Ο Βαγγέλης υποδύεται τον Γιώργο.

O κ. Βενιζέλος οικειοθελώς, αυτοβούλως και με πλήρη συνείδηση επέλεξε να καταθέσει το πολιτικό του κεφάλαιο (κατά τα λεγόμενα του) για τη σωτηρία της χώρας. Ήδη μεσα σε τρείς μήνες το εξάντλησε. Ο κοινός και στοιχειώδης πολιτικός νούς το ανέμενε, το είχε προεξοφλήσει.
 Το αναπάντεχο, στην περίπτωση του κ. Βενιζέλου είναι η εξάντληση της ευφυϊας του. Οι συνεχείς αναφορές του σε άδικα και σκληρά μέτρα, οι κυνικά επαναλαμβανόμενες διαπιστώσεις για την κακή λειτουργία της κρατικής μηχανής και η υποκρυπτόμενη διάθεση του να διαχωρίσει την κυβερνητική θητεία σε προ και μετα-βενιζελική περίοδο, αποτελούν τις αποδείξεις αδυναμίας έμπνευσης, υλοποίησης και  διαχείρισης μιας πολιτικής Εθνικής Επιβίωσης.
 Οι γενικόλογες διακηρύξεις και η απουσία αποτελεσμάτων δεν συγκινούν και δεν πείθουν. Η όλη συμπεριφορά του δείχνει έναν "εγκλωβισμένο" άνθρωπο. Η ταύτιση του με τον κ. Παπανδρέου, πολύ πιο πρίν απο τη πρώτη υπουργοποίηση του, ευνούχισε κάθε προοπτική ουσιαστικής αναγέννησης του Πασοκ, του κεντροαριστερού χώρου και της σοσιαλδημοκρατίας.
 Προφανώς όλα τούτα του είναι αδιάφορα και αρκείται στον ρόλο του "πρωθυπουργεύοντα"  αντιπροέδρου. Ο κ. Βενιζέλος , για μία ακόμα φορά, υποτιμά τον κ. Παπανδρέου, κυριαρχείται απο την αυταπάτη μιας μελλοντικής επικράτησης του στο Πασοκ. Του διαφεύγουν δυό απλά πράγματα. Πρώτον, το Πασοκ έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο και έχει απωλέσει το χαρακτήρα του κόμματος εξουσίας και δεύτερον το μόρφωμα που θα παραμείνει ως Πασοκ θα είναι πάντα ιδιοκτησία της Οικογένειας.
 Ο κ. Βενιζέλος θα απολαμβάνει την μοναξιά του, που την επιδίωξε όταν αρνήθηκε την υποστήριξη δημιουργικών και υγειών πολιτικών δυνάμεων που "έβλεπαν" πέραν του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Επέλεξε πολιτικές συμπεριφορές "Παπανδρεϊκού" τύπου και κατόρθωσε να καταστεί προσωρινός και αναλώσιμος. 

Λειάνσεις, αναθέματα και υπερβάσεις

Η κρίση που μαστίζει την κυβέρνηση του "τεθνεώτος" Πασοκ και του κ. Παπανδρέου απομειώνει καθημερινά τις πιθανότητες επιβίωσης της χώρας. Ο Γαλλογερμανικός άξονας έχει αναλάβει την διαχείριση του Ελληνικού μέλλοντος. Τα διάφορα σενάρια (7 με 8), η Ελληνική κυβέρνηση τα παρακολουθεί, αλλά ούτε καν τα συζητά  με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού, που προτιμά τις κλειστές συνεννοήσεις και την μυστική διπλωματία.
Ο κ. Βενιζέλος πρόσφατα κατανόησε ότι οι Ευρωπαίοι δεν συγκινούνται απο ανούσιες ρητορίες και ασαφείς απεραντολογίες.Η απώλεια της ψυχραιμίας (λεκτικός διαπληκτισμός με τον "φαιδρό" κ. Κουσελά ), είναι ενδεικτική του εγκλωβισμού του στο ασανσέρ της πρωθυπουργικής κατρακύλας. Ο κίνδυνος δεν είναι πλέον η "εξάντληση του πολιτικού του κεφαλαίου", αλλά η ιστορική του χρέωση για την χειρότερη νεοελληνική περίοδο.
 Ο κ. Παπανδρέου ακόμα και τη στιγμή της αποχώρησης του θα υποστηρίζεται απο σημαντικούς εσωτερικούς και διεθνείς παράγοντες που θα "λειαίνουν" την κραυγαλέα αποτυχία του.
Ο κ. Βενιζέλος, δυστυχώς για τον ίδιο και κυρίως για τις δημιουργικές δυνάμεις που εδώ και καιρό τον υποστήριξαν, θα "τύχει αναθέματος". Και είναι γνωστό οτι η ιστορία όταν επαναλαμβάνεται, επαναλαμβάνεται ως τραγωδία.
Η πολιτική χρεοκοπία της κυβέρνησης  και οι κολασμένες ημέρες που έρχονται δεν προδικάζουν ευοίωνα το μέλλον των Ελλήνων. Οι πολιτικές εξελίξεις θα λάβουν δραματικό χαρακτήρα ενώ η δοκιμαζόμενη κοινωνική αντοχή ενδέχεται να εκτραπεί σε πρωτοβουλίες και συμπεριφορές που θα δυναμιτίσουν τις θεμελειώδεις αρχές και κανόνες του πυρήνα της κοινωνικής ασφάλειας.
Η κρισιμότητα των στιγμών επιτείνεται απο την ουσιαστική απουσία μας απο τα τεκταινόμενα στα θέματα Εθνικού ενδιαφέροντος και η υποψία ότι, ιστορικά ο Ελληνισμός ανα 25ετια περίπου υφίσταται ακρωτηριασμό, απαιτεί γενναίες πολιτικές υπερβάσεις.
 Άλλωστε η ευκολία με την οποία οι κυβερνώντες "παραχωρούν" μερίδια πολιτικής κυριαρχίας στους επιτηρητές θα μπορούσε να εκφρασθεί πλέον αποφασιστικά και εθνικά υπεύθυνα με την προώθηση της ιδέας μιας Κυβέρνησης Εκτάκτου Ανάγκης.

Τα όρια της ρητορείας

Του Σταυρου Λυγερου

Το 2004, ο Σημίτης δεν του έδωσε ούτε την ευκαιρία να διεκδικήσει την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Στην εσωκομματική μάχη του 2007, ο Βενιζέλος ήταν φαβορί, αλλά τελικώς κατάφερε να ηττηθεί. Η αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης έκανε το όνειρό του πραγματικότητα, έστω και κατά το ήμισυ. Μπορεί να μην έγινε πρωθυπουργός, αλλά ως αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών έχει πρωτόγνωρη εξουσία και πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Παπανδρέου, άλλωστε, έχει συμφέρον αυτές τις δύσκολες ημέρες να αφήνει τον επίδοξο διάδοχό του μόνο στη σκηνή.

Ο Βενιζέλος αυτοπροβάλλεται σαν τον πολιτικό που θυσιάζει την όποια δημοτικότητά του για να σώσει την Ελλάδα. Μπορεί και να το πιστεύει. Το σίγουρο, όμως, είναι ότι λόγω ιδιοσυγκρασίας δεν αντέχει να είναι έξω από το παιχνίδι, έστω κι αν έχει επίγνωση ότι το παιχνίδι μπορεί να τον καταστρέψει πολιτικά. Στην πραγματικότητα, δεν μπορεί να πάει κόντρα στη φύση του. Αυτό το είδαμε και στον τρόπο με τον οποίο «ξήλωσε» και την επιστημονική επιτροπή της Βουλής για τον προϋπολογισμό και το συμβούλιο της ΕΛΣΤΑΤ.

Το βλέπουμε, όμως, και στις αλλεπάλληλες δηλώσεις του. Ο αντιπρόεδρος δεν μπορεί να αντισταθεί στην ευφυΐα και ευγλωττία του, με αποτέλεσμα να γίνεται θύμα τους. Είναι τόσο γεμάτος από τον εαυτό του, που η αυτοπεποίθησή του καταντάει αλαζονεία. Νομίζει ότι με τον λόγο του μπορεί να καταφέρει τα πάντα, ακόμα και να πείσει τους Eλληνες να «καταπιούν» ό,τι τους επιβάλλει στο όνομα της σωτηρίας τους. Oταν, μάλιστα, προσκρούει σε αντιδράσεις, οργίζεται και κουνάει το δάκτυλο. Τους μεν αξιωματούχους που τολμούν να φέρουν αντιρρήσεις τους καρατομεί, τον δε λαό τον απειλεί με καταστροφές. Σ’ αυτό δεν πρωτοτυπεί. Ακολουθεί κι αυτός πιστά τη «θεραπεία-σοκ» του μακαρίτη Φρίντμαν, σύμφωνα με την οποία, για να ακινητοποιήσεις μία κοινωνία, της θέτεις εκβιαστικά διλήμματα, τα οποία επιδέχονται μόνο μία απάντηση. Είναι ο μονόδρομος που ουσιαστικά καταργεί την πολιτική διαφωνία. Απλώς, όταν το εκβιαστικό δίλημμα φθείρεται, επαναδιατυπώνεται με άλλες λέξεις. Eτσι, το «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» έγινε «Μεσοπρόθεσμο ή δραχμή» και τώρα ξανασερβίρεται από τον Βενιζέλο σε νέα συσκευασία: «Σκάστε και πληρώστε ή η Ελλάδα θα γίνει Αργεντινή»!
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_2_23/09/2011_1296302

Στον επόμενο τόνο.....

Η κυβέρνηση του πρωθυπουργεύοντος  κ.Βενιζέλου, συνεδριάζει υπο την προεδρία του πρωθυπουργού κ. Παπανδρέου και πιθανόν θα τολμήσει να ανακοινώσει τα μέτρα βαλκανοποίησης της ελληνικής κοινωνίας. Κατά δημοσιογραφικές πληροφορίες μπορεί και να τολμήσει την αναβολή της ανακοίνωσης τους. Απο την την κυβέρνηση ΑΑΑ (πρώην Πασοκ), όλα να τα περιμένεις.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι στην κυβερνητική επιτροπή έχουν βγεί τα περίστροφα πάνω στο τραπέζι. Πυροβολισμοί δεν αναμένονται γιατί απλά τις σφαίρες τις ξόδεψε ο πρωθυπουργός στις μάχες του ενάντια στους κερδοσκόπους. Επιπλέον ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Παπαϊωάννου ζητά τις άδειες οπλοφορίας. Αντικαθιστά στο έργο του τον κ. Παπουτσή που βρίσκεται σε αποστολή αναζήτησης του πρίγκιπα του κ. Τσάκα.
Όση ώρα ομιλεί ο κ. Βενιζέλος, οι υπουργοί τρώνε καναπεδάκια και ο πρωθυπουργός παίζει με ipad2, η χώρα βυθίζεται......Στον επόμενο τόνο.....

ΥΓ. ΑΑΑ=Αργός, Άνάλγητος, Αναποτελεσματικός.

Ανάσα για την αναγέννηση.

Το νέο πρόγραμμα δανεισμού της Ελλάδας που αποφάσισε η Ε.Ε., συνιστά ένα πρώτο και αποφασιστικό βήμα υπεράσπισης του Ευρώ, του Ευρωπαϊκού τραπεζιτικού συστήματος και αναμφίβολα της "κερκόπορτας" που λέγεται Ελλάδα. Οι απανταχού τζογαδόροι και λάτρεις των CDS προφανώς δεν χαίρονται και οι ένθερμοι νοσταλγοί της δραχμής σίγουρα δεν πετούν τη σκούφια τους. Οι δυνάμεις του άκρατου λαϊκισμού και του αντιευρωπαϊσμού γνώρισαν σήμερα μια μεγάλη ήττα. Η Ευρώπη των "ανεπαρκών" ηγετών κινήθηκε με τόλμη σε μιά προσπάθεια να διαψεύσει τους πολυπληθείς κατηγόρους της. Το άμεσο μέλλον θα δείξει αν πρόκειται για αντανακλαστική κίνηση η για το ξεδίπλωμα μιας στρατηγικής για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Η Ελλάδα παίρνει πράγματι μια βαθειά ανάσα και της αποδίδεται χρήσιμος χρόνος για την ανασυγκρότηση της. Η απόπειρα του κ. Παπανδρέου να αποκομίσει άμεσα πολιτικά κέρδη είναι κατανοητή για την πολιτική του αντίληψη, Ωστόσο δεν γίνεται αποδεκτή απο την πλειοψηφία των πολιτών, μιάς και γνωρίζουν ότι η απόφαση ελήφθη ερήμην του (του ανακοινώθηκε) και καλλιεργήθηκε με τις θυσίες των εργαζομένων, που θα ήταν ηπιότερες εάν ο πρωθυπουργός είχε εξ αρχής αντιληφθεί το πρόβλημα και εκινείτο με τη δέουσα αποφασιστικότητα.

 Ο κ. Βενιζέλος με την υπερκινητικότητα και τον πολιτικό του πληθωρισμό εισπράττει εύσημα ικανότητας και ταχέων αντανακλαστικών αλλά και τολμής με την εισαγωγή στην ελληνική καθημερινότητα της "επιλεκτικής χρεοκοπίας" και την αποδοχή εμπραγμάτων εγγυήσεων που δεν παραβιάζουν εθνικές κόκκινες γραμμές (sic).

Εν τέλει τα βασικά μας προβλήματα παραμένουν. Το έλλειμα, το αναδιαρθρωμένο χρέος, η χαμηλή ανταγωνιστικότητα, ο ευμεγέθης και παρασιτικός δημόσιος τομέας κλπ. Η επίλυση τους αναζητά σχέδιο, αποφασισμένη κυβερνητική ομάδα με πίστη και αλληλεγγύη, κοινωνική και πολτική πλειοψηφία που αποδέχεται τους βασικούς κυβερνητικούς στόχους. Η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου δεν είναι πλέον στις αναζητήσεις των Ελλήνων. Η ανοχή των πολιτών σχετίζεται με τον μεγαλλίτερο αβανταδόρο και άλλοθι του πρωθυπουργού, τον ανεκδιήγητο κ. Σαμαρά και την λαϊκίστικη εθνικολαϊκή ομάδα του.

Η αναγέννηση του πολιτικού συστήματος προβάλλει πλέον ως πρόβλημα εθνικής επιβίωσης και δεν περιορίζεται ως απάντηση σε εξελικτικές διαδικασίες ,λάθη και παραλείψεις του παρελθόντος. Και προς τούτο επιτακτική είναι η ανάγκη να κινητοποιηθούν και να μορφοποιηθούν πολιτικά σχολάζουσες και δημιουργικές δυνάμεις της χώρας. 

Ουκ εάν με καθεύδειν το του Ευαγγέλου τρόπαιον

Ο κ. Βενιζέλος και η έντονη πολιτική δραστηριότητα του, τον έχουν αναδείξει ως "εν τοις πράγμασι" πρωθυπουργό. Ο υπουργός Οικονομικών κινείται και εκφράζεται με πλήρη και πρωτοφανή για υπουργό πολιτική ελευθερία. Θέτει θέματα (επιλεκτική χρεοκοπία, εμπράγματες εγγυήσεις) που σπάνε ταμπού και αναιρούν κόκκινες γραμμές. Οι πολιτικές πρωτοβουλίες  του βορειοελλαδίτη πολιτικού δημιουργούν την αίσθηση, παρά το ρευστό ευρωπαϊκό περιβάλλον, ότι γνωρίζει τι πράττει και ότι ενεργεί βάσει σχεδίου. Οι πολιτικές δεσμεύσεις που αναλαμβάνει, με σαφήνεια και ευθύτητα, δεν συναντούν την κρίσιμη και απαραίτητη συμφωνία του συνόλου των μελών του υπουργικού συμβουλίου.
Χαρακτηριστική είναι άλλωστε η αντιδεοντολογική, η τυχοδιωκτική και προφανούς προσωπικής σκοπιμότητας πολιτική συμπεριφορά του Αναπληρωτή υπουργού οικονομικών κ. Οικονόμου. Ένας υπεύθυνος πρωθυπουργός θα τον είχε ήδη στείλει σπίτι του, αλλά ο κ. Παπανδρέου δεν ενοχλείται από τον κ. Οικονόμου. Ο κ. Βενιζέλος τον ενοχλεί. Ουκ εάν με καθεύδειν το του Ευαγγέλου τρόπαιον. Για τούτο και έσπευσε να αποστείλει επιστολή στον κ. Γιούνκερ με "απαιτητικό" πολιτικό ύφος, την οποία και δημοσιοποίησε, μιμούμενος πολιτικές συμπεριφορές λαϊκιστών πολιτευτών που "επαναστατούν" εγγράφως, προκειμένου να διατηρήσουν αλώβητο το προφίλ τους στα περιβάλλοντα των απανταχού καφενέδων.
 Όσο για τη χώρα, τους πολίτες της και την τύχη τους, θα πρέπει να κατανοήσουν ότι : πρώτα ο Γιώργος, μετά η οικογένεια και έπεται η πατρίς.

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού

Ο κ. Παπανδρέου αρέσκεται σε πολιτικούς μονολόγους που εκφέρει στο ασφαλές περιβάλλον του υπουργικού συμβουλίου. Η εμφανής πολιτική αδυναμία του να διαχειρισθεί τα μείζονα προβλήματα της χώρας εντείνεται από την εμφανή αγωνία να αντιμετωπίσει την χειμαρρώδη παρουσία του κ. Βενιζέλου. Ο πληθωρικός υπουργός των Οικονομικών πέραν της προσπάθειας να ανταποκριθεί στις ευθύνες του, συμπεριφέρεται και ενεργεί ως εν δυνάμει πρωθυπουργός. Ελπίζει να πιστωθεί μια σχετικά αποδεκτή ρύθμιση του χρέους και την έναρξη εφαρμογής ενός Εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης με επιλεγμένα στοιχεία κοινωνικής δικαιοσύνης. Το πολιτικό του μέλλον θα κριθεί πολύ σύντομα. Για τον κ. Βενιζέλο η περίοδος είναι  " η τα παίρνει όλα η τα χάνει όλα". 'Ετσι τουλάχιστον δείνει να πιστεύει. Και ο πρωθυπουργός? Μπορεί να τα χάσει όλα? Ναι, όλα εκτός απο τη σφραγίδα του Πασοκ. Κι αυτό, ο κ. Βενιζέλος δείχνει , για μία ακόμα φορά, να μην το αντιλαμβάνεται. Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού.

Καμμία χρονική δέσμευση

"Τώρα, μέσα σε ασφυκτικά χρονικά περιθώρια, πρέπει να δείξουμε ότι αυτά που λέμε τα εννοούμε ως προς την εφαρμογή του προγράμματος. Παράλληλα, ξεκίνησαν ήδη τρεις μεγάλες πρωτοβουλίες:
* Πρώτον, η προετοιμασία του εθνικού φορολογικού συστήματος που θα αποκαταστήσει αδικίες και ανισότητες και θα βοηθήσει την ανάπτυξη στο πλαίσιο των δημοσιονομικών μας δεσμεύσεων.
* Δεύτερον, ενέργειες για την ανάσχεση της ύφεσης και την υποστήριξη της ανάπτυξης, μέσα από την αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων που ήδη προβλέπονται για την Ελλάδα, αλλά πρέπει να κινητοποιηθούν γρήγορα, αντιγραφειοκρατικά και με καλή στόχευση.
* Τρίτον, η εφαρμογή εγγυήσεων κοινωνικής προστασίας ώστε κανείς να μην νιώθει μοναχικό, αβοήθητο και εγκαταλελειμμένο θύμα της κρίσης."
Οι προσεκτικοί αναγνώστες του αποσπάσματος του άρθρου (εδώ) ,του υπουργού Οικονομικών κ. Βενιζέλου θα παρατηρήσουν μιά βασική έλλειψη στις δεσμεύσεις που αναλαμβάνονται. Πρόκειται για την απουσία οιασδήποτε χρονικής δέσμευσης για την επίτευξη των τριών μεγάλων πρωτοβουλιών.
Ο κ. Βενιζέλος είναι έξυπνος πολιτικός  και γνωρίζει και την ανεπάρκεια της πολιτικής διεύθυνσης της κυβέρνησης και την αναποτελεσματικότητα των κρατικών μηχανισμών και την πιθανότητα να χρειασθεί τον προσεχή Οκτώβριο να προσφύγει σε πρόσθετα μέτρα για να καλύψει το στόχο του ελλείματος (7,6% για το 2011 και ενώ τρέχει με 12% σήμερα).
Ο ευφυής κ. Βενιζέλος γνωρίζει ότι ο "έρωτας" με τον κ. Παπανδρέου δεν θα κρατήσει πολύ. Ήδη οι μηχανισμοί του Μαξίμου, δείχνουν εξαιρετικά ενοχλημένοι απο την υπερδραστηριότητα και την συνακόλουθη υπερπροβολή του υπουργού Οικονομικών. Προς τούτο ετοιμάζουν επικοινωνιακή αντεπίθεση του πρωθυπουργού. Ταυτόχρονα γνωρίζουν ότι οι λοιποί δελφίνοι έχουν χάσει τον ύπνο τους με την πρωτοκαθεδρία Βενιζέλου και στο παραμικρό λάθος η αστοχία θα τον υποσκάπτουν στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδας. Το Μαξίμου δεν θα τους ενθαρρύνει, αλλά δεν θα κάνει και το παραμικρό για να τους αποτρέψει.
Ο κ. Βενιζέλος θα επιμείνει στη γραμμή της συναίνεσης, που είναι η πλέον ισχυρή πρόταση εξόδου από την κρίση, με πλήρη συνείδηση ότι οι κ.κ. Παπανδρέου και Σαμαράς, παρά τα λεγόμενα τους, την αποστρέφονται για τον απλούστατο λόγο ότι ένα κυβερνητικό σχήμα Εθνικής σωτηρίας περιθωριοποιεί και τους δύο. Άρα εκλογές. Δηλαδή το λιγότερο κακό για τον Βενιζέλο και κυρίως για την πατρίδα. 

Βενιζέλου Οδύσσεια.

Κάθε θαύμα  τρείς ημέρες και ...το μεγάλο τέσσαρες, διατείνεται η λαϊκή ρήση. Ο κυβερνητικός ανασχηματισμός έρχεται να την επιβεβαιώσει. Όσοι εκτιμούσαν ότι το πρόβλημα της κυβέρνησης του κ. Παπανδρέου θα το έλυνε ενας ανασχηματισμός με εσωκομματικά κριτήρια διαψεύσθηκαν ήδη.
 Ο "πολύς" κ. Βενιζέλος, θύμα του αθεράπευτου ναρκισσισμού του, προσέφερε φρούδες ελπίδες στους Έλληνες και άμεσα υποχρεώθηκε σε αναδίπλωση με την κατάθεση   επαχθέστερης εκδοχής του Μεσοπροθέσμου. Η πρώτη "πατάτα" ήρθε πολύ γρήγορα.
Η δεύτερη "πατάτα" με τα μπρός-πίσω της επιστροφής φόρου απο τις αποδείξεις αναδείχθηκε τηλεοπτικά και έδωσε την ευκαιρία στους κ.κ. Πάγκαλο και Πρωτόπαππα να δείξουν την πολιτική σύμπνοια και αλληλεγγύη που διέπει τη κυβέρμηση του Πασοκ.
Ο κ. Βενιζέλος βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Αυτό αποτυπώνεται  και στις δηλώσεις του (εδώ), που έχουν χάσει το πολιτικό σφρίγος και δυναμική που απέπνεαν και διολισθαίνουν σε "παραπονεμένα λόγια είναι τα τραγούδια μας".
Ο κ. Βενιζέλος δείχνει αιφνιδιασμένος και η πολιτική σπιρτάδα του δεν του προσφέρει πλέον επαρκείς πολιτικές υπηρεσίες, ταυτόχρονα γίνεται στόχος υπαινικτικών δηλώσεων του "αχαμνού" προκατόχου του (εδώ).
Ο κ. Βενιζέλος βιώνει τον αυτοεγκλωβισμό του και την "ανομολόγητη" υποταγή του στον πρωθυπουργό. Κατανοεί την ισχύ του προβλήματος που εδώ και καιρό φροντίζει να ξεχνά και ακούει στο όνομα "χαοτική πολιτική διεύθυνση Παπανδρέου".

Άτυχη πατρίδα

Oι πολιτικές εξελίξεις ακολουθούν την προσυμφωνημένη  και ανομολόγητη πορεία τους. Οι νόθες προσπάθειες του κ. Παπανδρέου για την επιδίωξη συναινετικών επιδιώξεων  υποκρύπτουν έλλειμα εθνικής ευθύνης και αβάσταχτη πολιτική ελαφρότητα. Ο φόβος της εκλογικής δοκιμασίας μετασχηματίζεται σε αγκίστρωση στην εξουσία και εσωκομματικό συμβιβασμό που απονέμει στον κ. Βενιζέλο έναν εικονικό πρώτο ρόλο. Η εξαιρετική ρητορική και η αδιαμφισβήτη πολιτική υπεροχή του υπουργού Οικονομικών έναντι του "αχαμνού' προκατόχου του, διαμόρφωσε "δυναμική ελπίδας και προσδοκίας" που καθημερινά και εντυπωσιακά ξεθυμαίνει. Οδηγηθήκαμε σήμερα εκεί που βρισκόμαστε προ δεκαπενθημέρου. Οδηγηθήκαμε στον ίδιο πολιτικό εκβιασμό. Ναί στο Μεσοπρόθεσμο η πτώχευση. Με μία διαφορά. Χθές ο κ. Παπανδρέου ήταν ο χαμένος. Σήμερα κερδίζει πολιτικό χρόνο  που του προσφέρει, για μία ακόμα φορά, ο κ. Βενιζέλος, που αποφάσισε (γιατί άραγε?), να κουκουλώσει την 18μηνη κυβερνητική αποτυχία με  ψήγματα μιάς πρόσκαιρης, μελλοντικής, φορολογικής  ανακούφισης.

Η αδήριτη ανάγκη των δομικών μεταρρυθμίσεων, των αλλαγών και της δημοσιονομικής εξυγίανσης, δεν σημαίνει ότι ήταν αναγκαίο να ενταφιασθεί η κοινωνία απο την χαοτική αναποτελεσματικότητα του προέδρου του Πασοκ και την ιστορική πολιτική επικινδυνότητα του κ. Σαμαρά.
Τώρα όλα τα διλήμματα δουλεύουν εις βάρος της χώρας. Άτυχη πατρίδα. 

Test για τον Βενιζέλο.

Οι πρόσφατες πολιτικές πρωτοβουλίες του κ. Παπανδρέου και οι ανεύθυνοι χειρισμοί που οδήγησαν απο την συναίνεση... στον κ. Βενιζέλο ενίσχυσαν τις υπόνοιες των εταίρων μας, ότι η ελληνική κυβέρνηση αναζητά τρόπους αποφυγής η μετάθεσης μέρους των των υποχρεώσεων της, όπως απορρέουν  απο το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής. Η αξιοπιστία των Ελληνικών αρχών εξακολουθεί να κινείται στα χαμηλά.
Ο κ. Παπακωνσταντίνου αποτελούσε για τους ευρωπαίους σχετική εγγύηση. Η χαμηλή πολιτικοποίηση του, η πειθήνια συμπεριφορά του και η απουσία διεκδικητικής και διαπραγματευτικής διάθεσης εκ μέρους τον είχαν καταστήσει αποδεκτό "βολικό" εταίρο.
Ο κ. Βενιζέλος είναι για τους ευρωπαίους ένας παραδοσιακός σοσιαλδημοκράτης με "εμμονές" στις κοινωνικές πολιτικές και το ισχυρό κράτος. Ίσως έτσι εξηγείται και η ξαφνική αύξηση των πιέσεων για την ψήφιση του μεσοπροθέσμου και του εφαρμοστικού του νόμου. Η πρώτη εμφάνιση του υπουργού οικονομικών στη σύνοδο του eurogroup υπήρξε καθησυχαστική αλλά δεν καταλάγιασε όλες τις επιφυλάξεις, απλώς μετρίασε την ένταση των αμφισβητήσεων.
Είναι εμφανές ότι πέραν των αντικειμενικών ευρωπαϊκών δεδομένων στην αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης, οι αυξημένες απαιτήσεις και οι εντεινόμενες πιέσεις των εταίρων μας , αποτελούν test και alert για τον κ. Βενιζέλο. Ο οποίος, όπως φαίνεται είναι έτοιμος να ανταποκριθεί.

Νέα Μεταπολίτευση

Η εβδομάδα που πέρασε σφραγίστηκε απο την αποτυχία των ηγεσιών των δύο μεγάλων κομμάτων να προωθήσουν ένα ελάχιστο σχέδιο για τη σωτηρία της χώρας. Αναμφίβολα την κύρια ευθύνη φέρει ο κ. Παπανδρέου. Η ασάφεια των λόγων του και οι παλινωδίες των πολιτικών του επιλογών δεν προσφέρονται για την διαμόρφωση κοινών τόπων.
Ο κ. Σαμαράς δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Εγκλωβισμένος στα δίκτυα του συμβούλου του κ. Λαζαρίδη και φοβούμενος την ανάληψη ευθυνών στα δύσκλα, είναι προφανές ότι δεν πολιτεύεται, απλά συνδικαλίζεται.
Οι εκφράσεις της κοινοβουλευτικής αριστεράς είναι στην κυριολεξία εκτός τόπου και χρόνου. Εντυπωσιακά λαϊκίστικες και σταθερά αμήχανες αδυνατούν παράξουν πολιτικές συμβατές με το παρόν και το μέλλον. Αναμασούν κουραστικά και ανυπόφορα τις συνταγές του παρελθόντος. Εξαίρεση αποτελεί  η χαμηλών τόνων και "ντροπαλή" προσπάθεια του κ. Φώτη Κουβέλη και της Δημοκρατικής Συμμαχίας, να διατυπώσουν μια σύγχρονη πολιτική πρόταση για την κεντροαριστερά.
Μοιραία το επικοινωνιακό παιχνίδι κερδίζει ο κ. Παπανδρέου με τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης του. Κυρίως με την επιλογή του κ. Βενιζέλου σε ρόλο συγκυβερνήτη. Η "παράδοση" της κυβερνητικής προοπτικής του Πασοκ στον χαρισματικό Καθηγητή είναι εικονική και κίνηση πολιτικής τακτικής Αρκαδικής έμπνευσης. Ενδεχόμενη επιτυχία του κ. Βενιζέλου θα την πιστωθεί η κυβέρνηση και βεβαίως ο πρωθυπουργός, την αποτυχία θα την λουσθεί αποκλειστικά και μόνον ο νέος υπουργός Οικονομικών. Ελπίζουμε ότι ο ευφυής κ. Βενιζέλος να έχει συνειδητοποιήσει τις επιπτώσεις των επιλογών του και να έχει φροντίσει, έστω να εφάπτονται, με την προοπτική του σοσιαλδημοκρατικού χώρου. Η σωτηρία της πατρίδας είναι το πρώτο καθήκον του και με βάσει τα αποτελέσματα του θα κριθεί το πολιτικό του μέλλον. Ωστόσω η προοπτική του πρώτου ρόλου θα κριθεί απο την δυνατότητα του να εκφράσει μια πολιτική που θα κερδίσει την εμπιστοσύνη των νέων και των ικανών, των δημιουργικών και παραγωγικών κοινωνικών δυνάμεων. Ήδη, οι παραιτήσεις των κ.κ. Φλωρίδη και Νασιώκα, υπόγεια και βουβά, παράγουν τους  "μύθους και τους υψηλούς συμβολισμούς" μιάς νέας μεταπολίτευσης.

Προς «Τσάρο» Ευάγγελο επιστολή

Γράφει ο creedence

Αγαπητέ Ευάγγελε

 Να υποθέσω ότι δεν σου πέρασε από το μυαλό η ιδέα να μην συμμετάσχεις στην κυβέρνηση, προφανώς λόγω της αίσθησης καθήκοντος προς την πατρίδα.
Την οικονομία, ανεξάρτητα από το πληθωρικό του χαρακτήρος σου, δεν βλέπω να τη φέρνεις βόλτα. Ο κ. ΓΑΠ μονά-ζυγά κερδίζει, εσύ μονά-ζυγά χάνεις.
Το πολιτικό σου μέλλον ουδόλως μας ενδιαφέρει, αλλά θα ήταν χρήσιμη μία παρατήρηση. Αν θεωρείς ότι με τις επιλογές σου θα «κληρονομήσεις» από τον κ. ΓΑΠ  το «όλον» ΠΑΣΟΚ, πλανάσαι. Μαζί σου και οι λοιποί που το ονειρεύονται και έσπευσαν χθες να μιλήσουν για Ιουλιανά και άλλες αρλούμπες  (θα θυμάσαι άλλωστε ότι και σένα σε είχαν κατατάξει στην κατηγορία των υπονομευτών της παράταξης, πράγμα που ευκόλως θα ξανακάνουν αν διανοηθείς να κάνεις τσιριμόνιες στον αρχηγό).

Έλεγα λοιπόν, ότι δεν θα κληρονομήσεις το όλον ΠΑΣΟΚ, πρώτον γιατί ήδη δεν υπάρχει όλον. Δεύτερον γιατί ότι απομείνει θα ανήκει εσαεί στον κ.ΓΑΠ (ο οποίος το θεωρεί μαγαζί του) και τρίτον ότι απομείνει θα είναι τόσο μικρό και «βασιλικό» που δεν θα έχεις την παραμικρή δυνατότητα (ούτε οι λοιποί επίδοξοι) να το διεκδικήσεις.    

Φανταστήκατε ότι ο κ. ΓΑΠ κάνει τέτοιες προσπάθειες και σας ανέχεται, για παραδώσει κάποτε το ΠΑΣΟΚ σε σένα, την κ. Άννα, ή τον κ. Μιχάλη?