ΤΟ ΜΟΝΙΜΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ: Ευρώπη ή η καθ’ ημάς Ανατολή?

Γράφει ο Πάνος Αλεξανδρής
Υπάρχουν εποχες, που είναι καλό αλήθειες η απόψεις να λέγονται , ως έχουν. Πάντα σαν έθνος, πολιτιστικά, πολιτικά και ευρύτερα ιδεολογικά ζούσαμε υπό το συνεχες δίλημμα.Ποιός είναι ο πραγματικός δρόμος του Ελληνισμού. Είναι η μόνιμη μας επιλογή ο δρόμος της Ευρώπης, του ευρωπαικού διαφωτισμού, της έρευνας, του επιστημονικού ορθολογισμού, η  ο δρόμος μας είναι συνυφασμένος με μία μυστηριακή ανάλυση του ζητημάτων, με μια συνωμοσιολογική προσέγγιση , με μια ανάλυση κοντά στη θεωρία του μοιραίου, και εν τέλει με ένα δρόμο που περνά από την μυστηριακή Ανατολή, αυτή που ενίοτε αναφερόταν  ως καθ ημάς Ανατολή;
 Η σύγχρονη Ελλάδα, μακρινή απόγονος, ευκλεών και ενδόξων προγόνων γνώρισε ένα μεγάλο διαλειμμα στην ιστορική της διαδρομή ανάμεσα στους ελληνιστικούς χρόνους και στο μετεπαναστατικό  κράτος του 1830. Μετά τους ελληνιστικούς χρόνους υπήρξαμε επί της ουσίας μέρος τριων διαφορετικών αυτοκρατοριών. Της Ρωμαϊκής, της Ανατολικής Ρωμαϊκής (κατά την εκδοχή μας , Βυζαντινής) και μετά της Οθωμανικής. Από εγγενή μεγαλοϊδεατισμό , θεωρήσαμε ότι η Ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν Ελληνική αυτοκρατορία. Λυπάμαι αλλά εκτος από την ελληνιστική γλώσσα που ηταν και η επίσημη γλώσσα , η ανατολική Ρωμαϊκη αυτοκρατορία η αλλιώς αργότερα χαρακτηρισθείσα , ως Βυζάντιο , ήταν μια ακόμη πολυεθνική αυτοκρατορία, ένα ακόμη σχήμα οικονομικής και πολιτικής και πολυπολιτισμικής ένωσης διαφόρων λαών. Η ακολουθήσασα Οθωμανική, απλά επιδείνωσε την απώλεια της ελληνικής ταυτότητας. Αυτό  έως την στιγμή, που η αναπτυσσόμενη εντός της Αυτοκρατορίας αλλά και εκτός αυτής αστική τάξη , που ομιλούσε την ελληνική γλώσσα και ασπαζόταν την χριστιανική θρησκεία, αποφάσισε να προσδώσει εκ νέου εθνικά χαρακτηριστικά στην ταυτότητα της .Υπό  τα νάματα δε του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, αποφάσισε να επιδιώξει  τον καθορισμό της νέας εθνικής ταυτότητας και να προχωρήσει στην αυτονομία της πολιτική, πολιτιστική και εθνική. Ετσι καλλιεργήθηκαν οι επαναστατικες ιδέες, που μαζί με τις επαναστατικές πράξεις και την διεθνή συγκυρία οδήγησαν στο σχηματισμό του νέου ελληνικού Κράτους.
Αυτή ακριβώς η ελληνική αστική τάξη είχε επιλέξει ως δρόμο της Ελλάδας, τον δρόμο της δημιουργίας ενός σύγχρονου ευρωπαϊκου Κράτους. Οι ριζωμένες αντιλήψεις, μια βαθιά φεουδαρχική δομή της ελληνικής μεταεπαναστατικής κοινωνίας, η «τουρκιά» ως αντίληψη και πρακτική ζωής, οι βαθιές της ρίζες μέσα στον λαό , που συγκροτούσε το νέο Κράτος, οι βίαιες και πολλές φορες ανιστόρητες εκσυγχρονιστικές προσπάθειες επιβολής από τους ξένους μιας άλλης αντίληψης για τη διαμόρφωση του κράτους, αποτέλεσαν μία σοβαρη ανάσχεση κάθε ορθολογικής πολιτικής στην Ελλάδα. Το εξωπραγματικό δίλημμα του Βυζαντίου, όπου προτιμάτο το τουρκικό σαρίκι από την παπική τιάρα, και που οδήγησε τελικά , μαζί με την όλη ιστορική συγκυρία στη διάλυση και υποκατάσταση της Ανατολικης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από την Οθωμανική, αποτελούσε εν πολλοίς και νέο δίλημμα για το μετεπαναστατικό Ελληνικό Κράτος. Ευρωπαϊκό κράτος με σεβασμό στην εθνική ιδιαιτερότητα η κράτος μικρογραφία της ανατολίτικης φεουδαρχίας, με μπαξίσια, γλώσσα αμφίσημη(ως της γνήσιας διπλωματίας της Ανατολης), ρουσφέτια, πολιτικούς κοτζαμπάσηδες, με πολίτες υποτακτικούς πελάτες. Παρά τις ιστορικές περιόδους, όπου δόθηκαν σημαντικές μάχες, για έναν ελληνισμό κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού αλλά και με πολιτική ενσωμάτωσης των σύγχρονων ευρωπαϊκών ιδεών, η ελληνική πολιτεία περισσότερα ομοίαζε διαχρονικά με ανατολίτικο παζάρι , με μυρωδικά μπαχαριών , μιας βαθιά υπνωτισμένης και ραχατιλίδικης Ανατολής. Η καταστροφή της ελληνικής αστικής τάξης στην Σμύρνη το 1922, ο εξανδραποδισμός του ελληνικού αστικού στοιχείου στην Κωνσταντινούπολη, μετέφερε γνήσιες αστικές δυνάμεις στην Ελλάδα, αλλά σε κατάσταση πολιτικής και εθνικής ήττας,  με πολλές ιδέες αλλά μικρότερο του αναμενόμενου αποτέλεσμα για τον αστικό εκσυγχρονισμό. Η ελληνική αστική τάξη των εμπόρων , του διαφωτισμού, των επιστημόνων πάντα διαχρονικά συγκρουόταν με όλες τις τρυφερές αντιλήψεις μιας  μυστηριακής Ανατολής του εθνικού πεπρωμένου. Η Ανατολή αυτή όμως , πλην του μυστηρίου και της μέθεξης ενός μέρους κουλτούρας, εμπεριείχε δυστυχώς και όλα τα ελαττώματα αντιλήψεων βαθύτατα αντιευρωπαϊκών και αντιεκσυγχρονιστικών. Αυτό πάντα επιδεινωνόταν και από μία ανικανότητα της πολιτικής τάξης να αποκτήσει εθνικό ευρωπαϊκό όραμα, της ελληνικής αστικής τάξης να τρέξει πλέον εγχώρια , την πορεία ενός ευρωπαϊκής αντίληψης Ελληνισμού.
 Το διακύβευμα αυτό μέσα στους καιρούς, μόνιμα βρισκόταν μπροστά μας και πάντα δεν μας ευλογούσε, όταν είχαμε να αντιμετωπίσουμε εκτός των άλλων και την πλειστάκις αντιδραστική συμπεριφορά των ξενων όσον αφορά την Ελλάδα. Ούτως η άλλως το πρόβλημα της ελληνικής αστικής τάξης , που θα ήταν και πρωτοπόρος του ελληνικού εκσυγχρονισμού, εντοπιζόταν στο γεγονός της μη αυτοτέλειας αυτής της τάξης , η οποία  δεν μπορούσε να παράγει αυτόνομη πολιτική, καθοδηγωντας αποτελεσματικα το πολιτικό σύστημα. Η κατάρρευση δε και της εκτός Ελλάδος αστικής τάξης ουσιαστικά ναρκοθέτησε την ανάπτυξη μιας πορείας ευρωπαϊκής , ισχυρής και με καθαρό μήνυμα. Πάντα πατούσε σε δυό βάρκες. Απο τη μία η Ελλάδα της Ευρώπης και από την άλλη το ιδιότυπο ελληνοβαλκανικό τουρκομπαρόκ. Η σχεση με το ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα ήταν πάντα αμφίσημη. Από τη μία υπήρχαν οι συντηρητικές δυνάμεις , που εξήραν την Ελλάδα της Αρχαιότητας και αντιπαθούσαν την σύγχρονη Ελλάδα και από την άλλη υπήρχαν φίλιες δυνάμεις που ήθελαν τη σύγχρονη Ελλάδα της Ευρώπης. Νομίζω ότι αυτές οι επιλογες και οι αντίστοιχες δυνάμεις , όπως και τα διλήμματα αναβιώνουν και πάλι σήμερα. Πάνω –κάτω η ίδια διάταξη δυνάμεων. Ιδιες αντιλήψεις , φιλίες και αντιπαλότητες. Και πίσω από αυτά μόνιμα το ίδιο δίλημμα. Η Ελλάδα της Ευρώπης μαζί με την Ευρώπη , που θέλει τη σύγχρονη Ελλάδα, και απέναντι η Ελλάδα της εθνικης δήθεν αξιοπρέπειας του 1897, η Ελλάδα της Μελούνας, η Ελλάδα του Δεληγιάννη με την αγαστή συμμαχία ολων των συντηρητικών Γερμανών,Ολλανδών ,Αυστριακών. Όλων αυτών , που μαζί με το ελληνικό βλαχομπαρόκ, θέλουν μία Ελλάδα του χεριού τους, της δραχμής τους, των ρουσφετιών τους, του πελατειακού συστήματος τους, της κάτω από το τραπέζι συναλλαγής. Δε ξέρω τι θα επιλεγεί πάλι. Θα συνεχίσει ο ελληνικός λαός να διαγράφει πορεία  σε ένα κόσμο αιτιότητας, η θα παραμείνει λαός του μοιραίου, που ενίοτε εξελίσσεται σε τραγικό (μια και η μοίρα είναι καλό πράγμα, αλλά η πολιτική σου δε καθορίζεται από χαρτορίχτρες ). Το ιστορικό δεδομένο δεν είναι καλό. Οι προηγούμενες αποφάσεις δεν είναι εύστοχες. Η διεθνής συγκυρία είναι μάλλον απελπιστική. Και όλο μικραίνει η Ελλάδα της Ευρώπης που πιστεύω, απέναντι στην Ελλάδα της Ανατολής (βαθιάς η Μέσης ,ή η καθ ΄ημας  αδιάφορο) που ξένοι και έλληνες κοτζαμπάσηδες διακαώς επιθυμούν.

Απολείπειν ο Θεός Γεώργιον

Γράφει ο Πάνος Αλεξανδρής
Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθηκε
Ορατός  θίασος συντρόφων σου να περνά
με μουσικές εξαίσιες για το τέλος σου που έρχεται με φωνές --
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που πρόδηλα απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες και αυταπάτες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό,μια και έπρεπε να το κατάλαβες, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Παράταξη σου που σ´αφήνει
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε εσε  που αξιώθηκες απο κληρονομιά μια τέτοια πόλη,
πλησίασε σταθερά προς την έξοδο
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών υποστηρικτών σου τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου, που σε καλεί να απέλθεις
κι αποχαιρέτα την, την παράταξη σου  που έχασες.

Με μια μεγάλη συγγνώμη στον Π. Καβάφη για την αναγκαία της εποχής παράφραση του ποιήματος του Απολείπει  ο Θεός Αντώνιον.

Έτσι η γη θα ξαναβλαστήσει

Γράφει ο Πάνος Αλεξανδρής.
Πολλές φορές μέσα σε μέρες χρονιάρες έρχεται η διάθεση σε όλους μας, να ξεχάσουμε όλα αυτά που μας πληγώνουν και φαίνονται νάναι πολλά.Νοιώθουμε την ανάγκη να βρούμε ξανά το δρόμο που θα ανοίξουμε, θα ιχνηλατήσουμε τη νέα μας συμφωνία.Διάβασα με προσοχή , το σχέδιο κείμενο  της προτεινόμενης νέας συμφωνίας των παλιών καλών μου συντρόφων , με τους οποίους μας ενώνουν  προσπάθειες, διαφωνίες, διαφορετικές προσεγγίσεις, αλλά και ο κοινός στόχος να κτίσουμε επι των ερειπίων που άφησαν επιτήδειοι συντρόφοι μας, τη νέα εκδοχή της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας.Ίσως να φταίει η ζώη που δεν ήταν γενναιόδωρη με τις ιδέες μας, μετά εμείς  οι ίδιοι που πολλές φορές μέσα στα χρόνια δεν διαγνώσαμε που πάει η βάρκα η αργήσαμε να καταλάβουμε τις στραβοτιμονιές  των βαρκάρηδων.Γιατί και εμείς στηρίξαμε κατα καιρούς και ανεχτήκαμε ανίκανους, καιροσκόπους, κατά φαντασία αριστερούς, Μα πάνω απ´ όλα στηρίξαμε όλους εκείνους που έκραζαν από μάκρια το ότι αριστερός στις ιδέεες σημαίνει πολλάκις ακροδεξιός στη τσέπη και  τη νοοτροπία.Χάσαμε πολύτιμα χρόνια της ζωής μας να σφαζόμαστε μεταξύ μας για ιδέες, την ώρα που αυτοί σφάζονται για προμήθειες και μοιράσματα επικερδών χώρων εξουσίας. Εκθρέψαμε  μέσα στην παράταξη μας επαγγελματίες της πολιτικής, δώσαμε δυσανάλογη αξία σε ηλίθιους, επαγγελματίες ανεπάγγελτους της πολιτικής, αφήσαμε τη διαχείριση της εξουσίας επ´ ονόματι μας σε πολιτικά ανέκδοτα, που με την υπεροψία  της  κομματικής σφραγίδας διαφέντεψαν τον τόπο .Έτσι σε αυτές τις γιορτές της θλίψης της παρακμής αλλά ,όσο και αν φαίνεται  οξύμωρο, της αναγεννώμενης ελπίδας, καλούμαστε να μετουσιώσουμε την κραυγή της έσχάτης αγωνίας σε δημιουργική σκέψη και πρόταση.Ξέρουμε που κάναμε λάθος, ξέρουμε που ελπίσαμε τζάμπα,γνωρίζουμε ποιά χέρια λερωμένα μας κτύπησαν τη πλάτη, γνωρίζουμε γιά πόσους πανύβλακες γίναμε εφαλτήριο εξουσίας. Πλέον δεν δικιολογούμαστε. Έπειτα έχουμε όλοι μας μεγαλώσει, είμαστε πενηντάρηδες τουλάχιστον, όταν  συναντιόμαστε μοιάζουμε με ασπρομάλληδες σε συγκέντρωση παλιών συμμαθητών, που αναμετρώντας τη ζωή τους οφείλουν να μην έχουν τη πολυτέλεια να μην έχουν μάθει πια.Έχουμε πια το πλεονέκτημα να καταλαβαίνουμε, βλέπουμε στα μάτια των παιδιών μας το παράπονο  γιατί ξεφτιλίστηκαν ιδέες, εξεγέρσεις, προτάσεις.Έχουμε την υποχρέωση να διατυπώσουμε τον ορθό λόγο της επόμενης μέρας με ευαισθησία, αξιοπρέπεια, γνώση, προοπτική αλλά ταυτόχρονα έχουμε υποχρέεωση να ξαναπάρουν τα όνειρα εκδίκηση, να μιλήσουμε για αυτά, που στα χρόνια μιας παρακμής ιδεών ξεχάσαμε.Πάνω απ´ όλα πρέπει να ρωτήσουμε τα παιδιά μας, ποιον κόσμο αυτά ονειρεύονται , μη μπαίνοντας στον κόπο να  τους εξηγήσουμε σε τι ατύχησε ο δικόςμας κόσμος. Δε χρειάζεται να τους εξηγήσουμε πως από δική μας συνενοχή και απάθεια πολλά από αυτά που υποσχεθήκαμε  ποτέ δεν έγιναν.Ούτε πάλι χρειάζεται να τους πούμε την αυτονόητη αλήθεια. Ότι  εμείς ζούμε ίσως σχεδόν χρήσιμοι ακόμη το κύκνειο άσμα, τον τελευταίο χορό, για άλλους το τελευταίο ζεϊμπέκικο, που αναμετρώμενοι με την υστεροφημία μας πρέπει να ανοίξουμε το δρόμο για τη λύση, τη στοιχειοθέτηση των νέων απτών οραμάτων. Να μιλήσουμε για το νέο κοινωνικό  κράτος , το δίχτυ προστασίας  απέναντι στη φτώχεια, για τα ελάχιστα λειτουργίας ενός ευηπόληπτου δημόσιου τομέα απέναντι στους πολίτες του. Να διαλύσουμε τις αυταπάτες για τα λεφτά που δεν υπάρχουν και το πως αυτά πρέπει να βρεθούν  για να εξασφαλίσουμε μια αξιοπρεπή διαβίωση και στους καταραμένους της ζωής,  να διατυπώσουμε με σαφήνεια το νέο εθνικό όραμα μέσα στην Ευρώπη. Δε χρειαζόμαστε ευχές , αλλά προγραμματικές λύσεις. Είναι σίγουρο, πως και οι λύσεις που θα βρεθούν ,δε θάναι τόσο πλουσιοπάροχες, όπως παλιά.Όμως είμαστε υποχρεωμένοι να σπείρουμε , τουλάχιστον για τους καρπούς μιάς εποχής που έρχεται. Είμαστε έκοντες η άκοντες, υπόλογοι για την εποχή που έρχεται. Για να μην αντιμετωπίσουμε τη μήνι των παιδιών μας. Να μην απαξιωθούν πλήρως οι λειψοί , ανεκπλήρωτοι, οι αδιέξοδοι αγώνες της δικής μας γενιάς. Μια και δε φτιάξαμε ήρωες , ας φτιάξουμε διαβάτες που θα βρουν τους δρόμους που πρέπει να ανοίξουν. Γιατί όπως έλεγε και ο Παλαμάς στο άγνωστο ποίημα του ΟΙ ΠΌΡΤΕΣ.  "Τιμή χρωστάμε σε αυτούς που πέρασαν, που  θάρθουν , θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι και οι νεκροί". Αν αυτά τα σκεφτούμε και φτιάξουμε σπορά που θα καρπίσει, τότε η γη θα ξαναβλαστήσει.

Oι Πλακατζήδες

Γράφει ο Πάνος Αλεξανδρής
Επιτέλους κάπου πρέπει να σταματήσει η πλάκα από πολλούς που από  συνηθισμένη αφέλεια η από  ηθελημένη στρατηγική μας σπάνε με τις παρεμβάσεις τους καθημερινά τα νεύρα
 Πρώτη πλάκα
 Η κυβέρνηση Παπαδήμου δεν πρέπει να φύγει μέχρι το Μάρτη η άντε τον Απρίλη Αντιθέτως κατα τους πλακατζηδες αυτής της άποψης ο Παπαδημος πρέπει να συμπεριφερθεί ως Πρωθυπουργός  απεριόριστης λαϊκής εντολής και αρμοδιοτήτων .Ταυτοχρόνως ο Παπαδήμος πρέπει να φυγει όταν οι υποψήφιοι για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ μαζέψουν τις ψηφους που τους λείπουν η όταν ο Παπαδήμος πάρει  όλα εκείνα τα μέτρα που ο προηγούμενος Πρωθυπουργός τα αποφάσιζε μονίμως χωρίς να τα παίρνει. Λυπάμαι πολύ αγαπητοί μου αλλά ο Παπαδημος δεν πρέπει να καεί υπό την μελλοντική θυμηδία και οργή των πολιτών, όταν αυτοί καταλάβουν ότι ένας  αξιοπρεπής άνθρωπος που μιλά καλά ελληνικά και έχει ένα άριστο τεχνοκρατικό υπόβαθρο δεν αρκεί για να έλθει η άνοιξη ο χειμώνας η όποια εποχή γουστάρουν οι αναμένοντες στον προθάλαμο της εξουσίας.
 Δεύτερη πλάκα
Ο Παπαδημος ως Πρωθυπουργός πλήρους αρμοδιότητας μπορεί να ανασχηματίσει τη κυβέρνηση κατά το δοκούν, να λάβει επαχθή και πολύ σκληρά μέτρα και να ανατάξει τη χώρα, εξαντλώντας ακόμη και τα όρια της τετραετίας. Μετά κατά πάσα πιθανότητα ο Παπαδήμος πρέπει να καταλάβει τη πόλη, να αποκαταστήσει το μαρμαρωμένο βασιλιά , να λύσει το σκοπιανό και να τραγουδήσει μαζί με τον Καρατζαφέρη το Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα. Το ότι ο συγκεκριμένος Πρωθυπουργός είναι στηριγμένος από μία πλειοψηφία, που είναι με το ζόρι ενδεχομένως αξιωματική μειοψηφία, ότι  η ΝΔ τον στηρίζει, ως άγνωστου μεγέθους σχετική  πλειοψηφία και δεν θέλει επί της ουσίας να ακούσει για αυτόν,  και ότι ο μόνος που τον στηρίζει (μια και για αυτόν γεννάει υπουργούς) είναι ο Καρατζαφέρης , φαίνεται ότι έχει μικρή σημασία για τους πλακατζήδες της δεύτερης κατηγορίας.
Τρίτη πλάκα
Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ανάγκη να εκλέξει νέο αρχηγό από τη βάση. Αρκούν διαδικασίες κορυφής , παράδοσης του νέου δαχτυλιδιού στον επόμενο, η ψήφο από το Εθνικό Συμβούλιο η την Κοινοβουλευτική ομάδα. Και ως έσχατο επιχείρημα, ο  τέως Πρωθυπουργός  δικαιούται άλλη μια ευκαιρία. Απαντώ στους πλακατζήδες αυτης της κατηγορίας. Το Εθνικό Συμβούλιο ,ως διαμορφώθηκε είναι όργανο αγνώστου συνθέσεως και αριθμού. Πρόσφατα σε κουιζ για το ποια είναι τα μέλη του Εθνικού  Συμβουλίου δεν βρέθηκε νικητής και η σύνθεση θα παιχτεί στα πέναλτυ. Δεύτερον η Κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ έχει μία σύνθεση πολυπληθέστατη σε σχέση με τους άτυχους συντρόφους που τελικά θα είναι βουλευτές μετά τις επόμενες εκλογές. Συνταγματικά βέβαια παραμένει ισχυρή , όπως άλλωστε και ο τέως Πρωθυπουργός που είναι  και εντολοδόχος εάν ο μη γένοιτο, ο Παπαδήμος παραιτηθεί. Ομως αυτή τη στιγμή η Κοινοβουλευτική Ομάδα έχει στα μάτια του ελληνικού λαού την ίδια ακριβώς απήχηση με τον Εντολοδόχο. Αυτή η απήχηση εξισούται με την τετραγωνική ρίζα του τέσσερα επι το 8 στην καλύτερη περίπτωση. Είναι τραγικό αλλά στην παρούσα φάση, η συντριπτική πλειοψηφία του Κοινοβουλίου βρίσκεται σε προφανέστατη αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση. Δεν  έχει δε καμιά σημασία αν τη λαϊκή βούληση πλέον σε μεγάλα μειοψηφικά νούμερα την απηχούν από τη μία το τελευταίο απολίθωμα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στην Ευρώπη, ο αγαπητός  Τσίπρας, που νοιώθει κάθε μέρα την κρυφή εσωτερική παρανομία του νάσαι κουμουνιστής και να μην μπορείς να το πεις για να μη δυσαρεστήσεις τους γονείς σου, που δε σε μεγάλωσαν να γίνεις κάτι τέτοιο, και ο συμπαθέστατος Κουβέλης, ο οποίος πλέον μαζεύει υπό την στέγη του όλα τα δηλωμένα και αδήλωτα  ορφανά του προσφιλούς πλην όμως ψιλοτεθνεώτος Κινήματος μας. Όσον δε το αν ο τέως Πρωθυπουργός δικαιούται άλλη μία ευκαιρία θα απαντούσα .Οχι μια σύντροφοι και δυο και τρεις και όσες γουστάρει γιατί το κατάστημα  ήταν του παππού του και του μπαμπά του. Ως δε  ο ίδιος εδήλωσε πήρε ένα ρολόι από τον παππού του και από τον πατέρα του μόνο το όνομα. Πράγματι σύντροφοι αυτός πήρε το όνομα και εμείς όλη τη χάρη και τη χαρά να εντρυφήσουμε σε κάθε είδος πράσινης ανάπτυξης και βλάστησης. Όσον δε αφορά το δαχτυλίδι είναι από μπρούτζο πιά ,και δεν είναι και τυχερό.Ο τελευταίος  που το πήρε , έβαλε ένα εκ των συγγενών  του να λέει ότι ήταν κάλπικο, ότι ο προηγούμενος δεν τόδωσε με την καρδιά του, ότι τι να το κάνει το δαχτυλίδι , αφού το ακίνητο ήταν στο όνομά του και διάφορα ελαφρώς μίζερα ,που απαντώνται πάντα ως παράπονα των εξ αίματος και αγχιστείας διαδόχων του πολιτικού θρόνου. Αυτά συμβαίνουν όταν οι κοινοί θνητοί δεν αντιλαμβάνονται τη μεγαλοσύνη του θεσμού και ότι η δια του ονόματος  διαδοχή είναι θεσμός εκ θεού και όχι εξ ανθρώπων προερχόμενος. Μια που η εξουσία στα κόμματα , όπου θεσμός είναι η απροσδιόριστη έννοια του λαού, και πίσω από αυτήν το θείο χάρισμα του κληρονομικού ονόματος, δεν αποτελεί θέμα εκλογων αλλά θέμα εκφράσεως της θείας βουλήσεως μέσω του φωτισθέντος ψηφοδοτούντος  λαού. Ως δε γίνεται κατανοητό ενίοτε και οι φωτισμένοι λαοί σφάλλουν. Ουδείς άσφαλτος, ως υπέμνησε σε εμας και η γνωστή λαϊκή αοιδός Άντζελα Δημητρίου.
Τέταρτη πλάκα και τελευταία
Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται στον προθάλαμο των πλεονασμάτων, ότι οι καλές εποχές ξανάρχονται , ότι να άλλη μια θυσία και όλα θα τελειώσουν , βάλτε δηλαδη ένα χέρι ακόμη και όλα θα τελειώσουν ,ότι μπρος στο κάλλος , τι είναι ο πόνος, ότι οι θυσίες του λαού δε θα πάνε χαμένες. Αλλοι διατείνονται σοβαρά  ότι ο Καραμανλής θα εδολοφονείτο από αμερικανούς πράκτορες αλλά το όπλο εκπυρσοκρότησε και η σφαίρα βρήκε το delivery boy  με τις πίτσες που του  πήγαινε, άλλοι  ότι η Ελλαδα στα πλαίσια μίας παγκόσμιας συνωμοσίας καλείται να επιστρέψει τα δάνεια, κάτι που είναι πρωτοφανές για ένα δανειζόμενο. Τελος δε  εξ ίσου πολλοί διατείνονται ότι η Ελλάδα της περήφανης δραχμής με τις είκοσι υποτιμήσεις διαχρονικά είναι το καλύτερο καταφύγιο κάθε πεινώντος, παίζοντας έτσι το παιχνίδι κάθε  εγχωρίου η αλλοδαπού τοκογλύφου. Στην άκρη όλων αυτών είναι ένας λαός φτωχός μέρα με τη μέρα, ανήμπορος να καταλάβει η να αποφασίσει τι είναι εκείνο, που δείχνει φως στο βάθος του ορίζοντα.Ενα κομμάτι του λαού αυτού ψάχνει στα σκουπίδια τροφή η  στα συσσίτια στην καλύτερη περίπτωση. Επιζητεί την αξιοπρέπεια του, καταλαβαίνει ότι η νύχτα είναι μεγάλη σαν του πολικού κύκλου και η μέρα , όταν φανεί θα είναι μικρή στην Αρχή και θα αργήσει να ξαναγίνει καλύτερη. Αυτός λοιπόν ο λαός δεν είναι πεφωτισμένος , δεν γουστάρει τις πλάκες κάθε πολιτευόμενου η επίδοξου κυβερνήτη και περιμένει να ακούσει καθαρά πως θα περπατήσει τη νύχτα και πως θα γλυτώσει το μεγαλύτερο ευτελισμό. Αυτός ακριβώς ο κόσμος απαιτεί αλήθειες , έχει τελειώσει με τις πολιτικές μοναρχίες , με τους εξ απονομής ηγέτες, με τις πλαστές πλειοψηφίες και με τους εμπόρους της αγωνίας του για τα παιδιά του και την επόμενη μέρα. Αυτός ακριβώς ο κόσμος είναι που επιζητεί κατά παράφραση του τραγουδιού να ειπωθεί  από τον όποιο μελλοντικό του ηγέτη,  ότι αφού δεν είχες νέα ευχάριστα να πείς να μας πεις τα δυσάρεστα, να καταλάβεις τον πραγματικό μας πόνο και να χαράξεις μια πορεία επώδυνη αλλά αληθινή, συγκεκριμένη και στο πολύ βάθος ελπιδοφόρα. Όσο δε για τους καθημερινούς πλακατζήδες τους απαντά ότι ξέρει ότι ο μαρμαρωμένος βασιλιάς μας τέλειωσε, ότι χάσαμε τελεσίδικα και την Πόλη και την   Μικρά Ασία , ότι με τις ηλιθιότητες που κάνουμε στο τέλος θα ηττηθούμε ως ανεπαρκείς  σε όλα τα διεθνή μέτωπα, ότι κανείς πιά σοβαρός  δεν πιστεύει ότι εδώ φθάσαμε λόγω συνομωσίας, αλλά λόγω κυρίως ανεπάρκειας, ασχετοσύνης ,τσαπατσουλιάς, ανυπαρξίας ταλέντου  περί το πολιτεύεσθαι και διοικείν.Ξερει πολύ καλά αυτος ο κόσμος  ότι ο Καραμανλής τάκανε μαντάρα, και η αγιοποίηση του θυμίζει, τους ψεύτικους γυρολόγους άγιους του Μεσαίωνα, ότι ο προηγούμενος Πρωθυπουργός είχε μία σειρά από πολύ χρήσιμες αλλά εκτός χρόνου ιδέες, τις οποίες δεν πραγματοποίησε . Αυτά σε μία εποχη που απαιτούσε άμεσες πρωτοβουλίες και δράσεις διακυβέρνησης, και ξερει ο λαός αυτός ότι τον τεως Πρωθυπουργό  δεν τον έριξαν οι τραπεζίτες, και οι διηνεκείς αποστάτες του 1965 (που τους θυμάται ηρωικά η παράταξη όταν από ανεπαρκείς η ατυχείς πολιτικές στριμώχνεται στη γωνία), αλλά η παραγματική ανεπάρκεια εκτέλεσης ρεαλιστικών πολιτικών και η αδυναμία διακυβέρνησης  .Οπως επίσης τον έρριξαν η έλλλειψη λύσεων σε εποχή που μετρούν οι λύσεις και ο περιορισμος της συμφοράς. Αυτα για τώρα και ελπίζω να σταματήσουν οι πλάκες και τα προσωπικά ψυχανεμίσματα και η ελληνική Κεντροαριστερά να μην καταρρεύσει υπό το βάρος καλών προθέσεων ανεπαρκών ανθρώπων, που νομίζουν ότι κάτι τους χρωστάει η ιστορία, μη κατανοώντας ότι τελικά η Ιστορία χρωστά στους τολμώντες .Οπως χρωστά  σε αυτούς που γνωρίζουν ότι σε όλα τα έργα, ο ηθοποιός ανταμείβεται  για την  δουλειά του, αλλά για να ανταμειφθεί πρέπει να καταβάλει το τίμημα ο  μοναδικός του κριτης που είναι ο θεατής. Να γνωρίζουν ότι αν αδειάσει το πολιτικό θέατρο από θεατές θα ηχήσουν ως ερχόμενες οι σάλπιγγες της τυρρανίας, εκείνων που θα εγγυώνται χάριν της απωλειας της ελευθερίας, ένα ξεροκόμματο και μερικούς σύγχρονους μάρτυρες -εξιλαστηρια θύματα- βορρά των λιονταριών που θα πεινούν, και του εξαθλιωμένου πλήθους που θα χαίρεται την ανθρωποσφαγή.








 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ η ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟ?

Γράφει ο Πάνος Αλεξανδρής

Ο ελληνικός κρατικός καπιταλισμός στηρίχθηκε την τελευταία εικοσαετία πάνω σε ένα πολύ σημαντικό ανέβασμα του οικονομικού και κοινωνικού επιπέδου. Η ελληνικής εκδοχής σοσιαλδημοκρατία στηρίχθηκε πάνω σε προφορικά σοσιαλιστικά οράματα αλλά επί της ουσίας σε κρατικές αναδιανεμητικές πολιτικές. Η αύξηση του δημόσιου ελλείμματος απορρόφησε πλήθος φιλεργατικών πολιτικών, εν πολλοίς όμως αποσπασματικών και κλαδικών. Ταυτόχρονα, απορρόφησε τους κραδασμούς μιάς δύουσας εκείνη την εποχή επιχειρηματικότητας, που μεταβίβασε τα χρέη της στον κρατικό τομέα (το γνωστό ζήτημα των προβληματικών). Ταυτόχρονα όμως η ελληνική σοσιαλδημοκρατία εμπέδωσε ένα πολυμορφικό σύστημα νομικό, που στην ουσία θεσμοποιούσε όλα τα μεταδικτατορικά αιτήματα του μεγαλύτερου τμήματος της ελληνικής κοινωνία.Ο εξορθολογισμός εκτός από ελάχιστες χρονικές περιόδους δεν αποτέλεσε ουσιώδες πολιτικό εργαλείο της  σοσιαλδημοκρατικής πρακτικής. Με εξαίρεση την περίοδο πρωθυπουργίας του Κ.Σημίτη , και την περίοδο 1985-1987 του Α. Παπανδρέου, η ελληνική σοσιαλδημοκρατική εφαρμογή απέκλειε στην επίρριψη κατηγοριών περί  φιλελεύθερης ιδεολογίας κάθε μικρό μετασχηματισμό του ελληνικού μοντέλου υπερδανεισμού της χώρας.   Η χώρα παρήγε μικρότερο πλούτο αυτού που κατανάλωνε,δανειζόταν υπέρογκα και εν τέλει θεσμοποίησε σε θετική κατεύθυνση μέσα από επιδοματικές πολιτικές και μέσα από δανειακές επιδοτήσεις έναν πλούτο μεσοαστικού τύπου. Η δημιουργία ελληνικής μεσοαστικής τάξης τόσο στα αστικά κέντρα, όσο και στην επαρχία ήταν απόλυτη μετεξέλιξη του ελληνικού σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου. Οι ισορροπίες στην ελληνική κοινωνία κρατιόνταν από έναν ισχυρό κρατικό τομέα που εξασφάλιζε τους πόρους, από ένα κρατικοδίαιατο συνδικαλιστικό κίνημα που πέραν των σημαντικών κατακτήσεων της περιόδου, θεσμοθετούσε μέσω της κρατικής επιδότησης κάθε επί μέρος κλαδικό αίτημα. Οι δεξιές παρενθέσεις της περιόδου δεν ήταν παρά κακέκτυπες δήθεν φιλελεύθερες εφαρμογές, που ποτέ δεν σκέφθηκαν να σχεδιάσουν στην πράξη μία άλλη πορεία του ελληνικού καπιταλισμού. Αποκορύφωμα ήταν η τελευταία καραμανλική επταετία που με ασυλλόγιστες και επικίνδυνες πολιτικές υπερακόντισε το έλλειμα, διόγκωσε το δημόσιο χρέος, ουδέν εξορθολόγισε και παρέδωσε τη χώρα χρεοκοπημένη στους παλιούς διαχειριστές του ελληνικού σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου. Τι κρίμα όμως , που οι εποχές είχαν τελεσίδικα αλλάξει. Έτσι τα περιθώρια μίας έστω φιλολαικής πολιτικής συντηρητικού χαρακτήρα ήσαν ανύπαρκτα.Αυτό που συνέβη αναπόφευκτα ήταν μία έξοδος από το μοντέλλο εικοσαετίας μέσα σε λίγους μήνες.Η σοσιαλδημοκρατία παρέδωσε το πνεύμα στα χέρια μίας εξωπολιτικής διαχείρισης , όπου πρωτεύουσα ανάγκη ήταν η αποτροπή της δημόσιας ανακοίνωσης πτώχευσης της χώρας.

Η πολιτική όμως αυτής της στρεβλής σοσιαλδημοκρατίας επηρέασε και την σκέψη και πολιτική πρακτική και των συντηρητικών κομμάτων. Τα κόμματα αυτά μετέβαλαν κατά περιόδους ως σημαίνουσα πολιτική τους,  την πολιτική ενός στρεβλού κρατισμού, μιάς λαϊκίστικης συνδικαλιστικής προσαρμογής του συνθήματος νόμος είναι το δίκιο του κρατικοδίαιτου συνδικαλιστή. Αυτό το θαυμάζουμε σε διάφορες περιόδους, όπου η πολιτική ανανεώνει το προσωπικό της μέσω συνδικαλιστών του ευρύτερου δημόσιου τομέα, που μεταλλάσσονται από δεξιοί σε ακρως φιλεργατικούς, όσον αφορά την νομιμοποίηση των κατά καιρούς εκτος ΑΣΕΠ διορισμών.Και πάντα βασικό ,επιχείρημα είναι το τι έκαναν οι προηγούμενοι. Λες και αυτό έχει κάποια σημασία η λες και πρέπει να είμαστε μόνιμα όμηροι παράτυπων πρακτικών. Το δεύτερο δε καταλυτικό επιχείρημα προς όποιον διαφωνούντα είναι το πώς αυτός ενδεχομένως διορίστηκε στο δημόσιο τομέα. Λες και αυτό μπορεί ποτέ πολιτικά να νομιμοποιήσει τωρινές παράτυπες πρακτικές η πρακτικές της αμέσως προηγούμενης περιόδου. Μεγαλύτερη βλάβη στην ιδέα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ από το αλυσσιβερίσσι διαδοχικών κομματικων εξυπηρετήσεων, όπου εμπλέκονται κρατικοδίαιτοι αριστεροί από κοινού με δεξιούς και υπερδεξιούς συνδικαλισταράδες,  ουδέποτε υπήρξε. 
Όμως αυτές οι στρεβλώσεις των κρατικοδίαιατων κομματικών στελεχών ως και των εκπροσώπων του συνδικαλισμού διαχρονικά και διαπαραταξιακά δεν πρέπει να αποτελέσουν άλλοθι για την καταβαράθρωση των προοδευτικών ιδεών και για την μη επαναφύπνιση της σοσιαλδημοκρατικής ιδεολογίας. Οι  σημερινές ενορχηστρωμένες πολιτικές τόσο της σκληρής επι της ουσίας ευρωσκεπτιστικής ηγετικής ομάδας της Ευρωπαικής Ένωσης , όσο και του ΔΝΤ κατασκευάζουν μια κοινωνική μηχανική (social engineering) για την Ελλάδα, με βάση μια γνωστή πολιτικοοικονομική φιλοσοφία, που  απέχει πολύ του κευνσιανού μοντέλου η όποιας αναζητήσιμης προσαρμογης του.

Την εποχή που σχηματίζονταν οι σύγχρονες βιομηχανικές κοινωνίες· δεν υπήρχε τότε θέση για τους πληθυσμούς που γίνονταν εργάτες στην πόλη. Δεν είχαν δικαιώματα, ούτε υπόσταση. Αντιμετωπίζονταν ως «επικίνδυνες τάξεις», με ένα πλέγμα απέχθειας, φόβου, καταστολής και ελεημοσύνης. Η έννοια του «κοινωνικού» αναδύθηκε στον δημόσιο χώρο μέσα από την ανάγκη η κοινωνία και η πολιτική να απορροφήσει  αυτές τις καινούργιες κοινωνικές ομάδες.
Η μεγάλη αλλαγή του 20ού αιώνα σε Ευρώπη και Αμερική ήταν η δημιουργία μίας νέας πολιτείας καπιταλιστικού τύπου που θα ενσωμάτωνε όλες αυτές τις νέες ομάδες εργαζομένωνΤο «κοινωνικό» εντάχθηκε  στον πολιτικό χώρο, απέκτησε τη μορφή της κοινωνικής και κρατικής  πολιτικής που διευθετούσε σχέσεις ανάμεσα στις τάξεις ,οικοδομώντας τα κοινωνικά συμβόλαια καπιταλιστικής συνύπαρξης. Αυτη ήταν η σοσιαλδημοκρατία. . Οι άγριοι ταξικοί αγώνες ανταγωνισμοί, οι εξεγέρσεις και οι απεργίες πολιτικοποιήθηκαν και θεσμοποιήθηκαν. Οι εργασιακές σχέσεις υποβλήθηκαν σε κανονισμούς. Ζητήματα όπως η βρεφική ηλικία, η αρρώστια, τα γηρατειά, έγιναν πρώτη φορά αντικείμενα δημοσίου ενδιαφέροντος . Αυτές άλλωστε οι ενσωματωτικές διαδικασίες δημιούργησαν τις σύγχρονες ευρωπαϊκές κοινωνίες, τον ευρωπαϊκό τύπο πολιτείας. Καρδιά του κοινωνικού συμβολαίου ήταν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Η οικονομική δύναμη αντισταθμιζόταν από τη δύναμη της συλλογικότητας, δηλαδή από την πολιτική δύναμη. Αυτή ήταν η πορεία σε όλο τον πολιτισμένο ευρωπαικό και μη ευρωπαικό χώρο.Αυτό είχε τις σημαντικές του στρεβλώσεις στην Ελάδα αλλά σε κάθε περίπτωση θεσμοθετούσε ένα χώρο κοινωνικης συνάντησης των εταίρων. Η εκμετάλλευση υποχωρούσε μπροστά σε μία  έστω άναρχη και αποσπασματική θεσμοθέτηση δικαιωμάτων.

Τι παρατηρούμε όμως  τώρα, με πρωτοπορία την Ελλάδα,ως αντίληψη έσχατης σωτηρίας της πατρίδας; Την αντίστροφη διαδικασία. Την έξοδο κοινωνικών  ομάδων από την πολιτικά οργανωμένη κοινωνία, την αποθεμελίωση  του «κοινωνικού» ως έννοιας και πολιτικής.. Πρώτα απ΄όλα αυτό φαίνεται στην αδυναμία ενσωμάτωσης των νέων που μπήκαν στην αγορά εργασίας με ανύπαρκτα  ασφαλιστικά δικαιώματα, με όλο και μικρότερους μισθούς, ώστε να αντικατασταθεί η ανεργία από τον οργανωμένο υποσιτισμό των πληθυσμών. Επίσης ΦΑΙΝΕΤΑΙ στις ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΏΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ ΤΟΥ ΕΡΓΑΌΜΕΝΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΎ. Πρώτα αυτών που είναι στην ηλικία των 45-55 και δεν έχει αξία πιά η εργασιακή τους εμπειρία όπως και στην κατηγορία πρωτοεργαζομένων όπου ο εργοδότης θεωρεί ότι λόγω ηλικία προλαβαίνουν μία δεύτερη ευκαιρία.
Συνολικά η αγορά εργασίας  και η κοινωνική της διάσταση καταργείται βίαια ,βγαίνει εκτός  χώρου πολιτειακής συγκρότησης. Τώρα, στην Ελλάδα, σπρώχνεται στον χώρο της χωρίς θεσμούς εργασιακής αγοράς η πλειοψηφία του πληθυσμού. Το δικαίωμα στην εργασία είναι θέμα τύχης, αναγκαιότητας απορρόφησης και κριτηρίων ευκαιρίας, τη στιγμή που ο εργοδότης πνιγμένος στα δάνεια και τα χρέη  ψάχνει διέξοδο στο αδιέξοδό του. Θρυαλλίδα αυτης της φιλοσοφίας ήταν το τραγικό ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια του απελθόντος Πρωθυπουργού.
Αυτά είναι στρατηγικές επιλογές και θεμελιακές αλλαγές συγκρότησης της πολιτείας. Αναδομούν επί της ουσίας την κοινωνική συγκρότηση και δημιουργούν την πολιτεία του μη δικαίου, όπου το ξεροκόμματο η η ελεγχόμενη πείνα η το σύνθημα ευτυχώς εσύ δεν ψάχνεις να φας στα σκουπίδια , αποτελεί την μόνη αποδεκτή κατάκτηση, το μόνο ελάχιστο όριο πριν την πλήρη πείνα.
Η οικονομική κρίση ήλθε και κάποτε θα παρέλθει. Οι αλλαγές αυτές , όμως που γίνονται ευρωπαϊκά πλέον με εξαιρετική βιαιότητα, θα μείνουν γιατί εκφράζουν μια νέα αντίληψη κοινωνικής συμβίωσης. Η καταστροφή θεσμών που χρειάστηκε σχεδόν ενάμισης αιώνας θυσιών και προσπαθειών για να δημιουργηθούν είναι μέγα ζήτημα. Η διαδικασία της απορροής του κοινωνικού από το πολιτικό είναι κεντρικό ζήτημα για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Πρόκειται για την απίσχνανση του πολιτικού και για τη διαρροή του κοινωνικού έξω από τη σφαίρα της πολιτικής διαμεσολάβησης.
Η σοσιαλδημοκρατία που εξέφραζε με όποιες στρεβλώσεις αυτή την κοινωνία των θεσμών καταργείται  από την με επιχειρήματα λογική της μη κατάρρευσης της χώρας. Ο σοσιαλδημοκράτης πλέον δεν έχει σημείο πολιτικής αναφοράς. Η κοινωνία της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας καταρρέει  χάριν της σωτηρίας της χώρας. Εαν η σωτηρία επέλθει τότε θα υπάρχει μία  σκληρή και  ανάλγητη πολιτεία ,με πιο εξορθολογισμένα οικονομικά μεγέθη. Εαν , ο μη γένοιτο, δεν σωθεί η εφαρμογή απολίτικων και αποιδεολογικών μοντέλλων θα επιφέρει μία απίστευτη ουσιώδη κοινωνική σύγκρουση των παλιών κοινωνικών εταίρων. Η πολιτική και πολιτειακή λύση που θα δοθεί είναι άγνωστη και μη προσδιορίσιμη και ενδεχομένως θα γεννήσει πολιτείες τυρρανικές .Ο εύελπις των προσφάτων γεγονότων και ότι πίσω του κρύβει είναι ο προπομπός ερωτημάτων τυρρανικής συγκρότησης της Πολιτείας.
Αποτελεί κατόπιν όλων αυτών αναγκαίο καθήκον η ανασυγκρότηση της σοσισαλδημοκρατικής πολιτικής ιδεολογίας, η δημιουργία νέας στρατηγικής για τη δημιουργία της επόμενης συγκροτημένης πολιτείας στα αποκαΐδια μια λογικής επιχειρημάτων , με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα.
Αυτή είναι η ευθύνη όλων εκείνων αντιλαμβάνονται την πολιτική ως ανάγκη έκφρασης συνάντησης και εν τέλει κοινωνικής συσπείρωσης. Δεν θα καταργήσουμε στη βάση της στρέβλωσης οράματα και κατακτήσεις  εκατονταετίας. Ναι στις μεταρρυθμίσεις όχι στην απολιτικοποίηση του μοντέλου διακυβέρνησης και δημοκρατίας. Η Κεντροαριστερά μετά τον πρόσκαιρο η οριστικό της θάνατο στην τρέχουσα διετία έχει να αποδείξει εάν εκτος των γνωστών θρησκειολογικά νεκραναστάσεων υπάρχει και αυτή ως Τρίτη που νεκραναστηθηκε ίσως όχι την Τρίτη αλλά την χιλιοστή Τρίτη μερα κατά τις γραφές. Στο αιώνιο ερώτημα για την ύπαρξη αυτού που πεθαίνει μετά το θάνατό του ,προστέθηκε η αγαπημένη σε όλους μας Κεντροαριστερά, που όλοι όσοι την αγάπησαν δεν θέλουν να την ξεχάσουν. Ακόμα και ο Χαρούλης  Καστανίδης που μετα την επιτυχία της δημοψηφισματικής σκέψης , σκέφτεται ότι ένας περιούσιος νεκρός είναι καλύτερος από ένα ανύπαρκτο ζωντανό. Ζωη σε εμάς λοιπόν, πολλή σκέψη και περισσότερη δουλειά για καινούργιες ιδέες σε έναν κόσμο που ανατέλλει και αναζητεί τις πρωτόλειες  αρχες του νέου ανθρωπισμού, της μετά ανάσταση  Σοσιαλδημοκρατίας. Αυτό το άρθρο είναι μία πρώτη προσέγγιση απάντησης σε αγωνίες πολλών και σκέψεις περισσοτέρων.