Προχωρώντας και αναθεωρώντας

"Αριστερός, όπως ξεκίνησα προφανώς δεν είμαι πιά. Η εποχή των βεβαιοτήτων ήταν όμορφη, αλλά πέρασε, και έδωσε τη θέση της στη συνεχή αναζήτηση. Αυτή όμως η αναζήτηση είχε σταθερές και ποιές?....................
................................Κοντολογίς, τι είναι αριστερός σήμερα?"
Πρόκειται για ένα μικρό απόσπασμα απο το βιβλίο του Νίκου Μπίστη που μόλις χθές
κυκλοφόρησε απο τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ με τίτλο "Προχωρώντας και αναθεωρώντας". 
Ο Νίκος Μπίστης συμπλήρωσε σαράντα χρόνια πολιτικής δράσης και δεν έχει σκοπό να παραιτηθεί της πολιτικής, έχει ανάγκη όμως και μέσα απο το βιβλίο του να υπερασπίσει τις αξίες του.Ας αναγνώσουμε και ας κρίνουμε.

Ο φόρος Τόμπιν σας θυμίζει κάτι?

«Οι Σοσιαλιστές προτείνουν νέα αποτελεσματικά εργαλεία για την αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής κρίσης», δήλωσε από το βήμα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, λίγες ημέρες πριν την κρίσιμη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στην πρόταση για φορολογία των χρηματοοικονομικών συναλλαγών, η οποία ανήκει στον ίδιο και υιοθετήθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο, αλλά και στα ευρωομόλογα τα οποία μπορούν όχι μόνον να εξυπηρετήσουν δανειακές ανάγκες αλλά να αναδειχθούν και σε αναπτυξιακούς μοχλούς.
«Η απάντησή μας στην πολιτική λιτότητας των Συντηρητικών», τόνισε, «είναι υπεύθυνη δημοκρατία, υπεύθυνη πολιτική ισότητας, υπεύθυνη πολιτική για το περιβάλλον».
Επίσης, ο κ.Παπανδρέου αναφέρθηκε στην ανάγκη διαφύλαξης του κοινωνικού κράτους ενώ υπεραμύνθηκε την κοινωνική δικαιοσύνη, λέγοντας ότι «το να διασώζουμε τις τράπεζες σε βάρος των φτωχότερων πολιτών δεν είναι μόνον οικονομικά μη βιώσιμο, είναι κοινωνικά και ηθικά απαράδεκτο».
Οφείλουμε να δεχθούμε οτι οι προτάσεις του κ. Παπανδρέου στα διάφορα διεθνή φόρα είναι ενδιαφέρουσες και αξίζουν της προσοχής μας. Οι προτάσεις παρά την προσπάθεια οικειοποίησης που καταβάλλει το επικοινωνιακό επιτελείο του πρωθυπουργού δεν είναι ούτε καινούργιες, ούτε του ανήκουν. Είναι πολλά χρόνια τώρα που γίνεται συζήτηση για την επιβολή φόρου στις διεθνείς συναλλαγές. Ο φόρος Τόμπιν σας θυμίζει κάτι?(εδω) Όσο για το ευρωομόλογο θα αποφασίσουν οι Γερμανοί, δεν θα απευθυνθούν στον κ. Παπανδρέου, ούτε και θα τον ρωτήσουν. Ας αναλογισθούμε επιτέλους ότι οι μικρομεγαλισμοί βλάπτουν.
Οι αναφορές του πρωθυπουργού στο κοινωνικό κράτος μας δίνει την αίσθηση τηςπολιτικής ειρωνίας. Αξίζει να ρωτήσει ο κ. Παπανδρέου για την διαφύλαξη του κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα και ίσως τότε αναλογισθεί ότι στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί. Όσο για τις τράπεζες δεν έχει παρά να αποσύρει τις κρατικές εγγυήσεις για να αρχίσει το πάρτυ της ολοκληρωτικής καταστροφής της χώρας.
Συμπέρασμα: Λιγότερος επικοινωνισμός κύριε πρωθυπουργέ, όλη την αλήθεια στους Έλληνες για αυτά που θα έρθουν και θα είναι δύσκολα και οδυνηρά, μετρημένα λόγια και εντατική δουλειά.

Σκληροί πυρήνες και μαλθακοί υπουργοί.

Οι διαρθρωτικές αλλαγές στις ΔΕΚΟ και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα είναι δεσμευτικές, θα πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν μέχρι το τέλος Μαρτίου" , τόνισε , σύμφωνα με πληροφορίες, ο Υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου σε τριάντα βουλευτές του ΠΑΣΟΚ με τους οποίους συναντήθηκε το απόγευμα και συζήτησαν την πορεία της οικονομίας και τα δεδομένα του νέου προϋπολογισμού.
Αναφορικά με την επίτευξη της μείωσης του ελλείμματος στο 3% το 2014, ο κ.Παπακωνσταντίνου,σύμφωνα πληροφορίες, τόνισε ότι είναι αναγκαίες οι περικοπές των περιττών δαπανών στο Δημόσιο. Όταν μάλιστα του επεσήμαναν οι βουλευτές ότι υπάρχουν ακόμη υψηλόμισθοι στον ΟΣΕ και τον ΟΠΑΠ και ότι είναι αδιανόητο να υπάρχουν υπάλληλοι με εκκαθαριστικό 120.000 ευρώ το χρόνο, ο Γ. Παπακωνσταντίνου φέρεται αναρωτήθηκε "με ποιόν σκληρό πυρήνα του ΠΑΣΟΚ να χτυπηθούμε πρώτα".
Ο "αχαμνός" υπουργός Οικονομικών με εντυπωσιακή αφέλεια και περισσό θράσος υπεκφεύγει των ευθυνών του και ξεχνά τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που απορρέουν απο το αξίωμα του. Υποτιμά τους βουλευτές όταν ομιλεί για την περικοπή των περιττών δαπανών στο Δημόσιο.Γιατί δεν το έχει κάνει ήδη? Ποιός τον εμπόδισε? Γνωρίζει άραγε ποιές είναι οι περιττές δαπάνες. Απο τις αποφάσεις του προκύπτει οτι ως τέτοιες υπολογίζει τις συντάξεις των 500 ευρώ και τους μισθούς των 1000 και 1500 ευρώ.
Ο κ. Παπακωνσταντίνου εμφανίζεται εξαιρετικά χυδαίος όταν επιχειρεί να ταυτίσει το ΠΑΣΟΚ με την συνδικαλιστική αθλιότητα και τις προνομίες που έχουν επιτύχει ομάδες εργαζομένων.Δείχνει πόσο ξένο νοιώθει το κόμμα στην κυβέρνηση του οποίου συμμετέχει. Στη Ρηγίλλης άλλωστε επιχείρησε να ξεκινήσει την πολιτική του καριέρα, αλλά δεν τα κατάφερε. Η καλή του τύχη τον έφερε στο ΠΑΣΟΚ μέσω ενός ευπρεπούς βασικού στελέχους του τέως πρωθυουργού κ. Σημίτη. Ξεχνάει ο υπουργός.Ξεχνάει οτι οι σκληροί πυρήνες που σήμερα επικαλείται, υπήρξαν οι στυλοβάτες και το σκληρό μπλόκ υποστήριξης του κ. Παπανδρέου, υπήρξαν οι βασικοί τους σύμμαχοι στην αναμέτρηση του οπισθοδρομικού ΠΑΣΟΚ με το ΠΑΣΟΚ της ευθύνης , της σύνεσης, της δημιουργίας και του αέναου δημοκρατικού εκσυγχρονισμού.
Ο κ. Παπακωνσταντίνου οφείλει να αισθανθεί την κρισιμότητα της περιόδου και να καταθέσει το σχέδιο σύγκρουσης με ότι μας καθηλώνει και μας καθυστερεί, με ότι μας εμποδίζει να εισέλθουμε σε μία γόνιμη, δημιουργική, καινοτόμα, αναπτυξιακή και ανθρώπινη περίοδο. Διαφορετικά να πάει σπίτι του. Η μαμά του θα του βρεί καινούργια δουλειά.

Ανάκληση απολύσεων

Το αφεντικό του Δ.Ο.Λ. ο κ. Ψυχάρης ανακάλεσε τις 29 απολύσεις δημοσιογράφων και τα πάντα ομαλοποιήθηκαν.Τέλος η συγκέντρωση έξω απο το κτήριο του συγκροτήματος, ενώ κανονικά θα κυκλοφορήσει το Κυριακάτικο ΒΗΜΑ, η έκδοση του οποίου ήταν αμφίβολη λόγω απειλής απεργίας των δημοσιογράφων.

Ένταση στον Δ.Ο.Λ.

Ένταση επικρατεί έξω απο τα γραφεία του Δ.Ο.Λ. επί της οδού Μιχαλακοπούλου μετά την ανακοίνωση απόλυσης 29 δημοσιογράφων και κατόπιν της διακοπής της έντυπης έκδοσης του ημερήσιου φύλλου της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ. Δύο κλούβες της αστυνομίας βρίσκονται έξω απο το κτήριο του συγκροτήματος με σκοπό την αποτροπή και την πρόληψη επεισοδίων απο πλευράς των απολυθέντων αλλά και διαφόρων που προσέρχονται για συμπαράσταση.

Προβλήματα....πολιτικής

H κυβέρνηση με επικεφαλής τον κ. Παπανδρέου ζούνε στον αστερισμό της συναίνεσης. Τα πάντα αναφέρονται και σχετίζονται με την ανάγκη να κινηθεί η χώρα συναινετικά και σε κλίμα συνεννόησης. Κάτω απο το βάρος των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων που θα πρέπει να έχουν νομοθετηθεί και δρομολογηθεί στο διάστημα των προσεχών τριών μηνών, το ηγετικό απαράτ του Παπανδρεϊκού Πασοκ εγκαταλείπει την πολιτική υπεροψία του, προσπαθεί να αποκρύψει την έμφυτη αλαζονεία του και  θέτει το νέο "εθνικό" καθήκον της υποστήριξης ανυπάρκτων σχεδίων και πρόχειρων πολιτικών επιλογών. Ο φόβος της κοινωνικής έκρηξης ωθεί τους "υποταγμένους χειροκροτητές" σε αναζήτηση συμμάχων πέραν της κοίτης των υποτιθέμενων αξιών που πρεσβεύουν. Η κυβερνητική προσέγγιση πηγάζει απο την επιδίωξη της αποφυγής της προσωπικής αποτυχίας του Αρχηγού και της στενής του ομάδας. Η κοινωνική έκρηξη που μπορεί να δυναμιτίσει τις πιθανότητες και την προοπτική ενός καλύτερου μέλλοντος για τους Έλληνες δεν κερδίζει το ενδιαφέρον και την προσοχή τους.
Για τούτο και η προσπάθεια ενός κομματικού μορατόριουμ παίρνει οργανωτίστικα χαρακτηριστικά με εξορμήσεις των ηγετικών στελεχών ανά την επικράτεια. Απουσιάζει το πολιτικό σχέδιο την ώρα που οι θιασώτες του Παπανδρεϊσμού αντιτάσσονται στην κυβερνητική πολιτική,ενω εξοβελισμένες και εκτός  κάθε συνεργασίας είναι οι δυνάμεις που έχουν τη συνείδηση, την θέληση και την ικανότητα να υλοποιήσουν μια πολιτική εξόδου από την κρίση.

Μορατόριουμ της ένοχης σιωπής.

Τη συγκρότηση Τριμερούς Επιτροπής από εκπροσώπους της κυβέρνησης, του κόμματος και της κοινοβουλευτικής Ομάδας, η οποία σε συνεργασία με τους υπουργούς θα προετοιμάζει τα νομοσχέδια, αποφάσισε το Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, που συνεδρίασε υπό την προεδρία του Γιώργου Παπανδρέου.

Στη διάρκεια της συνεδρίασης μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου ζήτησε να σταματήσει ο αποσυντονισμός της κυβέρνησης, λόγω των δηλώσεων υπουργών, ο δε πρωθυπουργός ζήτησε από τα κομματικά στελέχη να υπάρξει «μορατόριουμ» ενός έτους για να επιτευχθούν οι εθνικοί στόχοι και να πάει μπροστά η χώρα.
Aυτά τα μεγάλα και σπουδαία αποφάσισε το Πολιτικό Συμβούλιο του Πασοκ. Η τριμερής επιτροπή θυμίζει την δεκαετία του ΄80. Ένα ίδιο ακριβώς όργανο είχε συγκροτηθεί και τότε για να επιχειρήσει
τον συντονισμό κυβέρνησης -κόμματος και για να δώσει ρόλο στην παραγκωνισμένη κοινοβουλευτική ομάδα. Το αποτέλεσμα πενιχρό, ανάξιο λόγου. Η δημιουργία μιας ανάλογης επιτροπής-τώρα το 2010- δείχνει την ένδεια πολιτικής σκέψης του Πασοκ η αν προτιμάτε την συμπάθεια του κ. Καρχιμάκη σε ότι σχετίζεται με το Πασοκ ΄80. Το Πασοκ πορεύεται με βήμα γοργό στο παρελθόν. Τι κρίμα!
Το εντυπωσιακό όμως είναι η έκκληση του κ. Παπανδρέου προς τα στελέχη του Πασοκ για "μορατόριουμ" ενός χρόνου. Τι ακριβώς εννοεί ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς? Μορατόριουμ με ποιούς και γιατί? Τι φοβίζει τον ατρόμητο αρχηγό της Ιπποκράτους? Φοβάται τον Παναγιωτακόπουλο και τους συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ? Αναζητά στήριξη από όσους με αλαζονεία , έπαρση και ηγεμονισμό απέκλεισε μετά το 2007? Δεν του φτάνουν οι υποταγμένοι χειροκροτητές τύπου Σκανδαλίδη, Χρυσοχοϊδη, Ρέππα, Διαμαντοπούλου? Αναζητά υποταγή?Δεν του αρκεί ο Τζουμάκας? Επιθυμεί ιδιοτελείς εσωκομματικές συμμαχίες? Ας αναζητήσει τον Καστανίδη.
Ο κ. Παπανδρέου και η παιδική χαρά του Μαξίμου όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν.

Η κρίση στον τύπο και τα ΜΜΕ

Την Παρασκευή 26 Νοεμβρίου θα κυκλοφορήσει το τελευταίο ημερήσιο φύλλο της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ. Η σχετική απόφαση αναμένεται να γνωστοποιηθεί στους συντάκτες απόψε το βράδυ. Η οικονομική κρίση έχει το πρώτο θύμα της στον χώρο του τύπου και σύντομα θα επεκταθεί στα ηλεκτρονικά μέσα με τις πληροφορίες να φέρουν ότι το ALTER έχει έντονα προβλήματα βιωσιμότητας.

Έσχατος λαϊκισμός

Στα πλαίσια της εβδομάδας (22-28/11)  ελεύθερης και δωρεάν πρόσβασης σε όλες τις υπηρεσίεςτου ΕΣΥ που έχει κηρύξει η Ομοσπονδία Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος (ΟΕΝΓΕ), το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό καλεί τους ασθενείς να μην πληρώσουν το εισιτήριο των 3 ευρώ, αλλά ούτε και τις εξετάσεις στις οποίες θα υποβληθούν. Όλα τούτα με πρόσχημα την οικονομική κρίση και την ανάγκη διατήρησης ενός δωρεάν δημοσίου συστήματος. Οποία ευαισθησία και αγωνία υπεράσπισης των λαϊκων δικαιωμάτων και του κώδικα ιατρικής ηθικής και δεοντολογίας διακρίνει τους συνδικαλιστές-γιατρούς. Έσχατος λαϊκισμός και όψιμος κοινωνισμός διακρίνει την συνδικαλιστική ηγεσία των νοσοκομειακών γιατρών. Προτάσεις για το "φακελλάκι" δεν έχουν, επίορκους γιατρούς δεν γνωρίζουν, υπερσυνταγογράφους δεν έχουν συναντήσει,για την σπατάλη και τις αλόγιστες προμήθειες των νοσοκομείων ιδέα δεν έχουν, για σκαιές και εξουσιαστικές συμπεριφορές γιατρών στους ασθενείς χαμπάρι δεν πήραν.Για όλα τούτα ούτε μιά φωνή, ούτε μια διαμαρτυρία. Η αποθέωση του κυνικού λαϊκισμού στο έπακρον.

Η ομιλία του Αλέκου Παπαδόπουλου

Οι περιστάσεις απαιτούν έναν άλλο τύπο και κυρίως ένα άλλο πνεύμα διακυβέρνησης. Κατά καιρούς έχει γίνει συζήτηση για οικουμενικά σχήματα και κυβερνήσεις τεχνοκρατών. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν τέτοιες λύσεις εντός των σημερινών τειχών. Το πολιτικό σύστημα χρειάζεται το ίδιο έναν ισχυρό κλονισμό πριν επιχειρήσει αξιόπιστα να καθοδηγήσει τη χώρα στην έξοδο από την κρίση.

Προτείνω μέσα στο 2011 η Βουλή να εγκρίνει τη συγκρότηση μιας ανεξάρτητης επιτροπής κύρους, η οποία θα συντάξει ένα θαρραλέο και ριζοσπαστικό “πενταετές πρόγραμμα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης”, στην ουσία δηλ. ένα σχέδιο αναγέννησης, που θα οδηγήσει τη χώρα συντεταγμένα, πειθαρχημένα και χρονοστοχευμένα στην έξοδο από την κρίση. Το σχέδιο αυτό θα πρέπει να κριθεί από το λαό με εκλογές – το ξαναλέω με ΕΚΛΟΓΕΣ - . Τις εκλογές αυτές βέβαια δεν τις εννοώ και δεν τις προτείνω σε καμιά περίπτωση ως ένα από τα συνήθη πολιτικά παίγνια και καμώματα του συστήματος αλλά εκλογές με “ανοικτά τα βιβλία”, για να επιτευχθεί εθνική συμφωνία με βάση αυτό το πενταετές πρόγραμμα, που υπερβαίνει κόμματα και εκλογικές περιόδους. Θα ενσωματώνει τα μέτρα του μνημονίου και θα κινείται πέραν αυτού. Για ν’ αναλάβουν όλοι την ευθύνη τους για το μέλλον της χώρας, και πολύ περισσότερο ο λαός.
http://www.insideinfo.gr/article/3089/al-papadopoulos-proteinei-epitrope-sophon-kai-ekloges-ten-anoixe

Ο Αλέκος επιστρέφει...

Η αποψινή ομιλία του κ. Αλέκου Παπαδόπουλου και μετα τα όσα σχετικά έχουν διαρρεύσει σε πολιτικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους, έχουν προκαλέσει το έντονο ενδιαφέρον αλλά και την ανησυχία της Ιπποκράτους και του μεγάρου Μαξίμου.Οι πλέον καχύποπτοι του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος συσχετίζουν την σημερινή δημόσια παρέμβαση του τέως υπουργού  με το άρθρο στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία των βουλευτών του Πασοκ, Αλευρά, Καρτάλη, Φλωρίδη.
Πέραν της βολικής ευκολίας με την οποία το περιβάλλον του κ. Παπανδρέου ανακαλύπτει σε κάθε κριτική και διαφορετική φωνή, υπονομευτές και συνομωσίες, η αλήθεια είναι οτι οι κυβερνητικές αδυναμίες, λάθη, ολιγωρίες και συνεχείς επικοινωνιακοί "αριστεροί" λαϊκισμοί, συμβάλλουν στην ένταση των προβληματισμών και στη δημόσια έκφραση πολιτικών προτάσεων και ιδεών για την διαμόρφωση ενός αποτελεσματικού σχεδίου αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης.

Η μαγιά της Κεντροαριστεράς

Από τον Νίκο Μπίστη, Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ .

Οσοι στο ΠΑΣΟΚ από το 2006 φωνάζαμε -χωρίς τότε να εισακουσθούμε- υπέρ της υποψηφιότητας Μπουτάρη και από την πρώτη στιγμή αντιληφθήκαμε ότι η περίπτωση Καμίνη συνιστά πολιτιστική επανάσταση, έχουμε έναν λόγο παραπάνω να είμαστε ικανοποιημένοι. Το αποτέλεσμα είναι πολυσήμαντο. Δεν απέτυχε μόνο η «αντιμνημονιακή» έφοδος του κ. Σαμαρά και οι πασοκογενείς δούρειοι ίπποι (Δημαράς, Μητρόπουλος). Η κυβέρνηση προειδοποιήθηκε, αλλά δεν αποσταθεροποιήθηκε. Ο κόσμος που πήγε στην κάλπη κατανόησε ότι εναλλακτική «λύση» είναι η χρεοκοπία της χώρας. Πήραμε μια ανάσα. Στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ αποδοκιμάστηκε το φθαρμένο πολιτικό προσωπικό και λύσεις πολυφορεμένες και κομματικές με την πολύ στενή έννοια του όρου. Το μήνυμα προφανώς δεν είναι μονής κατεύθυνσης. Στον αντίποδα είναι η μεγάλη αποχή και η «Χρυσή Αυγή» στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων. Για το αρνητικό και αυξανόμενο φαινόμενο της αποχής (όμως ο απών δεν έχει ποτέ δίκιο) γράφτηκαν πολλές υπερβολές και αρκετές ανοησίες. Για πολλοστή φορά ανακοινώθηκε το επικείμενο τέλος του κομματικού συστήματος ή έστω του δικομματισμού. Την παρουσία της ακραίας ακροδεξιάς δεν πρέπει να την υποτιμήσουμε, ούτε να προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τους αγανακτισμένους ψηφοφόρους, οι οποίοι δεν έχουν πρόβλημα να ψηφίσουν ζηλωτές του φίρερ. Για όλα υπάρχει ένα σύνορο, ακόμα και για τη δημοτική ψήφο.
Το πιο σημαντικό, όμως, για όσους επίμονα και συστηματικά, μέσα και έξω από το ΠΑΣΟΚ, αγωνίζονται για τη δημιουργία μιας σύγχρονης Κεντροαριστεράς, είναι ότι στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη τους τελευταίους μήνες συγκεντρώθηκε αξιόλογη μαγιά για την υπόθεση αυτή. Δεν έγινε με σχέδιο, προέκυψε εξ ανάγκης (ο Καμίνης τελευταία στιγμή, ο Μπουτάρης ελλείψει άλλου υποψηφίου), αλλά πάντως προέκυψε. Και όλοι ξαφνικά ανακάλυψαν ότι η δυσκολοθώρητη κοινωνία των πολιτών υπάρχει και ενεργοποιείται, όταν πολιτικές δυνάμεις της Κεντροαριστεράς ανακαλύπτουν τον δρόμο της συνεργασίας και πρωτοστατούν σε ευρύτατες συσπειρώσεις γύρω από άφθαρτα πρόσωπα με κοινωνική καταξίωση. Το ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική Αριστερά, οι Οικολόγοι Πράσινοι, η Δράση, ακόμα και αν δεν ήταν στις αρχικές τους προθέσεις, οφείλουν να αξιολογήσουν το φαινόμενο. Το ΠΑΣΟΚ να κατανοήσει ποια γραμμή κέρδισε και ποια αποδοκιμάστηκε από τους ψηφοφόρους του και να μη γυρίσει στην κομματική πεπατημένη. Η Δημοκρατική Αριστερά να μην αναλωθεί σε ενδοσυνασπισμικό εμφύλιο ούτε να περιορίσει τις φιλοδοξίες της στην κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση. Ο ρόλος της στη συγκρότηση μιας πολύχρωμης Κεντροαριστεράς μπορεί να αποδειχθεί πολλαπλάσιος του σημερινού της μεγέθους. Οι Οικολόγοι Πράσινοι να επιμείνουν στη γραμμή των συνεργασιών. Ακόμα και η φιλελεύθερη Δράση μπορεί να έχει ρόλο στα δεξιά της Κεντροαριστεράς. Προγραμματικά, αυτές οι δυνάμεις μπορούν να συγκλίνουν και να δώσουν ελπίδα στους πολίτες τα δύσκολα χρόνια που έρχονται.
Η ευθύνη της ισχυρότερης δύναμης πάντα είναι μεγαλύτερη. Στο ΠΑΣΟΚ εναπόκειται να αποδείξει ότι όλη αυτή η ιστορία δεν ήταν ένα κόλπο για να βγει από τα δύσκολα των ενδιάμεσων εκλογών, αλλά μπορεί να εξελιχθεί σε μια στρατηγική σύλληψη για τη συγκρότηση της ευρύτερης Κεντροαριστεράς. Εξάλλου επειδή τα πραγματικά δύσκολα -για τη χώρα και την κυβέρνηση- τώρα αρχίζουν, η συγκρότηση μιας ευρύτατης συμπαράταξης είναι όρος για την έξοδο από την κρίση.
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11374&subid=2&pubid=42542952

Η Κρίση Μητέρα της Αλλαγής: Για μια Διαφορετική Ελλάδα

Εκδήλωση με θέμα "Η Κρίση Μητέρα της Αλλαγής: Για μια Διαφορετική Ελλάδα", αύριο, Τρίτη 23 Νοεμβρίου στις 19.00 στο Αμφιθέατρο του Μεγάρου “Θεόδωρου Β. Καρατζά”, Εθνική Τράπεζα, Αιόλου 82-84


Η πορεία που χαράσσει η Ελλάδα από τις αρχές Μαΐου είναι δύσκολη και σίγουρα διαφορετική σε σχέση με το παρελθόν. Με το βλέμμα προς το μέλλον πλέον, το μείζον θέμα είναι αν η χώρα θα καταφέρει μεσοπρόθεσμα να επωφεληθεί από την κρίση, υλοποιώντας τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, αυξάνοντας την παραγωγικότητά της και εκσυγχρονίζοντας τις δομές του κράτους και της κοινωνίας.
Λαμβάνοντας μέρος στο διάλογο για την "επόμενη μέρα" στην Ελλάδα, το Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) προσκαλεί το κοινό σε δημόσια συζήτηση με θέμα:"Η Κρίση Μητέρα της Αλλαγής: Για μια Διαφορετική Ελλάδα"
Οι κκ. Πέτρος Μάρκαρης, Συγγραφέας, Αλέκος Παπαδόπουλος, πρώην Υπουργός, Λουκάς Τσούκαλης, Πρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ και Κωστής Χατζηδάκης, Βουλευτής και πρώην Υπουργός, θα είναι οι κύριοι ομιλητές, ενώ ο κ. Ηλίας Κανέλλης, Δημοσιογράφος, θα συντονίσει την συζήτηση.

Ενα μέτωπο ευθύνης με συναίνεση

ΑΡΘΡΟ - ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΝΑΣΟΥ ΑΛΕΥΡΑ, ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΤΑΛΗ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟΥ ΦΛΩΡΙΔΗ


Το 2011 ενδεχομένως να αποδειχθεί ο δυσκολότερος χρόνος της μεγαλύτερης δημοσιονομικής, οικονομικής και παραγωγικής αναδιάρθρωσης που συντελείται μεταπολεμικά στη χώρα. Την ίδια στιγμή, όπως καταγράφηκε και εκλογικά, το πολιτικό μας σύστημα παρουσιάζει αυξανόμενη φθορά και σημαδεύεται από έντονα στοιχεία κρίσης αντιπροσώπευσης.
Το πολιτικό και οικονομικό έλλειμμα καθιστά επιτακτική την ανάγκη για ένταση της προσπάθειας για τη διάσωση της χώρας. Το εγχείρημα δεν είναι απλά πολιτικό και κομματικό, αλλά εθνικό και κοινωνικό. Είμαστε υποχρεωμένοι να το οδηγήσουμε σε αίσιο τέλος, μέσα από τη συνολική προσπάθεια και συμμετοχή.
Η πολιτική οφείλει να στρατευτεί στην εθνική ανάγκη αλλά και στην κοινωνική απαίτηση. Να μετασχηματίσει ριζικά τον εαυτό της και τη συνολική εικόνα της. Ο οδικός χάρτης είναι αυτοκριτική, ειλικρίνεια, θαρραλέες αποφάσεις, που δεν επηρεάζονται από τον εκλογικό κύκλο, και αποτελεσματικές πράξεις.
Το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας πρόσφατα, παρά τις αντιρρήσεις και ενστάσεις, δήλωσε αλληλέγγυο στην πολιτική σταθερότητα και στην πολιτική συνέχεια του προγράμματος διάσωσης και ανόρθωσης της χώρας. Εχουμε την πεποίθηση ότι μια ευρύτερη πλειοψηφία, πέραν των κομματικών συσχετισμών, θέλει τις μεγάλες αλλαγές μετάβασης από τον παρασιτισμό και την κλεπτοκρατία στη δημιουργική Ελλάδα. Από τη χρεοκοπία των δανεικών και του υπερκαταναλωτισμού σε μια νέα παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, που επιλέγει να ζήσει στο πλαίσιο των δυνατοτήτων της.
Είναι απολύτως φυσικό όλοι οι Ελληνες να μη θέλουμε την επιτήρηση και τον εξωτερικό έλεγχο, όμως όλοι γνωρίζουμε τις δικές μας σοβαρές, αν και διαφοροποιημένες στις επιμέρους κυβερνητικές περιόδους ευθύνες, άρα και την αναγκαιότητα των συμβιβασμών για να σταθεί η χώρα στα πόδια της. Το μνημόνιο δεν είναι η βασική αιτία των δεινών μας, αλλά το δραματικό αποτέλεσμα των λαθών μας. Δεν μπορούμε να το παρακάμψουμε, αλλά μόνο να το υπερβούμε, κάνοντας τη δουλειά μας, θεραπεύοντας τις κακοδαιμονίες μας και ξεπληρώνοντας τα χρέη μας. Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να πείσουμε τους πολίτες ότι το πολιτικό μας πρόγραμμα είναι ευρύτερο του μνημονίου.
Παράλληλα με την υποστήριξη, η κοινωνία επιζητεί διορθώσεις σε σημαντικές πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτές σχετίζονται και με την προστασία των δημόσιων αγαθών αλλά και, κυρίως, με την ανακούφιση των ιδιαίτερα πιεσμένων συμπολιτών μας.
Αυτό σημαίνει ότι επιβάλλονται ταχύτεροι ρυθμοί, καλύτερα αποτελέσματα, περισσότερη δικαιοσύνη στην κατανομή των βαρών, καθαρότερη προοπτική. Στον τρόπο δουλειάς μας, πρέπει να αυξήσουμε την εμπιστοσύνη στα θεσμικά όργανα, τον συντονισμό, τη σύνθεση και να μειώσουμε τις ασύνδετες εξατομικευμένες πρακτικές. Αμφιταλαντεύσεις, ολιγωρίες, φλυαρίες και υπεκφυγές προκαλούν σύγχυση στην κοινωνία, ενώ η κρισιμότητα της κατάστασης καθιστά περισσότερο από αυτονόητη την απόδοση ευθυνών σε όλους όσοι δεν ανταποκρίνονται στον τομέα ευθύνης τους.
Η αξιωματική αντιπολίτευση οφείλει να επανεξετάσει τη στάση της: Η αντιμνημονιακή πολιτική φθοράς απέναντι στην κυβέρνηση, χωρίς ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση, αναπαράγει σταθερά το δημαγωγικό πρότυπο αντιπολίτευσης. Επιτείνει την κρίση χωρίς πολιτικό προσανατολισμό και διέξοδο.
Η παραδοσιακή αριστερά, εμμένοντας σε μια καταγγελτική στάση χωρίς ευθύνη και διάθεση συμμετοχής, αναπαράγει σταθερά το λαϊκιστικό πρότυπο της συντεχνιακής και άγονης αντιπολίτευσης.
Τέλος, η κοινωνία απαιτεί τη διαρκή διατύπωση της αλήθειας για τα δημόσια οικονομικά και την αποφυγή της επανάληψης μιας ρητορικής που ωραιοποιεί την πραγματικότητα και δημιουργεί λάθος εντυπώσεις και απατηλές προσδοκίες.
Πιστεύουμε λοιπόν, ότι οι υψηλές απαιτήσεις του εθνικού εγχειρήματος αλλά και οι αυξανόμενες αδυναμίες του πολιτικού συστήματος κάνουν επιτακτική όχι απλά τη διατήρηση του μετώπου ευθύνης και αλλαγών, αλλά την άμεση βελτίωση και διεύρυνσή του σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Ο αντίπαλος αυτού του μετώπου είναι οι αντιλήψεις και πρακτικές του παλαιοκομματικού ανταγωνισμού, της δημαγωγίας και του λαϊκισμού.
Η κυβέρνηση υφίσταται κριτική για το γεγονός ότι προεκλογικά δεν προετοίμασε τους πολίτες για το μέγεθος της οικονομικής διόρθωσης και προσπάθειας που απαιτείται.
Ομως αυτό δεν μπορεί να γίνει το άλλοθι της αδράνειας και της άρνησης της συμμετοχής σε μια προσπάθεια με εθνικά χαρακτηριστικά.
Η διεύρυνση του μετώπου ευθύνης και αλλαγών απαιτεί τη συναίνεση ή έστω την ελάχιστη συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων. Η ανάδειξη και επικράτηση της συναινετικής τάσης δεν καταργεί την πολιτική αυτονομία και την αντιπαράθεση ιδεών, αλλά στηρίζεται στη συνειδητοποίηση της κρίσιμης συγκυρίας.
Πρέπει, δε, να εκφραστεί στο πολιτικό κλίμα, στο ήθος, στη συμπεριφορά και στις σχέσεις των κομμάτων, αλλά και στο περιεχόμενο των πολιτικών, που σημαίνει κριτική με λύσεις και κριτική με ευθύνες. Αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με μια απλή πολιτική ή κυβερνητική συνεργασία κομμάτων. Μπορεί να την περιλαμβάνει, μπορεί και όχι.
Σημαίνει κατάκτηση πολιτικής κουλτούρας ευθύνης και συνεννόησης, ώστε αυτή ν' αποτελέσει το πολιτικό συγκριτικό πλεονέκτημα στη μακρά και δύσκολη πορεία της ανόρθωσης.
Οσοι στον χώρο της πολιτικής, της διανόησης, της παραγωγής και βεβαίως της κοινωνίας συνειδητοποιούν αυτές τις αξίες, πρέπει να τις υπερασπιστούν εμπράκτως, ανεξάρτητα από ιδεολογικές και πολιτικές προσεγγίσεις.
Το ελλειμματικό πολιτικό μας σύστημα έχει ίσως την τελευταία του ευκαιρία να ανταποκριθεί στην ανάγκη ευθύνης και συνεννόησης που θέτει η κοινωνία.

Τρείς Βουλευτές του Πασοκ γράφουν....

Η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία φιλοξενεί άρθρο-παρέμβαση των βουλευτών του Πασοκ Αλευρά,Καρτάλη καί Φλωρίδη.Οι τρείς βουλευτές με την δημόσια παρέμβαση τους επισημαίνουν την ανάγκη διαμόρφωση μετώπου ευθύνης που θα μιλήσει με ειλικρίνεια στους Έλληνες για την πραγματική κατάσταση της χώρας και επισημαίνουν την αναποτελεσματικότητα της κυβερνητικής πολιτικής στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.
Το άρθρο των τριών δυναμικών βουλευτών, πέραν της ουσίας του περιεχομένου του,συνιστά πολιτική παρέμβαση που ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατα της πολιτικής ζωής και αποτελεί εναρκτήριο λάκτισμα εξελίξεων που θα επηρεάσουν την κυβερνητική πολιτική και την εσωκομματική ζωή του Πασοκ.