Σιγά...τις καλτσοδέτες

Το Πασοκ του κ. Παπανδρέου έγινε τελικά ότι επεδίωξε. Μια παιδική χαρά. Και αυτή λειψή. Απουσιάζει η αθωότητα των παιδικών πράξεων και η γνησιότητα των συμπεριφορών. Αυτή η περίεργη, η ιδιόμορφη, η πλάγια και υπαινικτική πολιτική συμπεριφορά και έκφραση που χαρακτηρίζει τον κ. Παπανδρέου, έχει εισβάλλει στο πολιτικό είναι και στην ουσία των στελεχών του. Των δελφίνων ιδιαίτερα.
Όλοι κατ΄ιδίαν συζητούν την αναγκαιότητα της άμεσης αποχώρησης του κ. Παπανδρέου απο την ηγεσία του Πασοκ. Επισήμως τους απασχολεί η επιτυχία της κυβέρνησης του κ. Παπαδήμου. Η εξαίρεση του κ. Χρυσοχοϊδη αποδίδεται στην ανάγκη να δηλώσει την παρουσία του και να μπεί στο κάδρο των δημοσκοπήσεων. Άλλωστε ενήργησε κατά γράμμα και όπως ακριβώς του υπαγορεύσαν οι επικοινωνιακοί του σύμβούλοι.
Όλοι οι δελφίνοι κατ΄ιδίαν θεωρούν ότι το Πασοκ έχει κλείσει τον κύκλο του και η δημιουργία ενος νέου φορέα της σοσιαλδημοκρατίας και της κεντροαριστεράς αποτελεί αδήριτη ανάγκη. Επισήμως ομνύουν στην αναγέννηση, επανίδρυση, ανόρθωση του τεθνεώτος Πασοκ. Η εξαίρεση του κ. Καστανίδη οφείλεται στην ανεκπλήρωτη επιθυμία του να ηγηθεί της Θεσσαλονίκης, της Μακεδονίας (της Ελληνικής εννοείται), και του συνόλου της ελληνικής επικρατείας βεβαίως. Προς το παρόν στήνει "ποντιακή φράξια" με ποντιακά, κεντροαριστερά, παπανδρεϊκά και αντιβενιζελικά χαρακτηριστικά.
Το πιό εντυπωσιακό είναι η σφοδρή επιθυμία των δελφίνων να θυσιασθούν για την χώρα. Προφανώς τους έχει επηρεάσει η θυσία του κ. Παπανδρέου. Η χώρα έχει μετατραπεί σε απέραντο θυσιαστήριο. Η εξαίρεση του κ. Πάγκαλου προφανώς οφείλεται στο ότι προτιμά την χώρα οβελιστήριο. Άλλωστε "μαζί τα φάγαμε".
Πάντως σε κάθε περίπτωση, φαντάζει παράξενο πως ακριβώς νοείται η θυσία απο έναν υπουργό ( μιας αποτυχημένης κυβέρνησης με αποτυχημένο πρώην πρωθυπουργό), με την σφοδρή του επιθυμία να αναλάβει και πρωθυπουργός. Κύριοι, παρακαλούμε, όχι άλλες θυσίες. Σιγά... τις καλτσοδέτες που θα έλεγε και το "φέγγον όρος" του σοσιαλισμού, ο ερίτιμος κ. Ξυνίδης.
Αλλά είπαμε παιδική χαρά, γιατί ζούμε ακόμα στον αστερισμό του Γιώργου.   

Τέλος....

Γράφει ο Ανέστιος.
Η επικίνδυνη για την Ελλάδα και την Ευρώπη πρόταση δημοψηφίσματος του κ. Παπανδρέου τον εξανάγκασε σε παραίτηση απο την θέση του πρωθυπουργού, πριμοδότησε την διεθνή αναξιοπιστία της χώρας και σώρευσε δεινά για τους Έλληνες. Προσέφερε όμως και μια θετική υπηρεσία. Ως δια μαγείας, στο Πασοκ, τα στόματα άνοιξαν. Άνοιξαν και αποκαλύπτουν μια θλιβερή πολιτική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που συγκάλυπταν με πρόσχημα το εθνικό συμφέρον, τις προσωπικές τους πολιτικές ιδιοτέλειες και την σαγήνη τους απο την κατάληψη και νομή της εξουσίας. Οι δελφίνοι έχουν πληθύνει και έχουν μεταλλάξει το πάλαι ποτέ κίνημα του Πασοκ σε δελφινάριο. Υπουργοί, βουλευτές και στελέχη του Πασοκ μας προτείνουν, καθημερινά πλέον, πολιτικές σωτηρίας, για την χώρα, την σοσιαλδημοκρατία και την κεντροαριστερά και με ελαφρά την συνείδηση παρακάμπτουν και αγνούν την δίχρονη πολιτική της εθνικής και κοινωνικής κατωφέρειας. Με φυγή προς τα εμπρός επιχειρούν να διαγράψουν την εντυπωσιακή υποστήριξη τους, την υποκρυπτόμενη συμμετοχή τους και την άφρονα σιωπή τους απέναντι σε μια ανερμάτιστη, ανίκανη και αναποτελεσματική ηγετική ομάδα και τον πρίγκηπα αρχηγό της. Τώρα πλέον είδαν το φως το αληθινόν. Τώρα είναι αργά για το Πασοκ. Δυστυχώς εξεμέτρησεν τον βίο του.

Βάλτε τώρα που γυρίζει...

Γράφει ο Ιστορικός.
Πολλά είναι τα στοιχεία που δικαιολογούν την άποψη οτι το Πασοκ υφίσταται τυπικά και μόνον ως κόμμα του Πρωτοδικείου και ως κοινοβουλευτική ομάδα. Ανυπαρξία πολιτικής, άφαντη ηγεσία, έλλειμα αντανακλαστικών και κενό διαδικασιών, χαρακτηρίζουν το κόμμα που η ίδρυση και παρουσία του στα πολιτικά πράγματα της χώρας, σφράγισε την μεταπολιτευτική ζωή της Ελλάδας.
Ο κ. Γ. Παπανδρέου  κατάφερε και την πατρίδα να τσαλακώσει και την παράταξη του να διαλύσει. Ο κούφιος μοντερνισμός και η άνευ ουσίας καινολογία του, θα κατατρύχουν για μεγάλο χρονικό διάστημα την χώρα και την κεντροαριστερά. Ο "επιμελής δολοφόνος" περί άλλων τώρα τυρβάζει. Αναζητά την επόμενη απασχόληση του, ένα χώρο να στεγάσει την αστείρευτη εξουσιολαγνεία του. Μέχρι τότε θα συζητά με τους δελφίνους του Πασοκ, θα διαπραγματεύεται την τύχη (οικονομική κατά βάση) των ανθρώπων του και κυρίως θα προσπαθεί να ανατάξει το καταρρακωμένο του προφίλ. Τις διαδικασίες διαδοχής στο Πασοκ δεν θα τις αγνοήσει, αντιθέτως διακριτικά, μειλίχεια και υπόγεια θα επιχειρήσει να τις καθορίσει. Η τακτική του συμπυκνούται στην κλασσική ρήση "διαίρει και βασίλευε".
Οι φερέλπιδες νεοηγέτες του Πασοκ κάνουν τα πάντα για να δικαιώσουν τον πρώην πρωθυπουργό.
Ο κ. Βενιζέλος συμπεριφέρεται ωσεί πρόεδρος του Πασοκ σε αγαστή συνεργασία και οργιώδες φλέρτ με τους χθεσινούς υβριστές του. Στρέφει τις πλάτες του σε ότι μέχρι χθές συμπορευόταν, ορέγεται το ανύπαρκτο "όλον Πασοκ" και συμμαχεί με τους καθοδηγητές του Ρέλλου. Στην πολιτική ιστορία του τόπου δεν θα βρεθεί εύκολα ανάλογη πολιτική συμεριφορά. Ποτέ ίσως στο παρελθόν, δεν υπήρξε πολιτικός που να σπατάλησε την υψηλή ευφυϊα του σε έωλες πολιτικές συμμαχίες και να ποδοπάτησε την πολιτική του οξύνοια με την θηριώδη αυτοπεποίθηση του.
Ο κ. Λοβέρδος αναλίσκεται σε αδιέξοδες συμμαχίες. Οι σύμμαχοι του (η κ. Διαμαντοπούλου και ο κ. Ραγκούσης), δεν συμμερίζονται τόσο τις ιδέες του όσο τον στόχο του για την προεδρία του Πασοκ. Η μάχη του θα είναι μάχη ορισμένου και αμφιλεγόμενου αποτελέσματος.
Η κ. Διαμαντοπούλου θέλει αλλά δεν μπορεί. Θα το επιχειρήσει αργότερα το ηγετικό άλμα. Τώρα θα υποστηρίξει Λοβέρδο και πιθανόν να του δώσει και αυτού, χρονικό περιθώριο ανάλογο του 6μηνου που είχε δώσει στον κ. Παπανδρέου στην αναμέτρηση του 2007.
Ο κ. Παπουτσής θα περιμένει στην γωνία μαζί με τον υπασπιστή κ. Καρχιμάκη και επειδή νοιώθει αδύναμος, δεν θα διεκδικήσει την προεδρία του Πασοκ τώρα (σιγουρατζής γαρ), θα επιχειρήσει να συμμαχήσει με τον "υδράργυρο", κ. Χρυσοχοίδη.
 Τελειώσαμε? Βεβαίως όχι. Ο κατάλογος των δελφίνων είναι μακρύς. Για τούτο λέγω (όπως θα διατυμπάνιζε και ο νέος ηγέτης της κεντροαριστερας κ. Καστανίδης), θα επανέλθουμε.

Παραίτηση Θ. Ρομπόπουλου

Η επιστολή παραίτησης του Βουλευτή του Πασοκ κ. Θωμά Ρομπόπουλου.

«Kύριε Πρόεδρε,

Η προσπάθεια μου να γίνω μέλος του Κοινοβουλίου άρχισε με τις εκλογές το 2000, όπου και εξελέγην πρώτος επιλαχών βουλευτής. Έχασα την έδρα για 41 ψήφους από τις 13.500 που είχα πάρει. Εάν έκανα ένσταση είχα πάρα πολλές πιθανότητες να την κερδίσω. Δεν έκανα ένσταση, δεν ήθελα να βγω βουλευτής από το Εκλογοδικείο.
Προσπάθησα πάλι το 2004 και ξαναπροσπάθησα για τρίτη φορά το 2009 όπου και εξελέγην έβδομος. Δεν θα είχα εκλεγεί βουλευτής εάν εσείς δεν είχατε παραιτηθεί από την έδρα της Θεσσαλονίκης και επιλέξει αυτή του Υπολ. Αττικής. Αυτό δεν το ξέχασα ποτέ
Όλα αυτά τα χρόνια έδινα τις υπηρεσίες μου στο ΠΑΣΟΚ με ευχαρίστηση. Πίστευα στην ιδεολογία του. Η ανταμοιβή μου είναι η εκτίμηση, η αγάπη του κόσμου και η προσπάθεια για το καλύτερο.
Εκλέχθηκα βουλευτής σε μια ιστορική στιγμή. Στις 6/5/2010 ψηφίσαμε το Μνημόνιο Ι για να σώσουμε την Ελλάδα. Το ψήφισα με πολύ βαριά καρδιά νιώθοντας απογοήτευση. Ψήφισα χωρίς.............
να ξέρω τι ψηφίζω. Όποιος δεν το ψήφισε διαγράφηκε.
Θα μπορούσα να αξιοποιήσω την εμπειρία μου και τις γνώσεις μου, ώστε να γίνουν γρήγορα οι μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν τη χώρα ανταγωνιστική, φιλική στην επιχειρηματικότητα, για να γίνουν επενδύσεις, να επιτύχουμε ανάπτυξη και να καταπολεμήσουμε την ανεργία. Αλλά δυστυχώς, παρά τα 32 χρόνια επιχειρηματίας και χρόνια επικεφαλής της παράταξής μας στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, δεν ρωτήθηκα ποτέ για υποθέσεις των κλάδων που υπηρέτησα με επιτυχία.
Στις 21/12/10 στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό μίλησα στην Ολομέλεια της Βουλής και είπα «ότι συνειδησιακά και τεχνοκρατικά δε μπορώ να δεχτώ τη μείωση των αποδοχών των χαμηλόμισθων και την περικοπή των συντάξεων των χαμηλοσυνταξιούχων». Πρέπει να πληρώσουν και όλοι αυτοί που έκαναν τεράστιες περιουσίες χωρίς να έχουν πληρώσει τους φόρους τους και πίεσα την κυβέρνηση να αποδώσει το αίσθημα δικαιοσύνης λέγοντας ότι ψηφίζω τον προϋπολογισμό δίνοντας μια τελευταία ευκαιρία.
Τον Ιούνιο του 2011 αντέδρασα έντονα για το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα και είπα δημόσια ότι δε θα το ψήφιζα. Οι πολιτικές εξελίξεις άλλαξαν και στις 21/06/2011 στη ολομέλεια της Βουλής ακούγοντας όλους τους βουλευτές, ακόμη και της αντιπολίτευσης (θυμάμαι τα λόγια του κ. Αβραμόπουλου που μιλούσε για εθνική συναίνεση) και νιώθοντας το βάρος της ιστορικής στιγμής, πίστεψα ότι άλλαξε το κλίμα και δίνοντας ψήφο εμπιστοσύνης στη νέα κυβέρνηση, ο νέος Αντιπρόεδρος κ.Βενιζέλος θα μπορούσε να διαπραγματευθεί καλύτερα με τους δανειστές αλλά και ότι θα έπειθε και τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς να κάνουν μαζί την εθνική προσπάθεια διάσωσης της χώρας. ’λλαξα την ομιλία μου εκείνη τη στιγμή -όπως έχει καταγραφεί και στα πρακτικά- μέσα στη Βουλή και έδωσα ψήφο εμπιστοσύνης.
Στις 29/06/2011 ψήφισα το Μεσοπρόθεσμο λέγοντας στην ολομέλεια:
«Η καταψήφιση αυτού του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, όπως έχει τεθεί εκβιαστικά από τους εταίρους μας, χωρίς περιθώριο συζήτησης, θα οδηγήσει την Ελλάδα σε χρεοκοπία. Δεν μπορώ να πτωχεύσω εγώ τη χώρα μου, ούτε να διαλύσω την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γι’ αυτό πάνω από την προσωπική μου αξιοπρέπεια τοποθετώ το εθνικό μας συμφέρον με την προϋπόθεση ότι θα επαναδιαπραγματευθούμε γρήγορα το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα».
Δυστυχώς oύτε το Μεσοπρόθεσμο μπορέσαμε να διαπραγματευτούμε προς το καλύτερο, αλλά ούτε και εθνική συναίνεση υπήρξε.
Κύριε Πρόεδρε, αναγνωρίζω τον αγώνα σας και όλης της κυβέρνησης σε περίοδο κρίσης. Την τελευταία διετία έγιναν και γίνονται πάρα πολλά πράγματα τα οποία έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και πολλά χρόνια. Τα ελλείμματα μειώνονται, η εξοικονόμηση των δαπανών του κράτους γίνεται πράξη. Αλλά για να σωθεί η χώρα, η προσπάθεια πρέπει να είναι με πανεθνική συναίνεση όλων των κομμάτων και όλων των Ελλήνων.
Το όραμα της χώρας μας τούτη τη στιγμή πρέπει να είναι αναρτημένο παντού, στη Βουλή στης δημόσιες επιχειρήσεις, στο διαδίκτυο κλπ. Ο κόσμος ζητάει κάθαρση, θέλει δικαιοσύνη, δεν δέχεται πια να πληρώνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι.
Με μεγάλη μου λύπη πήρα την απόφαση να παραιτηθώ από το βουλευτικό αξίωμα, γιατί δεν μπορώ άλλο να συνεχίσω:
Να ψηφίζω
1) Να ψηφίζω χωρίς να ξέρω τι ψηφίζω, όπως έκανα με το Μνημόνιο Ι.
2) Να ψηφίζω χωρίς να συμφωνώ άδικα και αντιλαϊκά μέτρα υπό την πίεση ότι θα ανατραπεί η κυβέρνηση, η δόση δεν θα καταβληθεί, η χώρα θα χρεοκοπήσει και δεν θα υπάρχουν χρήματα για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις όπως έκανα στο Μεσοπρόθεσμο.
3) Όποιος δεν συμφωνεί να διαγράφεται.
Θα είχα παραμείνει ανεξάρτητος βουλευτής εάν δεν μου είχατε δώσει εσείς την έδρα.
Δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός που κατέληξα επιχειρηματίας αλλά είμαι επιχειρηματίας που έγινα και πολιτικός.
Εκτιμώ όλους τους συναδέλφους μου βουλευτές, τους συνεργάτες του γραφείου μου, τους εργαζόμενους στη Βουλή και τους ευχαριστώ για την άριστη συνεργασία που είχαμε μέχρι σήμερα.
Ευχαριστώ όλους τους συμπολίτες μου στη Θεσσαλονίκη που με τίμησαν με την ψήφο τους».

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού

Ο κ. Παπανδρέου αρέσκεται σε πολιτικούς μονολόγους που εκφέρει στο ασφαλές περιβάλλον του υπουργικού συμβουλίου. Η εμφανής πολιτική αδυναμία του να διαχειρισθεί τα μείζονα προβλήματα της χώρας εντείνεται από την εμφανή αγωνία να αντιμετωπίσει την χειμαρρώδη παρουσία του κ. Βενιζέλου. Ο πληθωρικός υπουργός των Οικονομικών πέραν της προσπάθειας να ανταποκριθεί στις ευθύνες του, συμπεριφέρεται και ενεργεί ως εν δυνάμει πρωθυπουργός. Ελπίζει να πιστωθεί μια σχετικά αποδεκτή ρύθμιση του χρέους και την έναρξη εφαρμογής ενός Εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης με επιλεγμένα στοιχεία κοινωνικής δικαιοσύνης. Το πολιτικό του μέλλον θα κριθεί πολύ σύντομα. Για τον κ. Βενιζέλο η περίοδος είναι  " η τα παίρνει όλα η τα χάνει όλα". 'Ετσι τουλάχιστον δείνει να πιστεύει. Και ο πρωθυπουργός? Μπορεί να τα χάσει όλα? Ναι, όλα εκτός απο τη σφραγίδα του Πασοκ. Κι αυτό, ο κ. Βενιζέλος δείχνει , για μία ακόμα φορά, να μην το αντιλαμβάνεται. Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού.

Και η χώρα?

Οι ψηφοφορίες, αύριο και μεθαύριο στην Βουλή, για την ψήφιση του Μεσοπροθέσμου Προγράμματος και του Εφαρμοστικού νόμου, παρά τα φαινόμενα, θα εξελιχθούν με σχετική ομαλότητα για την κυβέρμηση του κ. Παπανδρέου. Οι μηχανισμοί του Πασοκ δουλεύουν στο φούλ και οι ενδεχόμενα απείθαρχοι βουλευτές απολαμβάνουν συμβουλών, φίλιων παρεμβάσεων και αυστηρών προειδοποιήσεων. Οι ώμοι των βουλευτών είναι αδύναμοι για να οδηγήσουν την κυβέρνηση σε παραίτηση και η οριακή οικονομική κατάσταση της χώρας αποθαρρύνει ακόμα και τις όποιες απόπειρες ηρωϊκής εξόδου.
 Άλλωστε οι δηλώσεις και οι τοποθετήσεις του κ. Παγκάλου προσφέρουν ευκολίες εκτόνωσης και πολιτικής κολοτούμπας σ΄ένα αριθμό βουλευτών, που μέχρι χθές "έπαιζαν μπάλα με το Γιώργο" και σήμερα έκπληκτοι ανακαλύπτουν τις ανεπάρκειες του "ηγέτη".
Βεβαίως ο κ. Πάγκαλος με μοναδική μαεστρία αποδομεί τον κ. Παπανδρέου. Τον υποστηρίζει φθείροντας τον. Μη σας διαφεύγει οτι ο υπαρξιστής πολιτικός μετα τα γεγονότα Οτσαλάν, τόνιζε σε κάθε ευκαιρία, δεξιά κι΄αριστερά, ότι τη σχετική με το θέμα επιστολή-δήλωση του Γιώργου, "θα την πάρω μαζί στον τάφο μου".
 Η πραγματική ανησυχία του Μαξίμου κινείται στην μετέπειτα εξελίξεις. Όχι δεν αγωνιούν και τόσο για το πόσο αποτελεσματικά θα εφαρμοστούν οι πολιτικές του Μεσοπροθέσμου.  Το ενδιαφέρον τους εστιάζεται στις πιθανότητες δημιουργίας πολιτικής κίνησης-φορέα απο τον κ. Φλωρίδη  και τις φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις του Πασοκ. Ρωτούν παντού. Ψάχνουν παντού.
Συμπέρασμα: Η διατήρηση στην εξουσία έχει γίνει εμμονή στον κ. Παπανδρέου. Και η χώρα? Καλά, θα δούμε τι θα κάνουμε και με αυτήν.

Όπισθεν ολοταχώς.

Η απάντηση θα προέλθει και πάλι από το ΠΑΣΟΚ. Ελέχθη από τον επικεφαλής της Αριστερής πρωτοβουλίας του Πασοκ κ. Παναγιωτακόπουλο.Και θυμήθηκα το περίφημο " ο τρίτος γύρος θα είναι κόκκινος και κομμουνιστικός". 
 Συμπέρασμα. Οι ασάλευτοι κόσμοι συναντώνται. 

Επιστολή 16 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στον Πρωθυπουργό

Επιστολή προς τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου απέστειλαν πριν από λίγο 16 βουλευτές του Πα.Σο.Κ με την οποία ζητούν την άμεση σύγκληση όλων των θεσμικών οργάνων της Βουλής και του κόμματος με θέμα την κρίση που διανύει η χώρα και την αντιμετώπισή της.

Στην επιστολή τους, οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος αναφέρουν μεταξύ άλλων:

Στη σημερινή χωρίς προηγούμενο κρίση οι στιγμές είναι για όλους μας ιστορικές. Αποτελεί εθνική ανάγκη να συγκροτηθεί άμεσα ενιαίο μέτωπο σοβαρότητας και ευθύνης. Πριν από ένα χρόνο ξεκίνησε μια μεγάλη προσπάθεια με οδυνηρές θυσίες του ελληνικού λαού. Κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί ότι οι θυσίες αυτές δεν θα πιάσουν τόπο. Βρισκόμαστε όμως σήμερα ένα χρόνο μετά σε ένα κρίσιμο μεταίχμιο και πάλι. Γιατί; Δεν είναι απλά θέμα πολιτικής ευθύνης, Είναι η λογική που επιβάλλει να υπάρξει απολογισμός. Είναι ζήτημα πατριωτισμού. Είναι ζήτημα δημοκρατίας. Είναι ζήτημα ευθύνης και συνέπειας. Είναι στοιχειώδης απόδειξη ότι σεβόμαστε τη ψήφο των πολιτών.
Παράλληλα, υπάρχει διάχυτη η ανησυχία πως η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου θα γίνει με τη διαδικασία του κατεπείγοντος; και μάλιστα ως Άρθρο ένα (1). Ανάλογες επιλογές φαινεται να υιοθετούνται και στο ευαίσθητο ζήτημα του εθνικού μας πλούτου (αποκρατικοποιήσεις, αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας). Αποφάσεις που θα προσδιορίσουν το μέλλον του τόπου για πολλές δεκαετίες δεν μπορεί να ληφθούν παρά μόνο με πλήρη σεβασμό στις αρχές του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Αυτό επιβάλλει η τήρηση του Συντάγματος και η πολιτική μας τιμή.
Για όλους τους παραπάνω λόγους. θεωρούμε επιβεβλημένη την άμεση σύγκληση όλων των θεσμικών οργάνων της Βουλής αλλά και του κόμματος, προκειμένου να υπάρξει ευρεία συζήτηση με θέματα:

1. Απολογισμός ενός χρόνου μνημονίου
2. Μεσοπρόθεσμο, πρόσθετα μέτρα 2011, αποκρατικοποιήσεις
3. Διαδικασία εισαγωγής συζήτησης και ψήφισης των μέτρων στη Βουλή.

Την επιστολή υπογράφουν συνολικά 16 βουλευτές: Όλγα Ρεντάρη, Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, Πάρις Κουκουλόπουλος, Νίκος Σαλαγιάννης, Εκτωρας Νασιώκας, Κώστας Καρτάλης, Σούλα Μερεντίτη, Σοφία Γιαννακά, Τόνια Αντωνίου, Εύα Καϊλή, Βασίλης Γερανίδης και Παναγιώτης Κουρουπλής, Βασίλης Τόγιας, Δημήτρης Λιντζέρης, Μιχάλης Τσελέπης, Θωμάς Ρομπόπουλος.

"Ευρωπαϊκό κίνημα" εντός του ΠΑΣΟΚ

Στο περιθώριο της συζήτησης του πιο κρίσιμου προϋπολογισμού των τελευταίων δεκαετιών, σε χρόνο πολιτικά ευαίσθητο, στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος αναπτύσσονται ξεχωριστές διεργασίες, που δεν έχουν ακόμη καταλήξει σε αποτέλεσμα, αλλά αποτελούν βάση σχηματοποιήσεων στο μέλλον.
Ομάδα βουλευτών έχει εδώ και καιρό θέσει ζήτημα στρατηγικής κατεύθυνσης για την κυβέρνηση και τη χώρα, καθώς διαπιστώνεται όιτι δεν υπάρχει σταθερά, ούτε κύκλος καθοδηγητικών ιδεών, παρά μόνο ασθενής και επιβεβλημένη απ' έξω διαχείριση, χωρίς βεβαιωμένη αποτελεσματικότητα και διαμόρφωση προσδοκιών εξόδου από την κρίση.
Μια πρώτη απόπειρα έκφρασης σχετικού προβληματισμοιύ αποτέλεσε το κοινό άρθρο τριών βουλευτών και συγκεκριμένα των Νάσου Αλευρά, Κώστα Καρτάλη και Γιώργου Φλωρίδη, που δημοσιεύθηκε πριν από δυό Κυριακές στην Ελευθεροτυπία. Σε εκείνο το άρθρο ετίθετο ακροθιγώς και με προσεκτικό τρόπο ακριβώς το ζητημα στρατηγικής και ιδεολογικοπολιτικής κατεύθυνσης.
http://www.insideinfo.gr/article/4900/europaiko-kinema-edos-tou-pasok-politikes-diergasies-ston-kairo-tes-krises