Χαλαρώστε...

Αφιερωμένο στους πράσινους αρχολίπαρους και σπουδαρχίδηδες.

Επικαιρότητα…

Του Δημοσθένη Δασκαλάκη
Καθηγητή Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Ημέρες, όπως η χθεσινή 38^η Επέτειος του Πολυτεχνείου, αποτελούν ημέρες μνήμης, ευκαιρίες πολιτικής κριτικής και αυτογνωσίας για το παρελθόν,  το παρόν και το μέλλον μας. Για την κοινωνία μας και την δημοκρατία μας. Για την προοπτική μας.

Η ανάληψη των καθηκόντων του πρωθυπουργού από τον αναγνωρισμένο τεχνοκράτη κ. Λουκά Παπαδήμο, στα πλαίσια της «μεταβατικής κυβέρνησης ειδικού σκοπού» και συγκεκριμένου χρονικού ορίζοντα, έγινε αποδεκτή από την κοινωνία με ανακούφιση. H ελληνική κοινωνία είχε απαλλαγεί από «χειρότερα».
Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο «πολιτεύονται» τα κόμματα και τα προβλήματα στο εσωτερικό ιδίως των κομμάτων «εξουσίας», κινδυνεύουν να υποθηκεύσουν τη μεταβατική αυτή κυβέρνηση πριν «καλά-καλά» αυτή «λάβει ψήφο εμπιστοσύνης».
Επιπλέον, η χώρα λίγο-πολύ έχει ήδη δρομολογηθεί σε μία τροχιά πολύ επικίνδυνη για την εξέλιξη των δημοσιονομικών της αλλά και γενικότερα της κοινωνικοοικονομικής της κατάστασης. Το μεγάλο, όμως, διακύβευμα σήμερα είναι η συμμετοχή της χώρας μας στο ευρώ.
Η εντεινόμενη, ώστοσο, κρίση στην ευρωζώνη μετά και τις  πρόσφατες εξελίξεις (χθες η κρίση σε Ιταλία και Ισπανία φάνηκε να παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις, η Ιρλανδία αυξάνει κατά 2% τον ΦΠΑ, η Γαλλία δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει επαρκή δανεισμό με ικανοποιητικά επιτόκια, υποβαθμίσθηκαν δέκα μικρές γερμανικές τράπεζες, …ας αφήσουμε τα ελληνικά spreads), δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.
Δυστυχώς, η Ε.Ε. δεν κινήθηκε έγκαιρα. Δεν προχώρησε έγκαιρα στην πολιτική ενοποίηση και στη δημιουργία μηχανισμών ενιαίας δημοσιονομικής διαχείρισης. Για την ιστορία, μήπως θυμάται κανείς πόσο είχε επιμείνει σε αυτό το θέμα και στο ευρωσύνταγμα ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης; Μήπως θυμάται κανείς ότι γι’ αυτό τον διέγραψε ο κ. Γ.Α. Παπανδρέου από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Και επίσης, μήπως θυμάται κανείς εάν και τότε ο κ. Γ.Α. Παπανδρέου είχε θέσει θέμα δημοψηφίσματος;
Δυστυχώς οι πρόσφατες ηγεσίες  της Ε.Ε. αποδείχθηκαν κατώτερες των περιστάσεων. Ήξεραν μόνον, όπως ο κ. Σαρκοζί και ο κ.  Γ.Α. Παπανδρέου, να κατασυκοφαντούν ολόκληρες χώρες, όπως  η Ελλάδα.
Ευτυχώς, στον κ. Σαρκοζί, που είπε ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε να μπει στο ευρώ, απάντησε ο ίδιος ο  πρώην πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης με το γνωστό άρθρο του στη γαλλική εφημερίδα Le Monde.
Στον κ. Γ.Α. Παπανδρέου όμως ποιος απαντά; Πιστεύω, τα εκατοντάδες, τα χιλιάδες στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., τα οποία μετά τους βουλευτές που του ζήτησαν να εγκαταλείψει την πρωθυπουργία, σήμερα του ζητούν «να ανοίξει τις διαδικασίες στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. για ένα νέο αφήγημα και μία νέα ηγεσία».

Ρε σεις...Ελληνάρες

Γράφει ο Ιστορικός.
Ρε σεις που σκοτώσατε τον Καποδίστρια, που ψηφίσατε τον Γουλιμή και κάνατε λόφο αναθέματος για τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Ρε σεις που γουστάρατε να φτάσετε στην Άγκυρα , αλλά σιχαινόσασταν τους Μικρασιάτες.
Ρε σεις που αποθεώσατε τον Μεταξά και πήρατε στο κατόπι τους Ιταλούς.
Ρε σεις που βγήκατε στο βουνό και μετά υποταχθήκατε στους σταλινικούς.
Ρε σεις που πενήντα χρόνια ψηφίζετε τις Οικογένειες που καταγγέλετε.
Ρε σεις που συνέχεια σας εξαπατούν  αλλά διαρκώς υποστηρίζετε τους βιαστές σας ....
Ρε σεις...
...στην μάνα σας το έχετε πει?

Για μια νέα αφήγηση της κεντροαριστεράς

Γράφει ο Καραφέσκος

Είναι πλέον κοινός τόπος ότι η συνθέμελη κρίση του τρόπου παραγωγής της χώρας έχει φέρει σε ουσιαστικό αδιέξοδο το πολιτικό σύστημα της.  Η ζωή επέλεξε την κρίση αυτή να τη διαχειριστεί, και δυστυχώς να τη βαθύνει, το κυρίαρχο κόμμα της κεντροαριστεράς, το ΠΑΣΟΚ.

Η αναγκαστική της διαχείριση, με μέσα που κανοναρχούνται από το κυρίαρχο πρόταγμα του νεοφιλελευθερισμού, βάθυνε την κρίση ακόμη περισσότερο.  Μοιραίο είναι όπως ήδη δείχνουν οι δημοσκοπήσεις να έχουν απαγκιστρωθεί από την επιρροή του ευρεία κοινωνικά σύνολα.
Όμως, το γεγονός αυτό δεν είναι περιορισμένης σημασίας.  Δηλαδή κάτι που αφορά κάποια πρόσωπα και τους μηχανισμούς τους.  Απαράβατος όρος ισορροπίας όλων των κοινοβουλευτικών πολιτευμάτων είναι η εκπροσώπηση των βασικών ιδεολογικών ρευμάτων, όπως αυτά ιστορικά έχουν καθιερωθεί.  Τα κόμματα που τα εκπροσωπούν ακμάζουν ή παρακμάζουν.  Όμως τα τρία μεγάλα ιδεολογικά ρεύματα της νεωτερικής περιόδου (συντηρητισμός – φιλελευθερισμός – σοσιαλισμός) εξακολουθούν να κυριαρχούν.
Η κρίση εκπροσώπησης του πολιτικού υποκειμένου κάποιου απ’ αυτά οδηγεί το πολιτικό σύστημα σε ανισορροπία και σε οιονεί πολιτική εκτροπή.
Το ΠΑΣΟΚ σήμερα βρίσκεται σε μία τέτοια κατάσταση.  Κατά συνέπεια η ευθύνη της πολιτικής του ηγεσίας δεν είναι απλώς μία προσωπική της υπόθεση.  Όλα δείχνουν ότι το βάθος της κρίσης είναι τέτοιο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί ούτε με απλά σοβατίσματα ούτε «προχωράμε όπως είμαστε».  Η τελευταία περίπτωση φαίνεται να είναι η επιλογή της χρεοκοπημένης γραφειοκρατίας της Ιπποκράτους.  Φαίνεται ότι χρειάζεται ο χώρος της κεντροαριστεράς συνολική ανασύνθεση σε ιδέες – πρόσωπα – πρακτικές.
Φυσικά ο Γ. Παπανδρέου ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει και τη μεγαλύτερη ευθύνη και βάρος να κινήσει τις διαδικασίες και να παρουσιάσει τις απόψεις του.  Όμως αυτό δεν αρκεί.  Πρέπει όλοι οι προβαλλόμενοι ως δελφίνοι να βγουν στο ξέφωτο.  Να παρουσιάσουν ευθαρσώς τις απόψεις τους και να προτείνουν τις απαραίτητες διαδικασίες.  Δεν μπορούν πλέον να «δοξάζονται κρυπτόμενοι». 
Είναι ώρα όλοι τους να δείξουν τα όποια ηγετικά τους προσόντα και να δείξουν πως βλέπουν τη δημιουργία μιας νέας αφήγησης της κεντροαριστεράς.

17 Νοέμβρη

Η ιστορία διδάσκει. Δεν αντιγράφεται. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί μια εξαίρετη ιστορική στιγμή έμπλεη μηνυμάτων και συμβολισμών. Η ιστορική της αξία υπερβαίνει την προκρούστεια λογική όλων εκείνων που αποπειρώνται να προσαρμόσουν τα σπουδαία γεγονότα των ανθρώπων στις πολιτικές τους σκοπιμότητες και στην ευτέλεια των ματαιοδοξιών τους.
Όσοι πραγματικά τιμούν την μνήμη του Νοέμβρη του ΄73, ας αναλάβουν και την ευθύνη για ένα δικό τους Πολυτεχνείο. Στη ζωή και στην κοινωνία. Με δημοκρατία, όραμα και ευαισθησία.

ΥΓ.  Ας εκτοπίσουμε τις μπουρδολογίες των κομμάτων και τα φληναφήματα των πάσης φύσεως αναλυτών των ΜΜΕ και του διαδικτύου.

Η ΟΝΕ και η καταστροφική περίοδος των επιγόνων

Γράφει ο Γιάννης Νικολάου

Ο Κ. Σημίτης υπερασπίστηκε την αξιοπιστία της εισόδου μας στην ΟΝΕ με το άρθρο του στη «Le Monde». Μίλησε για την τιμή και την αξιοπρέπεια της χώρας.
Από το 2004 ζούμε με την καταστροφική προσπάθεια συκοφάντησης μιας μεγάλης επιτυχίας  της χώρας (από τις μεγαλύτερες στην ιστορία της), να ενταχθεί στον σκληρό πυρήνα του κοινού νομίσματος.
Όλα ξεκίνησαν με την ολέθρια «απογραφή» των Καραμανλή-Αλογοσκούφη. Ακόμα όμως και μετά την αναθεώρηση των  στοιχείων που διέπραξαν,  έγινε σαφές ότι η Ελλάδα απείχε ελάχιστα από το στόχο του ελλείμματος (3%) που είχε βάλει το Μάαστριχτ.
Η απογραφή δεν είχε στόχο μόνο την απεμπλοκή της νέας (τότε ) κυβέρνησης της ΝΔ από τις προεκλογικές της εξαγγελίες. Ο στόχος ήταν ευρύτερος. Αφορούσε την αμφισβήτηση της επιτυχίας ολόκληρης της αντίπαλης παράταξης, ώστε να μείνει η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας ως κατάκτηση μόνο του Καραμανλισμού.
«Έχουμε αρκετές φορές καταγγείλει αυτή την απάτη η οποία ''πυροδοτήθηκε'' από υπολογισμούς χαμηλής πολιτικής. Είναι ατυχές ότι ο κ. Σαρκοζί επαναλαμβάνει αυτή την ιδέα για λογαριασμό του, εκτός εάν αμφισβητεί την ακεραιότητα των υπηρεσιών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ» γράφει στο άρθρο του ο Κ. Σημίτης.
Ο στόχος της ΝΔ,  βρήκε απρόσμενο σύμμαχο στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Από το 2004 ο κ. Παπανδρέου φρόντισε να κρατήσει αποστάσεις χωρίς να υπερασπίζεται οτιδήποτε από το κυβερνητικό παρελθόν του κόμματός του, της ΟΝΕ συμπεριλαμβανομένης. Ο Καραμανλισμός συνέπεσε με τον Παπανδρεϊσμό.
Το αποκορύφωμα ήρθε με την κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου. Διατυμπάνισε στα πέρατα της οικουμένης πόσο διεφθαρμένη και πελατειακή είναι η Ελλάδα και καταρράκωσε έτι περαιτέρω την αξιοπιστία της χώρας. Υπέδειξε μάλιστα στον τότε υπουργό οικονομικών, να κάνει μια νέα «απογραφή» και να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου.
Ο κ. Παπανδρέου και οι συν αυτώ επιχείρησαν να επιβάλλουν τη θεωρία ότι η ιστορία της χώρας χωρίζεται σε δύο περιόδους: πριν το 2009 και μετά από αυτό.
Έπεσαν έξω στην αφετηρία. Όντως η μεταπολιτευτική ιστορία έχει δύο μεγάλες περιόδους. Μέχρι το 2004 και μετά από αυτό, όταν άρχισε η καταστροφική περίοδος των επιγόνων. Η χώρα  την πληρώνει (και θα την πληρώνει για πολλά χρόνια) πολύ ακριβά.

...μόνο η εξουσία μας

Γράφει ο Μηνάς Κ. Σταυρακάκης.

Όλα αυτά τα χρόνια που η Ν.Δ. με παράλογη, αλλά όχι δυσεξήγητη πια, πολιτική κακεντρέχεια δυσφημούσε την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ με την πράξη αυτοχειριασμού της δημοσιονομικής απογραφής, έμεινε από το ΠΑΣΟΚ αναπάντητη. Ποτέ το ΠΑΣΟΚ  δεν υπερασπίστηκε την πολιτική των κυβερνήσεών του που όμως αφορούσε και την τιμή της χώρας. Όπως ως Κυβέρνηση αυτά τα δυο κρίσιμα χρόνια εξακολούθησε να μην υπερασπίζεται την επιτυχία της ΟΝΕ, δεν ανέχθηκε μόνο την δυσφήμιση και τον διασυρμό της χώρας στην Ευρώπη και τον Κόσμο, αλλά ενίοτε τα προκάλεσε και διότι η σιωπή του τα ενθάρρυνε αλλά και διότι όταν αυτή (η δυσφήμιση) διαρκεί για χρόνια ισοδυναμεί με επιβεβαίωση των κατηγοριών.

Η υπεράσπιση εκείνης της περιόδου (πορείας προς την ΟΝΕ) θα προϋπέθετε και θα προκαλούσε τον έπαινο προς το Σημίτη αλλά και τον Α. Παπανδρέου (επί των ημερών του, με ΥΠΕΘΟ τον αείμνηστο Γ. Γεννηματά, θεμελιώθηκε η οικονομική πολιτική που οδήγησε στα πρωτογενή πλεονάσματα). Προκειμένου να αποφευχθεί η αναγνώριση του πρώτου κατέστη ανεκτή και η δυσφήμιση του δεύτερου.
Το 2004 με την απογραφή η Ν.Δ. θέλησε να δυσφημίσει, ως το πολιτικό ισοδύναμο της ένταξης στην ΕΟΚ το επίτευγμα της ΟΝΕ, θέλησε να το αποσβέσει από τη συλλογική μνήμη ώστε ως μείζον να απομείνει μόνον η ένταξη στην ΕΟΚ. Μη λησμονούμε όμως οτι η επιτυχία της ΟΝΕ συμβαίνει παράλληλα με την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Οκτώβρη του 2009 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντί να δράσει επανέλαβε τη δική της απογραφή, αναπαράγοντας την εικόνα της αλχημείας, διαιωνίζοντας της εντύπωση της αναξιοπιστίας. Όσα ακολούθησαν μέχρι σήμερα στην Ευρώπη αναπαράγουν την εικόνα μιας Ελλάδας κατ’επάγγελμα εκμεταλλευτή, αναξιόπιστης και καθ’ έξην ψευδόμενης, που κοροϊδεύει τους πάντες! προκαλώντας οργή και σκληρότητα που δεν ακουμπά την εξουσία (η οποία με την ανικανότητά της την προκάλεσε) αλλά το λαό. Το ΠΑΣΟΚ δεν υπερασπίστηκε ούτε την ιστορία ούτε τις αρχές του. Τα εγκατέλειψε.
Ορθά και δίκαια, ασκώντας ιστορικό δικαίωμα και υποχρέωση έναντι της χώρας και της κεντροαριστεράς ο τ. Πρωθυπουργός κ. Κ. Σημίτης(εδω), με την παρέμβασή του στην Monde βάζει τα πράγματα στη θέση τους απαντώντας στον πρόεδρο της Γαλίας, αποκαθιστώντας την αλήθεια και την τιμή της χώρας βελτιώνοντας τη θέση της, κάνοντας εκείνο που θα έπρεπε να κάνει ο κατ’ευθείαν θιγόμενος.

Αδύνατον? Όχι.

Γράφει ο Στέφανος Μανίκας.
Η παρουσίαση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, ειδικού σκοπού και ορισμένου χρόνου, απο τον πρωθυπουργό κ. Παπαδήμο, χαρακτηρίζεται απο σαφήνεια, ακρίβεια και λιτότητα. Ο νέος πρωθυπουργός ζήτησε την βοήθεια των πολιτικών δυνάμεων του κοινοβουλίου και προσδιόρισε το 2015 , ως τη χρονική στιγμή της εξόδου απο την κρίση,  με την προϋπόθεση της ενότητα για την αποτελεσματική εκπλήρωση των στόχων που καθορίζουν η δανειακή σύμβαση της 26ης Οκτωβρίου και οι  συμβάσεις της χώρας με την Ε.Ε.,το Δ.Ν.Τ. και την Ε.Κ.Τ..
Η διασφάλιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας με την ταυτόχρονη παραμονή μας στην ζώνη του ευρώ, έχει τώρα περισσότερες πιθανότητες. Και αυτό απο μόνο του είναι κέρδος για την πατρίδα, αλλά όχι και για την κυβέρνηση που καλείται να εκτελέσει πολιτικές που η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν αποδέχεται και σε σημαντικό βαθμό αντιμάχεται.
Η πρόσκαιρη ανακούφιση της κοινωνίας σχετίζεται κυρίως με την αποφυγή των χειροτέρων και όχι με την συναίνεση της στην ακολουθούμενη πολιτική.
 Η αλήθεια είναι οτι η συνειδητοποίηση της οικονομικής κρίσης νομιμοποιεί πολιτικές που σκοπεύουν στην αποκατάσταση κανόνων, όρων και προϋποθέσεων για δημοσιονομική εξυγίανση, υγιή ανταγωνισμό, ανάπτυξη με σχέδιο και δίκαιη κατανομή του πλούτου.
 Η διαφαινόμενη όμως, κυριαρχία των πάσης φύσεως λαϊκιστικών αντιλήψεων συνιστά ισχυρό κίνδυνο να εμπλακεί η χώρα σε  απροσδόκητες περιπέτειες  με απροσδιόριστο κόστος. Αυτό θα αρκούσε για να αποδοθεί στο κυβερνητικό υβρίδιο του κ. Παπαδήμου, ο χαρακτήρας και της κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας.
Ο κ. Παπαδήμος ανέλαβε  την προάσπιση του ευρωπαϊκού μας προσανατολισμού. Σύντομα θα διαπιστώσει ότι η επιτυχία της αποστολής του θα συνδεθεί (πέραν της εξυπηρέτησης των των όρων των δανειστών μας) και απο την δυνατότητα της κυβέρνησης του να υψώσει αναχώματα στον επελαύνοντα λαϊκισμό. Και αυτό υπαγορεύει πολιτικές που και την πορεία εξόδου απο την κρίση θα διασφαλίζουν και την  συναίνεση των πολιτών θα απολαμβάνουν.
 Δύσκολο? Βεβαίως. Αδύνατον? Όχι.
.

Αυτός, αυτοί, εμείς και οι άλλοι

Γράφει ο Μηνάς Σταυρακάκης

Αυτός (ο κ. Παπαδήμος), έχει υψηλά προσόντα διεθνώς αναγνωρισμένη ικανότητα σε θέσεις όπου πέτυχε, που δεν απαιτούσαν μόνο τεχνοκρατισμό αλλά και άλλα προσόντα. Έχει και αδιαμφισβήτητα καλές προθέσεις που εμπνέει ο πατριωτισμός. Ο Λαός έχει επενδύσει προσδοκίες μεγαλύτερες ίσως από όσα μπορεί να κάνει, γιατί στους άμεσους μήνες θα εφαρμοστούν πολύ δυσάρεστα μέτρα. Αντίπαλός του η ίδια η πολυπληθής κυβέρνησή του, ο χρόνος και κυρίως εκείνοι που δεν επιθυμούν να επιτύχει ούτε αυτά που ίσως θα μπορούσε.
Αυτό που μπορεί, και ίσως είναι το πιο σημαντικό, είναι να αποκαταστήσει το χαμένο κύρος της Χώρας και του Λαού και ακόμη να διαμορφώσει μια νέα ημερήσια διάταξη για την οικονομία και την ανάπτυξη.
Αυτοί (οι εξουσιολάγνοι των δυο κομμάτων) προσποιούνται ότι τον στηρίζουν, η φθορά του όμως είναι η επιθυμητή εξέλιξη. Ο κ. Σαμαράς θέλει εκλογές και καθαρή εντολή που ασφαλώς δεν ξέρει τί θα την κάνει –γιατί θα μας τόλεγε αν ήξερε.
Στο ΠΑΣΟΚ ονειρεύονται, η ηγεσία και τα περιβάλλοντα, την ολική επαναφορά ! Θα υπάρξουν οργανωτισμοί και τα συνηθισμένα πια ...επικοινωνιακά στα πλαίσια της ξανα-ανακάλυψής του ΠΑΣΟΚ και του σοσιαλισμού. Λες και δεν είναι αυτοί που συνειδητά το αποδιοργάνωσαν, διαλέγοντας στη σχέση του με την κοινωνία να διαμεσολαβούν «τα μέσα» και απομάκρυναν τον κόσμο του. Λες και δεν είναι αυτοί που η σχέση τους με τον σοσιαλισμό δεν ορίζεται από την καρέκλα τους και την αντι-κοινωνική, άδικη και κυνική ταυτόχρονα ιδιοτέλειά τους. Αυτοί που αδιαμαρτύρητα και ανεύθυνα παράδωσαν την κοινωνία και τη χώρα στον πιο άγριο νεοφιλελευθερισμό, αυτοί τώρα θα προσποιηθούν τους σοσιαλιστές και πάντοτε θα υπάρχουν πρόθυμοι να τους πιστέψουν.
Εμείς όμως υπάρχουμε. Υπήρξαμε αυτά τα τελευταία χρόνια της σιωπής και της συνενοχής ενεργοί όσο μπορούσαμε και όπου οι διαδικασίες επέτρεπαν. Υπάρχουμε, ένας ολόκληρος κόσμος που την πολιτική του ένταξη στη σοσιαλδημοκρατία καθόρισαν αρχές και ο βολονταρισμός που τις συνοδεύει, δίχως επαγγελματική σχέση με την πολιτική, χωρίς υποταγή σ’ένα σύστημα εξουσίας που απεχθάνεται την ελεύθερη συνείδηση.
Υπάρχουν όμως και οι άλλοι οι οποίοι δεν είναι όλοι ίδιοι, έχουν όμως ένα κοινό χαρακτηριστικό. Όλοι, καθ΄ένας με τον τρόπο του, θέλουν να εισπράξουν τη δυσαρέσκεια του κόσμου του αποσυντιθέμενου ΠΑΣΟΚ. Ποιός έχει την ευθύνη γι αυτό ; Προφανώς αυτοί, οι πιο πάνω.
Όλοι εμείς δεν παραιτούμαστε ούτε από τις ριζοσπαστικές σοσιαλδημοκρατικές μας αρχές ούτε από την διαδρομή μας. Δεν αρνιόμαστε το φορτίο της ιστορίας και την εμπειρία που μας ενώνει.     

Το μαγαζί είναι γωνία...

Γράφει ο Καραφέσκος.
Τα τραγελαφικά γεγονότα που προηγήθηκαν του σχηματισμού της μεταβατικής κυβέρνησης, δεν πρέπει να άφησαν πλέον καμία αμφιβολία σε κανέναν εχέφρονα άνθρωπο ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας, έτσι όπως εκφράζεται σήμερα από την κομματική του γεωγραφία, είναι ένα ετοιμόρροπο κτίριο. Σ’ αυτό συμπεριλαμβάνεται και η παραδοσιακή αριστερά, επειδή η πολιτική του «στρίβειν» δεν αποτελεί συμβολή στην επίλυση των προβλημάτων του τόπου.

Όμως θα έλεγε και ο Α. Σαμαράς «οι μάσκες έπεσαν». Όμως για εντελώς διαφορετικούς λόγους απ’ αυτούς που εννοεί ο ίδιος.
Εδώ πλέον έχουμε μία κλασσική περίπτωση ασύμπτωτου βάσης – εποικοδομήματος. Τα βασικά δεδομένα της βάσης – οικονομίας αλλάζουν με βίαιο τρόπο : ο ξεχειλωμένος Δημόσιος Τομέας συρρικνώνεται, οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες χάνουν το οξυγόνο των κρατικών δοσιμάτων, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι από ελάχιστα έως καθόλου ανταγωνιστικές, οι τράπεζες αναγκάζονται να βγάλουν θαλασσοδάνεια – σκελετούς από τα ντουλάπια τους. Έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Για να χρησιμοποιήσουμε την παλιά τριτοδιεθνιστική ορολογία «τα καθήκοντα άλλαξαν».
Από την άλλη μεριά έχουμε ένα εποικοδόμημα – πολιτικό σύστημα που θέλει να ζει στον παλιό καλό καιρό. Σχεδόν ουδεμία αντίληψη ότι τα καθήκοντα άλλαξαν. Έτσι είδαμε ότι ενώ γινόταν χαμός, η Ν.Δ. προσπαθούσε απλώς να αποστασιοποιηθεί από «αυτό το κακό που τη βρήκε», ελισσόμενη απλώς να αποφύγει το τρακάρισμα. Ο Σαμαράς τις τελευταίες τρεις ημέρες άλλαξε δέκα θέσεις. Από την άλλη μεριά ο Γ. Παπανδρέου αυτοεκγλωβισμένος στις αδιέξοδες πολιτικές του και στα αντικρουόμενα συμφέροντα της ηγετικής παρέας – ομάδας της κυβέρνησης, αλλού πατούσε και αλλού βρισκότανε. Στο τέλος έφτασε στο ανώτατο στάδιο της ανοησίας: Πρότεινε για πρωθυπουργό τον Φίλιππο Πετσάλνικο. Εδώ οφείλουμε δυστυχώς να μολογήσουμε ότι δεν αποδείχτηκε απλώς η γνωστή πολιτικής ανεπάρκεια του Γ. Παπανδρέου, αλλά και η κραυγαλέα ανεπάρκεια όλων των επίδοξων δελφίνων. Η διαπίστωση αυτή οδηγεί σε μαύρες σκέψεις για το μέλλον του πυλώνα, μέχρι τώρα, της προοδευτικής παράταξης που ήταν το ΠΑΣΟΚ.
Είναι γνωστό ότι όλοι οι Οργανισμοί (κράτος, επιχειρήσεις, κόμματα κ.λ.π.) όταν υπερβούν ένα κρίσιμο μέγεθος δημιουργούν τη δική τους γραφειοκρατία, η οποία αναπτύσσει τα δικά της συμφέροντα, τα οποία υποστηρίζει σθεναρά σε κάθε περίπτωση. Γι’ αυτό οι επικλήσεις (ειλικρινείς ή όχι, αδιάφορο) των τελευταίων ημερών ότι πρέπει τα κόμματα να θυσιάσουν τα επί μέρους συμφέροντά τους για το «γενικό εθνικό καλό» είναι γκλυκανάλατες κουβέντες. Μόνο οι αδήριτες ανάγκες που υπαγορεύει η σκληρή πραγματικότητα αναγκάζουν σε αλλαγές και προσαρμογές. Οι Οργανισμοί που το αντιλαμβάνονται γρήγορα προσαρμόζονται και σώζονται. Οι άλλοι απλώς εξαφανίζονται. Αυτό που φαίνεται να ενδιαφέρει την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ είναι πώς να κρατήσει το «μαγαζί». Έτσι, τελικά, θα εξαφανιστεί. Τι να κάνουμε, όπως έλεγε και ο Μάρξ «η συνείδηση έρχεται πάντα τελευταία».

Η νέα κυβέρνηση

Πρωθυπουργός: Λουκάς Παπαδήμος
Αντιπρόεδροι της Κυβέρνησης: Θεόδωρος Πάγκαλος, Ευάγγελος Βενιζέλος
Υπουργός Εσωτερικών: Τάσος Γιαννίτσης
Αναπλ. υπουργός: Φώφη Γεννηματά
Υφυπουργός: Πάρις Κουκουλόπουλος
Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης: Δημήτρης Ρέππας
Υφυπουργός: Ντίνος Ρόβλιας
Υφυπουργός: Παντελής Τζωρτζάκης
Υπουργός Οικονομικών: Ευάγγελος Βενιζέλος
Αναπλ. υπουργός: Φίλιππος Σαχινίδης
Αναπλ. υπουργός: Παντελής Οικονόμου
Υφυπουργός: Γιάννης Μουρμούρας
Υπουργός Εξωτερικών: Σταύρος Δήμας
Αναπλ. υπουργός: Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου
Υφυπουργός: Δημήτρης Δόλλης
Υπουργός Εθνικής Άμυνας: Δημήτρης Αβραμόπουλος
Αναπλ. υπουργός: Γιάννης Ραγκούσης
Αναπλ. υπουργός: Γιώργος Γεωργίου
Υφυπουργός: Κώστας Σπηλιόπουλος
Υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας: Μιχάλης Χρυσοχοΐδης
Αναπλ. υπουργός: Σωκράτης Ξυνίδης
Υφυπουργός: Θάνος Μωραΐτης
Υφυπουργός: Άδωνις Γεωργιάδης
Υπουργείο Περιβάλλοντος: Γιώργος Παπακωνσταντίνου
Αναπλ. Υπουργός: Νίκος Σηφουνάκης
Υφυπουργός: Γιάννης Μανιάτης
Υπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων: Άννα Διαμαντοπούλου
Αναπλ. Υπουργός: Κώστας Αρβανιτόπουλος
Υφυπουργός: Εύη Χριστοφιλοπούλου
Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων: Μάκης Βορίδης
Υφυπουργός: Γιάννης Μαγκριώτης
Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης: Γιώργος Κουτρουμάνης
Υφυπουργός: Γιάννης Κουτσούκος
Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: Ανδρέας Λοβέρδος
Υφυπουργός: Μιχάλης Τιμοσίδης
Υφυπουργός: Μάρκος Μπόλαρης
Υφυπουργός: Δημήτρης Βαρτζόπουλος
Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων: Κώστας Σκανδαλίδης
Υφυπουργός: Γιάννης Δριβελέγκας
Υφυπουργός: Αστέριος Ροντούλης
Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: Μιλτιάδης Παπαϊωάννου
Υφυπουργός: Γιώργος Πεταλωτής
Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Χρήστος Παπουτσής
Υφυπουργός: Μανώλης Όθωνας
Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού: Παύλος Γερουλάνος
Υφυπουργός: Γιώργος Νικητιάδης
Υφυπουργός: Πέτρος Αλιβίζατος
Υπουργός Επικρατείας: Γιώργος Σταυρόπουλος
Τις επόμενες ημέρες θα οριστεί κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Τη λύση θα δώσουν οι κάλπες

Γράφει ο Γιάννης Νικολάου
Μετά την απόπειρα του κ. Παπανδρέου να μας καταστρέψει ολοσχερώς με το δημοψήφισμα και την προσπάθειά του έστω και την υστάτη ώρα να τοποθετήσει πρωθυπουργό το φίλο του, ορκίζεται αύριο η μεταβατική κυβέρνηση υπό τον κ. Παπαδήμο.
Είναι χρήσιμο να θυμηθούμε ότι η κατάσταση που ζούμε διαμορφώθηκε από την πολιτική που ακολούθησε η κυβέρνηση του  κ.Παπανδρέου τη διετία που πέρασε και την πρωτοφανή διαχειριστική της ανεπάρκεια.
Η ύφεση, η εκτόξευση της ανεργίας, οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, οι έκτακτες εισφορές, η πλήρης διάλυση του κρατικού μηχανισμού είναι μερικά από τα κύρια καταστροφικά αποτελέσματα της διετούς διακυβέρνησης του κ. Παπανδρέου. Ο ίδιος  βέβαια συνεχίζει να πανηγυρίζει για το «έργο του» και σχεδιάζει τη μακροημέρευσή του στα πολιτικά πράγματα της χώρας.
Η διασφάλιση της παραμονής μας στο ευρώ και η επαναλειτουργία της χώρας, είναι άμεσες προτεραιότητες για τη μεταβατική κυβέρνηση, αλλά και γι αυτή που θα προκύψει μετά τις εκλογές.
Οι εκλογές τώρα, ήταν ασφαλώς η καλύτερη λύση. Θα έδιναν αυθεντική απάντηση στο πολιτικό πρόβλημα, θα εξέφραζαν τους υπάρχοντες πολιτικούς συσχετισμούς και θα οδηγούσαν στις απαραίτητες διεργασίες για να προσπαθήσει η χώρα να βγει από το αδιέξοδο. Η πολιτική ζωή πρέπει να αναπνεύσει, οι πολίτες να εκφράσουν τη γνώμη τους και να αποκατασταθεί η πολιτική νομιμοποίηση των κοινοβουλευτικών συσχετισμών και της κυβερνητικής πολιτικής. Γι αυτό και η κυβέρνηση που ορκίζεται αύριο πρέπει να είναι  βραχύβια και μεταβατική.
Η χώρα χρειάζεται αλλαγές, αλλά το πρόγραμμα των δανειστών την οδηγεί στην οικονομική και κοινωνική καταστροφή. Τα προβλήματα είναι μπροστά μας και σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στην Ευρώπη μπορεί να μας σπρώξουν πολύ εύκολα στη δραχμή και το περιθώριο.
Χρειάζεται συνεπώς καινούργια πολιτική πλειοψηφία που θα επιχειρήσει να διαπραγματευθεί και να διευρύνει τα περιθώρια για να ασκηθεί διαφορετική πολιτική.
Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι και στην Ευρώπη οι πολιτικοί συσχετισμοί δεν θα μείνουν αναλλοίωτοι.

Λουκάς Παπαδήμος ο νέος πρωθυπουργός

Ο Λουκάς Παπαδήμος αναλαμβάνει πρωθυπουργός της χώρας, μετά την συμφωνία μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Η συμφωνία επετεύχθη έπειτα από διαβουλεύσεις τριών ημερών μεταξύ του Γιώργου Παπανδρέου και του Αντώνη Σαμαρά. Η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον κ. Παπαδήμο «σφραγίστηκε» με την ανακοίνωση που εκδόθηκε το μεσημέρι της Πέμπτης από την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Την Παρασκευή στις 2 θα γίνει η ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης.
Ο Λουκάς Παπαδήμος γεννήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1947 στην Αθήνα και αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών. Σπούδασε Φυσική στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), από όπου αποφοίτησε το 1970, ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ηλεκτρολογική Μηχανική (1972) και πραγματοποίησε διδακτορικό (1978) στα Οικονομικά.
Παράλληλα, εργάστηκε ως βοηθός ερευνών και ειδικός επιστήμων στο ΜΙΤ. Το 1980 εργάστηκε ως οικονομικός εμπειρογνώμων στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ. Το 1985 επέστρεψε στην Ελλάδα αναλαμβάνοντας οικονομικός σύμβουλος της Τράπεζας της Ελλάδος (1985 - 1993).
Το 1993 διορίστηκε υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και τον επόμενο χρόνο διοικητής της Τράπεζας, παραμένοντας μέχρι το 2002. Το ίδιο έτος ανέλαβε αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, θέση από την οποία αποχώρησε το 2010.
Να σημειωθεί ότι έχει διατελέσει μέλος του Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ιδρύματος (1994 - 1998), πρόεδρος της Υποεπιτροπής Νομισματικής Πολιτικής της Επιτροπής των Διοικητών των Κεντρικών Τραπεζών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (1993 - 1995) κ.ά.
Παράλληλα, με την επαγγελματική του σταδιοδρομία ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα. Την περίοδο 1975 - 1984 υπήρξε επίκουρος καθηγητής και στη συνέχεια αναπληρωτής καθηγητής στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, ενώ το 1988 εξελέγη καθηγητής Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 2006 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Το 2010 τοποθετήθηκε άμισθος οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου.

Ανακτορικό πρότυπο.

Ο κ. Παπανδρέου φιλοδοξεί να αποτελέσει το μοιραίο πρόσωπο για την Ελλάδα. Με ανακτορική νοοτροπία και εξουσιαστική βουλιμία, παριστάνει τον "αντιεξουσιαστή" και τον "απελεύθερο" αξιωμάτων. Οι πράξεις του τον διαψεύδουν και τον αποκαλύπτουν. Οι ολέθριες επιλογές του οδηγούν τη χώρα στη καταστροφή και τους κηπουρούς του κ. Παπανδρέου σε υψηλά αμειβόμενα αξιώματα. Με περισσσή υποκρισία και θράσος αυτοαναγορεύεται Εθνικός σωτήρας και προσδοκά την αμοιβή του. Αντιστρέφει την πολιτική αθλιότητα που παρήγαγε σε αποθέωση δημοκρατικής λειτουργίας. Υπερασπίζεται μια δράκα συνεργατών του με πείσμα και μαχητικότητα που δεν επέδειξε για μείζονα κοινωνικά, οικονομικά και εθνικά θέματα. Η Οικογένεια υπερτερεί της πατρίδας, οι φίλοι των πολιτών, οι προσωπικές επιλογές των κοινωνικών απαιτήσεων. Το συγκεκριμένο  πρότυπο το υποστηρίξαμε, το δικαιώσαμε, το ψηφίσαμε. Τώρα μας πυροβολεί. Ήρθε ο καιρός να το εξοβελίσουμε. 

Τώρα ...ΚΩΜΑ!

Αυτό ήταν? Ωδινεν όρος και έτεκεν ...Πετσάλνικον?
Και τι περίμεναν να...ωριμάσει ? Αιδώς Αργείοι για τα παιχνίδια στην πλάτη μας! Θυμάστε την Σαπφώ Νοταρά? MΠΟΥΡΛΟΤΟΟΟΟΟΟ! Υπήρχε κάποτε ένα κόμμα που το έλεγαν ΠΑΣΟΚ.... Τώρα ...ΚΩΜΑ!
 Ιωάννα Πανοπούλου