Προβλήματα....πολιτικής

H κυβέρνηση με επικεφαλής τον κ. Παπανδρέου ζούνε στον αστερισμό της συναίνεσης. Τα πάντα αναφέρονται και σχετίζονται με την ανάγκη να κινηθεί η χώρα συναινετικά και σε κλίμα συνεννόησης. Κάτω απο το βάρος των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων που θα πρέπει να έχουν νομοθετηθεί και δρομολογηθεί στο διάστημα των προσεχών τριών μηνών, το ηγετικό απαράτ του Παπανδρεϊκού Πασοκ εγκαταλείπει την πολιτική υπεροψία του, προσπαθεί να αποκρύψει την έμφυτη αλαζονεία του και  θέτει το νέο "εθνικό" καθήκον της υποστήριξης ανυπάρκτων σχεδίων και πρόχειρων πολιτικών επιλογών. Ο φόβος της κοινωνικής έκρηξης ωθεί τους "υποταγμένους χειροκροτητές" σε αναζήτηση συμμάχων πέραν της κοίτης των υποτιθέμενων αξιών που πρεσβεύουν. Η κυβερνητική προσέγγιση πηγάζει απο την επιδίωξη της αποφυγής της προσωπικής αποτυχίας του Αρχηγού και της στενής του ομάδας. Η κοινωνική έκρηξη που μπορεί να δυναμιτίσει τις πιθανότητες και την προοπτική ενός καλύτερου μέλλοντος για τους Έλληνες δεν κερδίζει το ενδιαφέρον και την προσοχή τους.
Για τούτο και η προσπάθεια ενός κομματικού μορατόριουμ παίρνει οργανωτίστικα χαρακτηριστικά με εξορμήσεις των ηγετικών στελεχών ανά την επικράτεια. Απουσιάζει το πολιτικό σχέδιο την ώρα που οι θιασώτες του Παπανδρεϊσμού αντιτάσσονται στην κυβερνητική πολιτική,ενω εξοβελισμένες και εκτός  κάθε συνεργασίας είναι οι δυνάμεις που έχουν τη συνείδηση, την θέληση και την ικανότητα να υλοποιήσουν μια πολιτική εξόδου από την κρίση.

Μορατόριουμ της ένοχης σιωπής.

Τη συγκρότηση Τριμερούς Επιτροπής από εκπροσώπους της κυβέρνησης, του κόμματος και της κοινοβουλευτικής Ομάδας, η οποία σε συνεργασία με τους υπουργούς θα προετοιμάζει τα νομοσχέδια, αποφάσισε το Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, που συνεδρίασε υπό την προεδρία του Γιώργου Παπανδρέου.

Στη διάρκεια της συνεδρίασης μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου ζήτησε να σταματήσει ο αποσυντονισμός της κυβέρνησης, λόγω των δηλώσεων υπουργών, ο δε πρωθυπουργός ζήτησε από τα κομματικά στελέχη να υπάρξει «μορατόριουμ» ενός έτους για να επιτευχθούν οι εθνικοί στόχοι και να πάει μπροστά η χώρα.
Aυτά τα μεγάλα και σπουδαία αποφάσισε το Πολιτικό Συμβούλιο του Πασοκ. Η τριμερής επιτροπή θυμίζει την δεκαετία του ΄80. Ένα ίδιο ακριβώς όργανο είχε συγκροτηθεί και τότε για να επιχειρήσει
τον συντονισμό κυβέρνησης -κόμματος και για να δώσει ρόλο στην παραγκωνισμένη κοινοβουλευτική ομάδα. Το αποτέλεσμα πενιχρό, ανάξιο λόγου. Η δημιουργία μιας ανάλογης επιτροπής-τώρα το 2010- δείχνει την ένδεια πολιτικής σκέψης του Πασοκ η αν προτιμάτε την συμπάθεια του κ. Καρχιμάκη σε ότι σχετίζεται με το Πασοκ ΄80. Το Πασοκ πορεύεται με βήμα γοργό στο παρελθόν. Τι κρίμα!
Το εντυπωσιακό όμως είναι η έκκληση του κ. Παπανδρέου προς τα στελέχη του Πασοκ για "μορατόριουμ" ενός χρόνου. Τι ακριβώς εννοεί ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς? Μορατόριουμ με ποιούς και γιατί? Τι φοβίζει τον ατρόμητο αρχηγό της Ιπποκράτους? Φοβάται τον Παναγιωτακόπουλο και τους συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ? Αναζητά στήριξη από όσους με αλαζονεία , έπαρση και ηγεμονισμό απέκλεισε μετά το 2007? Δεν του φτάνουν οι υποταγμένοι χειροκροτητές τύπου Σκανδαλίδη, Χρυσοχοϊδη, Ρέππα, Διαμαντοπούλου? Αναζητά υποταγή?Δεν του αρκεί ο Τζουμάκας? Επιθυμεί ιδιοτελείς εσωκομματικές συμμαχίες? Ας αναζητήσει τον Καστανίδη.
Ο κ. Παπανδρέου και η παιδική χαρά του Μαξίμου όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν.

Η κρίση στον τύπο και τα ΜΜΕ

Την Παρασκευή 26 Νοεμβρίου θα κυκλοφορήσει το τελευταίο ημερήσιο φύλλο της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ. Η σχετική απόφαση αναμένεται να γνωστοποιηθεί στους συντάκτες απόψε το βράδυ. Η οικονομική κρίση έχει το πρώτο θύμα της στον χώρο του τύπου και σύντομα θα επεκταθεί στα ηλεκτρονικά μέσα με τις πληροφορίες να φέρουν ότι το ALTER έχει έντονα προβλήματα βιωσιμότητας.

Έσχατος λαϊκισμός

Στα πλαίσια της εβδομάδας (22-28/11)  ελεύθερης και δωρεάν πρόσβασης σε όλες τις υπηρεσίεςτου ΕΣΥ που έχει κηρύξει η Ομοσπονδία Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος (ΟΕΝΓΕ), το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό καλεί τους ασθενείς να μην πληρώσουν το εισιτήριο των 3 ευρώ, αλλά ούτε και τις εξετάσεις στις οποίες θα υποβληθούν. Όλα τούτα με πρόσχημα την οικονομική κρίση και την ανάγκη διατήρησης ενός δωρεάν δημοσίου συστήματος. Οποία ευαισθησία και αγωνία υπεράσπισης των λαϊκων δικαιωμάτων και του κώδικα ιατρικής ηθικής και δεοντολογίας διακρίνει τους συνδικαλιστές-γιατρούς. Έσχατος λαϊκισμός και όψιμος κοινωνισμός διακρίνει την συνδικαλιστική ηγεσία των νοσοκομειακών γιατρών. Προτάσεις για το "φακελλάκι" δεν έχουν, επίορκους γιατρούς δεν γνωρίζουν, υπερσυνταγογράφους δεν έχουν συναντήσει,για την σπατάλη και τις αλόγιστες προμήθειες των νοσοκομείων ιδέα δεν έχουν, για σκαιές και εξουσιαστικές συμπεριφορές γιατρών στους ασθενείς χαμπάρι δεν πήραν.Για όλα τούτα ούτε μιά φωνή, ούτε μια διαμαρτυρία. Η αποθέωση του κυνικού λαϊκισμού στο έπακρον.

Η ομιλία του Αλέκου Παπαδόπουλου

Οι περιστάσεις απαιτούν έναν άλλο τύπο και κυρίως ένα άλλο πνεύμα διακυβέρνησης. Κατά καιρούς έχει γίνει συζήτηση για οικουμενικά σχήματα και κυβερνήσεις τεχνοκρατών. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν τέτοιες λύσεις εντός των σημερινών τειχών. Το πολιτικό σύστημα χρειάζεται το ίδιο έναν ισχυρό κλονισμό πριν επιχειρήσει αξιόπιστα να καθοδηγήσει τη χώρα στην έξοδο από την κρίση.

Προτείνω μέσα στο 2011 η Βουλή να εγκρίνει τη συγκρότηση μιας ανεξάρτητης επιτροπής κύρους, η οποία θα συντάξει ένα θαρραλέο και ριζοσπαστικό “πενταετές πρόγραμμα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης”, στην ουσία δηλ. ένα σχέδιο αναγέννησης, που θα οδηγήσει τη χώρα συντεταγμένα, πειθαρχημένα και χρονοστοχευμένα στην έξοδο από την κρίση. Το σχέδιο αυτό θα πρέπει να κριθεί από το λαό με εκλογές – το ξαναλέω με ΕΚΛΟΓΕΣ - . Τις εκλογές αυτές βέβαια δεν τις εννοώ και δεν τις προτείνω σε καμιά περίπτωση ως ένα από τα συνήθη πολιτικά παίγνια και καμώματα του συστήματος αλλά εκλογές με “ανοικτά τα βιβλία”, για να επιτευχθεί εθνική συμφωνία με βάση αυτό το πενταετές πρόγραμμα, που υπερβαίνει κόμματα και εκλογικές περιόδους. Θα ενσωματώνει τα μέτρα του μνημονίου και θα κινείται πέραν αυτού. Για ν’ αναλάβουν όλοι την ευθύνη τους για το μέλλον της χώρας, και πολύ περισσότερο ο λαός.
http://www.insideinfo.gr/article/3089/al-papadopoulos-proteinei-epitrope-sophon-kai-ekloges-ten-anoixe

Ο Αλέκος επιστρέφει...

Η αποψινή ομιλία του κ. Αλέκου Παπαδόπουλου και μετα τα όσα σχετικά έχουν διαρρεύσει σε πολιτικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους, έχουν προκαλέσει το έντονο ενδιαφέρον αλλά και την ανησυχία της Ιπποκράτους και του μεγάρου Μαξίμου.Οι πλέον καχύποπτοι του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος συσχετίζουν την σημερινή δημόσια παρέμβαση του τέως υπουργού  με το άρθρο στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία των βουλευτών του Πασοκ, Αλευρά, Καρτάλη, Φλωρίδη.
Πέραν της βολικής ευκολίας με την οποία το περιβάλλον του κ. Παπανδρέου ανακαλύπτει σε κάθε κριτική και διαφορετική φωνή, υπονομευτές και συνομωσίες, η αλήθεια είναι οτι οι κυβερνητικές αδυναμίες, λάθη, ολιγωρίες και συνεχείς επικοινωνιακοί "αριστεροί" λαϊκισμοί, συμβάλλουν στην ένταση των προβληματισμών και στη δημόσια έκφραση πολιτικών προτάσεων και ιδεών για την διαμόρφωση ενός αποτελεσματικού σχεδίου αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης.

Η μαγιά της Κεντροαριστεράς

Από τον Νίκο Μπίστη, Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ .

Οσοι στο ΠΑΣΟΚ από το 2006 φωνάζαμε -χωρίς τότε να εισακουσθούμε- υπέρ της υποψηφιότητας Μπουτάρη και από την πρώτη στιγμή αντιληφθήκαμε ότι η περίπτωση Καμίνη συνιστά πολιτιστική επανάσταση, έχουμε έναν λόγο παραπάνω να είμαστε ικανοποιημένοι. Το αποτέλεσμα είναι πολυσήμαντο. Δεν απέτυχε μόνο η «αντιμνημονιακή» έφοδος του κ. Σαμαρά και οι πασοκογενείς δούρειοι ίπποι (Δημαράς, Μητρόπουλος). Η κυβέρνηση προειδοποιήθηκε, αλλά δεν αποσταθεροποιήθηκε. Ο κόσμος που πήγε στην κάλπη κατανόησε ότι εναλλακτική «λύση» είναι η χρεοκοπία της χώρας. Πήραμε μια ανάσα. Στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ αποδοκιμάστηκε το φθαρμένο πολιτικό προσωπικό και λύσεις πολυφορεμένες και κομματικές με την πολύ στενή έννοια του όρου. Το μήνυμα προφανώς δεν είναι μονής κατεύθυνσης. Στον αντίποδα είναι η μεγάλη αποχή και η «Χρυσή Αυγή» στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων. Για το αρνητικό και αυξανόμενο φαινόμενο της αποχής (όμως ο απών δεν έχει ποτέ δίκιο) γράφτηκαν πολλές υπερβολές και αρκετές ανοησίες. Για πολλοστή φορά ανακοινώθηκε το επικείμενο τέλος του κομματικού συστήματος ή έστω του δικομματισμού. Την παρουσία της ακραίας ακροδεξιάς δεν πρέπει να την υποτιμήσουμε, ούτε να προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τους αγανακτισμένους ψηφοφόρους, οι οποίοι δεν έχουν πρόβλημα να ψηφίσουν ζηλωτές του φίρερ. Για όλα υπάρχει ένα σύνορο, ακόμα και για τη δημοτική ψήφο.
Το πιο σημαντικό, όμως, για όσους επίμονα και συστηματικά, μέσα και έξω από το ΠΑΣΟΚ, αγωνίζονται για τη δημιουργία μιας σύγχρονης Κεντροαριστεράς, είναι ότι στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη τους τελευταίους μήνες συγκεντρώθηκε αξιόλογη μαγιά για την υπόθεση αυτή. Δεν έγινε με σχέδιο, προέκυψε εξ ανάγκης (ο Καμίνης τελευταία στιγμή, ο Μπουτάρης ελλείψει άλλου υποψηφίου), αλλά πάντως προέκυψε. Και όλοι ξαφνικά ανακάλυψαν ότι η δυσκολοθώρητη κοινωνία των πολιτών υπάρχει και ενεργοποιείται, όταν πολιτικές δυνάμεις της Κεντροαριστεράς ανακαλύπτουν τον δρόμο της συνεργασίας και πρωτοστατούν σε ευρύτατες συσπειρώσεις γύρω από άφθαρτα πρόσωπα με κοινωνική καταξίωση. Το ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική Αριστερά, οι Οικολόγοι Πράσινοι, η Δράση, ακόμα και αν δεν ήταν στις αρχικές τους προθέσεις, οφείλουν να αξιολογήσουν το φαινόμενο. Το ΠΑΣΟΚ να κατανοήσει ποια γραμμή κέρδισε και ποια αποδοκιμάστηκε από τους ψηφοφόρους του και να μη γυρίσει στην κομματική πεπατημένη. Η Δημοκρατική Αριστερά να μην αναλωθεί σε ενδοσυνασπισμικό εμφύλιο ούτε να περιορίσει τις φιλοδοξίες της στην κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση. Ο ρόλος της στη συγκρότηση μιας πολύχρωμης Κεντροαριστεράς μπορεί να αποδειχθεί πολλαπλάσιος του σημερινού της μεγέθους. Οι Οικολόγοι Πράσινοι να επιμείνουν στη γραμμή των συνεργασιών. Ακόμα και η φιλελεύθερη Δράση μπορεί να έχει ρόλο στα δεξιά της Κεντροαριστεράς. Προγραμματικά, αυτές οι δυνάμεις μπορούν να συγκλίνουν και να δώσουν ελπίδα στους πολίτες τα δύσκολα χρόνια που έρχονται.
Η ευθύνη της ισχυρότερης δύναμης πάντα είναι μεγαλύτερη. Στο ΠΑΣΟΚ εναπόκειται να αποδείξει ότι όλη αυτή η ιστορία δεν ήταν ένα κόλπο για να βγει από τα δύσκολα των ενδιάμεσων εκλογών, αλλά μπορεί να εξελιχθεί σε μια στρατηγική σύλληψη για τη συγκρότηση της ευρύτερης Κεντροαριστεράς. Εξάλλου επειδή τα πραγματικά δύσκολα -για τη χώρα και την κυβέρνηση- τώρα αρχίζουν, η συγκρότηση μιας ευρύτατης συμπαράταξης είναι όρος για την έξοδο από την κρίση.
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11374&subid=2&pubid=42542952

Η Κρίση Μητέρα της Αλλαγής: Για μια Διαφορετική Ελλάδα

Εκδήλωση με θέμα "Η Κρίση Μητέρα της Αλλαγής: Για μια Διαφορετική Ελλάδα", αύριο, Τρίτη 23 Νοεμβρίου στις 19.00 στο Αμφιθέατρο του Μεγάρου “Θεόδωρου Β. Καρατζά”, Εθνική Τράπεζα, Αιόλου 82-84


Η πορεία που χαράσσει η Ελλάδα από τις αρχές Μαΐου είναι δύσκολη και σίγουρα διαφορετική σε σχέση με το παρελθόν. Με το βλέμμα προς το μέλλον πλέον, το μείζον θέμα είναι αν η χώρα θα καταφέρει μεσοπρόθεσμα να επωφεληθεί από την κρίση, υλοποιώντας τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, αυξάνοντας την παραγωγικότητά της και εκσυγχρονίζοντας τις δομές του κράτους και της κοινωνίας.
Λαμβάνοντας μέρος στο διάλογο για την "επόμενη μέρα" στην Ελλάδα, το Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) προσκαλεί το κοινό σε δημόσια συζήτηση με θέμα:"Η Κρίση Μητέρα της Αλλαγής: Για μια Διαφορετική Ελλάδα"
Οι κκ. Πέτρος Μάρκαρης, Συγγραφέας, Αλέκος Παπαδόπουλος, πρώην Υπουργός, Λουκάς Τσούκαλης, Πρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ και Κωστής Χατζηδάκης, Βουλευτής και πρώην Υπουργός, θα είναι οι κύριοι ομιλητές, ενώ ο κ. Ηλίας Κανέλλης, Δημοσιογράφος, θα συντονίσει την συζήτηση.

Ενα μέτωπο ευθύνης με συναίνεση

ΑΡΘΡΟ - ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΝΑΣΟΥ ΑΛΕΥΡΑ, ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΤΑΛΗ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟΥ ΦΛΩΡΙΔΗ


Το 2011 ενδεχομένως να αποδειχθεί ο δυσκολότερος χρόνος της μεγαλύτερης δημοσιονομικής, οικονομικής και παραγωγικής αναδιάρθρωσης που συντελείται μεταπολεμικά στη χώρα. Την ίδια στιγμή, όπως καταγράφηκε και εκλογικά, το πολιτικό μας σύστημα παρουσιάζει αυξανόμενη φθορά και σημαδεύεται από έντονα στοιχεία κρίσης αντιπροσώπευσης.
Το πολιτικό και οικονομικό έλλειμμα καθιστά επιτακτική την ανάγκη για ένταση της προσπάθειας για τη διάσωση της χώρας. Το εγχείρημα δεν είναι απλά πολιτικό και κομματικό, αλλά εθνικό και κοινωνικό. Είμαστε υποχρεωμένοι να το οδηγήσουμε σε αίσιο τέλος, μέσα από τη συνολική προσπάθεια και συμμετοχή.
Η πολιτική οφείλει να στρατευτεί στην εθνική ανάγκη αλλά και στην κοινωνική απαίτηση. Να μετασχηματίσει ριζικά τον εαυτό της και τη συνολική εικόνα της. Ο οδικός χάρτης είναι αυτοκριτική, ειλικρίνεια, θαρραλέες αποφάσεις, που δεν επηρεάζονται από τον εκλογικό κύκλο, και αποτελεσματικές πράξεις.
Το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας πρόσφατα, παρά τις αντιρρήσεις και ενστάσεις, δήλωσε αλληλέγγυο στην πολιτική σταθερότητα και στην πολιτική συνέχεια του προγράμματος διάσωσης και ανόρθωσης της χώρας. Εχουμε την πεποίθηση ότι μια ευρύτερη πλειοψηφία, πέραν των κομματικών συσχετισμών, θέλει τις μεγάλες αλλαγές μετάβασης από τον παρασιτισμό και την κλεπτοκρατία στη δημιουργική Ελλάδα. Από τη χρεοκοπία των δανεικών και του υπερκαταναλωτισμού σε μια νέα παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, που επιλέγει να ζήσει στο πλαίσιο των δυνατοτήτων της.
Είναι απολύτως φυσικό όλοι οι Ελληνες να μη θέλουμε την επιτήρηση και τον εξωτερικό έλεγχο, όμως όλοι γνωρίζουμε τις δικές μας σοβαρές, αν και διαφοροποιημένες στις επιμέρους κυβερνητικές περιόδους ευθύνες, άρα και την αναγκαιότητα των συμβιβασμών για να σταθεί η χώρα στα πόδια της. Το μνημόνιο δεν είναι η βασική αιτία των δεινών μας, αλλά το δραματικό αποτέλεσμα των λαθών μας. Δεν μπορούμε να το παρακάμψουμε, αλλά μόνο να το υπερβούμε, κάνοντας τη δουλειά μας, θεραπεύοντας τις κακοδαιμονίες μας και ξεπληρώνοντας τα χρέη μας. Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να πείσουμε τους πολίτες ότι το πολιτικό μας πρόγραμμα είναι ευρύτερο του μνημονίου.
Παράλληλα με την υποστήριξη, η κοινωνία επιζητεί διορθώσεις σε σημαντικές πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτές σχετίζονται και με την προστασία των δημόσιων αγαθών αλλά και, κυρίως, με την ανακούφιση των ιδιαίτερα πιεσμένων συμπολιτών μας.
Αυτό σημαίνει ότι επιβάλλονται ταχύτεροι ρυθμοί, καλύτερα αποτελέσματα, περισσότερη δικαιοσύνη στην κατανομή των βαρών, καθαρότερη προοπτική. Στον τρόπο δουλειάς μας, πρέπει να αυξήσουμε την εμπιστοσύνη στα θεσμικά όργανα, τον συντονισμό, τη σύνθεση και να μειώσουμε τις ασύνδετες εξατομικευμένες πρακτικές. Αμφιταλαντεύσεις, ολιγωρίες, φλυαρίες και υπεκφυγές προκαλούν σύγχυση στην κοινωνία, ενώ η κρισιμότητα της κατάστασης καθιστά περισσότερο από αυτονόητη την απόδοση ευθυνών σε όλους όσοι δεν ανταποκρίνονται στον τομέα ευθύνης τους.
Η αξιωματική αντιπολίτευση οφείλει να επανεξετάσει τη στάση της: Η αντιμνημονιακή πολιτική φθοράς απέναντι στην κυβέρνηση, χωρίς ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση, αναπαράγει σταθερά το δημαγωγικό πρότυπο αντιπολίτευσης. Επιτείνει την κρίση χωρίς πολιτικό προσανατολισμό και διέξοδο.
Η παραδοσιακή αριστερά, εμμένοντας σε μια καταγγελτική στάση χωρίς ευθύνη και διάθεση συμμετοχής, αναπαράγει σταθερά το λαϊκιστικό πρότυπο της συντεχνιακής και άγονης αντιπολίτευσης.
Τέλος, η κοινωνία απαιτεί τη διαρκή διατύπωση της αλήθειας για τα δημόσια οικονομικά και την αποφυγή της επανάληψης μιας ρητορικής που ωραιοποιεί την πραγματικότητα και δημιουργεί λάθος εντυπώσεις και απατηλές προσδοκίες.
Πιστεύουμε λοιπόν, ότι οι υψηλές απαιτήσεις του εθνικού εγχειρήματος αλλά και οι αυξανόμενες αδυναμίες του πολιτικού συστήματος κάνουν επιτακτική όχι απλά τη διατήρηση του μετώπου ευθύνης και αλλαγών, αλλά την άμεση βελτίωση και διεύρυνσή του σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Ο αντίπαλος αυτού του μετώπου είναι οι αντιλήψεις και πρακτικές του παλαιοκομματικού ανταγωνισμού, της δημαγωγίας και του λαϊκισμού.
Η κυβέρνηση υφίσταται κριτική για το γεγονός ότι προεκλογικά δεν προετοίμασε τους πολίτες για το μέγεθος της οικονομικής διόρθωσης και προσπάθειας που απαιτείται.
Ομως αυτό δεν μπορεί να γίνει το άλλοθι της αδράνειας και της άρνησης της συμμετοχής σε μια προσπάθεια με εθνικά χαρακτηριστικά.
Η διεύρυνση του μετώπου ευθύνης και αλλαγών απαιτεί τη συναίνεση ή έστω την ελάχιστη συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων. Η ανάδειξη και επικράτηση της συναινετικής τάσης δεν καταργεί την πολιτική αυτονομία και την αντιπαράθεση ιδεών, αλλά στηρίζεται στη συνειδητοποίηση της κρίσιμης συγκυρίας.
Πρέπει, δε, να εκφραστεί στο πολιτικό κλίμα, στο ήθος, στη συμπεριφορά και στις σχέσεις των κομμάτων, αλλά και στο περιεχόμενο των πολιτικών, που σημαίνει κριτική με λύσεις και κριτική με ευθύνες. Αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με μια απλή πολιτική ή κυβερνητική συνεργασία κομμάτων. Μπορεί να την περιλαμβάνει, μπορεί και όχι.
Σημαίνει κατάκτηση πολιτικής κουλτούρας ευθύνης και συνεννόησης, ώστε αυτή ν' αποτελέσει το πολιτικό συγκριτικό πλεονέκτημα στη μακρά και δύσκολη πορεία της ανόρθωσης.
Οσοι στον χώρο της πολιτικής, της διανόησης, της παραγωγής και βεβαίως της κοινωνίας συνειδητοποιούν αυτές τις αξίες, πρέπει να τις υπερασπιστούν εμπράκτως, ανεξάρτητα από ιδεολογικές και πολιτικές προσεγγίσεις.
Το ελλειμματικό πολιτικό μας σύστημα έχει ίσως την τελευταία του ευκαιρία να ανταποκριθεί στην ανάγκη ευθύνης και συνεννόησης που θέτει η κοινωνία.

Τρείς Βουλευτές του Πασοκ γράφουν....

Η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία φιλοξενεί άρθρο-παρέμβαση των βουλευτών του Πασοκ Αλευρά,Καρτάλη καί Φλωρίδη.Οι τρείς βουλευτές με την δημόσια παρέμβαση τους επισημαίνουν την ανάγκη διαμόρφωση μετώπου ευθύνης που θα μιλήσει με ειλικρίνεια στους Έλληνες για την πραγματική κατάσταση της χώρας και επισημαίνουν την αναποτελεσματικότητα της κυβερνητικής πολιτικής στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.
Το άρθρο των τριών δυναμικών βουλευτών, πέραν της ουσίας του περιεχομένου του,συνιστά πολιτική παρέμβαση που ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατα της πολιτικής ζωής και αποτελεί εναρκτήριο λάκτισμα εξελίξεων που θα επηρεάσουν την κυβερνητική πολιτική και την εσωκομματική ζωή του Πασοκ.

Ο Αρθούρος, η Τίνα, ο Νίκος και τα συμφέροντα πίσω από τις αυξήσεις στη ΔΕΗ

Μάριος Ευγενικός

Στις μέρες της Καραμανλικής διακυβέρνησης η διοίκηση Αθανασόπουλου στην ΔΕΗ επικαλούμενη τις υψηλές διεθνείς τιμές του πετρελαίου , που είχαν φθάσει τα 150 δολ.το βαρέλι, επέβαλε ρήτρα καυσίμων στα τιμολόγια του ηλεκτρικού ρεύματος και τα αύξησε κατά 32%. Εκτοτε κύλησε αρκετός χρόνος και οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου έπεσαν στα 70 δολ. το βαρέλι.

Η νέα κυβέρνηση Παπανδρέου και η διοίκηση Αρθούρου Ζερβού- της ''πράσινης'' Τίνας και του Νικολάκη Παπανδρέου άνθρωπος ο κ. καθηγητής - προκειμένου να αποφύγει τη μείωση των τιμολογίων όπως η ρήτρα καυσίμων επέβαλε, την κατήργησε. Και το εξοργιστικότερο τώρα είναι ότι επικαλούμενη την απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικού ρεύματος και τη ζητούμενη από την τρόικα και το ΔΝΤ αναδιάρθρωση των τιμολογίων, διεκδικεί νέες αυξήσεις της τάξης του 30% για την τριετία που ακολουθεί.Οι ανθρωποι προφανώς είναι στημένοι.
Η ΔΕΗ το 2009 είχε κέρδη 1 δισ. ευρώ και το 2010 πιθανώς να ξεπεράσει το 1,5 δισ,ευρώ. Τίποτε δεν δικαιολογεί τις αυξήσεις των τιμολογίων ειδικά σε τούτες τις τόσο δύσκολες οικονομικές συνθήκες. Ετσι και επιβληθούν θα δοκιμάσουν την οικονομία και τα νοικοκυριά. Η ζητούμενη από το ΔΝΤ αναδιάρθρωση μπορεί να εξασφαλισθεί τόσο με αυξήσεις των τιμολογίων όσο και με μειώσεις. Μόνοι οφελημένοι από μια αύξηση τιμολογίων θα είναι οι ιδιώτες παραγωγοί, οι οποίοι δεν μπορούν να ανταγωνισθούν την ΔΕΗ.
Γι αυτό επιδιώκουν την αύξηση της οριακής τιμής του ρέύματος για τη δημόσια επιχείρηση. Ολη η πιάτσα βοά ότι πίσω από τον Αρθούρο και την Τίνα βρίσκεται ο Νικος Παπανδρέου και πίσω από αυτόν πολυποίκιλα συμφέροντα. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, αν όντως η ΔΕΗ οδηγείται σε υπεραυξήσεις τιμολογίων μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν οι φίλοι του Νίκου, τότε τα πράγματα σοβαρεύουν επικίνδυνα και η οικογένεια Παπανδρέου κινδυνεύει να περιπέσει σε χορό σκανδάλων.
Ο πρωθυπουργός έχει πικρή εμπειρία από τέτοιες εμπλοκές και βεβαίως θυμάται όσα ακολούθησαν της πρωτοβουλίας του πατέρα του και του ιδίου για την ανάδειξη νέων τζακιών και νέων επιχειρηματιών. Ας μαζέψει λοιπόν τον αδελφό του και την προστατευομένη του την κυρία Τίνα πριν είναι αργά.
Πηγή: http://www.insideinfo.gr/blog/751/o-arthouros-e-tina-o-nikos-kai-ta-sumpheroda-piso-apo-tis-auxeseis-ste-dee

Η Κατσέλη παρασύρει Παπακωνσταντίνου.

 O κ. Παπανδρέου θα προχωρήσει σε κυβερνητικό ανασχηματισμό μετά τη ψήφιση του προϋπολογισμού, την ανακοίνωση του ενιαίου μισθολογίου στο Δημόσιο, τις διαρθρωτικές και μισθολογικές αλλαγές στις ΔΕΚΟ. Ορισμένοι των συμβούλων του, προτείνουν την άμεση εκδίωξη της κ. Κατσέλη απο την κυβέρνηση, επικαλούμενοι την άτυπη ανάδειξη της σε αρχηγό των "αντιμνημονιακών" υπουργών του Πασοκ. Η πρόσφατη άρνηση της να αποδεχθεί την εφαρμογή των ρητών κυβερνητικών δεσμεύσεων για τις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας έχει δημιουργήσει έντονα αρνητικό κλίμα εις βάρος της υπουργού Εργασίας. Ο πρωθυπουργός, χωρίς να δεσμευθεί για οτιδήποτε, σκοπεύει να ασχοληθεί με την "Πασιονάρια" μετά το πέρας των άμεσων διεθνών υποχρεώσεων του. Ο κ. Παπανδρέου θα αντιμετωπίσει με την επάνοδο του στην Ελλάδα και τη δυσαρέσκεια του "αχαμνού" κ.Παπακωνσταντίνου, σχετικά με την εντεινόμενη παρουσία και προβολή του κ. Παπαδήμου.Ο υπουργός Οικονομικών στην προσπάθεια του να αποσείσει κάθε ευθύνη του για τις αποτυχίες της οικονομικής πολιτικής ,διαβλέπει προσωπικό κίνδυνο με την εμπλοκή του κ. Παπαδήμου στον στενό πυρήνα των συμβούλων με τους οποίους ο κ. Παπανδρέου συζητά τις οικονομικές εξελίξεις και τα αναγκαία μέτρα που οφείλει να λάβει η κυβέρνηση. Το πρόβλημα όμως του πρωθυπουργού είναι διαφορετικό. Πληθαίνουν εκείνοι που ισχυρίζονται οτι με αυτό το οικονομικό επιτελείο είναι σχεδόν αδύνατον να αντιμετωπισθεί με επάρκεια και αποτελεσματικότητα το εξαιρετικά απαιτητικό 2011. Οψόμεθα εις Φιλίππους

Τι υπογράψατε λεβέντες ?

Γράφει ο revival.

Από το κείμενο του επικαιροποιημένου μνημονίου (συμφωνήθηκε με την τρόικα το καλοκαίρι) :
«Η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Ουσιαστικές νομοθετικές αλλαγές εισήχθησαν τον Ιούλιο και οι οποίες αλλάζουν τη νομοθεσία προστασίας της απασχόλησης και το καθεστώς που διέπει τις απολύσεις, οδηγούν στην αλλαγή του πλαισίου εφαρμογής των κατώτατων μισθών, τη μείωση της αποζημίωσης των υπερωριών και επιτρέπουν στις συμφωνίες σε επίπεδο επιχειρήσεων να υπερέχουν των άλλων επιπέδων».
Αυτά αναγράφονται στο μνημόνιο ρητά και κατηγορηματικά. Σε αυτά έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση με την υπογραφή της.
Τώρα η κ. Κατσέλη «μάχεται» για να αλλάξει τη συμφωνία, ενώ η τρόικα επιμένει, ορθώς από την πλευρά της, στην πιστή τήρηση των συμφωνηθέντων.
Για όσους δεν κατάλαβαν, η ρύθμιση αυτή επιτρέπει στις επιχειρήσεις να ανατρέπουν, προς το χειρότερο, τα συμφωνηθέντα στην εθνική γενική συλλογική σύμβαση εργασίες και τις κλαδικές συμβάσεις. Να τις υποκαθιστούν δηλαδή με συμφωνίες μέσα στην επιχείρηση, όπου οι εργαζόμενοι δεν έχουν τη δύναμη να διαπραγματευθούν.
Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση δεν έκανε την παραμικρή διαπραγμάτευση όταν υπέγραψε το μνημόνιο. Είπε ναι σε όλα.
Οι κραυγές «εθνικής ανεξαρτησίας» είναι εκ των υστέρων, εκ του ασφαλούς και άρα εκ του πονηρού.
Γιατί ο πρωθυπουργός, λαλίστατος κατά τα άλλα στα διεθνή media και πρόθυμος να ανοίγει μέτωπα στην ΕΕ, δεν κατέθεσε το διεθνές κύρος και τις διασυνδέσεις του για να αποτρέψει τέτοιες ρυθμίσεις?

Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα!

Αντί αφιερώματος  για την επέτειο των 37 χρόνων απο την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Αυτός είναι ο πανηγυρικός της 28ης Οκτωβρίου του 2010 του θεολόγου του Γυμνασίου Σαγέϊκων Αχαϊας.


Αναγνώσθηκε από τον άμβωνα στην εκκλησία και έμειναν όλοι άφωνοι.

«Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα!»


Του Γιώργου Μάλφα, θεολόγου
Εβδομήντα χρόνια μετά.

Γιορτάζεις την Εθνική Αντίσταση του Λαού μας, τραγουδάς «γυναίκες Ηπειρώτισσες», υψώνεις αμήχανα σημαίες, χορεύεις από κεκτημένη συνήθεια στις πλατείες. Φέτος όμως, δυσκολεύεσαι να πεις το «ΟΧΙ». Δεν είσαι σίγουρος, αμφιβάλλεις. Φοβάσαι τους συνειρμούς, τις πιθανές παρεξηγήσεις. Τρέμεις τις συνέπειες.
Χρόνια τώρα, επαναλάμβανες τελετουργικά μονότονα το «ΟΧΙ» του παππού σου. Καμάρωνες τη θυσία του, θριαμβολογούσες αδαπάνητα για τα κατορθώματα και τους ηρωισμούς της γενιάς του. Στις δεκαετίες όμως που ακολούθησαν κατασπατάλησες νωχελικά την ελευθερία που σου χάρισε! Έφτιαξες τη ζωή σου. Το δικό σου, επιτέλους, σπίτι, και το δικό σου εξοχικό. Έκανες ταξίδια μακρινά και πολυδάπανα, σε προορισμούς εξωτικούς. Αγόρασες πρώτο και μετά δεύτερο αυτοκίνητο. Χρεώθηκες ασυλλόγιστα δάνεια, δόσεις και κάρτες που αφειδώς σου πρόσφεραν οι τράπεζες. Μπούχτισες τα παιδιά σου φροντιστήρια και ιδιαίτερα, να σπουδάσουν προσοδοφόρα επαγγέλματα, να γίνουν υψηλόβαθμα «στελέχη διοίκησης επιχειρήσεων». Εκμεταλλεύτηκες, με όλους τους δυνατούς τρόπους, τους μετανάστες που είχαν την ανάγκη σου, για να μαζέψουν τις ελιές σου, να χτίσουν και να καθαρίσουν το σπίτι σου, να. φυλάξουν τα παιδιά σου. Έπαιξες στο Χρηματιστήριο το κληρονομημένο βιός των γονιών σου και αγόρασες «αέρα» που σου πούλησαν οι αετονύχηδες της ελεύθερης αγοράς. Συναλλάχθηκες μ' αυτό το άθλιο κράτος κάτω απ' το τραπέζι κάμποσες φορές, δεν θυμάσαι και συ πόσες. για τη στρατιωτική θητεία του γιου σου, το διακανονισμό της εφορίας, το αυθαίρετο δίπλα στη θάλασσα, το διορισμό στην επίζηλη δημοσιο-υπαλληλία, τη λίστα αναμονής σε κάποιο νοσοκομείο. Διασκέδασες την πλήξη σου βόσκοντας αμέριμνα στα λιβάδια της τηλεόρασης, κάνοντας φωτοσύνθεση με την προπαγάνδα και το γούστο των αχρείων της κάθε εξουσίας. Ατίμασες την ψήφο σου ξανά και ξανά για μια «εξυπηρέτηση», εκδούλευση των φαύλων της κομματοκρατίας, των επαγγελματιών και των κληρονόμων της πολιτικής.
Φέτος όμως, τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Η γιορτή δεν είναι πια γιορτή. Μεγάλα λόγια δεν βγαίνουν απ' το στόμα. Φειδωλή και ντροπαλή η εθνική σου αξιοπρέπεια προσποιείται, καμώνεται πως γιορτάζει κάτω απ' το αυστηρό βλέμμα της επιτήρησης. Στενάχωρα όλα. Μέσα μας, γύρω μας, παντού. «Το αδιέξοδο της χώρας στις ψυχές των κατοίκων της». Πατρίδα υποτελής και υπόχρεη. Πατρίδα «πεδίο βολής φθηνό». Πατρίδα έρμαιο της απληστίας των τοκογλύφων, των ισχυρών του χρήματος, των δανειστών που γυρεύουν πίσω τα λεφτά τους. Σε υποτιμούν σήμερα άμοιρη πατρίδα μου για να σε αγοράσουν τζάμπα αύριο.
Πεθαίνω σαν χώρα! Ακούς την κραυγή; Βλέπεις και συ το κακό που μας βρήκε; «Όποιος δεν έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν σφυροκοπημένοι από αόρατο χέρι στους δρόμους, δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει και τι είναι ο θάνατος μιας χώρας.».
Πατρίδα, κατοχή και αντίσταση: κι αν οι λέξεις άδειασαν με τα χρόνια, δεν φταίνε οι λέξεις, οι ζωές μας άδειασαν! Πριν λιποψυχήσουν οι λέξεις, λιποψυχεί το φρόνημα των ανθρώπων, η θέληση των λαών να παραμείνουν αδούλωτοι. Όχι παιχνίδια με τις λέξεις! Ποιος δικαιούται να μιλάει στη γιορτή σήμερα για πατρίδα, για κατοχή και αντίσταση; Οι πατριδοκάπηλοι που κάθε φορά, την κρίσιμη στιγμή, συνθηκολογούσαν με τον κατακτητή; Ή μήπως, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που εγκατέλειπαν την πατρίδα και το λαό την ώρα της μάχης, για να επιστρέψουν κατόπιν ως εθνοσωτήρες και ελευθερωτές;

«Ποιος είναι, λοιπόν, πατριώτης;»

Ο Άρης Βελουχιώτης, το τραγικό αυτό σύμβολο της Αντίστασης του Λαού μας, έχει κάτι να σου πει: «Ποιος είναι ο πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει νά 'βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουνε μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουνε τα κεφάλαιά τους από τη χώρα ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»

Εδώ θα παραμείνουμε, δε θα φύγει κανείς, κυνηγημένε απ' όλους Καπετάνιε! Εδώ, να φυλάμε τα πεζούλια που μας άφησες! Θα μοιραστούμε αν χρειαστεί ακόμη και τη φτώχια μας, την ανάγκη, την οργή μας, μα δεν θα εγκαταλείψουμε. Γι' αυτό.

«Τα καράβια μου καίω, δεν θα πάω πουθενά.


Κι ας μη μου 'χεις χαρίσει ποτέ ένα χάδι ως τώρα


πάντα εδώ θα γυρνώ,


από πείσμα και τρέλα,


θα ζω σε τούτη τη χώρα, ώσπου να βρω νερό,


γιατί ανήκω εδώ.


Σταυρωμένη πατρίδα


μες στα μάτια σου είδα της ανάστασης φως».


(Τα καράβια μου καίω, Ν. Πορτοκάλογλου)

Εκλογικό αποτέλεσμα

Γράφει ο  «Περαιωμένος».

 α) Όταν και για την δεύτερη Κυριακή εμμένει 10% λευκό και άκυρο, αυτό σημαίνει ότι 700.000 ψηφοφόροι είναι αποφασισμένοι, παρακολουθούν, αξιολογούν, κρίνουν και παίρνουν θέση.
Είναι μια τεράστια ήδη κρίσιμη μάζα ψηφορόρων που δεν είναι «μάζα». Είναι προφανές οτι αυτοί (οι 700 χιλιάδες) απέρριψαν τους εκβιασμούς. Στάθηκαν ψύχραιμοι και συνειδητοποιημένοι στην άρνησή τους και κυρίως επίμονοι στην απόφαση και στην αναζήτησή τους.
β) Τα άλλα εκατομύρια της αποχής, όπως και να τα μετρήσουμε, όπως και να τα κατανοήσουμε (τόσοι από εδώ, τόσοι από εκεί) περιέχουν μέσα τους μια κρίσιμη απροσδιοριστία.
Η αποχή είναι διαμαρτυρία και απροθυμία. Είναι άρνηση και απόρριψη. Προβληματισμός και αμηχανία, όπως είναι και τεμπελιά αλλά και αναβολή αποφάσεων. Πώς κατανέμεται (ποσοστιαία) η αποχή σ'αυτές τις εκδοχές δεν γνωρίζουμε. Ας ασχοληθούν οι δυνατοί λύτες !
Αν όμως (η αποχή) ακολουθεί στοιχειώδη αναλογικότητα τότε κάτι συμβαίνει με τον δικομματισμό, που εμείς πιστεύουμε ότι είχε μπει σε κρίση, όπως πιστεύουμε ότι η πολιτική του «νομιμοποίηση» και ο ιστορικός του κύκλος φαίνεται να κλείνει ώστε να αναμένονται εξελίξεις.