Είναι πολλά τα λεφτά Άρη

Ο τόπος διαθέτει κυβέρνηση άμεσης και ταχείας δράσης. Ξαφνικά, άμεσα εξαφάνισε-διέγραψε χρέη προς το Δημόσιο ύψους 23δις ευρώ.Ο πρωθυπουργός που ταύτισε την εξουσία του με την διαφάνεια,την διαβούλευση και την λογοδοσία, αποφάσισε μαζί με το οικονομικό του επιτελείο όχι απλά να διαγράψει χρέη αλλά και να συγκαλύψει τους φοροφυγάδες. Προφανώς κάτι εξυπηρετεί η εν λόγω απόφαση, κάποιους καλύπτουν οι κήρυκες της κάθαρσης.
"Είναι πολλά τα λεφτά Άρη" που έλεγε και ο αείμνηστος Νέστορας Μάτσας. Πράγματι είναι πολλά, περίπου το 6,2% του χρέους. Και η γαλαντόμα κυβέρνηση του Πασοκ τα χαρίζει. Μάλιστα.

Ψεκάστε ,σκουπίστε,τελειώσατε...

Τρείς περίπου ώρες θα αφιερώσει ο κ. Παπανδρέου σε μιά απέλπιδα προσπάθεια να εξασφαλίσει συναίνεση ( την ανοχή την έχει διασφαλισμένη) στην κυβερνητική πολιτική του.Έχει συνηθίσει να τα κερδίζει όλα εύκολα και άκοπα. Χωρίς σχέδιο,τακτική και προετοιμασία επιχειρεί να μετατρέψει το δράμα μιας χώρας σε προσωπικό πλεονέκτημα, τον πόνο των εργαζομένων σε προσωπική δικαίωση. Από κοντα και ο χορός των υποταγμένων χειροκροτητών του Πασοκ, οι διπρόσωπες πολιτικές μουτσούνες των δελφίνων που φιλοδοξούν να κυβερνούν στο όνομα του σοσιαλισμού με άθλιες νεοφιλελεύθερες συνταγές.
Το πραγματικό πλεονέκτημα του πρωθυπουργού είναι η πολιτική αθλιότητα της συντηρητικής παράταξης και η ανικανότητα της Αριστεράς να καταθέσει μια στοιχειώδη εναλλακτική πρόταση. Οι εθνικιστικές και ακροδεξιές εξάρσεις του κ. Σαμαρά, η αντιφατική και αδιέξοδη αντιπολιτευτική τακτική του σε συνδυασμό με τον αποκρουστικό δογματισμό και τον επικίνδυνο αριστερισμό της αριστεράς, προσφέρουν και σήμερα στον κ. Παπανδρέου την δυνατότητα να πείθει ένα σημαντικό κομμάτι του ελληνικού λαού, οτι μάχεται μόνος του για τη σωτηρία της πατρίδας.

Χωρίς λόγια-2

“…..γίνεται και παγκοσμίως μία συζήτηση για το εάν οι δείκτες, που σήμερα χρησιμοποιούν οι οικονομολόγοι μας, αρκούν για να μετρήσουν την πραγματική ευημερία ή και την ευζωία μιας χώρας….”, “…..Έτσι, το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν συμπληρώνεται με έννοιες, όπως το περιβαλλοντικό απόθεμα που έχει μια χώρα, ή τη λεγόμενη «εγχώρια ευτυχία», που ξεπερνά τη στενή οικονομική έννοια…..” , “….χώρες με ευτυχείς ανθρώπους, είναι κατά βάση χώρες χωρίς μεγάλες ανισότητες και κοινωνικές αδικίες”. Γεώργιος Αν. Παπανδρέου.

Xωρίς λόγια-1

http://fimotro.blogspot.com/2010/12/blog-post_4474.html

Εσωτερική υποτίμηση...και μετά?

Γράφει η Κοραλία.

Η κυβέρνηση υπακούοντας στις εντολές της τρόϊκας αποφάσισε να υλοποιήσει μια πολιτική σοκ και δέους στη χώρα που ακούει στο όνομα της εσωτερικής υποτίμησης. Ελπίζει ότι μέσω της ισοπέδωσης των εργασιακών σχέσεων και επομένως της μείωσης του εργατικού κόστους θα αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τις δηλώσεις των ιθυνόντων, μετά από ένα εξάμηνο ή ένα έτος η οικονομία θα αρχίσει να ανακάμπτει. Είναι όμως αυτό εφικτό;
Η εσωτερική υποτίμηση προβάλλεται ως το αντίδοτο της νομισματικής υποτίμησης, όμως δεν υπάρχει ευθεία αντιστοίχηση. Η νομισματική υποτίμηση έχει σχεδόν άμεσα αποτελέσματα, το νόμισμα της χώρας υποτιμάται και τα προιόντα της γίνονται περισσότερα ανταγωνιστικά στο εξωτερικό αλλά και στην εσωτερική αγορά.
Η εσωτερική υποτίμηση δεν έχει αυτόματα αποτελέσματα διότι:
-Η μείωση του εργασιακού κόστους δεν είναι αυτόματη, όσο κι αν απορρυθμιστούν οι εργασιακές σχέσεις και καταργηθεί κάθε έννοια κοινωνικού κράτους, απαιτείται χρόνος προσαρμογής.
-Οι επιχειρηματίες δεν θα προβούν σε αυτόματη μείωση των τιμών των προιόντων τους, ώστε να γίνουν περισσότερα ανταγωνιστικά και βέβαια θα οικειοποιηθούν ένα μέρος από την μείωση των μισθών των εργαζόμενων αυξάνοντας το ποσοστό κέρδους τους.
-Η μείωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζόμενων θα αυξήσει την ύφεση, επομένως τα έσοδα του κράτους θα μειωθούν (άμεσοι και έμμεσοι φόροι αλλά και ασφαλιστικές εισφορές). Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να γίνει δυσχερέστερος ο στόχος της μείωσης των δημόσιων ελλειμμάτων. Δηλαδή η κυβέρνηση θα αναγκαστεί σε μια συνεχώς συρρικνούμενη οικονομία να επιβάλλει μια συνεχώς και μεγαλύτερη περιοριστική πολιτική. Μια περιοριστική πολιτική που θα απευθύνεται στην μεσαία εισοδηματική τάξη (εργαζόμενοι, ελεύθεροι επαγγελματίες και μικρές επιχειρήσεις), μια και το μεγάλο κεφάλαιο έχει τη δυνατότητα να εκβιάζει δια της αποχώρησής του από τη χώρα, επιβάλλοντας τους όρους του.
Βέβαια σε κάποια στιγμή, στο μακρινό μέλλον προφανώς θα δούμε θετικούς αριθμούς ανάπτυξης στο ΑΕΠ της χώρας. Θα έχει όμως προηγηθεί φτώχεια και αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων μια και για κάποιους, λίγους, η Ελλάδα θα αποτελέσει el dorado.
Ποιά είναι η λύση; Η πολιτική αντιμετώπιση από την ΕΕ των προβλημάτων της Ευρώπης του νότου δια της αποδοχής και από κοινού αναδιαπραγμάτευσης των χρεών τους, ώστε η παραγωγή τους αντί να πηγαίνει σε αποπληρωμή των χρεών τους να πηγαίνει και στην ανάπτυξή τους.

Δούρειοι ίπποι

Οι ημέρες που έρχονται διαμορφώνουν ένα νέο τοπίο για τις εργασιακές σχέσεις. Η κατάργηση των προκλητικών προνομίων κατέστη ο Δούρειος ίππος για την κατάργηση βασικών εργατικών κατακτήσεων. Οι εξοργιστικές προνομίες, κυρίως στις ΔΕΚΟ, αποτελούν το άλλοθι της συνολικής απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και της καθολικής επίθεσης σε κάθε κοινωνική κατάκτηση. Απουσιάζει ο δίκαιος μερισμός της θυσίας και του πόνου  και επικρατούν οι ανάλγητες και απάνθρωπες οριζόντιες πολιτικές. Οι αντιδράσεις ασήμαντες αναλογικά με όσα χάνονται και όσα εξανεμίζονται. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, όσες  δεν κρύβονται, εμφανίζονται αμήχανες και ανίκανες να διασφαλίσουν οποιαδήποτε κατάκτηση των εργαζομένων. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ συνδιαλέγεται κρυφίως με τον ΣΕΒ. Ο κ. Παναγόπουλος, όπως όλος συνδικαλιστικός εσμός, ενδιαφέρεται μόνο για το τομάρι του και προς τούτο πασχίζει. Με αριστερές φλυαρίες εργάζεται για τις πλέον νεοφιλελεύθερες προοπτικές.Τον καταλαβαίνουμε. Τα προσωπικά κεκτημένα υπερασπίζεται  ο "μανταλάκιας". Αλλά και ο έτερος συνδικαλιστικός αστέρας, ο πρόεδρος της ΟΚΕ, ο πολύς κ. Πολυζωγόπουλος, που κρύβεται? Δεν διαθέτει την ελάχιστη τσίπα να παραιτηθεί? Πόσο ανάγκη έχει την αντιμισθία του?

Το ελικόπτερο

Πολιτικός ΑΥΤΙΣΜΟΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΩΝ ΞΕΝΟΥ ΤΥΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟ

ΓΙΩΡΓΟ ΠΕΤΑΛΩΤΗ

ΣΤΡΑΤΑΚΗΣ: Μπορείτε να δεσμευτείτε ρητά, λοιπόν, ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης ότι δεν θα υπάρχει το αμέσως προσεχές διάστημα, από 1ης Ιανουαρίου μείωση των μισθών στον ιδιωτικό χώρο;

ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Στο πλαίσιο που μπορεί να παρέμβει η Πολιτεία, αυτό ακριβώς κάνουμε. Και επιτέλους, να μη στρουθοκαμηλίζουμε, να μη θεωρούμε ότι υπήρχε ένας εργασιακός παράδεισος τον οποίο εμείς καταργούμε. Είναι γνωστό, ότι κλείνουν επιχειρήσεις κάθε ημέρα. Είναι γνωστό ότι χάνονται θέσεις εργασίας κάθε ημέρα. Είναι γνωστό ότι σε πολλές επιχειρήσεις γίνεται ουσιαστικά νόμος το να υπάρχουν ατομικές συμβάσεις, έτσι ώστε να υπάρχουν ευτελισμένοι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα. Εμείς θέτουμε κανόνες. Εμείς, αυτή την ευελιξία και την τέλεια απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων τη ρυθμίζουμε και φέρνουμε την ευελιξία όπου χρειάζεται και με τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις και όρους συναίνεσης των εργαζομένων. Και φέρνουμε το μέτρο, έτσι ώστε να μην υπάρχουν ατομικές συμβάσεις και γι` αυτό διασφαλίζουμε και την επέκταση των κλαδικών συμβάσεων, αλλά και τις ειδικές επιχειρησιακές συμβάσεις. Όποιος θέλει να μας πει ότι σήμερα στα εργασιακά υπάρχει παράδεισος και εμείς φέρνουμε το μεσαίωνα, σίγουρα δεν αντιμετωπίζει σωστά και λογικά τους Έλληνες πολίτες. Ακριβώς, μέσα σ` αυτό το τεράστιο θολό τοπίο που υπάρχει, αλλά που θα υπάρξει και ακόμη περισσότερο, λόγω του βαθέματος της κρίσης εάν δεν παρέμβει η Πολιτεία για τη ρύθμιση των εργασιακών σχέσεων μέσα σε δύσκολες συνθήκες, μέσα από σκληρές διαπραγματεύσεις με τους εταίρους μας, έτσι ώστε να προστατεύονται και οι θέσεις εργασίας, αλλά να προστατεύεται και το εργασιακό status των Ελλήνων εργαζομένων. Και αυτό θα φανεί και στην πράξη.

Η απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου υπερβαίνει κάθε όριο κοινής πολιτικής λογικής. Απύθμενο θράσος, ατελείωτος εξυπνακισμός και απροσμέτρητη πολιτική ανευθυνότητα απο τον "πολιτικό κλώνο" του  κ. Παπανδρέου. Με κυνισμό αντιστρέφει την πραγματικότητα των πολιτικών επιλογών της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και αποπειράται να μας πείσει ότι η αποδόμηση του εργατικού δικαίου ευνοεί τα συμφέροντα των εργαζομένων.
Ηθελημένα η εν αγνοία του ο κυβερνητικός εκπρόσωπος εμποδίζει κάθε απόπειρα συνεννόησης, κάθε απελπισμένη προσπάθεια διαλόγου. Ο πολιτικός "καισαρισμός" που διακρίνει τον κ. Πεταλωτή δεν κερδίζει απλά την απαρέσκεια των εργαζομένων, αλλά πιστοποιεί τον κυβερνητικό "αυτισμό". Τώρα που η κρίση απαιτεί διάλογο και συναίνεση, τώρα που ο κ. Παπανδρέου πρός τούτο καλεί τους πολιτικούς αρχηγούς, τα ξιπασμένα πολιτικά "μειράκια" διατυμπανίζουν την ανικανότητα τους να αντιληφθούν τις επιπτώσεις των αποφάσεων τους. 
Το σημερινό "κέλυφος-Πασοκ" δεν μας αξίζει και γι΄αυτό του στρέφουμε την πλάτη.  

Οι βουλευτές του Πασοκ ψηφίζουν τον εργασιακό μεσαίωνα

Γράφει η Κοραλία.
Το νομοσχέδιο για τις εργασιακές σχέσεις δεν υλοποιεί τις επιθυμίες του Στρος Καν, αλλά το μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση και ψηφίσθηκε στο κοινοβούλιο από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑΟΣ και τη Μπακογιάννη. Το όπλο τότε δεν ήταν στραμμένο στους "κερδοσκόπους", αλλά στους πολίτες της χώρας και σε τελευταία ανάλυση την ίδια τη χώρα. Γιατί την καταδικάζει σε σοκ ύφεσης με άγνωστη ημερομηνία εξόδου.

Το μνημόνιο της άνοιξης αναφερόταν ρητά στην ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και του εργατικού δίκαιου στην ελλάδα. Για όσους τότε δεν ήθελαν να καταλάβουν, το διευκρίνησε ο Λοβέρδος ως υπουργός εργασίας όταν είχε πει ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις μπορούν να είναι και σε χειρότερη κατεύθυνση από τις κλαδικές συμβάσεις. Δηλαδή ανέτρεπε όλη τη λογική του εργατικού δικαίου και των εργασιακών σχέσεων στη χώρα, αφού μέχρι τότε οι επιχειρησιακές συμβάσεις μόνο σε καλύτερη κατεύθυνση ήταν δυνατό να υπογραφούν.
Η κυβέρνηση με αυτό το νόμο τάσσεται σαφώς με την ισχυρή πλευρά των κοινωνικών εταίρων που είναι οι επιχειρηματίες και που σε μια εποχή ύφεσης και ανεργίας η θέση τους ενισχύεται και γίνεται ασύδοτη.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έπαιξε ένα επικοινωνιακό θέατρο τις προηγούμενες μέρες ότι δήθεν διαπραγματεύεται με τους "κακούς" της τρόικα για να θέσει κάποια αναχώματα. Σήμερα προσπαθεί να πείσει ότι έχει θέσει κάποια αναχώματα. Ποιά είναι όμως αυτά; Οι συλλογικές συμβάσεις έχουν μόνο ρόλο ως προς τις κατώτατες αμοιβές και οι κλαδικές συμβάσεις δεν έχουν καμιά χρησιμότητα. Μόνο επιχειρησιακές συμβάσεις θα υπάρχουν πλέον.
Όμως στον καθαρά ιδιωτικό τομέα τα συνδικάτα, όπου υπάρχουν, είναι αδύνατα και ελεγχόμενα απο τον επιχειρηματία, με αποτέλεσμα η σύμβαση να μην είναι μια διμερής πράξη, αλλά μια μονομερής πράξη. Κατά τον Παναγόπουλο στις 100 επιχειρήσεις που μπορούν να έχουν συνδικάτο, μόνο 1 εχει και επομένως κατά τον κύριο αυτόν, το κλαδικό συνδικάτο θα διαπραγματεύεται με τον επιχειρηματία. Ψεύδεται, διότι ο επιχειρηματίας έχει τη δυνατότητα να προσφύγει στη διαιτησία μονομερώς χάρις στο σοσιαλιστή υπουργό Λοβέρδο.
Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που στη βουλή θα ψηφίσουν αυτό το νομοσχέδιο, έχουν όλη την ευθύνη της ψήφου τους για την έλλειψη οποιασδήποτε προστασίας της εργασίας στη χώρα και επομένως της ανατροπής της λογικής του κοινωνικού κράτους. Αλλά και γιατί η χώρα θα μπει σε μια περαιτέρω τροχιά ύφεσης και υπανάπτυξης. Η κυβέρνηση θα αποτύχει στην είσπραξη των εσόδων του προυπολογισμού και σε λίγους μήνες θα αναγκαστεί να προχωρήσει σε νέα μείωση των μισθών στο δημόσιο, σε απολύσεις, σε μείωση των συντάξεων και σε νέα αύξηση των έμμεσων φόρων.
Επομένως η απραξία και η αποδοχή αυτών των μέτρων από τους πολίτες της χώρας δεν είναι πράξη υπευθυνότητας.

Έξοδος

Ο εργασιακός Αρμαγεδών είναι πλέον γεγονός. Οι επιθυμίες των κ.κ. Στρος-Καν και Όλι Ρεν ικανοποιούνται μέχρι κεραίας. Η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου δεν είχε σχέδιο, δεν διαθέτει βούληση και αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες της. Ο καθημαγμένος Έλληνας εργαζόμενος εξακολουθεί να συμπεριφέρεται με υπευθυνότητα και να καταθέτει το κουράγιο του, απέναντι σε μια κυβερνητική πολιτική που τον θεωρεί μέγα υπεύθυνο της οικονομικής κρίσης, απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που έχει ολοκληρώσει την προσφορά του στη πατρίδα, απέναντι σε ένα συνδικαλιστικό κίνημα που αναλίσκεται στην αυτοπροστασία του με το βλέμμα στραμμένο σε ένα παρελθόν που καμμία σχέση δεν έχει με το παρόν και το μέλλον αυτού του τόπου.
 Η έξοδος απο το τούνελ της κοινωνικής και οικονομικής υποβάθμισης δεν είναι ορατή και η ανεπάρκεια των πολιτικών δυνάμεων επιτείνει την καθολική αβεβαιότητα και ανασφάλεια των Έλλήνων. Μέσα στο τέλμα και στην οδύνη οι δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας οφείλουν να αναλάβουν πρωτοβουλίες και δράση. Δεν μας αξίζει το τέλμα, η μιζέρια και δεν μας ταιριάζει η συνθηκολόγηση με την ανικανότητα των μοιραίων και των άβουλων. Να ανοίξουμε τους δρόμους μιας νέας δίκαιης κοινωνίας. Το θέλουμε? Μπορούμε?

Φλωρίδης προς Όλιν Ρεν:"Καλό κουράγιο..."

Τοποθέτηση Γ. Φλωρίδη κατά την ομιλία του Επιτρόπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρμόδιου για θέματα οικονομικών και νομισματικών υποθέσεων, κ. Olli Rehn

Η Ενωμένη Ευρώπη αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του σύγχρονου κόσμου και επιτελεί ρόλο ισορροπίας, ειρηνικής προοπτικής και ανάπτυξης για όλο τον πλανήτη. Γι’ αυτό δεν σας κρύβω την αγωνία της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, όπως πιστεύω και αυτής των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών, για τα όσα συμβαίνουν στον ευρωπαϊκό χώρο εξ αιτίας της συνεχιζόμενης κρίσης χρέους, αλλά και της ευρύτερης παγκόσμιας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.

Είναι πανθομολογούμενο, ότι η βιωσιμότητα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος εξαρτάται καθοριστικά από την διασφάλιση της ενιαίας υπόστασης της Ευρωζώνης, η οποία είναι ο πυρήνας της ενοποιητικής διαδικασίας, αλλά παράλληλα και η αιχμή του ευρωπαϊκού οικουμενικού ρόλου.

Κατά μία άποψη, την οποία κι εγώ συμμερίζομαι, η ουσιαστική επίτευξη αυτού του στόχου και η ριζική υπέρβαση της κρίσης, προϋποθέτει την αποδοχή μιας στρατηγικής «συμμετρικής ανάπτυξης» της ευρωζώνης. Την υιοθέτηση δηλαδή ενός πολιτικοοικονομικού σχεδίου, που σε βάθος χρόνου θα οδηγήσει τα διαφορετικά δημοσιονομικά, οικονομικά και παραγωγικά επίπεδα των κρατών –μελών σε σύγκλιση και εξισορρόπηση, με την σταδιακή άρση του χάσματος μεταξύ των πλεονασματικών και ελλειμματικών χωρών. Θα ήθελα λοιπόν την γνώμη σας:

1. Κατά πόσο η Επιτροπή επεξεργάζεται, κατά πρώτον, ένα συνολικό σχέδιο για την κρίση και την διασφάλιση της ενότητας της Ευρωζώνης ή πρόκειται να συνεχίσει την πολιτική του «βλέποντας και κάνοντας» καθώς και των πυροσβεστικών λύσεων που μας οδηγεί μέχρι σήμερα πίσω απ’ τα γεγονότα;

2. Με ποια συγκεκριμένα μέτρα και πρωτοβουλίες σκέφτεται η Επιτροπή να βοηθήσει την ανάπτυξη στις ελλειμματικές χώρες, δεδομένου ότι μόνο η περιστολή δεν αντιμετωπίζει την κρίση χρέους;
3. Ποιές διορθωτικές λύσεις και διεξόδους επεξεργάζεται η Επιτροπή για το ενδεχόμενο πολιτικής και κοινωνικής κόπωσης, ή και αναποτελεσματικότητας των παρατεταμένων προγραμμάτων λιτότητας όλων των χωρών της Ένωσης, και ιδιαίτερα των χωρών που βρίσκονται στο Μηχανισμό Στήριξης;

Αναμφίβολα το έργο που πρέπει να επωμισθεί η Επιτροπή είναι τεράστιο. Είναι η πιο άτυχη Επιτροπή ( από πλευράς όγκου και δυσκολίας του έργου που έχει να επιτελέσει) αλλά συνάμα και η πιο τυχερή ίσως, δεδομένου ότι, αν επιτύχει, η επιτυχία της αυτή θα περάσει στην Ιστορία και θα αφορά σε όλη την Ευρώπη. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που θα καθορίσει αν θα διακριθείτε ή θα κατακριθείτε, καθώς θα έχετε οδηγήσει εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρωπαίους είτε στην απόγνωση είτε, όπως θέλω να πιστεύω, στην ελπίδα και στην αισιοδοξία. Είναι τεράστια η ευθύνη που αναλαμβάνετε. Για τον λόγο αυτό επιτρέψτε μας, κύριε Rehn, να ανταποδώσουμε στην Επιτροπή και σε εσάς προσωπικά την ευχή που μας είχατε δώσει πριν μερικούς μήνες: «Καλό κουράγιο…» .

ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ

Η οικογενειακή διαδοχή είναι καθεστώς στην ιατρική, στη δικηγορία, στα πανεπιστήμια, στη δημοσιογραφία, σχεδόν παντού. Και είναι αυτή που δημιουργεί πλέγματα συννενοχής και ανοχής στις πολλές δυναστείες της πολιτικής.
Πολλοί διερωτώνται για τα χάλια της χώρας, για τα ελλείμματά της, για όσα θλιβερά μας συμβαίνουν τα δυό τελευταία χρόνια. Και παρ΄ότι έχουν την απάντηση μπροστά στα μάτια τους δεν την βλέπουν η μάλλον δεν θέλουν να την δουν.
Ομως τα πράγματα είναι πλέον προφανή. Αν βάλεις στη σειρά τα κυρίαρχα πρόσωπα, αν μετρήσεις και ζυγίσεις την ηγεσία της χώρας δεν χρειάζονται δεύτερες σκέψεις. Ο πρωθυπουργός κληρονόμησε όνομα και κόμμα από τον πατέρα του.Κλασική περίπτωση νεποτισμού. Αν δεν ήταν γυιός του Αντρέα δεν ξέρω τι θα έκανε στη ζωή του.
Ο προκάτοχός του Κώστας Καραμανλής είναι επίσης βγαλμένος από την ίδια μήτρα. Μεγάλωσε για να κυβερνήσει ελέω του «Θεού» μπάρμπα του. Ο Σαμαράς κι αυτός των καλών οικογενειών παιδί, ανεπάγγελτος επί της ουσίας, επί δέκα χρόνια κατά δήλωσή του κοίταζε το ταβάνι. Ο Τσίπρας δεν έχει ούτε αυτός ζυμωθεί στην πραγματική ζωή, από τα θρανία βρέθηκε στην πολιτική, χωρίς εμπειρίες και δημιουργία. Η Αλέκα είναι κομματικό στέλεχος από τα γενοφάσκιά της, δεν έχει ούτε αυτή πραγματικές εμπειρίες.
Ο Καρατζαφέρης πάλι που τα έκανε όλα και δηλώνει αυτοδημιούργητος έχει ελλείμματα παιδείας, γνώσης και κατανόησης. Και η Ντόρα που διεκδικεί ρόλο είναι επίσης παιδί του πατέρα της. Αν δεν ήταν κόρη του Μητσοτάκη δεν ξέρω αν θα είχε τύχη στην πολιτική. Αυτή είναι η εικόνα και αποτυπώνει πλήρως το πρόβλημα ηγεσίας. Το κακό είναι ότι το παράδειγμα της πολιτικής έχει επικρατήσει σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής. Η οικογενειοκρατία συναντάται σε όλα σχεδόν τα προνομιούχα επαγγέλματα.
Η οικογενειακή διαδοχή είναι καθεστώς στην ιατρική, στη δικηγορία, στα πανεπιστήμια, στη δημοσιογραφία, σχεδόν παντού. Και είναι αυτή που δημιουργεί πλέγματα συννενοχής και ανοχής στις πολλές δυναστείες της πολιτικής. Η κρίση, όλο αυτό που περνάμε, ίσως προσφέρει την ευκαιρία απαλλαγής απ' αυτόν το μακρύ κύκλο οικογενειοκρατίας, που κατέληξε σε παρακμή, όπως συνήθως συμβαίνει με όλες τις δυναστείες.
http://www.insideinfo.gr/article/4187/dunasteies

Η δημοσκόπηση της MRB

Με σαφές προβάδισμά αλλά με ψαλιδισμένη την διαφορά προηγείται το ΠΑΣΟΚ έναντι της ΝΔ σύμφωνα με τις εξαμηνιαίες τάσεις της MRB.

Μέσα σε έξι μήνες το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μείωσε την διαφορά από το 8% στο 4,1% αλλά το κυβερνών κόμμα έχει ασφαλές προβάδισμα παρά τα σκληρά μέτρα και το μνημόνιο.
Η βουλή γίνεται εξακομματική εκτός μένουν – έστω και οριακά σύμφωνα με τη δευκρινισμένη ψήφο– το κόμμα της Ντόρας Μπακογιάννη και η Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη.
Σε υψηλά ποσοστά η αδιευκρίνιστη ψήφος που φτάνει το 23,3%
Συγκεκριμένα: ΠΑΣΟΚ 26,7%  ΝΔ 22,6% ΚΚΕ 8,4%  ΛΑΟΣ 4,3%  ΣΥΡΙΖΑ 3,3   Οικολόγοι 3,2%
Στο ερώτημα για την καταλληλότητα στην Πρωθυπουργία προηγείται... ο κανένας! με 4,2 μονάδες διαφορά από τον Γιώργο Παπανδρέου που συγκεντρώνει 33% (άνοδος 1,6%) και ακολουθεί ο Αντώνης Σαμαράς με 24,7%, άνοδος τεσσάρων μονάδων σε σχέση με την μέτρηση του Ιουνίου,


Πηγή: http://real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=29695&catid=11

Ο κ. Ντομινίκ πολιτεύεται

Mετά τον κ. Μπαρόζο ήρθε η σειρά του κ. Στρος-Καν να επιβραβεύσει τις προσπάθειες που καταβάλλει ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνηση του Πασοκ για την δημοσιονομική εξυγίανση.

Αμέσως μετά τα "καλά λόγια" έρχονται οι αλήθειες, οι πραγματικές απαιτήσεις των δανειστών και κηδεμόνων μας.

Είθισται στις διεθνείς σχέσεις οι γενικές και αφηρημένες διατυπώσεις να εκφέρονται αφειδώλευτα ώστε να συμβάλλουν στο καλό κλίμα των συνομιλήτων. Στην περίπτωση της Ελλάδας υφίσταται και ένας δεύτερος ουσιαστικός λόγος που σχετίζεται με την πολιτική υποστήριξη της κυβέρνησης και την κατά το δυνατόν αδρανοποίηση των αντιπολιτευομένων δυνάμεων. .Πάνω απ΄ όλα τους ενδιαφέρει η διασφάλιση των κεφαλαίων που μας έχουν δανείσει.

Η ουσία κρύβεται στις απόψεις που διατυπώνονται για το μέλλον και την προοπτική εξόδου απο την οικονομική κρίση. Ο κ. Στρος-Καν εύκολα προσχώρησε στην πολιτική επιμήκυνσης αποπληρωμής του χρέους αφού άριστα γνωρίζει οτι η Ελλάδα είναι αδύνατον να το αποπληρώσει στα μέχρι σήμερα προσδιορισμένα χρονικά πλαίσια. Όπως εύκολα, έστω και με πλάγιο λόγο, έθιξε ότι το μέλλον είναι άδηλον και επισφαλές. Ακόμα πιο εύκολα ο επικοινωνιακός Ντομινίκ μίλησε για τα δύσκολα που βρίσκονται μπροστά και τις νέες θυσίες που καλούνται να υποστούν οι Έλληνες. Έδωσε την εντύπωση οτι μιλούσε για λογαριασμό του πελιδνού κ. Παπανδρέου που συνεχώς και συστηματικά μιλά για τις επιτυχίες της κυβέρνησης του ενώ αοριστολογεί και αρνείται κάθε δέσμευση για το άμεσο και μακρινό μέλλον.

Η πεισματική άρνηση του πρωθυπουργού να μιλήσει ειλικρινά, με θάρρος, εντείνει την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα των Ελλήνων που η πληροφόρηση τους για τα μελλούμενα προκύπτει απο τις δηλώσεις των υψηλών επισκεπτών μας. Για τούτο και η επίσκεψη του κ. Στρος-Καν μας βοήθησε γιατί υπήρξε αποκαλυπτική της αλήθειας που μας προσμένει. Βοήθησε τους δανειστές μας, δηλαδή τους εργοδότες τους. Βεβαίως βοήθησε και την κρυπτόμενη κυβέρνηση και πάνω απ΄ όλα βοήθησε τον εαυτό του και τις πολιτικές του προσδοκίες για την διεκδίκηση της Προεδρίας του Γαλλικού κράτους. Άλλωστε είναι τις πάσι γνωστόν οτι ο κ. Ντομινίκ πολιτεύεται.Οι Έλληνες?

Τα πάντα ρεί

Κοινή είναι η πεποίθηση οτι οι επόμενοι τρείς μήνες θα κρίνουν πολλά πράγματα για την χώρα. Πρώτον θα κριθεί η αξιοπιστία της έναντι των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου.Η τυχόν άρνηση καταβολής της τέταρτης δόσης εκ μέρους της τρόϊκας ισοδυναμεί με επίσημη αναγγελία  πτώχευσης.
Δεύτερον θα κριθεί η τύχη της κυβέρνησης του Πασοκ, του πρωθυπουργού και της ηγετικής του ομάδας.
Τρίτον θα επηρρεασθεί η νοοτροπία, μορφή, η εικόνα και η δομή της Ελληνικής κοινωνίας.
Τέταρτον, το πολιτικό σύστημα θα δοκιμάσει τις αντοχές του, τη δυνατότητα του να μετασχηματισθεί με ομαλότητα η με βίαιο τρόπο.
Ανεξάρτητα με τις διαφορετικές πολιτικές οπτικές, την πολλαπλότητα των πολιτικών προτάσεων το βέβαιο είναι οτι η Ελλάδα θα είναι μετά τρείς μήνες μια διαφορετική χώρα. Η αναπόφευκτη σκληρή δοκιμασία του ελληνικού λαού δεν σημαίνει οτι θα οδηγηθούμε σε μια δίκαιη και δημιουργική κοινωνία. Πιθανότερη φαντάζει η εξέλιξη του θριάμβου του ληστρικού και καταστροφικού καπιταλισμού. Το σύγχρονο προοδευτικό κοινωνικό και πολιτικό αίτημα είναι η αποτροπή αυτής της δυσμενούς για τους Έλληνες εξέλιξης. Αίτημα αμυντικό, αίτημα χαμηλών προσδοκιών που δεν προσιδιάζει με τα μεγάλα και σπουδαία των περασμένων λαϊκών αγώνων, αλλά είναι αίτημα ρεαλιστικό και εφικτό.
 Ο "αφελής"  εγκλωβισμός στο δίλημμα "ευδαιμονικός καπιταλισμός η πτώχευση", εκφράζει την επιτυχία των νεοφιλελευθέρων να πουλήσουν στους εργαζόμενους το σχοινί της αυτοκτονίας τους. Οφείλουμε να βαδίσουμε τους δύσκολους δρόμους με όπλα την εθνική αυτογνωσία ,την συστηματική δουλειά και την αναπαλλοτρίωτη αρχή του δίκαιου μερισμού του πόνου.