία ευκαιρία θα απαντούσα .Οχι μια σύντροφοι και δυο και τρεις και όσες γουστάρει γιατί το κατάστημα ήταν του παππού του και του μπαμπά του. Ως δε ο ίδιος εδήλωσε πήρε ένα ρολόι από τον παππού του και από τον πατέρα του μόνο το όνομα. Πράγματι σύντροφοι αυτός πήρε το όνομα και εμείς όλη τη χάρη και τη χαρά να εντρυφήσουμε σε κάθε είδος πράσινης ανάπτυξης και βλάστησης. Όσον δε αφορά το δαχτυλίδι είναι από μπρούτζο πιά ,και δεν είναι και τυχερό.Ο τελευταίος που το πήρε , έβαλε ένα εκ των συγγενών του να λέει ότι ήταν κάλπικο, ότι ο προηγούμενος δεν τόδωσε με την καρδιά του, ότι τι να το κάνει το δαχτυλίδι , αφού το ακίνητο ήταν στο όνομά του και διάφορα ελαφρώς μίζερα ,που απαντώνται πάντα ως παράπονα των εξ αίματος και αγχιστείας διαδόχων του πολιτικού θρόνου. Αυτά συμβαίνουν όταν οι κοινοί θνητοί δεν αντιλαμβάνονται τη μεγαλοσύνη του θεσμού και ότι η δια του ονόματος διαδοχή είναι θεσμός εκ θεού και όχι εξ ανθρώπων προερχόμενος. Μια που η εξουσία στα κόμματα , όπου θεσμός είναι η απροσδιόριστη έννοια του λαού, και πίσω από αυτήν το θείο χάρισμα του κληρονομικού ονόματος, δεν αποτελεί θέμα εκλογων αλλά θέμα εκφράσεως της θείας βουλήσεως μέσω του φωτισθέντος ψηφοδοτούντος λαού. Ως δε γίνεται κατανοητό ενίοτε και οι φωτισμένοι λαοί σφάλλουν. Ουδείς άσφαλτος, ως υπέμνησε σε εμας και η γνωστή λαϊκή αοιδός Άντζελα Δημητρίου.
Τέταρτη πλάκα και τελευταία
Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται στον προθάλαμο των πλεονασμάτων, ότι οι καλές εποχές ξανάρχονται , ότι να άλλη μια θυσία και όλα θα τελειώσουν , βάλτε δηλαδη ένα χέρι ακόμη και όλα θα τελειώσουν ,ότι μπρος στο κάλλος , τι είναι ο πόνος, ότι οι θυσίες του λαού δε θα πάνε χαμένες. Αλλοι διατείνονται σοβαρά ότι ο Καραμανλής θα εδολοφονείτο από αμερικανούς πράκτορες αλλά το όπλο εκπυρσοκρότησε και η σφαίρα βρήκε το delivery boy με τις πίτσες που του πήγαινε, άλλοι ότι η Ελλαδα στα πλαίσια μίας παγκόσμιας συνωμοσίας καλείται να επιστρέψει τα δάνεια, κάτι που είναι πρωτοφανές για ένα δανειζόμενο. Τελος δε εξ ίσου πολλοί διατείνονται ότι η Ελλάδα της περήφανης δραχμής με τις είκοσι υποτιμήσεις διαχρονικά είναι το καλύτερο καταφύγιο κάθε πεινώντος, παίζοντας έτσι το παιχνίδι κάθε εγχωρίου η αλλοδαπού τοκογλύφου. Στην άκρη όλων αυτών είναι ένας λαός φτωχός μέρα με τη μέρα, ανήμπορος να καταλάβει η να αποφασίσει τι είναι εκείνο, που δείχνει φως στο βάθος του ορίζοντα.Ενα κομμάτι του λαού αυτού ψάχνει στα σκουπίδια τροφή η στα συσσίτια στην καλύτερη περίπτωση. Επιζητεί την αξιοπρέπεια του, καταλαβαίνει ότι η νύχτα είναι μεγάλη σαν του πολικού κύκλου και η μέρα , όταν φανεί θα είναι μικρή στην Αρχή και θα αργήσει να ξαναγίνει καλύτερη. Αυτός λοιπόν ο λαός δεν είναι πεφωτισμένος , δεν γουστάρει τις πλάκες κάθε πολιτευόμενου η επίδοξου κυβερνήτη και περιμένει να ακούσει καθαρά πως θα περπατήσει τη νύχτα και πως θα γλυτώσει το μεγαλύτερο ευτελισμό. Αυτός ακριβώς ο κόσμος απαιτεί αλήθειες , έχει τελειώσει με τις πολιτικές μοναρχίες , με τους εξ απονομής ηγέτες, με τις πλαστές πλειοψηφίες και με τους εμπόρους της αγωνίας του για τα παιδιά του και την επόμενη μέρα. Αυτός ακριβώς ο κόσμος είναι που επιζητεί κατά παράφραση του τραγουδιού να ειπωθεί από τον όποιο μελλοντικό του ηγέτη, ότι αφού δεν είχες νέα ευχάριστα να πείς να μας πεις τα δυσάρεστα, να καταλάβεις τον πραγματικό μας πόνο και να χαράξεις μια πορεία επώδυνη αλλά αληθινή, συγκεκριμένη και στο πολύ βάθος ελπιδοφόρα. Όσο δε για τους καθημερινούς πλακατζήδες τους απαντά ότι ξέρει ότι ο μαρμαρωμένος βασιλιάς μας τέλειωσε, ότι χάσαμε τελεσίδικα και την Πόλη και την Μικρά Ασία , ότι με τις ηλιθιότητες που κάνουμε στο τέλος θα ηττηθούμε ως ανεπαρκείς σε όλα τα διεθνή μέτωπα, ότι κανείς πιά σοβαρός δεν πιστεύει ότι εδώ φθάσαμε λόγω συνομωσίας, αλλά λόγω κυρίως ανεπάρκειας, ασχετοσύνης ,τσαπατσουλιάς, ανυπαρξίας ταλέντου περί το πολιτεύεσθαι και διοικείν.Ξερει πολύ καλά αυτος ο κόσμος ότι ο Καραμανλής τάκανε μαντάρα, και η αγιοποίηση του θυμίζει, τους ψεύτικους γυρολόγους άγιους του Μεσαίωνα, ότι ο προηγούμενος Πρωθυπουργός είχε μία σειρά από πολύ χρήσιμες αλλά εκτός χρόνου ιδέες, τις οποίες δεν πραγματοποίησε . Αυτά σε μία εποχη που απαιτούσε άμεσες πρωτοβουλίες και δράσεις διακυβέρνησης, και ξερει ο λαός αυτός ότι τον τεως Πρωθυπουργό δεν τον έριξαν οι τραπεζίτες, και οι διηνεκείς αποστάτες του 1965 (που τους θυμάται ηρωικά η παράταξη όταν από ανεπαρκείς η ατυχείς πολιτικές στριμώχνεται στη γωνία), αλλά η παραγματική ανεπάρκεια εκτέλεσης ρεαλιστικών πολιτικών και η αδυναμία διακυβέρνησης .Οπως επίσης τον έρριξαν η έλλλειψη λύσεων σε εποχή που μετρούν οι λύσεις και ο περιορισμος της συμφοράς. Αυτα για τώρα και ελπίζω να σταματήσουν οι πλάκες και τα προσωπικά ψυχανεμίσματα και η ελληνική Κεντροαριστερά να μην καταρρεύσει υπό το βάρος καλών προθέσεων ανεπαρκών ανθρώπων, που νομίζουν ότι κάτι τους χρωστάει η ιστορία, μη κατανοώντας ότι τελικά η Ιστορία χρωστά στους τολμώντες .Οπως χρωστά σε αυτούς που γνωρίζουν ότι σε όλα τα έργα, ο ηθοποιός ανταμείβεται για την δουλειά του, αλλά για να ανταμειφθεί πρέπει να καταβάλει το τίμημα ο μοναδικός του κριτης που είναι ο θεατής. Να γνωρίζουν ότι αν αδειάσει το πολιτικό θέατρο από θεατές θα ηχήσουν ως ερχόμενες οι σάλπιγγες της τυρρανίας, εκείνων που θα εγγυώνται χάριν της απωλειας της ελευθερίας, ένα ξεροκόμματο και μερικούς σύγχρονους μάρτυρες -εξιλαστηρια θύματα- βορρά των λιονταριών που θα πεινούν, και του εξαθλιωμένου πλήθους που θα χαίρεται την ανθρωποσφαγή.

Ξαφνικός θάνατος

2011-12-17T21:17:00.000+02:00

Και ξαφνικά, νυν και πρώην υπουργοί του Πασοκ ανακαλύπτουν τα λάθη του μνημονίου και τις καταστροφικές επιλογές της κυβερνητικής τους διετίας. Διέλυσαν την χώρα, τσάκισαν την κοινωνία, ρήμαξαν τους εργαζόμενους και επιχειρούν μέσα απο ανέξοδες και ανώδυνες ομολογίες να διασφαλίσουν την συνέχεια της πολιτικής τους παρουσίας. Ορισμένοι θα θελήσουν να ηγηθούν του Πασοκ και άλλοι αναλαμβάνουν αυτόκλητοι ανανεωτές της κεντροαριστεράς. Έμπλεοι πολιτικού θράσους και εν μέσω μιας γενικευμένης κατάθλιψης, αναζητούν την ικανοποίηση των ματαιοδοξιών τους με την αναρρίχηση στην προεδρία του τεθνεώτος Πασοκ.
Ζούν στην καρδιά της κυβερνητικής εξουσίας και στο περιθώριο της κοινωνίας. Ο πολιτικός αυτισμός και η μαγεία των οφφικίων δεν τους επιτρέπει να ζήσουν "το τέλος της εποχής". Σύντομα θα τους δοθεί η ευκαιρία να το ζήσουν, γιατί η παρτίδα θα τελειώσει με "ξαφνικό θάνατο". Όπως ακριβώς συνέβη με τον κ. Παπανδρέου.

Κεντροαριστερά έχω, λέγετε

2011-12-11T11:37:00.000+02:00

Γράφει ο Γιάννης Νικολάου

Τελικά είμαστε όλοι κεντροαριστεροί. Κεντροαριστεροί οι υποστηρικτές του κ. Παπανδρέου, που συμφωνούν και με την πολιτική του. Κεντροαριστεροί οι υποστηρικτές του, που όμως διαφωνούν με την πολιτική του. Κεντροαριστεροί όσοι διαφωνούν με τον τέως πρωθυπουργό, αλλά συμφωνούν με την πολιτική του. Κεντροαριστεροί και οι διαφωνούντες τόσο με τον ίδιο όσο και με την πολιτική του (οι τελευταίοι, εδώ που τα λέμε, είναι οι μόνοι που θα μπορούσαν όντως να διεκδικήσουν τον τίτλο, υπό την προϋπόθεση ότι δεν είχαν συμμετοχή στην κυβέρνηση).

Κεντροαριστεροί δηλώνουν οι εραστές της συνταγής των δανειστών (που είναι ακραία νεοφιλελεύθερη), κεντροαριστεροί και οι αντιμνημονιακοί.
Η κατάσταση έχει στοιχεία κωμωδίας, οδηγεί όμως και σε ένα σοβαρό πολιτικό συμπέρασμα. Οι πολυσυλλεκτικές πολιτικές και οι ταμπέλες που τις ακολουθούν, δεν μπορούν πλέον να αποδώσουν την πραγματικότητα. Η εφαρμοζόμενη πολιτική των δανειστών αλλάζει τα οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα. Τα κοινωνικά προβλήματα οξύνονται και η πολιτική αδυνατεί να τα αντιμετωπίσει με τις γενικόλογες, συχνά αμφίσημες, προσεγγίσεις του παρελθόντος.
Συνεπώς ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας και της αριστεράς, ιδιαίτερα δε ο χώρος που μέχρι πρότινος κάλυπτε το ΠΑΣΟΚ, πρέπει να επανατοποθετηθούν στα νέα δεδομένα με συγκεκριμένο προγραμματικό λόγο.
Η σοσιαλδημοκρατία είχε πάντα στο κέντρο της πολιτικής της το κοινωνικό κράτος και την αναδιανομή του εισοδήματος. Η βασική αυτή αρχή δεν αλλάζει. Η πολιτική των δανειστών δεν μπορεί να συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα και τις επιδιώξεις του ευρύτερου χώρου της σοσιαλδημοκρατίας και της αριστεράς.
Όσοι ονομάζουν μεταρρυθμίσεις τις αντικοινωνικές πολιτικές που βιώνουμε, διαστρέφουν και συκοφαντούν την έννοια των αλλαγών, που όντως έχει ανάγκη η χώρα.
Μην ακούτε λοιπόν τους νεοφιλελεύθερους, φανερούς ή μεταμφιεσμένους σε «μεταρρυθμιστές». Πάντα ισχυρίζονται ότι η μόνη πολιτική επιλογή είναι η δική τους.

O Aνδρέας ξέρει...?

2011-12-11T09:36:00.000+02:00

Σιγά...τις καλτσοδέτες

2011-12-10T02:14:00.002+02:00

Το Πασοκ του κ. Παπανδρέου έγινε τελικά ότι επεδίωξε. Μια παιδική χαρά. Και αυτή λειψή. Απουσιάζει η αθωότητα των παιδικών πράξεων και η γνησιότητα των συμπεριφορών. Αυτή η περίεργη, η ιδιόμορφη, η πλάγια και υπαινικτική πολιτική συμπεριφορά και έκφραση που χαρακτηρίζει τον κ. Παπανδρέου, έχει εισβάλλει στο πολιτικό είναι και στην ουσία των στελεχών του. Των δελφίνων ιδιαίτερα.
Όλοι κατ΄ιδίαν συζητούν την αναγκαιότητα της άμεσης αποχώρησης του κ. Παπανδρέου απο την ηγεσία του Πασοκ. Επισήμως τους απασχολεί η επιτυχία της κυβέρνησης του κ. Παπαδήμου. Η εξαίρεση του κ. Χρυσοχοϊδη αποδίδεται στην ανάγκη να δηλώσει την παρουσία του και να μπεί στο κάδρο των δημοσκοπήσεων. Άλλωστε ενήργησε κατά γράμμα και όπως ακριβώς του υπαγορεύσαν οι επικοινωνιακοί του σύμβούλοι.
Όλοι οι δελφίνοι κατ΄ιδίαν θεωρούν ότι το Πασοκ έχει κλείσει τον κύκλο του και η δημιουργία ενος νέου φορέα της σοσιαλδημοκρατίας και της κεντροαριστεράς αποτελεί αδήριτη ανάγκη. Επισήμως ομνύουν στην αναγέννηση, επανίδρυση, ανόρθωση του τεθνεώτος Πασοκ. Η εξαίρεση του κ. Καστανίδη οφείλεται στην ανεκπλήρωτη επιθυμία του να ηγηθεί της Θεσσαλονίκης, της Μακεδονίας (της Ελληνικής εννοείται), και του συνόλου της ελληνικής επικρατείας βεβαίως. Προς το παρόν στήνει "ποντιακή φράξια" με ποντιακά, κεντροαριστερά, παπανδρεϊκά και αντιβενιζελικά χαρακτηριστικά.
Το πιό εντυπωσιακό είναι η σφοδρή επιθυμία των δελφίνων να θυσιασθούν για την χώρα. Προφανώς τους έχει επηρεάσει η θυσία του κ. Παπανδρέου. Η χώρα έχει μετατραπεί σε απέραντο θυσιαστήριο. Η εξαίρεση του κ. Πάγκαλου προφανώς οφείλεται στο ότι προτιμά την χώρα οβελιστήριο. Άλλωστε "μαζί τα φάγαμε".
Πάντως σε κάθε περίπτωση, φαντάζει παράξενο πως ακριβώς νοείται η θυσία απο έναν υπουργό ( μιας αποτυχημένης κυβέρνησης με αποτυχημένο πρώην πρωθυπουργό), με την σφοδρή του επιθυμία να αναλάβει και πρωθυπουργός. Κύριοι, παρακαλούμε, όχι άλλες θυσίες. Σιγά... τις καλτσοδέτες που θα έλεγε και το "φέγγον όρος" του σοσιαλισμού, ο ερίτιμος κ. Ξυνίδης.
Αλλά είπαμε παιδική χαρά, γιατί ζούμε ακόμα στον αστερισμό του Γιώργου.

Το μέλλον είναι εδώ.

2011-12-08T19:21:00.001+02:00

Η αβεβαιότητα χαρακτηρίζει την σημερινή Ευρωπαϊκή Σύνοδο κορυφής. Η απόπειρα του Γαλλογερμανικού άξονα να υπερβεί τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. σε συνδυασμό με την αδυναμία του να προσφέρει μια ριζική πολιτική λύση για τα ευρωπαϊκά οικονομικά προβλήματα, γεννά έντονες αμφιβολίες για το μέλλον της Ευρώπης και του Ευρώ. Το πολιτικό έλλειμα του ηγετικού δίδυμου Μερκοζί ταυτίζει την πολιτική για δημοσιονομική τάξη με την επιβολή "δημοσιονομικού Νταχάου" και την κατάργηση δημοκρατικών κανόνων και διαδικασιών, που αποτελούν χαρακτηριστικό γνώρισμα του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Οι λαοί της Ευρώπης, έχουν κάθε δίκιο να πιστεύουν ότι η Ευρώπη κινείται στην τροχιά των επιταγών του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και στο όνομα της αντιμετώπισης της κρίσης χρέους οι ευρωπαϊκές ηγεσίες συναινούν στον ακρωτηριασμό της Δημοκρατίας.
Το πιθανότερο είναι οτι θα ξημερώσουμε σε μια διαφορετική Ευρώπη. Τη Ευρώπη της θεσμισμένης κυριαρχίας των Γερμανών, των Τραπεζών και των αγορών. Αυτή η Ευρώπη δεν είναι η Ευρώπη που θέλουμε, δεν είναι η Ευρώπη των λαών, δεν είναι η Ευρώπη που θέλουμε.
Ο Ευρωσκεπτικισμός θα κερδίσει πόντους και όσοι θα επιμείνουμε στην προοπτική της Ευρώπης των λαών και της αλληλεγγύης θα συναντούμε δυσπιστία και άρνηση.
Παρά ταύτα, η μοναδική αξιόπιστη για τους ευρωπαϊκούς λαούς στρατηγική εξακολουθεί να είναι η Ενωμένη και Δημοκρατική Ευρώπη. Η εθνική αναδίπλωση είναι αλυσιτελές αμυντικό αντανακλαστικό. Ας κατανοήσουμε οτι η παγκοσμιοποίηση δεν είναι αντιστρεπτό φαινόμενο, οι λειτουργίες της όμως είναι. Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο συνάντησης των δυνάμεων της κοινωνικής δικαιοσύνης και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Εδώ θα συναντηθούν όσοι αντιμάχονται την κυριαρχία του κυνικού φιλελευθερισμού και την αναλγησία της ασύδοτης αγοράς. Το μέλλον είναι εδώ.

Τέλος....

2011-12-07T18:36:00.000+02:00

Γράφει ο Ανέστιος.
Η επικίνδυνη για την Ελλάδα και την Ευρώπη πρόταση δημοψηφίσματος του κ. Παπανδρέου τον εξανάγκασε σε παραίτηση απο την θέση του πρωθυπουργού, πριμοδότησε την διεθνή αναξιοπιστία της χώρας και σώρευσε δεινά για τους Έλληνες. Προσέφερε όμως και μια θετική υπηρεσία. Ως δια μαγείας, στο Πασοκ, τα στόματα άνοιξαν. Άνοιξαν και αποκαλύπτουν μια θλιβερή πολιτική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που συγκάλυπταν με πρόσχημα το εθνικό συμφέρον, τις προσωπικές τους πολιτικές ιδιοτέλειες και την σαγήνη τους απο την κατάληψη και νομή της εξουσίας. Οι δελφίνοι έχουν πληθύνει και έχουν μεταλλάξει το πάλαι ποτέ κίνημα του Πασοκ σε δελφινάριο. Υπουργοί, βουλευτές και στελέχη του Πασοκ μας προτείνουν, καθημερινά πλέον, πολιτικές σωτηρίας, για την χώρα, την σοσιαλδημοκρατία και την κεντροαριστερά και με ελαφρά την συνείδηση παρακάμπτουν και αγνούν την δίχρονη πολιτική της εθνικής και κοινωνικής κατωφέρειας. Με φυγή προς τα εμπρός επιχειρούν να διαγράψουν την εντυπωσιακή υποστήριξη τους, την υποκρυπτόμενη συμμετοχή τους και την άφρονα σιωπή τους απέναντι σε μια ανερμάτιστη, ανίκανη και αναποτελεσματική ηγετική ομάδα και τον πρίγκηπα αρχηγό της. Τώρα πλέον είδαν το φως το αληθινόν. Τώρα είναι αργά για το Πασοκ. Δυστυχώς εξεμέτρησεν τον βίο του.

Η "παγίδα" της Συναίνεσης.

2011-12-06T14:54:00.000+02:00

Γράφει ο Καραφέσκος.

Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει καταλάβει περίοπτη θέση στην πολιτική ρητορική κομμάτων, think tanks, Μ.Μ.Ε. κλπ. η έννοια της Συναίνεσης. Χωρίς να εξειδικεύουν τι ακριβώς εννοούν μ’αυτό, φαίνεται να θεωρούν ότι τα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα έχουν αμβλυνθεί και συμπίπτουν σε κοινές παραδοχές και λύσεις. Έτσι για παράδειγμα φαίνεται να υποστηρίζουν ότι η μείωση του Κράτους, η αναγκαιότητα των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων ή η άμβλυνση των ιδεολογικών συγκρούσεων είναι κοινή παραδοχή. Είναι αλήθεια, όπως έχει παρατηρηθεί στη Δυτική Ευρώπη και σε άλλες αναπτυγμένες χώρες της Δύσης, ότι μετά την έκλειψη του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και μακράς περιόδου ανάπτυξης, μεγάλο μέρος των κοινωνιών αυτών θεώρησαν ότι η ζωή θα κυλάει μ’αυτόν τον τρόπο. Άρα δεν υπάρχει υλική βάση για σημαντικές διαφωνίες και συγκρούσεις. Η προσέγγιση αυτή υποστηρίζεται και προωθείται σθεναρά από ισχυρά οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα με πολιορκητικό κριό τα ΜΜΕ.

Η στόχευση είναι :
       1.    Η κομματική – πολιτική αντιπαράθεση να περιοριστεί σε τεχνικά θέματα.
       2.    Η ιδιωτικοποίηση σημαντικού μέρους των προσφερομένων κοινωνικών υπηρεσιών από το Κράτος. Άρα η μείωση της δυνατότητας πρόσβασης των πολιτών σ’αυτές.
       3.    Η αποπολιτικοποίηση της πολιτικής δραστηριότητας με την ανάπτυξη ενός απολιτικού μεσαίου χώρου.
Όλο αυτό το πακέτο προωθείται κυρίως από τα ΜΜΕ μ’έναν τρόπο που όποιος διαφοροποιείται από αυτό να θεωρείται «περίεργος» ή «ξεπερασμένος».
Έτσι στη σημερινή συγκυρία προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Μνημόνιο και οι παρελκόμενες πολιτικές του είναι ο μόνος δρόμος. Η πραγματικότητα όμως είναι ξεροκέφαλη. Η εφαρμοζόμενη πολιτική έχει οδηγήσει σε ευρεία «φτωχοποίηση» και σε βίαιη αναδιανομή του πλούτου υπέρ των εχόντων.
Ήδη τρέχουμε ολοταχώς στην ανατροπή της κοινωνίας των δύο τρίτων. Τώρα στην καλύτερη περίπτωση μόνο το ένα τρίτο θα περνάει καλά.
Βέβαια μερικές θεσμικού χαρακτήρα παρεμβάσεις, οι οποίες στοχεύουν στον εξορθολογισμό του Κράτους και τον περιορισμό της σπατάλης συναντούν, όπως είναι φυσικό, ευρεία συναίνεση. Δυστυχώς όμως δεν αποτελούν την καρδιά του προβλήματος.
Το γεγονός επίσης ότι το μέγεθος των προβλημάτων είναι τέτοιο που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από ένα μόνο κόμμα, είναι αληθές. Όμως αυτή η διαδικασία και η οργάνωση των απαιτούμενων πολιτικών είναι βαθιά πολιτική διαδικασία. Αντικειμενικά δεν μπορεί να είναι αποκλειστική δουλειά κάποιων απολίτικων (φαινομενικά) τεχνοκρατών.
Έτσι όλοι εκείνοι που ομνύουν στην αναγκαιότητα της συναίνεσης ως το φάρμακο «διά πάσαν νόσον», θα πρέπει να μιλήσουν συγκεκριμένα σε ποια ζητήματα προτείνουν συναίνεση. Για παράδειγμα ένας άνεργος ή χαμηλόμισθος ή μικροσυνταξιούχος, σε ποια θέματα μπορεί να συναινέσει και να συμβαδίσει με έναν εύπορο μεσοαστό;Η συναίνεση εχει αξία μόνο όταν ορισθεί η υλική της βάση και καθορισθούν τα διακυβεύματα.Τα υπόλοιπα είναι φληναφήματα όταν δεν είναι πολιτικά ύποπτα.
Το ατυχές είναι ότι σ’αυτή την παγίδα έκοντες ή άκοντες έχουν πέσει και πολλά πολιτικά επώνυμα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, τα οποία βλέπουμε να ακκίζονται στα τηλεπαράθυρα.

ΥΓ: Εχω μια απορία. Αυτός ο Μ.Χρυσοχοίδης που κατακεραύνωσε τον Παπανδρέου προ ολίγων ημερών εχει κάποια σχέση με τον γνωστό υπουργό ή είναι απλή συνωνυμία?

Πάντοτε πιστέψαμε σε πολιτικές που σήμερα ....απουσιάζουν.

2011-12-05T23:21:00.001+02:00

Γράφει ο Χαρακιανός

Κάθε σημαντικός ρόλος στο θέατρο της ζωής, όπως και στο θέατρο της πολιτικής, όπως ακόμη και στον πλούτο, απαιτεί ωρίμανση. Ο εύκολος για παράδειγμα πλουτισμός προκαλεί εύλογη διαταραχή, παράγει αισθητική γελοιογραφία, την γραφικότητα του νεοπλουτισμού. Παρόμοια φαινόμενα μπορεί να παραχθούν (μπορεί λέμε !) και στην πολιτική.

Όταν η τύχη, είτε συμπτώσεις και δυσεξήγητες προτιμήσεις αρχηγών και πρωθυπουργών, κάνουν «επώνυμους» προδιαγεγραμμένους ανώνυμους, παραβιάζοντας φυσικούς νόμους....

Όταν το θράσος θεωρείται «τόλμη», η μεγαλομανής διεκδίκηση προνομίων, διακρίσεων και ρόλων «χάρισμα» του/της «σύγχρονου πολιτικού» αντί να αντιμετωπίζεται κλινικά, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Σήμερα αυτά και τόσα άλλα επιμέρους, εισπράττονται. Προβάλλονται σήμερα φιλοδοξίες που δεν ενδιαφέρουν κανένα. Δεν είμαστε απουσιολόγοι να καταγράφουμε παρουσίες και «παρόντες». Πάντοτε πιστέψαμε σε πολιτικές που σήμερα ....απουσιάζουν.

Αφιερώσεις

2011-12-05T18:49:00.000+02:00

Αφιερωμένο στους "δελφίνους"...και όχι μόνο...

Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι μπορούν ν΄αντέξουν τη φτώχεια. Αν θες όμως να δοκιμάσεις το χαρακτήρα κάποιου, δώσ΄του εξουσία.

ΑΒΡΑΑΜ ΛΙΝΚΟΛΝ.

Υδράργυρος ο Αμοραλιστής

2011-12-04T14:47:00.001+02:00

O υδράργυρος κ. Χρυσοχοϊδης σε συνέντευξη του στο Mega (εδω), ζητά την απομπομπή του κ. Παπανδρέου και την εκλογή νέας ηγεσίας στο Πασοκ. Δεν θα διαφωνήσουμε, παρά το ότι είναι μάταιο να επιχειρείς την ανάσταση του τεθνεώτος Πασοκ. Έχει το δικαίωμα της γνώμης του και πρώτοι εμείς θα του το αναγνωρίσουμε.
Για δύο, βασικά, λόγους θεωρούμε ότι οι αυτονόητες διαπιστώσεις του δεν αποκαθιστούν την αναξιοπιστία του υπουργού Ανάπτυξης.
Ο πρώτος σχετίζεται με το απύθμενο θράσος του να ζητά να ηγηθεί του Πασοκ, όντας ένας εκ των βασικών υπευθύνων της καταστροφής του Πασοκ και της εθνικής κατωφέρειας. Οι μεγαλοστομίες του για την μείωση των τιμών, για τις ενισχύσεις των επιχειρήσεων και την επικείμενη ανάπτυξη ακόμη ηχούν στα αυτιά των Ελλήνων. Πλήρης η αποτυχία του και ανερμάτιστο το θράσος του ανδρός.
Ο δεύτερος λόγος προκύπτει απο τον τρόπο που ζητά την αποχώρηση του κ. Παπανδρέου. Με ιταμό και ατιμωτικό τρόπο ο σφωγκοκολάριος του πρώην πρωθυπουργού, αποδίδει το σύνολο των ευθυνών της διετούς κυβερνητικής τραγωδίας στον μέχρι χθές "εθνικό ηγέτη". Ο κ. Χρυσοχοϊδης δεν γνωρίζει τίποτα, λες και δεν υπήρξε ισχυρός κρίκος της άθλιας αλλυσίδας του ΓΑΠ. Ενεργός και φανατικός υποστηρικτής του κ. Παπανδρέου, τώρα που τα "κόζια" άλλαξαν βυσσοδομεί. Η αποθέωση μιας άθλιας εκδοχής του πολιτικού βυζαντινισμού.
Για τον κ. Παπανδρέου δεν ανησυχούμε. Επέλεξε τους φίλους, επέλεξε τους συνεργάτες του. Του αξίζουν. Στην χώρα όμως τέτοιοι αμοραλιστές και ανίκανοι πολιτικοί δεν αξίζουν.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ η ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟ?

2011-12-02T14:54:00.001+02:00

Γράφει ο Πάνος Αλεξανδρής

Ο ελληνικός κρατικός καπιταλισμός στηρίχθηκε την τελευταία εικοσαετία πάνω σε ένα πολύ σημαντικό ανέβασμα του οικονομικού και κοινωνικού επιπέδου. Η ελληνικής εκδοχής σοσιαλδημοκρατία στηρίχθηκε πάνω σε προφορικά σοσιαλιστικά οράματα αλλά επί της ουσίας σε κρατικές αναδιανεμητικές πολιτικές. Η αύξηση του δημόσιου ελλείμματος απορρόφησε πλήθος φιλεργατικών πολιτικών, εν πολλοίς όμως αποσπασματικών και κλαδικών. Ταυτόχρονα, απορρόφησε τους κραδασμούς μιάς δύουσας εκείνη την εποχή επιχειρηματικότητας, που μεταβίβασε τα χρέη της στον κρατικό τομέα (το γνωστό ζήτημα των προβληματικών). Ταυτόχρονα όμως η ελληνική σοσιαλδημοκρατία εμπέδωσε ένα πολυμορφικό σύστημα νομικό, που στην ουσία θεσμοποιούσε όλα τα μεταδικτατορικά αιτήματα του μεγαλύτερου τμήματος της ελληνικής κοινωνία.Ο εξορθολογισμός εκτός από ελάχιστες χρονικές περιόδους δεν αποτέλεσε ουσιώδες πολιτικό εργαλείο της σοσιαλδημοκρατικής πρακτικής. Με εξαίρεση την περίοδο πρωθυπουργίας του Κ.Σημίτη , και την περίοδο 1985-1987 του Α. Παπανδρέου, η ελληνική σοσιαλδημοκρατική εφαρμογή απέκλειε στην επίρριψη κατηγοριών περί φιλελεύθερης ιδεολογίας κάθε μικρό μετασχηματισμό του ελληνικού μοντέλου υπερδανεισμού της χώρας. Η χώρα παρήγε μικρότερο πλούτο αυτού που κατανάλωνε,δανειζόταν υπέρογκα και εν τέλει θεσμοποίησε σε θετική κατεύθυνση μέσα από επιδοματικές πολιτικές και μέσα από δανειακές επιδοτήσεις έναν πλούτο μεσοαστικού τύπου. Η δημιουργία ελληνικής μεσοαστικής τάξης τόσο στα αστικά κέντρα, όσο και στην επαρχία ήταν απόλυτη μετεξέλιξη του ελληνικού σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου. Οι ισορροπίες στην ελληνική κοινωνία κρατιόνταν από έναν ισχυρό κρατικό τομέα που εξασφάλιζε τους πόρους, από ένα κρατικοδίαιατο συνδικαλιστικό κίνημα που πέραν των σημαντικών κατακτήσεων της περιόδου, θεσμοθετούσε μέσω της κρατικής επιδότησης κάθε επί μέρος κλαδικό αίτημα. Οι δεξιές παρενθέσεις της περιόδου δεν ήταν παρά κακέκτυπες δήθεν φιλελεύθερες εφαρμογές, που ποτέ δεν σκέφθηκαν να σχεδιάσουν στην πράξη μία άλλη πορεία του ελληνικού καπιταλισμού. Αποκορύφωμα ήταν η τελευταία καραμανλική επταετία που με ασυλλόγιστες και επικίνδυνες πολιτικές υπερακόντισε το έλλειμα, διόγκωσε το δημόσιο χρέος, ουδέν εξορθολόγισε και παρέδωσε τη χώρα χρεοκοπημένη στους παλιούς διαχειριστές του ελληνικού σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου. Τι κρίμα όμως , που οι εποχές είχαν τελεσίδικα αλλάξει. Έτσι τα περιθώρια μίας έστω φιλολαικής πολιτικής συντηρητικού χαρακτήρα ήσαν ανύπαρκτα.Αυτό που συνέβη αναπόφευκτα ήταν μία έξοδος από το μοντέλλο εικοσαετίας μέσα σε λίγους μήνες.Η σοσιαλδημοκρατία παρέδωσε το πνεύμα στα χέρια μίας εξωπολιτικής διαχείρισης , όπου πρωτεύουσα ανάγκη ήταν η αποτροπή της δημόσιας ανακοίνωσης πτώχευσης της χώρας.

Η πολιτική όμως αυτής της στρεβλής σοσιαλδημοκρατίας επηρέασε και την σκέψη και πολιτική πρακτική και των συντηρητικών κομμάτων. Τα κόμματα αυτά μετέβαλαν κατά περιόδους ως σημαίνουσα πολιτική τους, την πολιτική ενός στρεβλού κρατισμού, μιάς λαϊκίστικης συνδικαλιστικής προσαρμογής του συνθήματος νόμος είναι το δίκιο του κρατικοδίαιτου συνδικαλιστή. Αυτό το θαυμάζουμε σε διάφορες περιόδους, όπου η πολιτική ανανεώνει το προσωπικό της μέσω συνδικαλιστών του ευρύτερου δημόσιου τομέα, που μεταλλάσσονται από δεξιοί σε ακρως φιλεργατικούς, όσον αφορά την νομιμοποίηση των κατά καιρούς εκτος ΑΣΕΠ διορισμών.Και πάντα βασικό ,επιχείρημα είναι το τι έκαναν οι προηγούμενοι. Λες και αυτό έχει κάποια σημασία η λες και πρέπει να είμαστε μόνιμα όμηροι παράτυπων πρακτικών. Το δεύτερο δε καταλυτικό επιχείρημα προς όποιον διαφωνούντα είναι το πώς αυτός ενδεχομένως διορίστηκε στο δημόσιο τομέα. Λες και αυτό μπορεί ποτέ πολιτικά να νομιμοποιήσει τωρινές παράτυπες πρακτικές η πρακτικές της αμέσως προηγούμενης περιόδου. Μεγαλύτερη βλάβη στην ιδέα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ από το αλυσσιβερίσσι διαδοχικών κομματικων εξυπηρετήσεων, όπου εμπλέκονται κρατικοδίαιτοι αριστεροί από κοινού με δεξιούς και υπερδεξιούς συνδικαλισταράδες, ουδέποτε υπήρξε.
Όμως αυτές οι στρεβλώσεις των κρατικοδίαιατων κομματικών στελεχών ως και των εκπροσώπων του συνδικαλισμού διαχρονικά και διαπαραταξιακά δεν πρέπει να αποτελέσουν άλλοθι για την καταβαράθρωση των προοδευτικών ιδεών και για την μη επαναφύπνιση της σοσιαλδημοκρατικής ιδεολογίας. Οι σημερινές ενορχηστρωμένες πολιτικές τόσο της σκληρής επι της ουσίας ευρωσκεπτιστικής ηγετικής ομάδας της Ευρωπαικής Ένωσης , όσο και του ΔΝΤ κατασκευάζουν μια κοινωνική μηχανική (social engineering) για την Ελλάδα, με βάση μια γνωστή πολιτικοοικονομική φιλοσοφία, που απέχει πολύ του κευνσιανού μοντέλου η όποιας αναζητήσιμης προσαρμογης του.

Την εποχή που σχηματίζονταν οι σύγχρονες βιομηχανικές κοινωνίες· δεν υπήρχε τότε θέση για τους πληθυσμούς που γίνονταν εργάτες στην πόλη. Δεν είχαν δικαιώματα, ούτε υπόσταση. Αντιμετωπίζονταν ως «επικίνδυνες τάξεις», με ένα πλέγμα απέχθειας, φόβου, καταστολής και ελεημοσύνης. Η έννοια του «κοινωνικού» αναδύθηκε στον δημόσιο χώρο μέσα από την ανάγκη η κοινωνία και η πολιτική να απορροφήσει αυτές τις καινούργιες κοινωνικές ομάδες.
Η μεγάλη αλλαγή του 20ού αιώνα σε Ευρώπη και Αμερική ήταν η δημιουργία μίας νέας πολιτείας καπιταλιστικού τύπου που θα ενσωμάτωνε όλες αυτές τις νέες ομάδες εργαζομένωνΤο «κοινωνικό» εντάχθηκε στον πολιτικό χώρο, απέκτησε τη μορφή της κοινωνικής και κρατικής πολιτικής που διευθετούσε σχέσεις ανάμεσα στις τάξεις ,οικοδομώντας τα κοινωνικά συμβόλαια καπιταλιστικής συνύπαρξης. Αυτη ήταν η σοσιαλδημοκρατία. . Οι άγριοι ταξικοί αγώνες ανταγωνισμοί, οι εξεγέρσεις και οι απεργίες πολιτικοποιήθηκαν και θεσμοποιήθηκαν. Οι εργασιακές σχέσεις υποβλήθηκαν σε κανονισμούς. Ζητήματα όπως η βρεφική ηλικία, η αρρώστια, τα γηρατειά, έγιναν πρώτη φορά αντικείμενα δημοσίου ενδιαφέροντος . Αυτές άλλωστε οι ενσωματωτικές διαδικασίες δημιούργησαν τις σύγχρονες ευρωπαϊκές κοινωνίες, τον ευρωπαϊκό τύπο πολιτείας. Καρδιά του κοινωνικού συμβολαίου ήταν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Η οικονομική δύναμη αντισταθμιζόταν από τη δύναμη της συλλογικότητας, δηλαδή από την πολιτική δύναμη. Αυτή ήταν η πορεία σε όλο τον πολιτισμένο ευρωπαικό και μη ευρωπαικό χώρο.Αυτό είχε τις σημαντικές του στρεβλώσεις στην Ελάδα αλλά σε κάθε περίπτωση θεσμοθετούσε ένα χώρο κοινωνικης συνάντησης των εταίρων. Η εκμετάλλευση υποχωρούσε μπροστά σε μία έστω άναρχη και αποσπασματική θεσμοθέτηση δικαιωμάτων.

Τι παρατηρούμε όμως τώρα, με πρωτοπορία την Ελλάδα,ως αντίληψη έσχατης σωτηρίας της πατρίδας; Την αντίστροφη διαδικασία. Την έξοδο κοινωνικών ομάδων από την πολιτικά οργανωμένη κοινωνία, την αποθεμελίωση του «κοινωνικού» ως έννοιας και πολιτικής.. Πρώτα απ΄όλα αυτό φαίνεται στην αδυναμία ενσωμάτωσης των νέων που μπήκαν στην αγορά εργασίας με ανύπαρκτα ασφαλιστικά δικαιώματα, με όλο και μικρότερους μισθούς, ώστε να αντικατασταθεί η ανεργία από τον οργανωμένο υποσιτισμό των πληθυσμών. Επίσης ΦΑΙΝΕΤΑΙ στις ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΏΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ ΤΟΥ ΕΡΓΑΌΜΕΝΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΎ. Πρώτα αυτών που είναι στην ηλικία των 45-55 και δεν έχει αξία πιά η εργασιακή τους εμπειρία όπως και στην κατηγορία πρωτοεργαζομένων όπου ο εργοδότης θεωρεί ότι λόγω ηλικία προλαβαίνουν μία δεύτερη ευκαιρία.
Συνολικά η αγορά εργασίας και η κοινωνική της διάσταση καταργείται βίαια ,βγαίνει εκτός χώρου πολιτειακής συγκρότησης. Τώρα, στην Ελλάδα, σπρώχνεται στον χώρο της χωρίς θεσμούς εργασιακής αγοράς η πλειοψηφία του πληθυσμού. Το δικαίωμα στην εργασία είναι θέμα τύχης, αναγκαιότητας απορρόφησης και κριτηρίων ευκαιρίας, τη στιγμή που ο εργοδότης πνιγμένος στα δάνεια και τα χρέη ψάχνει διέξοδο στο αδιέξοδό του. Θρυαλλίδα αυτης της φιλοσοφίας ήταν το τραγικό ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια του απελθόντος Πρωθυπουργού.
Αυτά είναι στρατηγικές επιλογές και θεμελιακές αλλαγές συγκρότησης της πολιτείας. Αναδομούν επί της ουσίας την κοινωνική συγκρότηση και δημιουργούν την πολιτεία του μη δικαίου, όπου το ξεροκόμματο η η ελεγχόμενη πείνα η το σύνθημα ευτυχώς εσύ δεν ψάχνεις να φας στα σκουπίδια , αποτελεί την μόνη αποδεκτή κατάκτηση, το μόνο ελάχιστο όριο πριν την πλήρη πείνα.
Η οικονομική κρίση ήλθε και κάποτε θα παρέλθει. Οι αλλαγές αυτές , όμως που γίνονται ευρωπαϊκά πλέον με εξαιρετική βιαιότητα, θα μείνουν γιατί εκφράζουν μια νέα αντίληψη κοινωνικής συμβίωσης. Η καταστροφή θεσμών που χρειάστηκε σχεδόν ενάμισης αιώνας θυσιών και προσπαθειών για να δημιουργηθούν είναι μέγα ζήτημα. Η διαδικασία της απορροής του κοινωνικού από το πολιτικό είναι κεντρικό ζήτημα για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Πρόκειται για την απίσχνανση του πολιτικού και για τη διαρροή του κοινωνικού έξω από τη σφαίρα της πολιτικής διαμεσολάβησης.
Η σοσιαλδημοκρατία που εξέφραζε με όποιες στρεβλώσεις αυτή την κοινωνία των θεσμών καταργείται από την με επιχειρήματα λογική της μη κατάρρευσης της χώρας. Ο σοσιαλδημοκράτης πλέον δεν έχει σημείο πολιτικής αναφοράς. Η κοινωνία της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας καταρρέει χάριν της σωτηρίας της χώρας. Εαν η σωτηρία επέλθει τότε θα υπάρχει μία σκληρή και ανάλγητη πολιτεία ,με πιο εξορθολογισμένα οικονομικά μεγέθη. Εαν , ο μη γένοιτο, δεν σωθεί η εφαρμογή απολίτικων και αποιδεολογικών μοντέλλων θα επιφέρει μία απίστευτη ουσιώδη κοινωνική σύγκρουση των παλιών κοινωνικών εταίρων. Η πολιτική και πολιτειακή λύση που θα δοθεί είναι άγνωστη και μη προσδιορίσιμη και ενδεχομένως θα γεννήσει πολιτείες τυρρανικές .Ο εύελπις των προσφάτων γεγονότων και ότι πίσω του κρύβει είναι ο προπομπός ερωτημάτων τυρρανικής συγκρότησης της Πολιτείας.
Αποτελεί κατόπιν όλων αυτών αναγκαίο καθήκον η ανασυγκρότηση της σοσισαλδημοκρατικής πολιτικής ιδεολογίας, η δημιουργία νέας στρατηγικής για τη δημιουργία της επόμενης συγκροτημένης πολιτείας στα αποκαΐδια μια λογικής επιχειρημάτων , με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα.
Αυτή είναι η ευθύνη όλων εκείνων αντιλαμβάνονται την πολιτική ως ανάγκη έκφρασης συνάντησης και εν τέλει κοινωνικής συσπείρωσης. Δεν θα καταργήσουμε στη βάση της στρέβλωσης οράματα και κατακτήσεις εκατονταετίας. Ναι στις μεταρρυθμίσεις όχι στην απολιτικοποίηση του μοντέλου διακυβέρνησης και δημοκρατίας. Η Κεντροαριστερά μετά τον πρόσκαιρο η οριστικό της θάνατο στην τρέχουσα διετία έχει να αποδείξει εάν εκτος των γνωστών θρησκειολογικά νεκραναστάσεων υπάρχει και αυτή ως Τρίτη που νεκραναστηθηκε ίσως όχι την Τρίτη αλλά την χιλιοστή Τρίτη μερα κατά τις γραφές. Στο αιώνιο ερώτημα για την ύπαρξη αυτού που πεθαίνει μετά το θάνατό του ,προστέθηκε η αγαπημένη σε όλους μας Κεντροαριστερά, που όλοι όσοι την αγάπησαν δεν θέλουν να την ξεχάσουν. Ακόμα και ο Χαρούλης Καστανίδης που μετα την επιτυχία της δημοψηφισματικής σκέψης , σκέφτεται ότι ένας περιούσιος νεκρός είναι καλύτερος από ένα ανύπαρκτο ζωντανό. Ζωη σε εμάς λοιπόν, πολλή σκέψη και περισσότερη δουλειά για καινούργιες ιδέες σε έναν κόσμο που ανατέλλει και αναζητεί τις πρωτόλειες αρχες του νέου ανθρωπισμού, της μετά ανάσταση Σοσιαλδημοκρατίας. Αυτό το άρθρο είναι μία πρώτη προσέγγιση απάντησης σε αγωνίες πολλών και σκέψεις περισσοτέρων.

Κείμενο έξη βουλευτών του Πασοκ

2011-12-01T16:44:00.000+02:00

Έξη βουλευτές του Πασοκ δημοσιοποίησαν κείμενο σχετικό με τη συγκυρία και τις εξελίξεις στο Πασοκ. Πρόκειται για τους Κώστα Καρτάλη, Παναγιώτη Ρήγα, Σοφία Γιαννακά, Νάντια Γιαννακοπούλου, Δημήτρη Καρύδη και Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο.
1.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ ήταν πάντα προοδευτικό αλλά και πολυσυλλεκτικό. Όμως τα δύο τελευταία χρόνια υπέπεσε σε ένα διπλό λάθος: προσάρμοσε το πολιτικό του πρόγραμμα στο μνημόνιο (αντί δηλαδή για το αντίθετο) και εγκλώβισε ασφυκτικά το κόμμα στην κυβερνητική πολιτική. Το διπλό αυτό λάθος προκάλεσε σοβαρό ρήγμα στις σχέσεις του με τους πολίτες και αλλοίωσε τη φυσιογνωμία του. Η απόκλισή του από την κοινωνία πήρε τα χαρακτηριστικά μίας κατολίσθησης που συνεχίζεται.

2.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ αν θέλει να μείνει κόμμα κυβερνητικής ευθύνης, πρέπει να αλλάξει πραγματικά. Αν πάει στις εκλογές ως άδειο κέλυφος ή ως σύνολο τακτικών χειρισμών, η κοινωνία έχει προδιαγράψει την τύχη του. Υποστηρίζουμε ότι πρέπει άμεσα, και προφανώς πριν τις εθνικές εκλογές, να ξεκινήσει μία συντεταγμένη και καταστατικά κατοχυρωμένη προσπάθεια ανασυγκρότησης του. Σε ιδέες και σε πρόσωπα. Αν όλα γίνουν θεσμικά και συντεταγμένα, δεν κινδυνεύει η συμφωνία στήριξης και το PSI, ούτε η πορεία της Κυβέρνησης για την επιτυχία της οποίας έχουμε άλλωστε δεσμευθεί. Δεν κινδυνεύει ούτε η ενότητα του ΠΑΣΟΚ.

3.
ΣE ΑΥΤΗ την προσπάθεια ανασυγκρότησης, το ΠΑΣΟΚ οφείλει, πρωτίστως, να κάνει μία ειλικρινή αποτίμηση της πορείας του τα δύο τελευταία χρόνια και να αναζητήσει τις ευθύνες για όσα λάθη έγιναν αλλά κυρίως για όσα απαραίτητα δεν έγιναν.

4.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ οφείλει να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητα του. Τα τελευταία χρόνια άλλωστε οι διαχωριστικές γραμμές με τη Νέα Δημοκρατία έγινα σταδιακά δυσδιάκριτες ενώ με τη Αριστερά έντονα διακριτές.

Γνωρίζουμε ότι δεν είναι εύκολο να συμφωνήσουμε στη νέα ταυτότητα, άλλωστε δεν έχουμε, όλοι, τον ίδιο ιδεολογικό βηματισμό, ούτε αντιλαμβανόμαστε την κρίση με τον ίδιο τρόπο. Θέλουμε να αποφύγουμε ένα επώδυνο χωρισμό και για αυτό υποστηρίζουμε την ανάγκη μετασχηματισμού του ΠΑΣΟΚ, στην κατεύθυνση των σύγχρονων ευρωπαϊκών κομμάτων. Αυτό θα σήμαινε ένα κοινά συμφωνημένο κορμό κεντροαριστερής πολιτικής πάνω στον οποίο θα αρθρώνονται τάσεις και ιδεολογικές εξειδικεύσεις.

Δεν μας φοβίζει η απομάκρυνση από τη προτεσταντική (άκαμπτη) δομή των αρχηγικών κομμάτων που έχουμε συνηθίσει. Αυτό που μας φοβίζει είναι η αδρανοποίηση των κομματικών οργάνων, η ταύτιση της Κυβέρνησης με το κόμμα, η σχεδόν παντελής απουσία του πολίτη στη συνδιαμόρφωση των θέσεων, οι αποκλεισμοί των στελεχών που αρθρώνουν μία άλλη άποψη.

5.
Ζητάμε να παραμείνει στον πυρήνα της πολιτικής μας, ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας, ιδίως αυτή την εποχή που η Ευρώπη αναταράσσεται και μαζί κλυδωνίζεται και το μέλλον της χώρας. Όποιοι θεωρούν ότι η χώρα θα γνωρίσει καλύτερες ημέρες έξω από το ευρώ ή από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αγνοούν τη λογική, παίζουν με το μέλλον της χώρας. Διαφωνούμε με τις αντιευρωπαϊκές θέσεις δυνάμεων της αριστεράς χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μας ικανοποιεί η ροπή της Ευρώπης προς τον τιμωρητικό διδακτισμό, δηλαδή προς μία δημοσιονομική πειθαρχία που στο βαθμό που δεν τηρείται, συνοδεύεται από ποινές που τελικά τιμωρούν τους λαούς. Αντίθετα αναζητούμε την Ευρώπη της αλληλεγγύης και των ευκαιριών.

6.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ οφείλει να παρουσιάσει ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης της χώρας που θα την οδηγήσει στον ευρωπαϊκό κόσμο, στην Ανάπτυξη και θα επιτρέψει να βγούμε από την κρίση με τους ανθρώπους και όχι μόνο με τους αριθμούς. Να δημιουργήσει ευκαιρίες ακόμα και μέσα στην κρίση.
Γνωρίζουμε ότι οι δανειακές μας υποχρεώσεις περιορίζουν τους βαθμούς ελευθερίας. Όπως και γνωρίζουμε ότι τίποτα δεν είναι πιο συμφέρον και πιο ζωτικό για τη χώρα, από τη δημοσιονομική της επιβίωση.
Πιστεύουμε ότι υπάρχουν λύσεις που είναι ιδεολογικά συνεπείς και πρακτικά εφικτές. Το πρόβλημα άλλωστε δεν ήταν το μνημόνιο αυτό καθεαυτό, ούτε οι μεταρρυθμίσεις που δρομολογήθηκαν.
Ηταν η εφαρμογή τους μέσα από οριζόντια μέτρα που οδήγησαν κρίσιμα τμήματα της κοινωνίας στο περιθώριο, συχνά χωρίς τα προσδοκώμενα δημοσιονομικά αποτελέσματα.
Ηταν η αδυναμία ρήξης με τον λαϊκισμό που υπονομεύει κάθε αξιόπιστη μεταρρυθμιστική προσπάθεια.

7.
ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης που θα κινείται από την κατανάλωση στην παραγωγή, χωρίς την αποκλειστική εξάρτηση από την κρατική αρωγή. Συμφωνούμε ότι πρέπει, σταδιακά προφανώς, να σταματήσει η χρηματοδότηση των ελλειμμάτων.

Θέλουμε το Κράτος να γίνει επιτελικό ώστε να δοθεί γόνιμος χώρος στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με την απαξίωση του δημόσιου τομέα που όταν λειτουργεί σωστά αποτελεί βασικό πυλώνα λειτουργίας και ανάπτυξης.

Διεκδικούμε την παροχή των δημοσίων αγαθών σε επαρκείς ποσότητες, σε υψηλή ποιότητα και σε μικρό κόστος αλλά και υποστηρίζουμε ότι δημόσια παροχή δεν σημαίνει υποχρεωτικά και δημόσια παραγωγή.
Υποστηρίζουμε την ανάγκη για κοινωνική δικαιοσύνη, για ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα που θα μεταφέρει περισσότερα βάρη στους έχοντες και θα επιτρέψει την προστασία της χαμηλής και μεσαίας τάξης που έχουν πληγεί ιδιαίτερα.

Υποστηρίζουμε τις τομές που θα θίξουν τις πελατειακές σχέσεις.

Θέλουμε ανοιχτά σχολεία, ανοιχτά πανεπιστήμια, δημόσιες υπηρεσίες που να λειτουργούν. Καμία κατάληψη δε μας βοηθά να λύσουμε τα προβλήματά μας.

Αναζητούμε εγγυήσεις για τις «δαπάνες του μέλλοντος», την παιδεία, την οικογενειακή πολιτική, την υγεία, τη βιώσιμη ανάπτυξη, την έρευνα.

Υποστηρίζουμε ένα σύνολο δικαιωμάτων αλλά και υποχρεώσεων που συναντώνται σε κάθε σύγχρονη Πολιτεία προκειμένου να εξασφαλίσουμε: το ελάχιστο εγγυημένο επίπεδο διαβίωσης, την πλήρη απασχόληση, τη δια βίου γνώση, το νέο σχολείο, τη νέα πόλη.

8.
ΣΕ ΑΥΤΗ τη συγκυρία, χρειάζεται να μιλήσουμε με αλήθεια στους πολίτες, γιατί μόνο μέσα από την αλήθεια καλλιεργείται η ελπίδα. Για αυτό χρειάζεται:
Να περιγράψουμε με ειλικρίνεια την κατάσταση της οικονομίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και να αναλύσουμε χωρίς περιστροφές τις προτεινόμενες λύσεις, επισημαίνοντας το όφελος και το κόστος κάθε λύσης χωριστά.
Να μη διστάσουμε να υποστηρίξουμε ότι χρειάζονται αρκετά χρόνια – ίσως και μία δεκαετία - για να σταθούμε και πάλι όρθιοι αλλά και να τολμήσουμε να δεσμευθούμε ότι κάθε χρονιά θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη.
Να υπερβούμε τους εκλογικούς κύκλους αντί να εγκλωβιστούμε σε αυτούς.

9.
ΕΧΟΥΜΕ την εκτίμηση ότι στις επόμενες εκλογές, οι σοσιαλιστές, η κεντροαριστερά και η αριστερά θα διαθέτουν περίπου το 55% των ψήφων. Η νέα αυτή κοινωνική δυναμική είναι η απάντηση της κοινωνίας στην κρίση. Σε αυτή τη νέα κοινωνική δυναμική, που θα αναζητήσει τη συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Να φέρει κοντά τους πολίτες που πίστεψαν σε μία προοδευτική πολιτική, αλλά που στην πορεία διαψεύστηκαν και απομακρύνθηκαν.

10.
Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να τολμήσει την ανανέωση ιδεών και προσώπων, γιατί η πολιτική χωρίς ανανέωση βαλτώνει. Να συμφωνήσει ότι οι μεγάλες ανατροπές δεν προκύπτουν μέσα από ανέξοδους τακτικισμούς. Να σημάνει την «επανάσταση» των νέων ιδεών και νέων δυνάμεων και να εμπιστευθεί και τις νεότερες γενιές, εγκαταλείποντας την αυστηρή κομματική επετηρίδα, που ορισμένες φορές είναι αυστηρότερη και από αυτή των Ενόπλων Δυνάμεων.

10+1
ΑΡΚΕΤΟΙ ισχυρίζονται ότι η συζήτηση για το ΠΑΣΟΚ είναι μία εσωτερική κομματική υπόθεση για την οποία έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε στο μέλλον. Δεν συμφωνούμε. Η δημοκρατία έχει ανάγκη από ισχυρά κόμματα. Ιδίως σε περιόδους κρίσης.

Η Ευρώπη αποφασίζει, η Ελλάδα απουσιάζει

2011-11-30T16:58:00.000+02:00

Γράφει ο Γιάννης Νικολάου

Οι εξελίξεις στην ευρωζώνη τρέχουν και μάλιστα στη σύνοδο κορυφής του Δεκεμβρίου θα ληφθούν αποφάσεις για το μέλλον της. Αποφάσεις κρίσιμες και για τη χώρα μας, καθώς είναι πιθανό να βρεθούμε σε μια εντελώς νέα κατάσταση που άλλοι θα έχουν αποφασίσει για λογαριασμό μας. Η νέα σχεδιαζόμενη αρχιτεκτονική μπορεί να μας σπρώξει έξω από κοινό νόμισμα, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουμε.
Κι εμείς? Ποια είναι άραγε η στρατηγική με την οποία προσέρχεται η Ελλάδα στη σύνοδο και τη συζήτηση για το μέλλον της ευρωζώνης ? Ποιες απόψεις θα εκφράσει ο κ. Παπαδήμος? Τις δικές του ? Του κ. Δήμα? Του κ. Σαμαρά? Τις απόψεις της κυβέρνησης, οι οποίες θα αποφασιστούν από ποιους? Από την πλειοψηφία των υπουργών των προερχομένων από το ΠΑΣΟΚ (όταν δεν ασχολούνται με την επόμενη μέρα και το μέλλον τους)?
Και οι εν λόγω πόθεν θα αντλήσουν τις απόψεις τους? Από τον τέως πρωθυπουργό ή από το πλούσιο ιδεολογικό οπλοστάσιο που απέκτησαν ως γνήσιοι υποστηρικτές της πολιτικής του?
Μέχρι στιγμής ουδείς των ανωτέρω έχει εκφράσει κάποια άποψη για το θέμα ώστε να γνωρίζουμε και να κρίνουμε.
Η χώρα μας προσέρχεται στη συζήτηση αυτή (ίσως την πιο κρίσιμη των τελευταίων ετών) όχι μόνο καθημαγμένη από τη διετία και τα «επιτεύγματά» της, αλλά με άγνωστες στους πολίτες απόψεις και βέβαια χωρίς την παραμικρή νομιμοποίηση στις όποιες θέσεις της. Τι λοιπόν και ποιος θα διαπραγματευθεί τον Δεκέμβρη?
Το θέμα της πολιτικής νομιμοποίησης τίθεται και πάλι με επείγοντα χαρακτήρα. Αντί όμως για λύση (που μόνο οι εκλογές μπορούν να δώσουν), βλέπουμε καθημερινά τους θιασώτες της παράτασης του βίου της σημερινής κυβέρνησης να τοποθετούν το τέλος της θητείας της «όταν σταθεροποιηθεί η χώρα». Εν τω μεταξύ θα έχει συμφωνήσει (με ολοκληρωτική απουσία της συγκατάθεσης των πολιτών) εκτός από το νέο πρόγραμμα με τους δανειστές και με όλες τις εξελίξεις στην ευρωζώνη.
Οι εκλογές αντιμετωπίζονται από ορισμένους ως περιττή «πολυτέλεια», ενώ η χώρα πιέζεται να υπογράψει όχι μόνο τη νέα δανειακή σύμβαση αλλά και όλα τα (νέα) μέτρα πολιτικής. Στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση με την πολιτική που μας οδήγησε στην καταστροφή τη διετία που πέρασε. Βαπτίζουν αυτή την προοπτική «σταθεροποίηση» ή και «σωτηρία» της χώρας.
Το κωμικοτραγικό είναι ότι κάποιοι εξ αυτών αυτοπροβάλλονται και ως λύση για το μέλλον της κεντροαριστεράς.

Πασοκ Plus...όπως Μέγαρο Plus

2011-11-30T13:21:00.000+02:00

Οι εξελίξεις στην χώρα παραμένουν κρίσιμες, η παραμονή μας στο ευρώ αμφισβητείται, η κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου μαστίζεται απο τις εσωτερικές της αντιφάσεις και την ανεπάρκεια των πολιτικών συνιστωσών που τη συγκροτούν. Το έλλειμα κουλτούρας συνεργασίας των πολιτικών δυνάμεων αποτυπώνεται και στο κυβερνητικό σχήμα και στο σύνολο της πολιτικής ζωής.
Η Ν.Δ. είναι προφανές οτι αντιλαμβάνεται τη κυβερνητική συμμετοχή της ως πειθαναγκασμό στις ευρωπαϊκές της υποχρεώσεις, παρά ως πολιτική ευθύνη. Ο κ. Σαμαράς ενδιαφέρεται πρωτίστως να πρωθυπουργεύσει. Όλα τ΄άλλα είναι δεύτερα και έπονται της προσωπικής του στρατηγικής. Ίδιο μέταλλο με τον κ. Παπανδρέου.
Το Πασοκ ρίχνει πασιέτζες για να μάθει αν ο κ. Παπανδρέου θα παρατείνει η όχι την παραμονή του στην προεδρία και οι δελφίνοι πρώτα διαρρέουν τις ηγετικές του βλέψεις, στη συνέχεια μας καταθέτουν τις ιδέες τους για το μέλλον της κεντροαριστεράς, ενω είναι σταθερά προσανατολισμένοι στην ανάπτυξη των προσωπικών τους μηχανισμών.
Τα πρώτα ψελλίσματα-άρθρα των δελφίνων μοιάζουν αδύνατα και αμήχανα επι της ουσίας. Με χιλιοειπωμένες διαπιστώσεις και μεγαλοστομίες επιχειρούν να αποσείσουν τις καίριες ευθύνες τους για την κυβερνητική διετία που ολοκλήρωσε την καταστροφική εξαετία της Ν.Δ. και του κ. Καραμανλή.
Η κεντροαριστερά αξίζει κάτι περισσότερο απο φληναφήματα και λεκτικούς πομφόλυγες. Το Πασοκ δεν κυριάρχησε ως πολιτικό "καφε-ωδείον" για να αναζητά προγράμματα ανάλογα του Μεγάρου Plus. Ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας δεν αντέχει άλλη αναγέννηση, αναζώογόνηση, ανόρθωση, επανίδρυση, επανεκίνηση .
Το Πασοκ δεν επιδέχεται πλέον ούτε "μηχανικής υποστήριξης". Οι ζωτικές του λειτουργίες εξέπεσαν.

Ευρω-ομολογίες (στο παρά ένα)

2011-11-29T16:31:00.000+02:00

Ξέρουμε «μεγάλοι» και «μικροί» τι πρέπει να κάνουμε αλλά διστάζουμε ακόμα

Του Κώστα Μποτόπουλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα ΝΕΑ: Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011

Τη βδομάδα που πέρασε συνέβησαν, ή μάλλον αποκρυσταλλώθηκαν, τρεις μείζονες εξελίξεις στην ευρωζώνη. Πρόκειται για δύο καταρρεύσεις και μία κατάφαση που αλλάζουν - δεν μπορούν, αν η ευρωζώνη δεν θέλει να αυτοκτονήσει, να μην αλλάξουν - τον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης. Αλλά και έχουν ήδη γυρίσει, οριστικά αυτήν τη φορά, την κλεψύδρα ανάποδα.

Οι δύο καταρρεύσεις αφορούν στην ευρωπαϊκή αγορά κρατικών ομολόγων και στον ηγετικό, όπως τουλάχιστον εμφανιζόταν ώς τώρα, ρόλο της Γερμανίας. Η πρωτοφανώς αποτυχημένη δημοπρασία 10ετών γερμανικών ομολόγων προστέθηκε σε μια σειρά από χτυπήματα κατά της αξιοπιστίας της ευρωζώνης: το «άνοιγμα» των σπρεντ σε άλλες «σίγουρες» οικονομίες, όπως η Ολλανδία και η Φινλανδία, την πιστοληπτική υποβάθμιση μιας «πυρηνικής» για την Ευρώπη χώρας, όπως είναι το Βέλγιο και την ανοιχτή απειλή/προειδοποίηση εκ μέρους δύο εκ των τριών γνωστών «οίκων» για μη διατήρηση του περίφημου ΑΑΑ της Γαλλίας - της δεύτερης μεγαλύτερης χώρας της Ευρώπης αλλά και καρδιάς μιας «άλλης Ευρώπης». Παράλληλα, η Γερμανία έμεινε ξαφνικά μόνη της στην «ορθόδοξη» στάση της, καθώς αφενός οι παραδοσιακοί σύμμαχοί της (Ολλανδία, Αυστρία, Σκανδιναβικές χώρες) δεν είναι πια στο απυρόβλητο, αφετέρου οι συγκυριακοί αλλά κρίσιμοι «άξονες» της Ντοβίλ (Γερμανία - Γαλλία) και των Βρυξελλών (Γερμανία - Ευρωπαϊκή Επιτροπή) διερράγησαν ανοιχτά: ο πρώτος λόγω αγεφύρωτων διαφωνιών ως προς τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και την έκδοση ευρω-ομολόγων, ο δεύτερος με πρωτοβουλία του κυρίου Μπαρόζο, που εκδηλώθηκε τόσο με λόγια («αν δεν αλλάξετε στάση ως προς την οικονομική διακυβέρνηση, η ευρωζώνη πιθανότατα δεν θα επιβιώσει») όσο και με έργα (δημοσιοποίηση τριών συγκεκριμένων εναλλακτικών λύσεων για την υλοποίηση των ευρω-ομολόγων). Αποτέλεσμα: όχι μόνο, όπως ευρέως πια λέγεται στον ευρωπαϊκό Τύπο, η κρίση άγγιξε τον σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης αλλά και - χωρίς αυτό να τονίζεται όσο θα έπρεπε - οι Αγορές έκλεισαν την αγορά στην Ευρώπη, κερδοσκοπώντας ανέλεγκτα, δοκιμάζοντας αντοχές, αναμένοντας αλλαγές και, την ίδια στιγμή, περιορίζοντας τα περιθώρια πολιτικών κινήσεων.

Αυτή είναι, πιστεύω, η βαθύτερη ουσία του σημερινού «ευρωπαϊκού διλήμματος». Ξέρουμε - «μεγάλοι» και «μικροί», Αγορές και ηγεσίες, πολίτες, επενδυτές και επόπτες - πού βρισκόμαστε και, σχεδόν, τι πρέπει να κάνουμε. Διστάζουμε όμως ακόμα - και πάλι: όλοι μαζί, ως σύστημα στο εσωτερικό του οποίου ο φόβος έμεινε ως μόνη συγκολλητική ουσία - επιλέγοντας την οπτική αναμέτρηση με τον γκρεμό. Πλέον η λέξη, και η έννοια, «ευρω-ομόλογο» βρίσκεται στον νου και στα χείλη όλων όχι ως πανάκεια, αλλά ως μια άμεση πρακτική διέξοδος που είναι ταυτόχρονα σημάδι κοινής βούλησης και αλλαγής νοοτροπίας - αυτό ακριβώς που περιμένουν οι Αγορές. Γνωρίζουμε επίσης το πλήρες εύρος των θεσμικών επιλογών: ενίσχυση του ρόλου της ΕΚΤ ως επίσημου (θα απαιτούσε αλλαγή των Συνθηκών) ή οιονεί «τελευταίου δανειστή» (γίνεται και τώρα υπόγεια, μέσω της δευτερογενούς αγοράς, αλλά λείπει η απαραίτητη δήλωση πολιτικής βούλησης) - ενίσχυση πόρων και ρόλου Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας - πραγματική «οικονομική διακυβέρνηση», που απαιτεί μακρο-οικονομική συνεννόηση αλλά και ανακατανομή λειτουργιών, ίσως και αρμοδιοτήτων, εντός των κοινοτικών οργάνων. Οι αλλαγές είναι τόσο βαθιές, που ασφαλώς απαιτούν χρόνο και αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισαβώνας. Η Γερμανία έχει ήδη ουσιαστικά αναγγείλει την αναθεώρηση αυτή, μόνο που στην ουσία την υπονομεύει καθώς, στο όνομα της «εμβάθυνσης της αλληλεγγύης», προωθεί μόνο σκλήρυνση των κανόνων δημοσιονομικής εποπτείας. Αρα, ξανά, ο φαύλος κύκλος: κατανοούμε την ανάγκη κοινής δράσης, γιατί νιώθουμε σε 17 πλέον σβέρκους την καυτή ανάσα της κρίσης αλλά συνεχίζουμε να λειτουργούμε με βάση εθνικές προτεραιότητες, αντανακλαστικά και ιδεολογήματα.
Μίλησα στην αρχή για αναποδογυρισμένη κλεψύδρα. Το διαπιστώνω σε όλες τις εσωτερικές και διεθνείς επαφές μου: οι Αγορές, νομίζοντας - όπως νομίζει το εγκλωβισμένο στο σκοτάδι ζώο - ότι μόνο έτσι μπορούν να αυτοπροστατευθούν είναι έτοιμες να επιφέρουν το τελικό χτύπημα στην ευρωζώνη, εφόσον συνεχιστεί η κατάσταση της οικονομικής και πολιτικής ρευστότητας και απροσδιοριστίας. Οι οπαδοί καθαρότερων ρυθμίσεων και κοινών βημάτων κοινής λογικής έχουμε, για ελάχιστο ακόμη χρόνο, έναν απροσδόκητο σύμμαχο: το παγιδευμένο θηρίο θέλει πάντα να ξεφύγει, αν του δοθεί η δυνατότητα.

Ο συνταγματολόγος Κώστας Μποτόπουλος είναι πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς

http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4676218

ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΠΙΡΟΥΕΤΕΣ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΕΝΟ

2011-11-28T15:00:00.001+02:00

Γράφει ο Κώστας Καραγιαννάκης

Κεντρικό πολιτικό πρόσωπο των τελευταίων ημερών σε όλα τα ΜΜΕ, είναι ο νέος οραματιστής της κέντρο – αριστεράς κ. Χ. Καστανίδης. Ως ένα σημείο αυτό είναι λογικό μιας και έχει αναλάβει την ευθύνη να συνενώσει όλη την κέντρο - αριστερά στην Ελλάδα αλλά παίζει και χωρίς αντίπαλο (ο ΓΑΠ όταν δεν βρίσκεται εκτός Ελλάδας προβάλλοντας τις πρωτοβουλίες της Σοσιαλιστικής Διεθνούς αναλίσκεται σε ομφαλοσκοπήσεις σε άτυπα υπουργικά συμβούλια των υπουργών του που συμμετέχουν στην κυβέρνηση του κ. Λ. Παπαδήμα στην όαση του σοσιαλισμού επί της Ιπποκράτους).

Η έκθεση του στα ΜΜΕ έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό όταν ψάχνοντας την άκρη του κουβαριού των πολιτικών του διαδρομών που θα τον καθοδηγούσε στην χάραξη της νέας πορείας του, θυμήθηκε να δημοσιοποιήσει 14 χρόνια μετά τους λόγους της παραίτησης του από την κυβέρνηση του Κ. Σημίτη.
Ξέχασε όμως την άτυπη συμπόρευση του στο συνέδριο του 2000 με τον κ. Α. Τσοχατζοπουλο, αλλά έτσι είναι τα παιχνίδια της μνήμης λειτουργούν επιλεκτικά.
Η κίνηση του αυτή να επιτεθεί στον κ. Κ. Σημίτη είχε σαν αποτέλεσμα να ανέβει και άλλο στην εκτίμηση του ΓΑΠ (όπως συμβαίνει με οποίον επιτίθεται στον κ. Κ Σημίτη) και να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής οι εισηγήσεις του.
Επιτέλους ανοιγόταν μπροστά του πεδίο δόξης λαμπρό και η πρόταση του για τη διενέργεια δημοψηφίσματος έγινε δεκτή από τον ΓΑΠ.
Δεν συμμερίζομαι τις απόψεις διαφόρων κακεντρεχών ότι με τις συνεχείς του αναφορές στο θέμα του δημοψηφίσματος ο κ. Χ. Καστανίδης επαιζε τον ρόλο του «λαγού».
Στόχος ήταν μέσα από την διαδικασία του δημοψηφίσματος οι δυνάμεις της κοινωνίας να αντιληφθούν τα οράματα της κέντρο – αριστεράς του κ. Χ. Καστανίδη και να χαράξουν νέους δρόμους στην Ελλάδα που θα είχε ήδη χρεοκοπήσει.
Τα αποτελέσματα δεν τον δικαίωσαν αλλά τι φταίει και αυτός αν ο ΓΑΠ δεν μπόρεσε να σταθεί αντάξιος των περιστάσεων.
Ο νέος ιδεολογικός πρωτεργάτης της κέντρο – αριστεράς υπερψήφισε την κυβέρνηση του κ. Λ. Παπαδήμα αποδοκιμάζοντας τους υπουργούς που προέρχονται από το ΛΑΟΣ και αυτό ήταν μια ευκαιρία για να αναδείξει την νέα πρωτοπόρα πολιτική θεωρία η οποία έχει ήδη την σηματοδοτηθεί με τον τίτλο «Η διάσπαση της ψήφου σε πολλά ψηφαλάκια που κινούνται κατά το δοκούν».
Εδώ θα πρέπει να γίνει αναφορά σε όλη την ερευνητική ομάδα που μαζί με τον κ. Χ. Καστανίδης πραγματοποίησε στις εσωκομματικές εκλογές του 2007 το πανελλήνιο πείραμα με τίτλο «Ψήφισε πολλές φορές, ανάδειξε τον ΓΑΠ σε πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ».
Εκείνο το πείραμα του πολλαπλασιασμού μιας ψήφου έδωσε το ερέθισμα στον κ. Χ. Καστανίδης να προχωρήσει στη θεωρία της διάσπασης της ψήφου.
Τελευταία χρονικά κίνηση του κ. Χ. Καστανίδη ήταν η καταγγελία των σκοτεινών «πρακτόρων», που διεισδύουν στις τάξεις του σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ με στόχο την υπονόμευση του ηγέτη ΓΑΠ.
Αυτοί οι «πράκτορες» μεταμφιέζονται σε βουλευτές και η τελευταία τους κίνηση ήταν ρίξουν τον ΓΑΠ από τη θέση του πρωθυπουργού.
Και δυστυχώς αυτοί οι «πράκτορες» είχαν και την στήριξη των ΜΜΕ.
Τους ξέρει ο κ. Χ. Καστανίδης όλους αυτούς αλλά δεν τους κατονομάζει.
Δεν κατονομάζει τους «πράκτορες», διότι ως πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης σέβεται τα προσωπικά δεδομένα όχι μόνο του κάθε πολίτη αλλά και του κάθε «πράκτορα».
Τα ΜΜΕ δεν τα κατονομάζει για να μπορεί χρησιμοποιώντας τα να διαδίδει τις ιδέες της κέντρο – αριστεράς σε όλη τη χώρα και όχι μόνο.
Για να γίνει επιτέλους κατανοητός ο βαρύγδουπος πολιτικός του λόγος από την ανώριμη πολιτικά κοινωνία που περί άλλων τυρβάζει προσπαθώντας να επιζήσει στο βαθύ οικονομικό τέλμα που την έριξε η κυβερνητική πολιτική του ΓΑΠ τα τελευταία χρόνια.
Τις επόμενες μέρες η μάχη του κ. Χ. Καστανίδης θα συνεχισθεί αμείωτη αλλά μέχρι το επόμενο επεισόδιο της σαπουνόπερας «Αριστερές πιρουέτες στο πολιτικό κενό» εμάς καλό θα είναι να μας απασχολήσει το ερώτημα : « Ένας εγκέφαλος γεμάτος αέρα είναι κενός ή πλήρης; »

Βάλτε τώρα που γυρίζει...

2011-11-25T19:22:00.000+02:00

Γράφει ο Ιστορικός.
Πολλά είναι τα στοιχεία που δικαιολογούν την άποψη οτι το Πασοκ υφίσταται τυπικά και μόνον ως κόμμα του Πρωτοδικείου και ως κοινοβουλευτική ομάδα. Ανυπαρξία πολιτικής, άφαντη ηγεσία, έλλειμα αντανακλαστικών και κενό διαδικασιών, χαρακτηρίζουν το κόμμα που η ίδρυση και παρουσία του στα πολιτικά πράγματα της χώρας, σφράγισε την μεταπολιτευτική ζωή της Ελλάδας.
Ο κ. Γ. Παπανδρέου κατάφερε και την πατρίδα να τσαλακώσει και την παράταξη του να διαλύσει. Ο κούφιος μοντερνισμός και η άνευ ουσίας καινολογία του, θα κατατρύχουν για μεγάλο χρονικό διάστημα την χώρα και την κεντροαριστερά. Ο "επιμελής δολοφόνος" περί άλλων τώρα τυρβάζει. Αναζητά την επόμενη απασχόληση του, ένα χώρο να στεγάσει την αστείρευτη εξουσιολαγνεία του. Μέχρι τότε θα συζητά με τους δελφίνους του Πασοκ, θα διαπραγματεύεται την τύχη (οικονομική κατά βάση) των ανθρώπων του και κυρίως θα προσπαθεί να ανατάξει το καταρρακωμένο του προφίλ. Τις διαδικασίες διαδοχής στο Πασοκ δεν θα τις αγνοήσει, αντιθέτως διακριτικά, μειλίχεια και υπόγεια θα επιχειρήσει να τις καθορίσει. Η τακτική του συμπυκνούται στην κλασσική ρήση "διαίρει και βασίλευε".
Οι φερέλπιδες νεοηγέτες του Πασοκ κάνουν τα πάντα για να δικαιώσουν τον πρώην πρωθυπουργό.
Ο κ. Βενιζέλος συμπεριφέρεται ωσεί πρόεδρος του Πασοκ σε αγαστή συνεργασία και οργιώδες φλέρτ με τους χθεσινούς υβριστές του. Στρέφει τις πλάτες του σε ότι μέχρι χθές συμπορευόταν, ορέγεται το ανύπαρκτο "όλον Πασοκ" και συμμαχεί με τους καθοδηγητές του Ρέλλου. Στην πολιτική ιστορία του τόπου δεν θα βρεθεί εύκολα ανάλογη πολιτική συμεριφορά. Ποτέ ίσως στο παρελθόν, δεν υπήρξε πολιτικός που να σπατάλησε την υψηλή ευφυϊα του σε έωλες πολιτικές συμμαχίες και να ποδοπάτησε την πολιτική του οξύνοια με την θηριώδη αυτοπεποίθηση του.
Ο κ. Λοβέρδος αναλίσκεται σε αδιέξοδες συμμαχίες. Οι σύμμαχοι του (η κ. Διαμαντοπούλου και ο κ. Ραγκούσης), δεν συμμερίζονται τόσο τις ιδέες του όσο τον στόχο του για την προεδρία του Πασοκ. Η μάχη του θα είναι μάχη ορισμένου και αμφιλεγόμενου αποτελέσματος.
Η κ. Διαμαντοπούλου θέλει αλλά δεν μπορεί. Θα το επιχειρήσει αργότερα το ηγετικό άλμα. Τώρα θα υποστηρίξει Λοβέρδο και πιθανόν να του δώσει και αυτού, χρονικό περιθώριο ανάλογο του 6μηνου που είχε δώσει στον κ. Παπανδρέου στην αναμέτρηση του 2007.
Ο κ. Παπουτσής θα περιμένει στην γωνία μαζί με τον υπασπιστή κ. Καρχιμάκη και επειδή νοιώθει αδύναμος, δεν θα διεκδικήσει την προεδρία του Πασοκ τώρα (σιγουρατζής γαρ), θα επιχειρήσει να συμμαχήσει με τον "υδράργυρο", κ. Χρυσοχοίδη.
Τελειώσαμε? Βεβαίως όχι. Ο κατάλογος των δελφίνων είναι μακρύς. Για τούτο λέγω (όπως θα διατυμπάνιζε και ο νέος ηγέτης της κεντροαριστερας κ. Καστανίδης), θα επανέλθουμε.

Άγονες πολιτικές σε στείρο περιβάλλον

2011-11-25T17:32:00.000+02:00

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει την πρόκληση της σωτηρίας του ευρώ και της δημιουργίας των προϋποθέσεων για την έξοδο της Ευρώπης απο την οικονομική κρίση. Ο γαλλογερμανικός άξονας αδυνατεί να διαμορφώσει ένα αποδεκτό πλαίσιο για την ευρωπαϊκή αναγέννηση, ενώ η λουθηρανικής έμπνευσης πολιτική της κ. Μέρκελ εμφανίζεται ανίκανη να προσφέρει την ελπίδα ενος καλύτερου ευρωπαϊκού μέλλοντος. Ο ευρωπαϊκός Αρμαγεδδών μας κατευθύνει σε μια πολιτικά ασθενή Ευρώπη και σε ένα ασθενέστερο ευρώ.
Η Ευρώπη των τραπεζών και του πανγερμανισμού δεν είναι η δική μας Ευρώπη, δεν είναι η Ευρώπη της αλληλεγγύης, της ευημερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Μεσούσης της ευρωπαϊκής κρίσης η Ελλάδα αποπειράται να δώσει τη μάχη της παραμονής στο ευρώ, με επικεφαλής ενα σοβαρό πρωθυπουργό, που ηγείται ενός πολυπληθούς και διαχειριστικά ανεπαρκούς υπουργικού συμβουλίου, προϊόν μιας νόθας συναίνεσης ενός ξεπερασμένου πολιτικού συστήματος.
Η τραγική εικόνα των πολιτικών σχηματισμών, η μετριότητα των ηγεσιών τους, η αυτιστική πολιτική τους συμπεριφορά και η ανερμάτιστη κομματική ιδιοτέλεια, μας υπόσχονται μια αδύνατη Ελλάδα και ενα σκληρό μέλλον.
Οι χειμαζόμενοι Έλληνες αναζητούν αξιόπιστες πολιτικές εκφράσεις, αποτελεσματικούς διαχειριστές, πολιτικούς με έρμα, γνώση, σοβαρότητα, ευθύνη, αίσθημα δικαίου και όραμα.
Ήρθε η στιγμή να αποφασίσουμε να απαλλαγούμε απο όλα όσα μας καθηλώνουν και μας εγκλωβίζουν σε ενα στείρο παρόν και μέλλον.
Ας μην αναζητήσουμε σωτήρες. Εραστές του μέτρου και του δικαίου ας αναδείξουμε.
Ας μην αναλωθούμε σε άγονες αντιπαραθέσεις. Να επιδιώξουμε την συγκλειση και τους κοινούς τόπους.
Ας στρέψουμε την πλάτη στους ηγεμονισμούς. Να μην αποφύγουμε τις νέες συλλογικότητες και τα πεδία συνεννόησης.
Αξίζουμε μια καλύτερη ζωή. Ας το επιχειρήσουμε.

Γρίφοι,στερεότυπα και υπερβάσεις

2011-11-23T10:50:00.000+02:00

Οι συνεχείς συναντήσεις του κ. Παπανδρέου με σειρά στελεχών του Πασοκ και το γαϊτανάκι των αχρείαστων αναλύσεων για τις προθέσεις του πρώην πρωθυπουργού καταναλώνουν την εναπομείνασα πολιτική ενέργεια της πλειοψηφίας του κοινοβουλίου. Για τον κ. Παπανδρέου, παρά τις περί του αντιθέτου διαρροές, πρωτεύει η πολιτική του τύχη έναντι του μέλλοντος της χώρας.
Ο "γρίφος" της παραμονής του κ. Παπανδρέου στην ηγεσία του Πασοκ τείνει να εξελιχθεί σε έναν νέο εθνικό χρησμό και αποτελεί ένδειξη της αυτονόμησης της νομενκλατούρας της ηγετικής ομάδας του απο τις πραγματικές εθνικές προτεραιότητες και τις πρωτεύουσες κοινωνικές ανάγκες.
Οι πολιτικές περισπάσεις της ηγεσίας του Πασοκ αναδεικνύουν την εμφανή παθογένεια ενός κόμματος που την λαϊκή εντολή που έλαβε για την σωτηρία της πατρίδας, την μετέτρεψε σε προσπάθεια αγκίστρωσης στην κυβερνητική εξουσία.
Η άρνηση της αποδοχής θεσμικών συμπεριφορών και η διαρκής αναζήτηση μεθόδων και διαδικασιών που υποτάσσουν το συλλογικό στο προσωπικό και το εθνικό στο κομματικόδεν χαρακτηρίζει μόνον το Πασοκ. Προσιδιάζει στο σύνολο των κομματικών σχηματισμών.Κυρίως στη Ν.Δ., στο ΚΚΕ, στο ΛΑΟΣ, στον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να σημαίνει οτι οι μικρότεροι σχηματισμοί είναι απαλλαγμένοι των βασικών αρνητικών του πολιτικού συστήματος.
Η αναζήτηση των πολιτών για νέες πολιτικές εκπροσωπήσεις, γεννούν την ανάγκη κομματικών εξελίξεων και προαναγγέλουν την εμφάνιση πολιτικών σχηματισμών που θα ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της νέας μεταπολίτευσης.
Η πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού δημιουργεί- τουλάχιστον- την εντύπωση οτι αποστρέφεται την πραγματικότητα και βολεύεται σε παρωχημένα στερεότυπα. Η αυτοκαταστροφική συμπεριφορά του θα ήταν αδιάφορη αν δεν επηρέαζε, επι τα χείρω, την πορεία της χώρας. Η υπέρβαση του καθίσταται εθνική αναγκαιότητα και οι κυοφορούμενες πολιτικές πρωτοβουλίες υποχρεούνται να κινηθούν μεθοδικά, αποφασιστικά,γρήγορα.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι.

2011-11-22T11:23:00.000+02:00

Η κρισιμότητα των στιγμών που διέρχεται η χώρα προϋποθέτει την σοβαρότητα και τη δέουσα υπευθυνότητα του πολιτικού προσωπικού και ιδιαίτερα των υπουργών της κυβέρνησης του κ. Παπαδήμου. Αυτή την βασική παράμετρο αγνοεί ο υπουργός Ανάπτυξης κ. Χρυσοχοϊδης και προτάσει την ματαιοδοξία του να ηγηθεί- και αυτός- του Πασοκ μετά την εικαζόμενη αποχώρηση του κ. Γ. Παπανδρέου. Ο κ. Χρυσοχοϊδης με ιδιαίτερη σπουδή επιχειρεί να θέσει εαυτόν στο κάδρο με τους δελφίνους του Πασοκ. Είναι σαφές οτι παρακάμπτει την συμμετοχή του στο βασικό πυρήνα της κυβέρνησης του κ. Παπανδρέου, άρα οτι είναι απο τους βασικούς υπευθύνους της εθνικής κατωφέρειας. Η διαλυμένη κοινωνική βάση του Πασοκ δεν αναζητά την αναπαλαίωση και τον εξωραϊσμό με παλιά και φθαρμένα υλικά αλλά μια σύγχρονη και αποτελεσματική στρατηγική για τη σοσιαλδημοκρατία και την κεντροαριστερά.
Το Πασοκ έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο. Ο κ. Χρυσοχοϊδης αρέσκεται να ενδυθεί ένα άδειο πουκάμισο. Πιστοποιεί την ασίγαστη εμμονή του για την εξουσία, κάτι που χαρακτηρίζει την πολιτική του διαδρομή. Μια διαδρομή γεμάτη πολιτικές πιρουέτες και άνευ αρχών πολιτική ευκαμψία. Οι συνεχείς πολιτικές στροφές του προσδιόρισαν το προσωνύμιο που του απέδωσαν στο Πασοκ. ΥΔΡΑΡΓΥΡΟΣ.
Με την πρόσφατη πρωτοβουλία του και τη γλοιώδη διατύπωση της επιθυμίας του να ηγηθεί του Πασοκ, μας υπενθυμίζει και την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι.

Χαλαρώστε...

2011-11-19T15:56:00.001+02:00

Αφιερωμένο στους πράσινους αρχολίπαρους και σπουδαρχίδηδες.

Επικαιρότητα…

2011-11-18T15:13:00.001+02:00

Του Δημοσθένη Δασκαλάκη
Καθηγητή Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Ημέρες, όπως η χθεσινή 38^η Επέτειος του Πολυτεχνείου, αποτελούν ημέρες μνήμης, ευκαιρίες πολιτικής κριτικής και αυτογνωσίας για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας. Για την κοινωνία μας και την δημοκρατία μας. Για την προοπτική μας.

Η ανάληψη των καθηκόντων του πρωθυπουργού από τον αναγνωρισμένο τεχνοκράτη κ. Λουκά Παπαδήμο, στα πλαίσια της «μεταβατικής κυβέρνησης ειδικού σκοπού» και συγκεκριμένου χρονικού ορίζοντα, έγινε αποδεκτή από την κοινωνία με ανακούφιση. H ελληνική κοινωνία είχε απαλλαγεί από «χειρότερα».
Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο «πολιτεύονται» τα κόμματα και τα προβλήματα στο εσωτερικό ιδίως των κομμάτων «εξουσίας», κινδυνεύουν να υποθηκεύσουν τη μεταβατική αυτή κυβέρνηση πριν «καλά-καλά» αυτή «λάβει ψήφο εμπιστοσύνης».
Επιπλέον, η χώρα λίγο-πολύ έχει ήδη δρομολογηθεί σε μία τροχιά πολύ επικίνδυνη για την εξέλιξη των δημοσιονομικών της αλλά και γενικότερα της κοινωνικοοικονομικής της κατάστασης. Το μεγάλο, όμως, διακύβευμα σήμερα είναι η συμμετοχή της χώρας μας στο ευρώ.
Η εντεινόμενη, ώστοσο, κρίση στην ευρωζώνη μετά και τις πρόσφατες εξελίξεις (χθες η κρίση σε Ιταλία και Ισπανία φάνηκε να παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις, η Ιρλανδία αυξάνει κατά 2% τον ΦΠΑ, η Γαλλία δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει επαρκή δανεισμό με ικανοποιητικά επιτόκια, υποβαθμίσθηκαν δέκα μικρές γερμανικές τράπεζες, …ας αφήσουμε τα ελληνικά spreads), δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.
Δυστυχώς, η Ε.Ε. δεν κινήθηκε έγκαιρα. Δεν προχώρησε έγκαιρα στην πολιτική ενοποίηση και στη δημιουργία μηχανισμών ενιαίας δημοσιονομικής διαχείρισης. Για την ιστορία, μήπως θυμάται κανείς πόσο είχε επιμείνει σε αυτό το θέμα και στο ευρωσύνταγμα ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης; Μήπως θυμάται κανείς ότι γι’ αυτό τον διέγραψε ο κ. Γ.Α. Παπανδρέου από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Και επίσης, μήπως θυμάται κανείς εάν και τότε ο κ. Γ.Α. Παπανδρέου είχε θέσει θέμα δημοψηφίσματος;
Δυστυχώς οι πρόσφατες ηγεσίες της Ε.Ε. αποδείχθηκαν κατώτερες των περιστάσεων. Ήξεραν μόνον, όπως ο κ. Σαρκοζί και ο κ. Γ.Α. Παπανδρέου, να κατασυκοφαντούν ολόκληρες χώρες, όπως η Ελλάδα.
Ευτυχώς, στον κ. Σαρκοζί, που είπε ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε να μπει στο ευρώ, απάντησε ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης με το γνωστό άρθρο του στη γαλλική εφημερίδα Le Monde.
Στον κ. Γ.Α. Παπανδρέου όμως ποιος απαντά; Πιστεύω, τα εκατοντάδες, τα χιλιάδες στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., τα οποία μετά τους βουλευτές που του ζήτησαν να εγκαταλείψει την πρωθυπουργία, σήμερα του ζητούν «να ανοίξει τις διαδικασίες στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. για ένα νέο αφήγημα και μία νέα ηγεσία».

Ρε σεις...Ελληνάρες

2011-11-18T01:09:00.000+02:00

Γράφει ο Ιστορικός.
Ρε σεις που σκοτώσατε τον Καποδίστρια, που ψηφίσατε τον Γουλιμή και κάνατε λόφο αναθέματος για τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Ρε σεις που γουστάρατε να φτάσετε στην Άγκυρα , αλλά σιχαινόσασταν τους Μικρασιάτες.
Ρε σεις που αποθεώσατε τον Μεταξά και πήρατε στο κατόπι τους Ιταλούς.
Ρε σεις που βγήκατε στο βουνό και μετά υποταχθήκατε στους σταλινικούς.
Ρε σεις που πενήντα χρόνια ψηφίζετε τις Οικογένειες που καταγγέλετε.
Ρε σεις που συνέχεια σας εξαπατούν αλλά διαρκώς υποστηρίζετε τους βιαστές σας ....
Ρε σεις...
...στην μάνα σας το έχετε πει?

Για μια νέα αφήγηση της κεντροαριστεράς

2011-11-17T16:27:00.000+02:00

Γράφει ο Καραφέσκος

Είναι πλέον κοινός τόπος ότι η συνθέμελη κρίση του τρόπου παραγωγής της χώρας έχει φέρει σε ουσιαστικό αδιέξοδο το πολιτικό σύστημα της. Η ζωή επέλεξε την κρίση αυτή να τη διαχειριστεί, και δυστυχώς να τη βαθύνει, το κυρίαρχο κόμμα της κεντροαριστεράς, το ΠΑΣΟΚ.

Η αναγκαστική της διαχείριση, με μέσα που κανοναρχούνται από το κυρίαρχο πρόταγμα του νεοφιλελευθερισμού, βάθυνε την κρίση ακόμη περισσότερο. Μοιραίο είναι όπως ήδη δείχνουν οι δημοσκοπήσεις να έχουν απαγκιστρωθεί από την επιρροή του ευρεία κοινωνικά σύνολα.
Όμως, το γεγονός αυτό δεν είναι περιορισμένης σημασίας. Δηλαδή κάτι που αφορά κάποια πρόσωπα και τους μηχανισμούς τους. Απαράβατος όρος ισορροπίας όλων των κοινοβουλευτικών πολιτευμάτων είναι η εκπροσώπηση των βασικών ιδεολογικών ρευμάτων, όπως αυτά ιστορικά έχουν καθιερωθεί. Τα κόμματα που τα εκπροσωπούν ακμάζουν ή παρακμάζουν. Όμως τα τρία μεγάλα ιδεολογικά ρεύματα της νεωτερικής περιόδου (συντηρητισμός – φιλελευθερισμός – σοσιαλισμός) εξακολουθούν να κυριαρχούν.
Η κρίση εκπροσώπησης του πολιτικού υποκειμένου κάποιου απ’ αυτά οδηγεί το πολιτικό σύστημα σε ανισορροπία και σε οιονεί πολιτική εκτροπή.
Το ΠΑΣΟΚ σήμερα βρίσκεται σε μία τέτοια κατάσταση. Κατά συνέπεια η ευθύνη της πολιτικής του ηγεσίας δεν είναι απλώς μία προσωπική της υπόθεση. Όλα δείχνουν ότι το βάθος της κρίσης είναι τέτοιο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί ούτε με απλά σοβατίσματα ούτε «προχωράμε όπως είμαστε». Η τελευταία περίπτωση φαίνεται να είναι η επιλογή της χρεοκοπημένης γραφειοκρατίας της Ιπποκράτους. Φαίνεται ότι χρειάζεται ο χώρος της κεντροαριστεράς συνολική ανασύνθεση σε ιδέες – πρόσωπα – πρακτικές.
Φυσικά ο Γ. Παπανδρέου ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει και τη μεγαλύτερη ευθύνη και βάρος να κινήσει τις διαδικασίες και να παρουσιάσει τις απόψεις του. Όμως αυτό δεν αρκεί. Πρέπει όλοι οι προβαλλόμενοι ως δελφίνοι να βγουν στο ξέφωτο. Να παρουσιάσουν ευθαρσώς τις απόψεις τους και να προτείνουν τις απαραίτητες διαδικασίες. Δεν μπορούν πλέον να «δοξάζονται κρυπτόμενοι».
Είναι ώρα όλοι τους να δείξουν τα όποια ηγετικά τους προσόντα και να δείξουν πως βλέπουν τη δημιουργία μιας νέας αφήγησης της κεντροαριστεράς.

17 Νοέμβρη

2011-11-17T08:54:00.001+02:00

Η ιστορία διδάσκει. Δεν αντιγράφεται. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί μια εξαίρετη ιστορική στιγμή έμπλεη μηνυμάτων και συμβολισμών. Η ιστορική της αξία υπερβαίνει την προκρούστεια λογική όλων εκείνων που αποπειρώνται να προσαρμόσουν τα σπουδαία γεγονότα των ανθρώπων στις πολιτικές τους σκοπιμότητες και στην ευτέλεια των ματαιοδοξιών τους.
Όσοι πραγματικά τιμούν την μνήμη του Νοέμβρη του ΄73, ας αναλάβουν και την ευθύνη για ένα δικό τους Πολυτεχνείο. Στη ζωή και στην κοινωνία. Με δημοκρατία, όραμα και ευαισθησία.

ΥΓ. Ας εκτοπίσουμε τις μπουρδολογίες των κομμάτων και τα φληναφήματα των πάσης φύσεως αναλυτών των ΜΜΕ και του διαδικτύου.

Η ΟΝΕ και η καταστροφική περίοδος των επιγόνων

2011-11-16T16:49:00.001+02:00

Γράφει ο Γιάννης Νικολάου

Ο Κ. Σημίτης υπερασπίστηκε την αξιοπιστία της εισόδου μας στην ΟΝΕ με το άρθρο του στη «Le Monde». Μίλησε για την τιμή και την αξιοπρέπεια της χώρας.
Από το 2004 ζούμε με την καταστροφική προσπάθεια συκοφάντησης μιας μεγάλης επιτυχίας της χώρας (από τις μεγαλύτερες στην ιστορία της), να ενταχθεί στον σκληρό πυρήνα του κοινού νομίσματος.
Όλα ξεκίνησαν με την ολέθρια «απογραφή» των Καραμανλή-Αλογοσκούφη. Ακόμα όμως και μετά την αναθεώρηση των στοιχείων που διέπραξαν, έγινε σαφές ότι η Ελλάδα απείχε ελάχιστα από το στόχο του ελλείμματος (3%) που είχε βάλει το Μάαστριχτ.
Η απογραφή δεν είχε στόχο μόνο την απεμπλοκή της νέας (τότε ) κυβέρνησης της ΝΔ από τις προεκλογικές της εξαγγελίες. Ο στόχος ήταν ευρύτερος. Αφορούσε την αμφισβήτηση της επιτυχίας ολόκληρης της αντίπαλης παράταξης, ώστε να μείνει η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας ως κατάκτηση μόνο του Καραμανλισμού.
«Έχουμε αρκετές φορές καταγγείλει αυτή την απάτη η οποία ''πυροδοτήθηκε'' από υπολογισμούς χαμηλής πολιτικής. Είναι ατυχές ότι ο κ. Σαρκοζί επαναλαμβάνει αυτή την ιδέα για λογαριασμό του, εκτός εάν αμφισβητεί την ακεραιότητα των υπηρεσιών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ» γράφει στο άρθρο του ο Κ. Σημίτης.
Ο στόχος της ΝΔ, βρήκε απρόσμενο σύμμαχο στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Από το 2004 ο κ. Παπανδρέου φρόντισε να κρατήσει αποστάσεις χωρίς να υπερασπίζεται οτιδήποτε από το κυβερνητικό παρελθόν του κόμματός του, της ΟΝΕ συμπεριλαμβανομένης. Ο Καραμανλισμός συνέπεσε με τον Παπανδρεϊσμό.
Το αποκορύφωμα ήρθε με την κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου. Διατυμπάνισε στα πέρατα της οικουμένης πόσο διεφθαρμένη και πελατειακή είναι η Ελλάδα και καταρράκωσε έτι περαιτέρω την αξιοπιστία της χώρας. Υπέδειξε μάλιστα στον τότε υπουργό οικονομικών, να κάνει μια νέα «απογραφή» και να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου.
Ο κ. Παπανδρέου και οι συν αυτώ επιχείρησαν να επιβάλλουν τη θεωρία ότι η ιστορία της χώρας χωρίζεται σε δύο περιόδους: πριν το 2009 και μετά από αυτό.
Έπεσαν έξω στην αφετηρία. Όντως η μεταπολιτευτική ιστορία έχει δύο μεγάλες περιόδους. Μέχρι το 2004 και μετά από αυτό, όταν άρχισε η καταστροφική περίοδος των επιγόνων. Η χώρα την πληρώνει (και θα την πληρώνει για πολλά χρόνια) πολύ ακριβά.

...μόνο η εξουσία μας

2011-11-16T00:22:00.000+02:00

Γράφει ο Μηνάς Κ. Σταυρακάκης.

Όλα αυτά τα χρόνια που η Ν.Δ. με παράλογη, αλλά όχι δυσεξήγητη πια, πολιτική κακεντρέχεια δυσφημούσε την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ με την πράξη αυτοχειριασμού της δημοσιονομικής απογραφής, έμεινε από το ΠΑΣΟΚ αναπάντητη. Ποτέ το ΠΑΣΟΚ δεν υπερασπίστηκε την πολιτική των κυβερνήσεών του που όμως αφορούσε και την τιμή της χώρας. Όπως ως Κυβέρνηση αυτά τα δυο κρίσιμα χρόνια εξακολούθησε να μην υπερασπίζεται την επιτυχία της ΟΝΕ, δεν ανέχθηκε μόνο την δυσφήμιση και τον διασυρμό της χώρας στην Ευρώπη και τον Κόσμο, αλλά ενίοτε τα προκάλεσε και διότι η σιωπή του τα ενθάρρυνε αλλά και διότι όταν αυτή (η δυσφήμιση) διαρκεί για χρόνια ισοδυναμεί με επιβεβαίωση των κατηγοριών.

Η υπεράσπιση εκείνης της περιόδου (πορείας προς την ΟΝΕ) θα προϋπέθετε και θα προκαλούσε τον έπαινο προς το Σημίτη αλλά και τον Α. Παπανδρέου (επί των ημερών του, με ΥΠΕΘΟ τον αείμνηστο Γ. Γεννηματά, θεμελιώθηκε η οικονομική πολιτική που οδήγησε στα πρωτογενή πλεονάσματα). Προκειμένου να αποφευχθεί η αναγνώριση του πρώτου κατέστη ανεκτή και η δυσφήμιση του δεύτερου.
Το 2004 με την απογραφή η Ν.Δ. θέλησε να δυσφημίσει, ως το πολιτικό ισοδύναμο της ένταξης στην ΕΟΚ το επίτευγμα της ΟΝΕ, θέλησε να το αποσβέσει από τη συλλογική μνήμη ώστε ως μείζον να απομείνει μόνον η ένταξη στην ΕΟΚ. Μη λησμονούμε όμως οτι η επιτυχία της ΟΝΕ συμβαίνει παράλληλα με την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Οκτώβρη του 2009 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντί να δράσει επανέλαβε τη δική της απογραφή, αναπαράγοντας την εικόνα της αλχημείας, διαιωνίζοντας της εντύπωση της αναξιοπιστίας. Όσα ακολούθησαν μέχρι σήμερα στην Ευρώπη αναπαράγουν την εικόνα μιας Ελλάδας κατ’επάγγελμα εκμεταλλευτή, αναξιόπιστης και καθ’ έξην ψευδόμενης, που κοροϊδεύει τους πάντες! προκαλώντας οργή και σκληρότητα που δεν ακουμπά την εξουσία (η οποία με την ανικανότητά της την προκάλεσε) αλλά το λαό. Το ΠΑΣΟΚ δεν υπερασπίστηκε ούτε την ιστορία ούτε τις αρχές του. Τα εγκατέλειψε.
Ορθά και δίκαια, ασκώντας ιστορικό δικαίωμα και υποχρέωση έναντι της χώρας και της κεντροαριστεράς ο τ. Πρωθυπουργός κ. Κ. Σημίτης(εδω), με την παρέμβασή του στην Monde βάζει τα πράγματα στη θέση τους απαντώντας στον πρόεδρο της Γαλίας, αποκαθιστώντας την αλήθεια και την τιμή της χώρας βελτιώνοντας τη θέση της, κάνοντας εκείνο που θα έπρεπε να κάνει ο κατ’ευθείαν θιγόμενος.

Αδύνατον? Όχι.

2011-11-15T19:00:00.000+02:00

Γράφει ο Στέφανος Μανίκας.
Η παρουσίαση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, ειδικού σκοπού και ορισμένου χρόνου, απο τον πρωθυπουργό κ. Παπαδήμο, χαρακτηρίζεται απο σαφήνεια, ακρίβεια και λιτότητα. Ο νέος πρωθυπουργός ζήτησε την βοήθεια των πολιτικών δυνάμεων του κοινοβουλίου και προσδιόρισε το 2015 , ως τη χρονική στιγμή της εξόδου απο την κρίση, με την προϋπόθεση της ενότητα για την αποτελεσματική εκπλήρωση των στόχων που καθορίζουν η δανειακή σύμβαση της 26ης Οκτωβρίου και οι συμβάσεις της χώρας με την Ε.Ε.,το Δ.Ν.Τ. και την Ε.Κ.Τ..
Η διασφάλιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας με την ταυτόχρονη παραμονή μας στην ζώνη του ευρώ, έχει τώρα περισσότερες πιθανότητες. Και αυτό απο μόνο του είναι κέρδος για την πατρίδα, αλλά όχι και για την κυβέρνηση που καλείται να εκτελέσει πολιτικές που η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν αποδέχεται και σε σημαντικό βαθμό αντιμάχεται.
Η πρόσκαιρη ανακούφιση της κοινωνίας σχετίζεται κυρίως με την αποφυγή των χειροτέρων και όχι με την συναίνεση της στην ακολουθούμενη πολιτική.
Η αλήθεια είναι οτι η συνειδητοποίηση της οικονομικής κρίσης νομιμοποιεί πολιτικές που σκοπεύουν στην αποκατάσταση κανόνων, όρων και προϋποθέσεων για δημοσιονομική εξυγίανση, υγιή ανταγωνισμό, ανάπτυξη με σχέδιο και δίκαιη κατανομή του πλούτου.
Η διαφαινόμενη όμως, κυριαρχία των πάσης φύσεως λαϊκιστικών αντιλήψεων συνιστά ισχυρό κίνδυνο να εμπλακεί η χώρα σε απροσδόκητες περιπέτειες με απροσδιόριστο κόστος. Αυτό θα αρκούσε για να αποδοθεί στο κυβερνητικό υβρίδιο του κ. Παπαδήμου, ο χαρακτήρας και της κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας.
Ο κ. Παπαδήμος ανέλαβε την προάσπιση του ευρωπαϊκού μας προσανατολισμού. Σύντομα θα διαπιστώσει ότι η επιτυχία της αποστολής του θα συνδεθεί (πέραν της εξυπηρέτησης των των όρων των δανειστών μας) και απο την δυνατότητα της κυβέρνησης του να υψώσει αναχώματα στον επελαύνοντα λαϊκισμό. Και αυτό υπαγορεύει πολιτικές που και την πορεία εξόδου απο την κρίση θα διασφαλίζουν και την συναίνεση των πολιτών θα απολαμβάνουν.
Δύσκολο? Βεβαίως. Αδύνατον? Όχι.
.

Αυτός, αυτοί, εμείς και οι άλλοι

2011-11-13T11:51:00.000+02:00

Γράφει ο Μηνάς Σταυρακάκης

Αυτός (ο κ. Παπαδήμος), έχει υψηλά προσόντα διεθνώς αναγνωρισμένη ικανότητα σε θέσεις όπου πέτυχε, που δεν απαιτούσαν μόνο τεχνοκρατισμό αλλά και άλλα προσόντα. Έχει και αδιαμφισβήτητα καλές προθέσεις που εμπνέει ο πατριωτισμός. Ο Λαός έχει επενδύσει προσδοκίες μεγαλύτερες ίσως από όσα μπορεί να κάνει, γιατί στους άμεσους μήνες θα εφαρμοστούν πολύ δυσάρεστα μέτρα. Αντίπαλός του η ίδια η πολυπληθής κυβέρνησή του, ο χρόνος και κυρίως εκείνοι που δεν επιθυμούν να επιτύχει ούτε αυτά που ίσως θα μπορούσε.
Αυτό που μπορεί, και ίσως είναι το πιο σημαντικό, είναι να αποκαταστήσει το χαμένο κύρος της Χώρας και του Λαού και ακόμη να διαμορφώσει μια νέα ημερήσια διάταξη για την οικονομία και την ανάπτυξη.
Αυτοί (οι εξουσιολάγνοι των δυο κομμάτων) προσποιούνται ότι τον στηρίζουν, η φθορά του όμως είναι η επιθυμητή εξέλιξη. Ο κ. Σαμαράς θέλει εκλογές και καθαρή εντολή που ασφαλώς δεν ξέρει τί θα την κάνει –γιατί θα μας τόλεγε αν ήξερε.
Στο ΠΑΣΟΚ ονειρεύονται, η ηγεσία και τα περιβάλλοντα, την ολική επαναφορά ! Θα υπάρξουν οργανωτισμοί και τα συνηθισμένα πια ...επικοινωνιακά στα πλαίσια της ξανα-ανακάλυψής του ΠΑΣΟΚ και του σοσιαλισμού. Λες και δεν είναι αυτοί που συνειδητά το αποδιοργάνωσαν, διαλέγοντας στη σχέση του με την κοινωνία να διαμεσολαβούν «τα μέσα» και απομάκρυναν τον κόσμο του. Λες και δεν είναι αυτοί που η σχέση τους με τον σοσιαλισμό δεν ορίζεται από την καρέκλα τους και την αντι-κοινωνική, άδικη και κυνική ταυτόχρονα ιδιοτέλειά τους. Αυτοί που αδιαμαρτύρητα και ανεύθυνα παράδωσαν την κοινωνία και τη χώρα στον πιο άγριο νεοφιλελευθερισμό, αυτοί τώρα θα προσποιηθούν τους σοσιαλιστές και πάντοτε θα υπάρχουν πρόθυμοι να τους πιστέψουν.
Εμείς όμως υπάρχουμε. Υπήρξαμε αυτά τα τελευταία χρόνια της σιωπής και της συνενοχής ενεργοί όσο μπορούσαμε και όπου οι διαδικασίες επέτρεπαν. Υπάρχουμε, ένας ολόκληρος κόσμος που την πολιτική του ένταξη στη σοσιαλδημοκρατία καθόρισαν αρχές και ο βολονταρισμός που τις συνοδεύει, δίχως επαγγελματική σχέση με την πολιτική, χωρίς υποταγή σ’ένα σύστημα εξουσίας που απεχθάνεται την ελεύθερη συνείδηση.
Υπάρχουν όμως και οι άλλοι οι οποίοι δεν είναι όλοι ίδιοι, έχουν όμως ένα κοινό χαρακτηριστικό. Όλοι, καθ΄ένας με τον τρόπο του, θέλουν να εισπράξουν τη δυσαρέσκεια του κόσμου του αποσυντιθέμενου ΠΑΣΟΚ. Ποιός έχει την ευθύνη γι αυτό ; Προφανώς αυτοί, οι πιο πάνω.
Όλοι εμείς δεν παραιτούμαστε ούτε από τις ριζοσπαστικές σοσιαλδημοκρατικές μας αρχές ούτε από την διαδρομή μας. Δεν αρνιόμαστε το φορτίο της ιστορίας και την εμπειρία που μας ενώνει.