Το κίνημα του ΒΕΛΟ

Η συμπόρευση Βενιζέλου-Λοβέρδου στην μάχη της διαδοχής του κ. Παπανδρέου στην ηγεσία του Πασοκ, δημιουργεί αναμφίβολα νέα δεδομένα τόσο για το Πασοκ όσο για τις εξελίξεις στο σύνολο του πολιτικού σκηνικού. Η επίσπευση της πολιτικά ουσιαστικής  αποχώρησης του κ. Παπανδρέου θα πρέπει να θεωρείται αδιαμφισβήτη, όπως και η προσχώρηση στον νέο ισχυρό εσωκομματικό πόλο και άλλων κεντρικών στελεχών. Η θέση της κ. Διαμαντοπούλου καθίσταται δυσχερής μιάς και η έντονη πολιτική-και όχι μόνον- αντιπάθεια της προς τον κ. Βενιζέλο, αλλά και οι προς τα δεξιά εκλεκτικές της συγγένιες, περιορίζουν σημαντικά τις εντός ΠΑΣΟΚ φιλοδοξίες της. Ο κ. Χρυσοχοϊδης, προφανώς και δεν θα έχει ιδιαίτερες αναστολές να να δηλώσει παρών. Στην προκειμένη περίπτωση, το δίδυμο θα πρέπει να έχει τις αναστολές να αποδεχθεί την προσχώρηση του υδράργυρου.
Δεν είναι βέβαια γνωστόν αν η συμμαχία προέκυψε κατόπιν πολιτικής συμφωνίας, τύπου Μπλέρ-Μπράουν η είναι αποτέλεσμα της δημοσκοπικής κατάρρευσης του κ. Λοβέρδου μετά τις ατυχείς παρεμβάσεις του στο εθνικό συμβούλιο του Πασοκ και τις περί μακελειού δηλώσεις του. Το ενδεχόμενο μιας ουσιαστικής και πλήρους πολιτικής συμφωνίας των δύο ανδρών δεν προκύπτει. Μάλιστα ο κ. Λοβέρδος δεσμεύτηκε για την κατάθεση των απόψεων του μόλις τα καθήκοντα του το επιτρέψουν. Ο κ. Βενιζέλος για το μόνο το οποίο δεσμεύτηκε είναι η αφοσίωση του στη προσπάθεια σωτηρίας της χώρας.
Πιθανόν  το κίνημα του ΒΕΛΟ (ΒΕνιζέλος-ΛΟβέρδος) να δημιουργήσει αντίρροπες εσωκομματικές συσπειρώσεις και να ενεργοποιήσει αντανακλαστικά αντίδρασης. Πιθανόν να τροφοδοτεί με ελπίδες ένα κομμάτι του κόσμου που ανήκε στο Πασοκ. Το πιθανότερο είναι ότι η κοινωνική αποδόμηση του Πασοκ και η συνακόλουθη πολιτική αποδοκιμασία δεν θα αποτραπεί, αφού το νεοπαγές δίδυμο δεν προτίθεται να υιοθετήσει μια στρατηγική διαρθρωτικών αλλαγών με δίκαιο κοινωνικό μερισμό. Η πρώτη απόδειξη ειναι το καινοφανές της ανακοίνωσης μιας  συμμαχίας σκοπού (αλλαγή ηγεσίας στο Πασοκ,) με σαφείς προσωπικές στοχεύσεις και θολές πολιτικές προτάσεις.

Eυαισθησίες και πραγματικότητες

Γράφει ο Κάρολος
Η κρίση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι ανατάξιμη. Θα ήταν μόνο εάν το ΠΑΣΟΚ θα οδηγούσε την Χώρα έξω από την κρίση, αυτό όμως ανήκει στη σφαίρα της μεταφυσικής.
Θαύματα δεν γίνονται, δεν ξεπερνιέται η καθολική του κρίση, απαιτείται πολύς χρόνος  που δεν υπάρχει, μεγάλες πρωτοβουλίες που δεν διατυπώνουν αυτοί που πρέπει όπως χρειάζεται και τύχη, κυρίως όμως επανάκτηση εμπιστοσύνης όπου απαιτείται η έμπρακτη αυτοκριτική με κυρώσεις και αποφάσεις τιμωρίας σε κάθε επίπεδο. Όλα αυτά τα υποθετικά προϋποθέτουν την επανα-κοινωνικοποίησή του, την μετάπτωσή του σε πολιτικό κόμμα από την οδυνηρή εμπειρία της πρόδρομης ως απεδείχθη ιδιωτικοποιήσεώς του. ( προηγήθηκε και από τις επιβληθείσες ιδιωτικοποιήσεις της Τρόικας).
Αυτά δεν γίνονται, άλλα μπορεί να γίνουν και θα γίνουν. Η κατάντια του ΠΑΣΟΚ μάς δημιουργεί θλίψη όπως και οργή ασυγκράτητη, για όλους όσοι δεν σεβάστηκαν την  ιστορία του και τους αγωνιστές που την δημιούργησαν. Η εξουθένωση όμως της κοινωνικής ραχοκοκαλιάς των μεσαίων στρωμάτων και η διάλυση της κεντροαριστεράς προκαλεί πιο μεγάλη θλίψη, προκαλεί κυρίως σε δράση. Εδώ και τώρα.
Το ρολόι της ιστορίας του ΠΑΣΟΚ σταμάτησε το 2004. Άλλωστε ο Πρόεδρός του μηδένισε το κοντέρ. Δεν υπερασπίστηκε ποτέ και πουθενά την Ιστορία του. Μόνο επίκληση τού ονόματος τού ιδρυτή και συστηματική διευκόλυνση της δυσφημίσεως του Σημίτη από την Ν.Δ, τον οποίο μάλιστα διέγραψε, με αφορμή την διαφωνία του για δημοψήφισμα, εκπέμποντας σαφές αντι – Ευρωπαϊκό μήνυμα από τότε επιδεικνύοντας μάλιστα υποδειγματική δημοκρατικότητα ( όπως και τώρα κάνει!).
Συμμερίζομαι την θέση σας ( όσων απέμειναν από την ομάδα των " Λοχαγών") που διατυπώσατε στα δύο τελευταία κείμενά σας.: Υπάρχουν περίοδοι του ΠΑΣΟΚ που πρέπει να κάνουν τον κόσμο του και τα στελέχη του υπερήφανους όπως και άλλες που απαιτούν αυτοκριτική. Δεν θα απολογηθούμε όμως για την ιστορία μας .( Υπήρξα και εγώ ΠΑΣΟΚ).
Άλλωστε επειδή συναντούμε κάποιους αληθινά υπερευαίσθητους συντρόφους που αξίζουν κάθε σεβασμό και εκτίμηση, που είναι έτοιμοι να κάνουν την πιο αυστηρή δική τους αυτοκριτική να τους πούμε:
Σύντροφοι και φίλοι η ευθύνη δεν κατανέμεται κατ΄αναλογία της ιδιότητας αλλά του ρόλου. Είναι ανάλογη της ευθύνης και συμμετοχής στα μερίδια εξουσίας. Η ευθύνη δεν είναι ανάλογη της επιθυμίας  που πρόθυμα και φιλότιμα αναλαμβάνουν κάποια μέλη του ΠΑΣΟΚ, ευθύνη που μόνο μια συναισθηματική ψευδαίσθηση ρόλου μπορεί να κρατά ζωντανή. Αυτό είναι λάθος ,γιατί εμποδίζει τον κάθε ένα να βγει από την "έξοδο κινδύνου" βρίσκοντας  τον δρόμο για την κεντροαριστερά και την σοσιαλδημοκρατία.
Στο ΠΑΣΟΚ πήγαμε σαν σοσιαλιστές όχι ως προσωπολάτρες.

Υστερόγραφο 1. Η καθ΄όλα σεβαστή Βάσω είπε χθες ότι χρειάζονται χρόνια για να συνέλθει το ΠΑΣΟΚ. Ο Κέυνες όταν του μιλάγανε για μακροπρόθεσμα οικονομικά σχέδια έλεγε ότι «μακροπρόθεσμα δεν θα είναι κανένας ζωντανός». Ε, κάντε τη μεταφορά όπως θέλετε!

Υστερόγραφο 2.Κατανοητό η «Δημοκρατική Αριστερά» να κάνει ανοίγματα αλλά σε κακές καιρικές συνθήκες δεν πρέπει να μένουν ανοικτά πόρτες και παράθυρα γιατί μπορεί να παγώσουν πολλοί.

Ρεπορτάζ από το “Βαθύ Λαρύγγι”

Κυκλοφορεί ότι θα γίνει ανακεφαλαιοποίηση των βιώσιμων τραπεζών όχι ακριβώς με κοινές μετοχές άλλα με κοινές μετοχές χωρίς δικαίωμα ψήφου.

Το papaioannou.wordpress.com επικοινώνησε με το “Βαθύ Λαρύγγι” και αποκαλύπτει μια θεωρία άξια προσοχής.

Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό θα πρέπει να γνωρίζουμε το Βασικό θεωρητικό σχήμα της εγχώριας Elite που είναι πολύ απλό και καθιστά την Ελλάδα στα μάτια των Eυρωπαίων ειδική περίπτωση:
Ο πυρήνας τις ελληνικής elite είναι οι τραπεζίτες οι οποίοι συντηρούν τόσο τα κόμματα όσο και τον τύπο. Κάποιοι εξ αυτών βρίσκονται στα κόμματα εκ της ιδρύσεως τους, βρίσκονται στα ΔΣ σχημάτων των ΜΜΕ και ήδη στο διαδίκτυο. Κάποιοι που ήρθαν αργότερα για να ταράξουν τα νερά αλλά το σύστημα είναι μάλλον κλειστό και κάνα δυο νεοφερμένοι έφυγαν με σκάνδαλα στην πλάτη.
Στο τρίγωνο αυτό πέφτουν συνεχώς λεφτά και κρατική πίτα -δουλειές για να συντηρείται, ενώ κάποιος υπουργός -τοποθετημένος εκεί επί τούτου- υπογράφει έργα και συμβάσεις παραχωρήσεις και μετά εξαφανίζεται.

Αν το δεις το τρίγωνο με χρηματοοικονομικά κριτήρια, τόσο τα κόμματα όσο και πολλά συγκροτήματα του τύπου είναι χρεοκοπημμένα, αλλά διατηρούνται εν ζωή από τις τράπεζες για να παρέχουν επικοινωνιακές υπηρεσίες στην Αγία Ελληνική τριάδα.
Η Ιστορία είναι πάντα η ίδια και είναι ως εξής:

Με την βοήθεια του τύπου το φιλέτο-στόχος απαξιώνεται και φτιάχνεται κλίμα για την εκποίηση του. Αν πρόκειται για δημόσιο έργο ο Τύπος προάγει “την αναγκαιότητα του”. Ο πολιτικός αποφασίζει να το πουλήσει ή να το παραχωρήσει και στον διεθνή διαγωνισμό συμμετέχουν διεθνή σχήματα βιτρίνα, τα οποία έχουν πίσω τους, τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους του τύπου και των τραπεζών.

Περισσότερα στο http://papaioannou.wordpress.com/2012/01/27/%cf%81%ce%b5%cf%80%ce%bf%cf%81%cf%84%ce%ac%ce%b6-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%ce%b8%cf%8d-%ce%bb%ce%b1%cf%81%cf%8d%ce%b3%ce%b3%ce%b9/

Ο κύκλος έκλεισε

Γράφει ο Ανέστιος.
Ο κύκλος του Πασοκ έκλεισε..Ο κ. Παπανδρέου φρόντισε γι αυτό. Με επιμονή και πάθος.
Κάποι ισχυρίζονται οτι το Πασοκ μπορεί να αναγεννηθεί. Μακάρι, αλλά φαντάζει εξαιρετικά απίθανο.Επιλέξαμε λίγες απο τις πολλές δηλώσεις επιφανών στελεχών του και πεισθήκαμε οτι ο κύκλος του Πασοκ έκλεισε.
Χάρης Καστανίδης: «Η χώρα μπαίνει στην πιο κρίσιμη φάση κι εμείς ως ΠΑΣΟΚ χτενιζόμαστε»
Ανδρέας Λοβέρδος: «Οποιος επιχειρήσει να πειράξει τον Γιώργο Παπανδρέου θα μετατρέψει τη χώρα σε μακελειό»Πάρης Κουκουλόπουλος: «Πέμπτη θέση στις δημοσκοπήσεις και πολύ μας είναι»Μιχάλης Χρυσοχοίδης: «Δεν είχα διαβάσει το μνημόνιο γιατί είχα άλλες υποχρεώσεις στο υπουργείο μου...»Κώστας Σκανδαλίδης: «Υπάρχει κενό ηγεσίας και πολιτικής διεύθυνσης στο ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να εκλέξει άμεσα νέο πρόεδρο»Χρήστος Παπουτσής: «Δικαιούμαι να αναρωτιέμαι, τι ήταν αυτό που κρατούσε κλειστά τόσο καιρό τα στόματα και ποιες δυνάμεις τα απελευθέρωσαν; Είναι άραγε τόσο αθώοι όλοι;»

Αγγλικό δίκαιο: πολύς μύθος και ελάχιστες αλήθειες

Γράφει ο Νομικός

Ένα από τα ζητήματα που έχουν ανακύψει κατά τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων για το περίφημο πλέον PSI,  είναι και αυτό του δικαίου που θα διέπει τα νέα ομόλογα.
Οι κάτοχοι των ελληνικών ομολόγων, που αναμένεται να δεχθούν μια μείωση της ονομαστικής των έχουν θέσει στο τραπέζι των συζητήσεων την απαίτηση τα νέα ομόλογα να διέπονται όχι από το ελληνικό, αλλά από το αγγλικό δίκαιο.
Γιατί θέλουν αγγλικό δίκαιο;
Προφανώς οι ομολογιούχοι φοβούνται μια μονομερή απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης με την οποία θα απομειώσει ακόμα παραπάνω ή και  (σε έσχατη περίπτωση) θα διαγράψει , τα ομόλογα που έχουν στα χέρια τους.
Θεωρούν, επομένως, ότι το αγγλικό δίκαιο τους  προστατεύει από μια τέτοια ενέργεια παρέχοντας μεγαλύτερη «ασφάλεια δικαίου». Και σε μια αφερέγγυα χώρα, με το ενδεχόμενο της πτώχευσης πάντα ανοικτό, η «ασφάλεια δικαίου» είναι λογικό ζητούμενο.
Ένα δεύτερο ζήτημα είναι ότι σε περίπτωση πτώχευσης της χώρας ή αθέτησης των υποχρεώσεων της,  οι ομολογιούχοι μπορούν να προσφύγουν στα δικαστήρια της αλλοδαπής και να αποκτήσουν εκτελεστούς τίτλους για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τους. Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει ό,τι μπορούν να προβούν σε κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού δημοσίου.
Ισχύουν, όμως, όλα αυτά;
Κατ' αρχήν   η δανειακή σύμβαση του  Μαΐου του 2010, που υπέγραψε η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου διέπεται από το Αγγλικό δίκαιο.  Επιπλέον, το ελληνικό Δημόσιο έχει ήδη εκδώσει ομόλογα αξίας περί τα 20 δις ευρώ στο Αγγλικό δίκαιο.
Το δίκαιο της αναγκαστικής εκτέλεσης
Δεύτερον, ας υποθέσουμε ότι η Ελλάδα πτωχεύει και οι δανειστές μας προσφύγουν εναντίον  μας στα δικαστήρια της Μ. Βρετανίας για να  αποκτήσουν  εκτελεστούς τίτλους προς  ικανοποίηση των απαιτήσεων τους.  Και  έρχονται στην Ελλάδα για να εκτελέσουν. Ποιο δίκαιο αναγκαστικής εκτέλεσης θα ισχύσει;
Προφανώς το ελληνικό. Δεν μπορείς εντός της ελληνικής επικράτειας να προβείς σε αναγκαστική εκτέλεση με άλλο δίκαιο.
Σε κάθε περίπτωση το  ελληνικό δημόσιο έχει τρόπο να αμυνθεί σ' έναν εκτελεστό τίτλο αλλοδαπού Δικαστηρίου, ας πούμε, αγγλικού δικαστηρίου ..
Ουδείς εμποδίζει την Κυβέρνηση της Ελλάδος να εισάγει στη βουλή κα ινα ψηφίσει νόμο, που προβλέπει ότι: «Προσφυγές των κατόχων ελληνικών ομολόγων, που απεκτήθησαν κατά τη διάρκεια υλοποίησης του μνημονίου,  στα Ελληνικά δικαστήρια εναντίον του Ελληνικού κράτους, σε περίπτωση  αθέτησης  πληρωμών,  κηρύσσονται απαράδεκτες», διότι απειλείται η υπόσταση του ελληνικού κράτους.
End of the story!
Οι ομολογιούχοι θα μείνουν στα χέρια τους με τον τίτλο της αναγκαστικής εκτέλεσης!
Μπορεί να αμυνθεί η χώρα;
Ας  προεκτείνουμε λίγο την υπόθεση εργασίας.
Ας υποθέσουμε ότι η Ελληνική Κυβέρνηση δεν ψηφίζει τέτοιο νόμο και κάποιο   Hedge Fund  που έχει στην κατοχή του ελληνικά ομόλογα, προσφεύγει στα Αγγλικά δικαστήρια, κερδίζει εκτελεστό τίτλο για την απαίτησή του και στη συνέχεια έρχεται στην Ελλάδα για εκτέλεση. Το ελληνικό δημόσιο αδιαφορεί. Το Hedge Fund επιλέγει και δεσμεύει την έκταση  του  πρώην Αεροδρομίου στο Ελληνικό, προκειμένου να αναγείρει τουριστικά συγκροτήματα.
Ποιός  μπορεί να αποτρέψει την Ελληνική Κυβέρνηση, την επόμενη ημέρα, να ετοιμάσει ένα Προεδρικό Διάταγμα που θα απαγορεύει τη δόμηση στη συγκεκριμένη έκταση; Ουδείς!  Και όχι μόνο αυτό, αλλά   να την χωροθετήσει ως πάρκο αναψυχής; Τι θα κάνει ο νέος ιδιοκτήτης;
Ας υποθέσουμε, όμως, ότι το ως άνω Hedge Fund δεν έρχεται στην Ελλάδα για να ικανοποιήσει την απαίτησή του, αλλά πηγαίνει στις .ΗΠΑ και αποφασίζει να κατάσχει, λέμε τώρα, το κτίριο της Ελληνικής Πρεσβείας στην Ουάσιγκτον.
Είναι εύκολο;
Στις ΗΠΑ ισχύει  η Foreign Sovereign Immunities Act of 1976. Τι προβλέπει; Πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων, που αναφέρονται ρητώς, είναι σχεδόν αδύνατον να εκτελεστεί απόφαση εναντίον μιας ανεξάρτητης χώρας.
Ναί αλλά, αν η  Ελλάδα παραιτηθεί από την ασυλία υπέρ των δανειστών της;
Τι γίνεται στην περίπτωση αυτή;
Για την περίπτωση αυτή υπάρχει νομολογία στις ΗΠΑ  από την χρεοκοπία της Αργεντινής. Ειδικότερα, τα  Hedge Funds NML Capital, Ltd. and EM Ltd., απέκτησαν στη δευτερογενή αγορά ομόλογα της Αργεντινής. Μετά την  πτώχευση της, προσέφυγαν στα δικαστήρια της Νέα Υόρκης ζητώντας εκτελεστικό τίτλο σε βάρος της Αργεντινής με το επιχείρημα ότι η χώρα  είχε παραιτηθεί από το δικαίωμα της ασυλίας. Κέρδισαν την υπόθεση σε πρώτο βαθμό, αλλά  η απόφαση ανατράπηκε υπέρ της Αργετινής στο δεύτερο βαθμό .
Να σημειωθεί ότι η δευτεροβάθμια  απόφαση  εκδόθηκε  τον Ιούλιο του 2011. Η Αργεντινή πτώχευσε τον Δεκέμβριο του 2001!
Ας εξετάσουμε  και ένα άλλο ενδεχόμενο. Οι  κάτοχοι ελληνικών ομολόγων αποφασίζουν να κατάσχουν εις χείρας τρίτων, τις επιχορηγήσεις που δικαιούται η χώρα μας από την ΕΕ. Το μερίδιό μας από το ΕΣΠΑ για παράδειγμα. Είναι δύσκολα εφικτό είτε τα ομόλογα διέπονται από το ελληνικό είτε από το αλλοδαπό δίκαιο.
Συμφωνούμε  με την υπαγωγή των νέων ομολόγων στο Αγγλικό δίκαιο;
Θα προτιμούσαμε η Ελλάδα να είναι μια φερέγγυα χώρα, την οποία να εμπιστεύονται οι δανειστές της και τα ομόλογά της να τα διέπει το ελληνικό δίκαιο. Αυτό επιβάλλει η αξιοπρέπεια και η αξιοπιστία της χώρας.
Όμως, από τη στιγμή που η χώρα μπήκε στη διαδικασία του PSI,  το  ζητούμενο να εξασφαλίσει ένα βιώσιμο χρέος.
Τι θα καθορίσει αν το χρέος είναι βιώσιμο;
Πρώτον, το ύψος του επιτοκίου και δεύτερον, η χρονική διάρκεια αποπληρωμής των νέων ομολόγων.
Αν το επιτόκιο είναι έως   3%, το πολύ 3,2% και η διάρκεια των ομολόγων εκτείνεται σε βάθος 30ετίας, θα πρόκειται για μια αποδεκτή συμφωνία.
Όμως, αν το επιτόκιο είναι πάνω από το 4% τότε η συμφωνία  για το PSI είναι αμφίβολης αποτελεσματικότητας και η χώρα αναλαμβάνει υψηλό ρίσκο.
Συμπέρασμα
Οποιο αλλοδαπό δίκαιο και να ήταν εφαρμοστέο, την Ακρόπολη τα νησιά του Αιγαίου, και τα πολεμικά συστήματα της Ελλάδας δεν μπορεί να τα κατασχέσει κανένας.
Για τον απλούστατο λόγο ότι ούτε με το αγγλικό, ούτε με οποιοδήποτε άλλο ξένο δίκαιο δεν μπορεί να διαταχθεί κατάσχεση ακινήτου του ελληνικού δημοσίου στην Ελλάδα. Μόνο τα ελληνικά δικαστήρια μπορούν να διατάξουν κάτι τέτοιο και προϋπόθεση για την αναγνώριση και την εκτελεστότητα  της απόφασης είναι να μην αντίκειται στην εθνική δημόσια τάξη και σε βασικές συνταγματικές αρχές.
Όσο για τις .παραλίες και τα πολιτιστικά μνημεία, αυτά είναι αδύνατον να πωληθούν.Προσκρούει σε συνταγματικές αρχές αλλά και στις βασικές αρχές του ισχύοντος εμπράγματου δικαίου.
Οι ΔΕΚΟ μπορούν να πωληθούν ως εμπορική περιουσία του κράτους (μετοχές) υπό προϋποθέσεις και κάτω από την δαμόκλειο σπάθη της μη εξευτελιστικής αξίας πώλησης και υπό την προϋπόθεση συμμόρφωσης με τους κανόνες του κοινοτικού δικαίου, που έχει πλήθος ασφαλιστικών δικλείδων
Η κτηματική περιουσία μπορεί να πωληθεί.Η αξία πώλησης θα αποτελέσει θέμα έρευνας ( απιστία σε βάρος του δημοσίου), αν πωληθεί σε εξευτελιστική τιμή.

Πολιτικός ζόφος

Τα οσα κωμικοτραγικά συμβαίνουν στην κοινοβουλευτική ομάδα του Πασοκ, ενισχύουν τις εκτιμήσεις για την αδυναμία του πολιτικού συστήματος να αντιμετωπίσει με επιτυχία την οικονομική (και όχι μόνον) κρίση. Το ισχυρότερο, κοινοβουλευτικά, κόμμα εμφανίζει έντονα σημάδια διάλυσης. Ο κ. Παπανδρέου διατηρεί την θέση του προέδρου του Πασοκ για να διαχειρισθεί την προσωπική του καριέρα. Η προσωπική και οικογενειακή κρίση υπερτερεί της τύχης της χώρας και της παράταξης που τόσο αφειδώλευτα τον τίμησε.
 Η πρωτοφανής φαιδρότητα ένιων δελφίνων, ο απροσχημάτιστος τυχοδιωκτισμός σημαντικού αριθμού βουλευτών, η  εντυπωσιακή ανευθυνότητα του κ. Σαμαρά και ο πολιτικός αυτισμός της Αριστεράς διαμορφώνουν σκηνικό πολιτικού ζόφου. Η  υπέρβαση του απαιτεί την ολοκλήρωση του PSI, νέους πολιτικούς σχηματισμούς και αμέσως εκλογές. Είτε ψηφισθεί η νέα δανειακή σύμβαση, είτε όχι.
 Η παρούσα σύνθεση της Βουλής συνιστά παράγοντα έντασης της ανασφάλειας και αστάθμητη συνθήκη που συντείνει στην Εθνική κατωφέρεια. Τα όρια της κοινωνικής συνοχής δοκιμάζονται και η κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου δεν διαθέτει το πολιτικό κεφάλαιο για να αποτρέψει την διάσπαση τους. Η παραμονή της, πέραν της ικανοποίησης των στόχων της συγκρότησης της, εξυπηρετεί πολλά συμφέροντα, πολλές σκοπιμότητες, πολλούς προύχοντες. Η επιμονή για μια κυβέρνηση περιορισμένης ευθύνης δεν συνάδει με την προσωπικότητα του πρωθυπουργού και σε κάθε περίπτωση δεν φαίνεται ικανή να αντιμετωπίσει και διαχειρισθεί επαρκώς τα προβλήματα της χώρας.

Μακάριοι και ...μοιραίοι.

          Αφου υπέγραψαν το Μνημόνιο που δεν είχαν διαβάσει, αφού το υπερασπίστηκαν με νύχια και με δόντια, αφού μας μάλωσαν γιατί βλέπαμε το αδιέξοδο και το μάταιο των θυσιών, κοιμήθηκαν. Τώρα "ξύπνησαν", είδαν το φως το αληθινό και με περισσό θράσος και ατευλέτητη ξιπασιά  αναλαμβάνουν να σώσουν "τα πάντα όλα". 

 Εμπρός στον δρόμο που χάραξε ο μακαριστός Χριστόδουλος. (Δεν γνωρίζω τι έκανε η χούντα, γιατί εγώ διάβαζα).                                                                                                                                                       

Κ. Σημίτης: «Το ελληνικό πρόβλημα αναδεικνύει τις αδυναμίες της Ενωσης»

Σε δύο άξονες κινήθηκε η ομιλία του κ. Κ. Σημίτη, ο οποίος ήταν κεντρικός ομιλητής σε εκδήλωση του ιδρύματος Χαινριχ Μπελ, υπο το τίτλο «Ελλάδα quo vadis;». Από τη μια πλευρά υπερασπίστηκε την αξιοπιστία των στοιχείων με τα οποία μπήκε η Ελλάδα στην ΟΝΕ, καταγγέλοντας το «τέχνασμα» της ΝΔ το 2004, η οποία αντί να εγγράψει τις στρατιωτικές δαπάνες στον χρόνο παράδοσης των υλικών τις ενέγραψε στο χρόνο της παραγγελίας.

«Η υστέρηση στη λειτουργία θεσμών έδωσε αφορμή στον ισχυρισμό, ότι η Ελλάδα αλλά ίσως και άλλες περιφερειακές χώρες δεν θα 'πρεπε να είχαν γίνει μέλη της ΟΝΕ. Η ΟΝΕ δεν είναι όμως μια παρέα προηγμένων χωρών που έχουν κοινά συμφέροντα αντίθετα προς εκείνα των χωρών που υστερούν», σημείωσε ο πρώην πρωθυπουργός. «Είναι κοινό σχέδιο προόδου», πρόσθεσε.

Από την άλλη πλευρά, καυτηρίασε την κυβέρνηση του ΠαΣοΚ επειδή όπως είπε «το μνημόνιο συντάχτηκε χωρίς να υπάρχει ικανοποιητική προετοιμασία και λειτούργησε με τρόπο που επιδείνωσε την κατάσταση». «Οι συντάκτες του Μνημονίου είχαν παραλείψει επίσης να συναρτήσουν τους στόχους τους με τις πραγματικές εξελίξεις, να προβλέψουν δηλαδή ότι σε περίπτωση ύφεσης θα παρατείνεται αυτόματα ο χρόνος πραγματοποίησης των στόχων ή και θα περιορίζονται ορισμένες επιδιώξεις. Ήταν ένα πολιτικά μοιραίο λάθος», υπογράμμισε.

Η πρότασή του είναι ότι η «έξοδος από την κρίση επιβάλλει "την φυγή προς τα εμπρός" δηλαδή στην κατεύθυνση μιας οικονομικής διακυβέρνησης και μιας πολιτικής ενοποίησης. Αυτός είναι ο στόχος που πρέπει με σοβαρότητα και επιμονή να επιδιώξουμε. Το ελληνικό πρόβλημα δεν ήταν μία ατυχία στην πορεία της Ένωσης, η παρεκτροπή που ανέτρεψε ένα καλά σχεδιασμένο εγχείρημα. Ήταν ο καταλύτης που ανέδειξε τις αδυναμίες της μέχρι τώρα οικονομικής διακυβέρνησης, την ανάγκη ενός νέου προσδιορισμού της».

http://www.costas-simitis.gr/content/182

Τα 9 λάθη του Γιώργου που βούλιαξαν την Ελλάδα.

Γράφει: Τάσος Παππάς

Με αφορμή το πόρισμα του οικονομικού εισαγγελέα Πεπόνη για το ρόλο των στατιστικών αρχών, φούντωσε ξανά η συζήτηση γύρω από τις ευθύνες της κυβέρνησης Παπανδρέου σ’ ότι αφορά το Μνημόνιο. Το ερώτημα που απασχολεί είναι αν το Μνημόνιο ήταν μονόδρομος, όπως ισχυριζόταν ο πρώην πρωθυπουργός και οι περισσότεροι υπουργοί του, ή αν σκοπίμως οδηγηθήκαμε εκεί και αφού προηγουμένως είχαν πειραχτεί τα στοιχεία για το έλλειμμα, προκειμένου να πειστεί η κοινωνία για το αναπόφευκτο της δανειακής σύμβασης.
Κάποιοι είναι βέβαιοι ότι ο Παπανδρέου ενήργησε δολίως και έβαλε τη χώρα στην περιπέτεια του Μνημονίου γιατί εξυπηρετούσε συμφέροντα, εγχώρια, ξένα, ίσως και οικογενειακά. Μέχρι να αποδειχθεί αυτό πέραν πάσης αμφιβολίας ας περιοριστούμε στις πολιτικές ευθύνες του Γ.Παπανδρέου.

• Καθυστέρησε να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της κρίσης. Δέσμιος της γραμμής «λεφτά υπάρχουν», η γενέθλια πράξη της κυβέρνησής του ήταν η χορήγηση της πρώτης δόσης του επιδόματος αλληλεγγύης με το σκεπτικό ότι «το είχαμε υποσχεθεί». Άλλη δόση δε δόθηκε, ωστόσο αυτή η κίνηση έπεισε και τους πιο επιεικείς εκ των εταίρων μας ότι η διοίκηση Παπανδρέου «ήταν αλλού» .
• Χρειάστηκε οκτώ μήνες για να στελεχώσει κρίσιμους κόμβους της κρατικής μηχανής [γενικοί γραμματείς υπουργείων, επικεφαλής νοσοκομείων, διοικητής του ΙΚΑ κλπ]. Η ξεχαρβαλωμένη δημόσια διοίκηση αφέθηκε χωρίς μπούσουλα.
• Δεν είχε σχέδιο έκτακτης ανάγκης. Το πρώτο διάστημα δεν πήρε κανένα μέτρο δημοσιονομικής εξυγίανσης, με αποτέλεσμα η κρίση να απλωθεί παντού.
• Δαιμονοποίησε το Δ.Ν.Τ, λέγοντας ότι όπου επενέβη προκάλεσε τεράστιες ζημιές στην οικονομία, συρρίκνωσε τα εισοδήματα και ξεθεμελίωσε τα συστήματα πρόνοιας. Αυτά τα επιχειρήματα διακινούσε, ακόμη και την περίοδο που συζητούσε μυστικά με τον Ντομινίκ Στρος Καν, ενώ ορισμένοι από το περιβάλλον του συνέχιζαν να επιτίθενται στο Δ.Ν.Τ αν και την ίδια ώρα συνομιλούσαν με τους εκπροσώπους του.
• Δήλωνε ότι το Μνημόνιο ήταν μια αναγκαστική επιλογή και «έξω από τη σοσιαλιστική φυσιογνωμία μας» κι ας το είχε υπογράψει, κι ας έλεγε λίγες μέρες αργότερα στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος του ότι «οι περισσότερες πολιτικές που υπάρχουν στο Μνημόνιο, περιλαμβάνονται και στο προεκλογικό πρόγραμμα μας»!
• Επέλεξε ένα χαλαρό στιλ διοίκησης στο όνομα της διαβούλευσης και του πλουραλισμού. Η κυβέρνησή του παρουσίαζε εικόνα «παιδικής χαράς» κι αυτός εκφωνούσε λόγους για την πράσινη ανάπτυξη. «Αφήνω όλα τα λουλούδια ν’ ανθήσουν» απαντούσε σε κείνους που τον πίεζαν να παρέμβει και να βάλει τάξη στο σκορποχώρι που καταχρηστικά αποκαλούνταν υπουργικό συμβούλιο.
• Αντί να συγκροτήσει μια ομάδα μάχης με στελέχη κύρους εντός και εκτός της χώρας, προτίμησε να εμπιστευθεί κρίσιμα πόστα σε ανθρώπους περιορισμένων δυνατοτήτων. Σκιτζήδες έκαναν το «αγροτικό» τους, παίζοντας με τις τύχες του ελληνικού λαού. Το κριτήριο για το διορισμό τους ήταν το «πλούσιο βιογραφικό». Ήταν αδιάφορο αν είχαν δοκιμαστεί ξανά σε τέτοιες συνθήκες, ήταν αδιάφορο αν είχαν έστω και ένα ένσημο απασχόλησης. Το καλό βιογραφικό και η υπακοή στον αρχηγό μετρούσαν περισσότερο από την εμπειρία, την τεχνοκρατική επάρκεια, τη διαπραγματευτική ικανότητα.
• Προχώρησε στο οριζόντιο κούρεμα μισθών, συντάξεων και επιδομάτων [στο μοναδικό πεδίο όπου είχε σημαντικές επιδόσεις η κυβέρνησή του], γιατί απέτυχε πλήρως να ελέγξει τη φοροδιαφυγή, τη φοροκλοπή και την εισφοροαποφυγή. Την περίοδο 2010-2011 είχαμε τη βιαιότερη αναδιανομή εισοδήματος εις βάρος των λαϊκών τάξεων κι αυτός αναζητούσε τον τέταρτο δρόμο προς το σοσιαλισμό!

Ο Παπανδρέου σφύριζε αμέριμνος όταν ο ένας υπουργός του αγωνιζόταν να προωθήσει τα μέτρα που είχαν ψηφιστεί και ο άλλος υπονόμευε αυτή την πολιτική επικαλούμενος την προστασία των λαικών τάξεων.
Ο κατάλογος των πολιτικών λαθών είναι μακρύς. Αρκεί πάντως για να καταδικαστεί πολιτικά η διετία 2009-2011. Η αναζήτηση ποινικών ευθυνών είναι μια άλλη υπόθεση.
http://www.aixmi.gr/index.php/9lathi-giwrgou-vouliaksan-ellada/

"ΕΝΑΝΤΙΟΝ"

Δι...αγώνιος 1977.    Ντίνος Χριστιανόπουλος.            

  Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία απ΄ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε - αυτό το απαίσιο "υπείροχον έμμεναι άλλων" που μας άφησαν οι αρχαίοι. Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου - και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά - και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας. Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά΄ ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας. Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα, παρά να αρμέγω το υπουργείο, κι ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταΐζει το δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στην ζωή μου; Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση απο το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει. Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους, όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες - όλες το ίδιο σκατό. Ακόμη και ο τελευταίος δημογραφίσκος έχει βλάψει την λογοτεχνία μας΄ σκεφτείτε τι γίνεται με τους διευθυντές συγκροτημάτων. Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους, τους άλλους όλους τους θάβουν. όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται, κυριαρχούν οι γλείφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια. Είμαι εναντίον των κουλτουριάδων, όλα τα αμφισβήτησαν εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για τα καλά. Χαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους, όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους, και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία, από παντού βυζαίνουν, κι ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μες τα βολέματα του κατεστημένου. Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι. Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο΄ φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα.

Ας χαλαρώσουμε.....για λίγο

- Ο Θεός όταν έφτιαχνε τον κόσμο, αποφάσισε να δώσει στους ανθρώπους από δύο αρετές, ώστε να περάσουν καλά.
Έτσι έκανε:
- τους Ελβετούς μεθοδικούς και να σέβονται τους νόμους·
- τους Εγγλέζους επίμονους και μελετηρούς·
- τους Γιαπωνέζους εργατικούς και υπομονετικούς·
- τους Γάλλους καλλιεργημένους και εκλεπτυσμένους·
- τους Ισπανούς εύθυμους και φιλόξενους.
Όταν έφτασε και στους Έλληνες, στράφηκε στον άγγελο που κρατούσε
σημειώσεις και του είπε:
«Οι Έλληνες θα είναι έξυπνοι, τίμιοι και ΠΑΣΟΚ».
Μόλις τέλειωσε τη δημιουργία, ο άγγελος του είπε:
«Κύριε, σε όλους τους λαούς δώσατε δύο αρετές και στους Έλληνες τρεις. Έτσι θα
υπερισχύσουν όλων των άλλων».
«Να πάρει! Έχεις δίκιο! Μόνο που δεν μπορώ να τις αφαιρέσω! Ας έχουν
οι Έλληνες τρεις αρετές».
«Όμως, κάθε Έλληνας δεν θα μπορεί να έχει πάνω από δύο συγχρόνως».
Έτσι

· Ο Έλληνας που είναι ΠΑΣΟΚ και τίμιος δεν μπορεί να είναι έξυπνος.

· Εκείνος που είναι έξυπνος και ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να είναι τίμιος.

· Κι εκείνος που είναι έξυπνος και τίμιος δεν μπορεί να είναι ΠΑΣΟΚ.

ΣΤΕΙΛΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΣΟΥ.
ΕΤΣΙ, ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΝΑ ΜΗ ΧΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΕΞΥΠΝΑΔΑ Ή ΤΗΝ ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ.

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!!!!

ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΕ 5',

ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΑΚΗ

ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!!!


ΥΓ. Ευχαριστούμε τον φίλο Δημήτρη Β. που μας έστειλε το κείμενο.

Γι αυτό...

Γι αυτό
περισσότερο κι από τις αγορές και τις πωλ...ήσεις
διψώ για έναν μύθο.
Μέσα του να χωθώ, να ησυχάσω
ασφαλής.
Να κλείσω απ' έξω ό,τι ξένο κι εχθρικό,
γιατί είμαι μικρός και φοβισμένος
κι όσο να βρεθεί ένας τέτοιος μύθος
θα χώνομαι όλο και πιο βαθιά
στης Μεσαίας Τάξης τη μεγάλη
θερμή κοιλιά,
που δε χορταίνει την ψυχή μου
αλλά είναι η μόνη μου καταφυγή
αφότου ο κόσμος ο παλιός έσπασε πίσω μου
σαν το παγόβουνο χωρίς να με ρωτήσει
με ένα τρίξιμο φρικτό,
που έθαψα σε μπόλικο αλκοόλ.

Απόσπασμα από το "Ο Χορός της Μεσαίας Τάξης, μιούζικαλ", της Μαρίας Τοπάλη που εκδίδεται εντός των ημερών απο τις Εκδόσεις Οκτώ

Κ. Σημίτης: Πρόχειρο το μνημόνιο.

Για τις αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα στην κρίση χρέους, αλλά και το Μνημόνιο που συντάχθηκε χωρίς την αναγκαία προετοιμασία και επιτείνει την ύφεση, θα μιλήσει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης σε συνέδριο στο Βερολίνο τη Δευτέρα.
Στην ομιλία του με τίτλο «Ελλάδα, quo vadis;» ο πρώην πρωθυπουργός θα αναφερθεί στις ελληνικές παραμέτρους της κρίσης τοποθετώντας τες μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο και θα αναλύσει τα μείζονα πολιτικά ζητήματα που ανέκυψαν στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας με την εφαρμογή της ΟΝΕ. Θα αναφερθεί ιδιαίτερα στις αιτίες της κρίσης, στο ελληνικό Μνημόνιο, στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της 11ης Οκτωβρίου 2011, καθώς και στην ευρωπαϊκή διακυβέρνηση για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Η ομιλία εντοπίζει τη βαθύτερη πολιτική και οικονομική φιλοσοφία που επικράτησε στη σχέση των πιο ανεπτυγμένων με τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες της ΕΕ: «Η αλληλεγγύη είναι ένας όρος που δεν είναι αρεστός σε ορισμένες χώρες της Ένωσης. Θεωρούν ότι υποδηλώνει μια υποχρέωση συμπαράστασης προς άλλους που δεν τηρούν τις υποχρεώσεις τους. Συνεπάγεται μια μονόπλευρη δέσμευση. Όμως τα πράγματα επιβάλλουν την αμοιβαία σύμπραξη και συμπαράσταση. Κατά την κυρίαρχη άποψη στην πρακτική της ΟΝΕ η επίλυση του προβλήματος των διαφορών επιπέδου ανταγωνιστικότητας Βορρά και Νότου απαιτεί κυρίως προώθηση αλλαγών στις αγορές εργασίας και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αυτά δεν αρκούν. Χρειάζεται και στήριξη των οικονομιών του Νότου με επενδύσεις και διεύρυνση των εξαγωγών τους προς το Βορρά. Επιπρόσθετα είναι αναγκαίο να υπάρξει μια συνολική οικονομική πολιτική αντίληψη για την ανάπτυξη στην Ευρωζώνη. Μια οικονομική διακυβέρνηση, που δεν θα περιορίζεται όπως σήμερα μόνο σε τρέχοντα προβλήματα αλλά θα φροντίζει για την ισόρροπη κατανομή των ωφελειών της στην ΟΝΕ, είναι σε θέση να διαχειριστεί πολύ καλύτερα το ευρύτερο θέμα της ανάπτυξης».
Επισημαίνει ότι «Η ΟΝΕ δεν είναι όμως μια παρέα προηγμένων χωρών που έχουν κοινά συμφέροντα αντίθετα προς εκείνα των χωρών που υστερούν. Είναι ένα εξελικτικό στάδιο της Ένωσης, ώστε να διευκολυνθεί η οικονομική συνεργασία των μελών της, να δημιουργηθούν σχέσεις οι οποίες θα ενδυναμώνουν την κοινή προσπάθεια ανάπτυξης, να επιτευχθεί βαθμιαία σύγκλιση των οικονομιών και καλύτερη εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που παρέχουν η κατάργηση των συνόρων και οι κοινές επιδιώξεις. Είναι κοινό σχέδιο προόδου. Οφείλει να εντάσσει λοιπόν στο σχεδιασμό τόσο τους πιο ισχυρούς με τις δυνατότητές τους όσο και τους πιο αδύνατους με τις αδυναμίες τους. Να λαμβάνει υπόψη του τις ανισότητες και να αποτιμά το γεγονός ότι οι αναπτυγμένες χώρες δεν επιβαρύνονται μόνο αλλά αποκομίζουν και σημαντικά κέρδη χάρη στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες τους και τις εξαγωγές τους».
Αναφορικά με την αντιμετώπιση της κρίσης o κ. Σημίτης υπογραμμίζει ότι «η συμφωνία μεταξύ της ΟΝΕ και της Ελλάδας για την πολιτική, που οφείλει να εφαρμόσει η Ελλάδα, ώστε να της χορηγηθεί το σύνολο των δόσεων του συμφωνηθέντος δανείου, γνωστή ως Μνημόνιο, συντάχτηκε χωρίς να υπάρχει ικανοποιητική προετοιμασία και λειτούργησε με τρόπο που επιδείνωσε την κατάσταση. Οι συντάκτες του Μνημονίου παρέλειψαν να συναρτήσουν τους στόχους τους με τις πραγματικές εξελίξεις, να προβλέψουν δηλαδή ότι σε περίπτωση ύφεσης θα παρατείνεται αυτόματα ο χρόνος πραγματοποίησης των στόχων ή και θα περιορίζονται ορισμένες επιδιώξεις. Ήταν ένα πολιτικά μοιραίο λάθος. Η παράλειψη είχε ως αποτέλεσμα να εξακολουθεί το αρχικό σκληρό πρόγραμμα λιτότητας παρά την ύφεση που επήλθε και να επιτείνει κατά πολύ την ύφεση».
Ο Κ. Σημίτης υποστηρίζει ότι, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα στην ΕΕ, «χρειάζεται η διαμόρφωση ενός νέου τρόπου αντιμετώπισης των ανισοτήτων μεταξύ του ανεπτυγμένου κεντρικού πυρήνα της ευρωζώνης και της λιγότερο ανεπτυγμένης περιφέρειάς της» και προβλέπει ότι «αν αυτό δεν συμβεί τότε θα υπάρξουν και στο μέλλον επαναλαμβανόμενες κρίσεις».
Τέλος, η πρότασή του είναι ότι η «έξοδος από την κρίση επιβάλλει "την φυγή προς τα εμπρός" δηλαδή στην κατεύθυνση μιας οικονομικής διακυβέρνησης και μιας πολιτικής ενοποίησης. Αυτός είναι ο στόχος που πρέπει με σοβαρότητα και επιμονή να επιδιώξουμε. Το ελληνικό πρόβλημα δεν ήταν μία ατυχία στην πορεία της Ένωσης, η παρεκτροπή που ανέτρεψε ένα καλά σχεδιασμένο εγχείρημα. Ήταν ο καταλύτης που ανέδειξε τις αδυναμίες της μέχρι τώρα οικονομικής διακυβέρνησης, την ανάγκη ενός νέου προσδιορισμού της».
Το συνέδριο με τίτλο «Η Ελλάδα σε κρίση. Προοπτικές στον ευρωπαϊκό δρόμο» διοργανώνεται από το Ίδρυμα Heinrich Böll και το Freïe Universität του Βερολίνου. Συνομιλητής του πρώην πρωθυπουργού θα είναι ο Daniel Cohn Bendit, πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Ο κακός κληρονόμος

Γράφει ο Κάρολος

Ποιες είναι οι κοινωνικές τάξεις που σήμερα ασκούν την επιρροή τους στο ΠΑΣΟΚ; Θέτουμε δηλαδή το ερώτημα διαφορετικά από το κλασσικό ποιές κοινωνικές δυνάμεις εκφράζει το ΠΑΣΟΚ.

Δεν το κάνουμε τυχαία ούτε μας ωθεί καμία ταξική προκατάληψη. Αν όμως ένα κόμμα χάσει τις κοινωνικές του αναφορές έχει χάσει τους λόγους ύπαρξης του διότι έχει απολέσει την σχέση του με την κοινωνία, αυτό έχει συμβεί με το ΠΑΣΟΚ. Η κοινωνία θεωρεί ορθά και γνωρίζει καλά ότι είναι υπεύθυνο για τα δεινά της.Aυτό δεν σημαίνει ότι καταργείται ότι έχει παύσει να υπάρχει. Υπάρχει ως ιδιοκτησία, ως γραφειοκρατία η οποία έχει τα δικά της πλέον συμφέροντα. Έχει αυτονομηθεί, έχει καταστεί αυτοσκοπός. Δεν καταργείται διότι η ιδιωτικοποίηση του ΠΑΣΟΚ έχει διαμορφώσει πλέον συμφέροντα επαγγελματικά.

Η πολιτική εξουσία, ιδιαίτερα σε χώρες όπου υφίστανται επιβαρυντικές παραδόσεις και εγκατεστημένοι μύθοι στο κοινωνικό σώμα, χρειάζεται: Τα σύμβολα της.  Ένας μηχανισμός για να την εξυπηρετεί και πλεόνασμα λαϊκισμού για την παραπλάνηση των πολιτών. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι αυτά όλα τα έχει και σε κάποιο ποσοστό αυτό συμβαίνει . Εμείς θεωρούμε ότι το μόνο βέβαιο το οποίο έχει είναι το πλεόνασμα λαϊκισμού και ένα μηχανισμό προπαγάνδας για να τον διαχειρίζεται. Σωστά είπατε ( Μαλέσιος, Μανίκας, Θωμάς, Νικολάου, Σταυρακάκης) στο κείμενο για τη σοσιαλδημοκρατία ότι το ΠΑΣΟΚ οργανωτικά, πολιτικά, ιδεολογικά είναι άδειο σακί.
Ως προς τα σύμβολα τώρα, το όνομα του σημερινού του Προέδρου λειτουργεί μόνο ως συνειρμός που ενεργοποιεί την συναισθηματική σχέση με τον ιδρυτή του, σχέση υπαρκτή διότι ο Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε χαρισματική προσωπικότητα με ευαισθησίες, ιδέες και πατριωτισμό που τα ίχνη τους παραμένουν ισχυρά.
Ο Συμβολισμός του ονόματος διατηρείται σε κάποιο ποσοστό στην συνείδηση πολιτών κεντρώας κυρίως θέσης το οποίο όμως συνεχώς συρρικνώνεται διότι: Όσο πιο μεγάλο το όνομα του προκατόχου, όσο πιο βαθιά εγγεγραμμένο είναι στην ιστορική μνήμη ένα όνομα, ένα πρόσωπο, ένας ηγέτης, τόσο μεγαλύτερη προσπάθεια από τον επίγονο  και ανάλογο ταλέντο, απαιτείται για την ιδιοποίηση της ακτινοβολίας  και την ταύτισή του με τον φέροντα  το μεγάλο όνομα του προγόνου. Διότι  ιδιαίτερα στην πολιτική υπάρχει η συνεχής σύγκριση ως αυτοματισμός, ως αδιάκοπη αδιάπτωτη και αυθόρμητη αναπότρεπτη διαδικασία.
Έτσι μεγάλος κίνδυνος μπορεί να καταστεί το σύμβολο καθεαυτό.  Η αδέξια, η ατυχής, είτε ανίκανη  διαχείριση του συμβόλου του ονόματος και η σπάταλη χρήση της μυθολογίας του προκαλεί το αντίθετο, την φθορά του διαδόχου. Ο οποίος, ως κακός κληρονόμος θα χαθεί παρακολουθώντας την σκιά του προγόνου του νομίζοντας ότι είναι η δική του.

ΥΓ. Αυτά, με αφορμή την τραγωδία του προχθεσινού Εθνικού Συμβουλίου όπου κυριάρχησε ο καθεστωτικός Παπανδρεισμός και ο αχαλίνωτος οπορτουνισμός. Θα επανέλθουμε όμως σε αυτό!

Επτά θέσεις για μια Νέα Συμφωνία Εθνικής επιβίωσης και Κοινωνικής Αξιοπρέπειας.

Με μια νεα παρέμβαση η Κίνηση για μια Νέα Σοσιαλδημοκρατική Συμφωνία προτείνει επτά πολιτικά σημεία-θέσεις για την ριζική ανασυγκρότηση του σοσιαλδημοκρατικού χώρου και τη διαμόρφωση μιας Νέας Συμφωνίας Εθνικής επιβίωσης και Κοινωνικής Αξιοπρέπειας. Με καθαρές θέσεις, με σαφήνεια, και λιτό πολιτικό ύφος πολιτικοποιούν την κρίση του Πασοκ,  επαναφέρουν τον πολιτικό διάλογο στα μείζονα και κρίσιμα προβλήματα της χώρας.




Κίνηση για μια Νέα Σοσιαλδημοκρατική Συμφωνία                      Αθήνα 11/1/2012


           Επτά θέσεις για μια Νέα Συμφωνία Εθνικής επιβίωσης και Κοινωνικής Αξιοπρέπειας.


1. Ο κ. Παπανδρέου πρέπει να αποχωρήσει χωρίς χρονοτριβή από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Αμέσως. Με καθαρές διαδικασίες, σύμφωνες με το καταστατικό.

2. Το ΠΑΣΟΚ έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο. Η ανασύνταξη του σοσιαλδημοκρατικού χώρου συνδέεται με την επιλογή νέας φυσιογνωμίας, νέας σχέσης με την κοινωνία, νέων δομών, νέων προσώπων.

3. Η διετής πολιτική των μνημονίων απεδείχθη αδιέξοδη. Η συνέχιση της μέσω της διατύπωσης αλλεπαλλήλων, εκβιαστικών διλλημάτων ισοδυναμεί με εθνική καταστροφή, ακυρώνει την Ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και θέτει σε κίνδυνο τη στρατηγική επιλογή της παραμονής μας στην ευρωζώνη. Αξίζει να προσπαθήσουμε για μια νέα συμφωνία Εθνικής επιβίωσης και κοινωνικής αξιοπρέπειας.

4.Οι νεοφιλελεύθεροι μονόδρομοι, η θεωρία της μοναδικής λύσης που επιβάλλουν οι δανειστές και η συμμαχία των «προθύμων» στο εσωτερικό, οδηγούν την χώρα σε μαρασμό χωρίς να επιλύουν τα διαρθρωτικά της προβλήματα. Εκτός από τα ελλείμματα, τους λογαριασμούς και τις αγορές υπάρχουν η κοινωνία, οι άνθρωποι, οι ελπίδες και οι προσδοκίες τους.

5. Οι ριζοσπαστικές αλλαγές είναι προτεραιότητα για τη χώρα μας. Οι διαρθρωτικές αλλαγές αναγκαίες. Στην οικονομία, το κράτος, το πολιτικό σύστημα. Παντού. Είμαστε αντίθετοι με το μέτωπο της ακινησίας, με την υπεράσπιση παράλογων και πελατειακών «κεκτημένων». Είμαστε αντίθετοι στα προνόμια που προκαλούν τους πολίτες, παραλύουν την κοινωνία και εμποδίζουν κάθε αναπτυξιακή προοπτική.
Η «σωτηρία της χώρας» δεν είναι απρόσωπο και ουδέτερο μέγεθος. Η χώρα δε μπορεί να «σωθεί» χωρίς τους ανθρώπους της. Η χώρα δε μπορεί να «σωθεί» ενώ οι άνεργοι θα υπερβαίνουν το 1 εκατομμύριο, το κοινωνικό κράτος θα έχει καταστραφεί, οι αμοιβές θα βαλκανοποιούνται, οι συνταξιούχοι θα είναι πένητες και χιλιάδες νέοι θα φεύγουν στο εξωτερικό.

6. Η λύση μπορεί να δοθεί με Νέα Συμφωνία στον πολιτικό χώρο της σοσιαλδημοκρατίας που θα περιέχει ρεαλιστικές, εφαρμόσιμες και καινοτόμες λύσεις, καθαρές και υπεύθυνες προτάσεις κυβερνητικής διεξόδου, απέναντι στις ιδέες και τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού.

7. Η Νέα Συμφωνία αφορά στις αλλαγές στην οικονομία, το κοινωνικό κράτος, την απασχόληση, το πολιτικό σύστημα. Δεν είναι ανακατανομή ρόλων και προσώπων στα πλαίσια της ίδιας πολιτικής. Δεν είναι διέξοδος σε φιλοδοξίες. Προϋποθέτει ευκρίνεια πολιτικών στόχων, απόφαση για ρήξεις και ανατροπές, ανάληψη ευθυνών χωρίς προσχήματα για όσα έγιναν και όσα δεν έγιναν στη διετία που πέρασε.

Κίνηση για μια Νέα

Σοσιαλδημοκρατική Συμφωνία        Αθήνα 11/1/2012