Εποίησεν τη νήσσα

Το πολυνομοσχέδιο ψηφίστηκε, η κ. Κατσέλη ετέθη εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας του Πασοκ και ελεύθεροι πλέον οι κ.κ. Παπανδρέου και Βενιζέλος θα δώσουν την μάχη της χώρας στα ευρωπαϊκά φόρα. Οι διαπραγματευτικές τους δυνατότητες είναι ελάχιστες και η ανυπαρξία ολοκληρωμένου σχεδίου και εναλλακτικών προτάσεων σε συνδυασμό με την αναξιοπιστία του πρωθυπουργού δεν μας επιτρέπουν να αισιοδοξούμε. Παρά ταύτα, θα ευχηθούμε το καλύτερο, θα προσβλέπουμε στο βέλτιστο αποτέλεσμα. Η σωτηρία της χώρας μας "κινεί" σ΄ αυτή την την προσδοκία.
Η Δευτέρα θα είναι έτσι κι αλλοιώς μιά άλλη ημέρα. Την διαφορετικότητα της ενδεχομένως να καθορίσουν οι αποφάσεις η το έλλειμα αποφάσεων της Συνόδου κορυφής της Ε.Ε.. Την Κυριακή το βράδυ όλα θα είναι πιό καθαρά για την Ευρώπη και για την Ελλάδα.
Εκείνο που σήμερα είναι ιδιαίτερα ξεκάθαρο είναι ότι εχουμε ένα αδύναμο πρωθυπουργό και μιά ανίσχυρη κυβέρνηση. Πλειάδα βουλευτών του Πασοκ υπέδειξαν στον κ. Παπανδρέου ότι έφτασε η ώρα να σκεφτεί τον αποχωρισμό του από τον πρωθυπουργικό θώκο και ταυτόχρονα εδήλωσαν το έλλειμα εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του. Ο κ. Παπανδρέου τα ανέχθηκε όλα και δεν τόλμησε τον επιβεβλημένο, εκ της θέσεως του, αντίλογο,ούτε έστω μιά χλιαρή αντίδραση.
 Η ερχομένη Δευτέρα είναι, ίσως, η "επομένη" ημέρα για τον κ. Παπανδρέου, το Πασοκ και το πολιτικό σύστημα στο σύνολο του.

Ακρότητες...

Εννέα κρεμάλες στην κεντρική πλατεία της Κάτω Αχαΐας, είναι από το πρωί… έτοιμες , δια χειρός αγανακτισμένων πολιτών. Η διαφαινόμενη άνευ όρων ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, έχει εξοργίσει τους πολίτες που σήμερα μια κρίσιμη ημέρα για το μέλλον των Ελλήνων, δεν διστάζουν ακόμα και με αυτό τον ακραίο τρόπο έκφρασης, να στέλνουν μηνύματα οργής και αγανάκτησης προς του βουλευτές, ανεξαρτήτως παρατάξεων.

Μάλιστα σε κάθε κρεμάλα έχει γραφτεί και το όνομα του καθε βουλευτή, με τον χαρακτηρισμό προδότης.
Σπάσανε άραγε τα αυγά....του φιδιού?

Σκέφτεστε κάτι άλλο?

Οι Μέρκελ-Σαρκοζί  αποπειρώνται να δώσουν μιά λύση-έξοδο απο την χρηματοπιστωτική κρίση, που σαν σαράκι διαχέεται στην οικονομία της Ευρώπης και απειλεί την υπόσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Προφανώς σ΄αυτά τα πλαίσια θα προσφέρουν (αν το καταφέρουν) και τη λύση που αφορά την Ελλάδα. Ωστόσο η Ελλάδα εμφανίζεται απούσα, δίχως ιδέες και χωρίς σκέψεις. Κυβερνητικοί παράγοντες αφήνουν να εννοηθεί ότι συζητάμε τα πάντα, αλλά τίποτα συγκεκριμένα. Δεν γνωρίζει η κυβέρνηση το ελάχιστο, δεν γνωρίζει αν θα έχει απο Δευτέρας την δυνατότητα μιας χρονικής χαραμάδας που θα επιτρέψει στους Έλληνες να διατηρήσουν το δικαίωμα στην ελπίδα.

Η χθεσινή ογκώδης λαϊκή διαμαρτυρία μπορεί  να επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις, αλλά είναι αδύνατον να καθορίσει, έστω κατ΄ελάχιστον τις αποφάσεις της ευρωπαϊκής συνόδου κορυφής. Αυτό θα μπορούσε να πετύχει μια στιβαρή, συγκροτημένη και πολιτικά επαρκής κυβέρνηση. Μιά κυβέρνηση με σχέδιο και ρεαλιστικές προτάσεις. Μιά κυβέρνηση που διαλέγεται ειλικρινά με τους Έλληνες, οργανώνει και κτήζει μαζί τους την αναζητούμενη μα μη ανευρισκόμενη συνεννόηση και συναίνεση.

Η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου και του "τεθνεώτος" Πασοκ δεν είναι η κυβέρνηση που απαιτούν οι περιστάσεις. Ο κ. Παπανδρέου επέλεξε να πολιτευθεί ως διευθυντής των κηπουρών του και ως γαλαντόμος κομματάρχης. Η προστασία του προσώπου του επικράτησε της προσπάθειας για την προστασία της χώρας.

Τον χρόνο που χρειάζεται η χώρα δεν δύναται να τον προσφέρει ούτε ο κ. Σαμαράς. Ο πρόεδρος της Ν.Δ.,τυλιγμένος στις αγκάλες του ανερμάτιστου εθνικισμού, της  "καθυστερημένης λαϊκής δεξιάς και της επικίνδυνης ματαιοδοξίας του να πρωθυπουργεύσει μιας χώρας ερειπίων, δεν συνιστά μια δόκιμη προοπτική.

Η αριστερά επέλεξε την επανακομμουνιστικοποίηση της και επενδύει στην καταστροφή ,τη μιζέρια, τη δυστυχία, ενώ οι μικρές φωτεινές εξαιρέσεις δεν διαθέτουν την απαραίτητη κυβερνητική στόφα και αρκούνται σε κινήσεις στοιχειώδους κοινοβουλευτικής καταγραφής.

 Οι πρίγκηπες της πολιτικής ζωής δεν προσφέρουν πλέον τις απαραίτητες διεξόδους και λύσεις και το περιεχόμενο των  συνομιλιών τους, κυκλοφορεί σε εκδοχές που θυμίζουν αποτελέσματα φοιτητικών εκλογών απο την αλήστου μνήμης ΕΦΕΕ.

Τι μένει λοιπόν? Εκλογές. Οι πολίτες να δώσουν τη λύση. Σκέφτεστε κάτι άλλο?

Ντρίπλες και τσαλιμάκια...

Χωρίς καμια ουσιαστική εξέλιξη ολοκληρώθηκε στη Βουλή η συνάντηση του Πρωθυπουργού με τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας.
Ο κ. Παπανδρέου επανέλαβε ουσιαστικά όσα είχε αναφέρει και νωρίτερα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ενώ ο κ. Σαμαράς τόνισε ότι το κόμμα του ζητά εκλογές και επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου.
Η συνάντηση κράτησε μόλις μισή ώρα και δεν έγινε κάποια δήλωση. Μάλιστα ο Πρόεδρος της ΝΔ αποχώρησε εμφανώς εκνευρισμένος και πληροφορίες αναφέρουν ότι είχε σκεφτεί σοβαρά να μην πάει καθόλου στην συνάντηση μετά την επίθεση που είχε εξαπολύσει στη ΝΔ νωρίτερα ο Πρωθυπουργός μιλώντας στους βουλευτές του (εδω).
Η πιθανότητα ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων καλόν είναι να μην αποκλεισθεί. Ο κ. Παπανδρέου θα επιχειρήσει να αναλάβει την πρωτοβουλία των κινήσεων και να δείξει ότι εξακολουθεί να είναι ο κυρίαρχος της εσωτερικής πολιτικής σκηνής.Οι εξελίξεις του τελευταίου καιρού έχουν, κατά κοινή ομολογία, περιθωριοποιήσει τον πρωθυπουργό και τον έχουν μετακινήσει στο άκρο του πολιτικού κάδρου.
Η κινητικότητα και η υπερδραστηριοποίηση του κ. Βενιζέλου μπορεί μεν να εξαντλεί το πολιτικό κεφάλαιο του, δεν παύει ωστόσο να του πιστώνεται το μεγαλύτερο μέρος των κυβερνητικών δραστηριοτήτων και προσπαθειών. Η εικόνα που έχει σχηματισθεί αποτυπώνει τον υπουργό οικονομικών να μάχεται συνεχώς και παντού (ασχέτως αποτελέσματος) και έναν περιφερόμενο πρωθυπουργό που αναλίσκεται σε ανούσιες και εκνευριστικές πλέον γενικολογίες για τις "μεγάλες" κυβερνητικές και προσωπικές του (?) επιτυχίες.
Το κείμενο των τριών (ΛΟ.Ρ.ΔΙ.), ασχέτως της ανοχής του απο το Μαξίμου, ανεξάρτητα απο τις προθέσεις των συγγραφέων να δηλώσουν τις ηγετικές τους προθέσεις και να "προλάβουν" κυοφορούμενες πολιτικές διεργασίες που τους υπερβαίνουν, έθεσε και θέμα ηγεσίας  και θέμα ευθυνών για την δυσπραγία του κυβερνητικού έργου.
Ο κ. Παπανδρέου είναι υποχρεωμένος να παίξει το χαρτί της συνεννόησης και της συναίνεσης και για την αντιμετώπιση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης και για λόγους συσπείρωσης του Πασοκ και της δημοκρατικής παράταξης και για την "χρέωση" της Ν.Δ. και των άλλων κομμάτων για πιθανές δυσμενείς εξελίξεις.
Ταυτόχρονα στις συναντήσεις του με επιχειρηματικούς και εκδοτικούς παράγοντες, ο πρωθυπουργός ακολουθεί την γνωστή πολιτική τακτική "για να πάρετε, θα πρέπει να με στηρίξετε". Απο τη μιά έχουμε την έμμεση επίθεση στο AΛΤΕΡ και στους τραπεζικούς "προστάτες"του και απο την άλλη την "παροχή" έργου με την πολιτική μεθόδευση της ιδιωτικοποίησης των "σκουπιδιών".
Ο κ. Παπανδρέου γνωρίζει ότι ο "ακροδεξιός εθνικιστής" κ. Σαμαράς, ενώ μεν  ζητάει εκλογές ,τις απεύχεται δε. Ο αρχηγός της Ν.Δ. δεν είναι καθόλου βέβαιος οτι οι πρόωρες εκλογές θα του προσφέρουν αυτοδυναμία. Πιθανα θα τον πειθαναγκάσουν σε συγκυβέρνηση, με ισχυρές πιθανότητες αποτυχίας και με βεβαιότητα χρέωσης πολλών και διαφόρων δεινών.
Ο κ. Σαμαράς φοβάται εξίσου με τον κ. Παπανδρέου το βράδυ της Πέμπτης(20/10) που θα κληθεί η Βουλή να ψηφίσει το πολυνομοσχέδιο. Αν εκφρασθεί απο την κοινοβουλευτική πλειοψηφία άρνηση υπερψήφισης οι πρόωρες εκλογές θα είναι γεγονός. Αυτή την εξέλιξη μόνο ο κ. Παπανδρέου δύναται να την προλάβει, ζητώντας απο την Βουλή την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου απο αυξημένη πλειοψηφία 180 βουλευτών. Σε κάθε περίπτωση ο κ. Σαμαράς θα χρεωθεί, αυτός και "πιθανοί αποστάτες" του Πασοκ την "άσκοπη" εκλογική περιπέτεια και την ενδεχόμενη καταστροφή της χώρας. Πρόκειται για μια εξέλιξη που όλοι χάνουν (και ο κ. Βενιζέλος και οι ΛΟ.Ρ.ΔΙ.). Ο μόνος που ενδεχομένως κερδίσει είναι ο "αφαντος" κ. Παπανδρέου, που θα έχει καταφέρει να "μοιράσει" την ζημιά που αυτός και η παρέα του έκαναν στη χώρα. Και αυτό θα τον κρατήσει στο παιχνίδι.

Τρία πουλάκια κάθονταν…

 Γράφει ο creedence

Εκείνο το αλήστου μνήμης δεν δικαιούστε δια να ομιλείτε, θα ταίριαζε γάντι στην υπόθεση των «τριών». Στηρίζοντας όλες τις επιλογές του πρωθυπουργού, ο ένας μάλιστα υπήρξε και εξ απορρήτων, είναι συνυπεύθυνοι για τα χάλια της χώρας. Οι ευθύνες των κυβερνώντων είναι εξ αδιαιρέτου.  Δεν είναι παρατηρητές, ούτε κριτές, αλλά υπόλογοι.

Όχι μόνο για την ασυνάρτητη κυβερνητική διετία αλλά και για το πριν. Διαφώνησαν άραγε για το λεφτά υπάρχουν? Για την υιοθέτηση προεκλογικά κάθε αιτήματος, ακόμα και των πιο παράλογων? Προφανώς αγωνίζονταν κατά του συντεχνιασμού όταν ο κ. Παπανδρέου δήλωνε ότι θα ακυρώσει τη συμφωνία για τον ΟΛΠ ή όταν έταζε στους αγρότες μεγαλύτερες ενισχύσεις από τα 500 εκατομμύρια της ΝΔ.

Αλλά ας αφήσουμε το παρελθόν. Να συμφωνήσουμε λοιπόν ότι ο συντεχνιασμός είναι ένα από τα προβλήματα της χώρας. Κυβέρνηση είναι ας τον αντιμετωπίσουν. Αλλά είναι ένα από τα προβλήματα.
Την ίδια στιγμή που τους πνίγει «ιερή αγανάκτηση» κατά των συντεχνιών (και αυτή a la carte, όχι όλων των συντεχνιών) και κουνούν το δάχτυλο στην κοινωνία, δεν έχουν το παραμικρό πρόβλημα για τις έκτακτες εισφορές, τη μείωση του αφορολόγητου που βάζει φόρο στα  700 €, την εξουθένωση των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων, την ανεργία, τη ανεξέλεγκτη φοροδιαφυγή, την αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, το αδιέξοδο των νέων ανθρώπων που αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό..
Όλα αυτά (και πολλά άλλα δεινά που σωρεύει η πολιτική της κυβέρνησης) τα θεωρούν φαίνεται παράπλευρες απώλειες. Στον κόσμο των  επαγγελματιών της πολιτικής, άλλωστε,  δεν μετρά ιδιαίτερα το σήμερα των πολιτών, αλλά το αύριο το δικό τους. Λένε ανερυθρίαστα ναι σε όλα. Όπως είπαν ναι σε όλες τις πριγκηπικές αυθαιρεσίες του κ. Παπανδρέου που μας οδήγησαν (μεταξύ άλλων ) στην σημερινή κατάσταση της ακυβερνησίας.
Όσο για το «δίλημμα» αν θα πάμε μπροστά ή πίσω, το θέμα είναι τι περιλαμβάνει το «μπροστά» όπως το αντιλαμβάνονται οι εν λόγω. Μέχρι τώρα πάντως, η συνταγή στην οποία ομνύουν, αφήνει πίσω της μόνο θύματα. Την πλειοψηφία των πολιτών, αλλά και την οικονομία της  χώρας.

Παραίτηση Θ. Ρομπόπουλου

Η επιστολή παραίτησης του Βουλευτή του Πασοκ κ. Θωμά Ρομπόπουλου.

«Kύριε Πρόεδρε,

Η προσπάθεια μου να γίνω μέλος του Κοινοβουλίου άρχισε με τις εκλογές το 2000, όπου και εξελέγην πρώτος επιλαχών βουλευτής. Έχασα την έδρα για 41 ψήφους από τις 13.500 που είχα πάρει. Εάν έκανα ένσταση είχα πάρα πολλές πιθανότητες να την κερδίσω. Δεν έκανα ένσταση, δεν ήθελα να βγω βουλευτής από το Εκλογοδικείο.
Προσπάθησα πάλι το 2004 και ξαναπροσπάθησα για τρίτη φορά το 2009 όπου και εξελέγην έβδομος. Δεν θα είχα εκλεγεί βουλευτής εάν εσείς δεν είχατε παραιτηθεί από την έδρα της Θεσσαλονίκης και επιλέξει αυτή του Υπολ. Αττικής. Αυτό δεν το ξέχασα ποτέ
Όλα αυτά τα χρόνια έδινα τις υπηρεσίες μου στο ΠΑΣΟΚ με ευχαρίστηση. Πίστευα στην ιδεολογία του. Η ανταμοιβή μου είναι η εκτίμηση, η αγάπη του κόσμου και η προσπάθεια για το καλύτερο.
Εκλέχθηκα βουλευτής σε μια ιστορική στιγμή. Στις 6/5/2010 ψηφίσαμε το Μνημόνιο Ι για να σώσουμε την Ελλάδα. Το ψήφισα με πολύ βαριά καρδιά νιώθοντας απογοήτευση. Ψήφισα χωρίς.............
να ξέρω τι ψηφίζω. Όποιος δεν το ψήφισε διαγράφηκε.
Θα μπορούσα να αξιοποιήσω την εμπειρία μου και τις γνώσεις μου, ώστε να γίνουν γρήγορα οι μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν τη χώρα ανταγωνιστική, φιλική στην επιχειρηματικότητα, για να γίνουν επενδύσεις, να επιτύχουμε ανάπτυξη και να καταπολεμήσουμε την ανεργία. Αλλά δυστυχώς, παρά τα 32 χρόνια επιχειρηματίας και χρόνια επικεφαλής της παράταξής μας στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, δεν ρωτήθηκα ποτέ για υποθέσεις των κλάδων που υπηρέτησα με επιτυχία.
Στις 21/12/10 στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό μίλησα στην Ολομέλεια της Βουλής και είπα «ότι συνειδησιακά και τεχνοκρατικά δε μπορώ να δεχτώ τη μείωση των αποδοχών των χαμηλόμισθων και την περικοπή των συντάξεων των χαμηλοσυνταξιούχων». Πρέπει να πληρώσουν και όλοι αυτοί που έκαναν τεράστιες περιουσίες χωρίς να έχουν πληρώσει τους φόρους τους και πίεσα την κυβέρνηση να αποδώσει το αίσθημα δικαιοσύνης λέγοντας ότι ψηφίζω τον προϋπολογισμό δίνοντας μια τελευταία ευκαιρία.
Τον Ιούνιο του 2011 αντέδρασα έντονα για το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα και είπα δημόσια ότι δε θα το ψήφιζα. Οι πολιτικές εξελίξεις άλλαξαν και στις 21/06/2011 στη ολομέλεια της Βουλής ακούγοντας όλους τους βουλευτές, ακόμη και της αντιπολίτευσης (θυμάμαι τα λόγια του κ. Αβραμόπουλου που μιλούσε για εθνική συναίνεση) και νιώθοντας το βάρος της ιστορικής στιγμής, πίστεψα ότι άλλαξε το κλίμα και δίνοντας ψήφο εμπιστοσύνης στη νέα κυβέρνηση, ο νέος Αντιπρόεδρος κ.Βενιζέλος θα μπορούσε να διαπραγματευθεί καλύτερα με τους δανειστές αλλά και ότι θα έπειθε και τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς να κάνουν μαζί την εθνική προσπάθεια διάσωσης της χώρας. ’λλαξα την ομιλία μου εκείνη τη στιγμή -όπως έχει καταγραφεί και στα πρακτικά- μέσα στη Βουλή και έδωσα ψήφο εμπιστοσύνης.
Στις 29/06/2011 ψήφισα το Μεσοπρόθεσμο λέγοντας στην ολομέλεια:
«Η καταψήφιση αυτού του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, όπως έχει τεθεί εκβιαστικά από τους εταίρους μας, χωρίς περιθώριο συζήτησης, θα οδηγήσει την Ελλάδα σε χρεοκοπία. Δεν μπορώ να πτωχεύσω εγώ τη χώρα μου, ούτε να διαλύσω την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γι’ αυτό πάνω από την προσωπική μου αξιοπρέπεια τοποθετώ το εθνικό μας συμφέρον με την προϋπόθεση ότι θα επαναδιαπραγματευθούμε γρήγορα το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα».
Δυστυχώς oύτε το Μεσοπρόθεσμο μπορέσαμε να διαπραγματευτούμε προς το καλύτερο, αλλά ούτε και εθνική συναίνεση υπήρξε.
Κύριε Πρόεδρε, αναγνωρίζω τον αγώνα σας και όλης της κυβέρνησης σε περίοδο κρίσης. Την τελευταία διετία έγιναν και γίνονται πάρα πολλά πράγματα τα οποία έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και πολλά χρόνια. Τα ελλείμματα μειώνονται, η εξοικονόμηση των δαπανών του κράτους γίνεται πράξη. Αλλά για να σωθεί η χώρα, η προσπάθεια πρέπει να είναι με πανεθνική συναίνεση όλων των κομμάτων και όλων των Ελλήνων.
Το όραμα της χώρας μας τούτη τη στιγμή πρέπει να είναι αναρτημένο παντού, στη Βουλή στης δημόσιες επιχειρήσεις, στο διαδίκτυο κλπ. Ο κόσμος ζητάει κάθαρση, θέλει δικαιοσύνη, δεν δέχεται πια να πληρώνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι.
Με μεγάλη μου λύπη πήρα την απόφαση να παραιτηθώ από το βουλευτικό αξίωμα, γιατί δεν μπορώ άλλο να συνεχίσω:
Να ψηφίζω
1) Να ψηφίζω χωρίς να ξέρω τι ψηφίζω, όπως έκανα με το Μνημόνιο Ι.
2) Να ψηφίζω χωρίς να συμφωνώ άδικα και αντιλαϊκά μέτρα υπό την πίεση ότι θα ανατραπεί η κυβέρνηση, η δόση δεν θα καταβληθεί, η χώρα θα χρεοκοπήσει και δεν θα υπάρχουν χρήματα για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις όπως έκανα στο Μεσοπρόθεσμο.
3) Όποιος δεν συμφωνεί να διαγράφεται.
Θα είχα παραμείνει ανεξάρτητος βουλευτής εάν δεν μου είχατε δώσει εσείς την έδρα.
Δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός που κατέληξα επιχειρηματίας αλλά είμαι επιχειρηματίας που έγινα και πολιτικός.
Εκτιμώ όλους τους συναδέλφους μου βουλευτές, τους συνεργάτες του γραφείου μου, τους εργαζόμενους στη Βουλή και τους ευχαριστώ για την άριστη συνεργασία που είχαμε μέχρι σήμερα.
Ευχαριστώ όλους τους συμπολίτες μου στη Θεσσαλονίκη που με τίμησαν με την ψήφο τους».

Πρώτα εγώ....οι άλλοι δεν υπάρχουν

Γράφει ο Οιωνοσκόπος.
 Οι ΛΟ.Ρ.ΔΙ (Λοβέρδος, Ραγκούσης, Διαμαντοπούλου) συνεπικουρούμενοι απο τον αστέρα του νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού κ. Μόσιαλο, επιχείρησαν την φυγή προς τα εμπρός. Οι κοινές διαπιστώσεις του για την υπάρχουσα κατάσταση, δεν υπήρξαν αρκετές για τους βοηθήσουν στην κατάθεση ενός κοινού πολιτικού πλαισίου.
 Προς το παρόν αρκούνται στην ανάδειξη της ανεπάρκειας του κ. Παπανδρέου (με εύσχημο είναι η αλήθεια τρόπο) και της πολιτικής "καθυστέρησης" των υπολοίπων μελών του υπουργικού συμβουλίου. Προφανώς τους ικανοποιεί η ευρεία δημοσιότητα και τα πρωτοσέλιδα που "μαγεύθηκαν" απο την πρωτοβουλία τους και τον γενικώτερο ντόρο που αυτή προκάλεσε. Αγοράζουν χρόνο και εμμέσως πλην σαφώς διατυμπανίζουν, ότι ο κ. Βενιζέλος δεν αποτελεί την μοναδική εκδοχή για την μεταπαπανδρεϊκή εποχή.
 Ίσως να είναι μια ταιριαστή πολιτική παρέα. Τώρα περπατούν αντάμα και παραπέμπουν τη φιλονικία για τον πρώτο ρόλο σε χρόνους ύστερους. Ωστόσο δεν διαφεύγει της προσοχής μας, ότι από την κυβερνητική τους θητεία προκύπτει αβίαστα η ευκολία με την οποία παρακάμπτουν τον ανθρώπινο παράγοντα.
 Στην πολιτική τους ο άνθρωπος περισσεύει, η κοινωνία απουσιάζει, ο ανθρώπινος πόρος προσφέρεται μόνο για υποταγή και βάσανον. Τα νούμερα να είναι καλά και οι λογαριασμοί να βγαίνουν. Όχι ότι δεν έχουν κι΄αυτά την αξία τους. Την έχουν, όπως και οι άνθρωποι. Για τούτο είναι που μας τρομάζουν οι προτροπές τους, γιατί  βάζουν το μέλλον τους πάνω απο το αύριο της κοινωνίας και των πολλών. 

Ο κύβος ερρίφθη

Ο κύβος ερρίφθη στις αμερικανικού τύπου προκριματικές εκλογές και ο μετριοπαθής Φρανσουά Ολάντ είναι το πρόσωπο των Γάλλων Σοσιαλιστών που θα διεκδικήσει την προεδρία στις κάλπες του 2012. Τα προγνωστικά επιβεβαιώνονται και οι κάλπες δίνουν στον Ολάντ το «ξίφος» για να μονομαχήσει με τον Νικολά Σαρκοζί.

Ποσοστό 56,5% για τον Ολάντ έναντι 43,5% για την Ομπρί -που αναγνώρισε την ήττα της- με καταμετρημένο άνω του 50% των ψήφων στην ανοιχτή προκριματική αναμέτρηση της Κυριακής.

Όλες οι δημοσκοπήσεις δίνουν σε αυτή τη φάση στον Φρανσουά Ολάντ τη νίκη απέναντι στον Νικολά Σαρκοζί στις προεδρικές εκλογές.
http://news.in.gr/world/article/?aid=1231133479

Κήνσορες και Αλαζόνες

Τρείς υπουργοί της κυβέρνησης του κ. Παπανδρέου, του Υπάρχου (κατά δήλωση του) κ. Βενιζέλου και του «τεθνεώτος»  Πασοκ, με κοινό τους άρθρο(εδω) αναλαμβάνουν κατ΄αποκοπή, να νουθετήσουν τους Έλληνες και να υποδείξουν το πολιτικά δέον γενέσθαι.
Η ιδιόμορφη κυβερνητική φράξια (Διαμαντοπούλου, Λοβέρδος, Ραγκούσης) είναι προφανές ότι, με το κοινότυπο κείμενο αυτονοήτων και λογικά αποδεκτών διαπιστώσεων της, αποπειράται να δρομολογήσει πολιτικές εξελίξεις. Στην υπόγεια μάχη για την «επομένη ημέρα» εγγράφουν υποθήκες και επί της ουσίας ομολογούν την ανεπάρκεια του κυβερνητικού σχήματος και την πολιτική ανικανότητα του κ. Παπανδρέου να διαχειρισθεί αποτελεσματικά την πολιτική και οικονομική κρίση. Την ίδια ανικανότητα προσάπτουν και στα υπόλοιπα μέλη του υπουργικού συμβουλίου.
Ζούμε ημέρες πολιτικής παραδοξότητας. Οι θύτες «υποκριτικά» ταυτίζονται με τα θύματα και αλαζονικά αυτοαναγορεύονται «εγγυητές και σωτήρες» , μιάς διαρκώς και κυνικά προαναγγελλόμενης καταστροφής. Καταστροφή για την οποία ελέγχεται και η δίχρονη κυβερνητική τους πολιτική.
 Η «ηθικίστικη» ομολογία και παραδοχή «Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι!», στερείται πολιτικής γενναιότητας, εμφορείται από έλλειμα ηγετικής συνείδησης, θάρρους, ευθύνης και αποτελεί την άλλη όψη του νομίσματος της Παγκάλειου ρήσης, «μαζί τα φάγαμε».
Η «ουδετερότητα» του πολιτικού στίγματος του καιροσκοπικού πονήματος των τριών δελφίνων, η απουσία κοινωνικών αναφορών και ευκρινούς στρατηγικής, τους οδηγεί στο μήνυμα- πομφόλυγα «Πολιτική και Κοινωνική Συμφιλίωση».
Πολιτική συμφιλίωση με τι? Με την  «ικανότητα» σας, να μας σώζετε κάθε τρείς και λίγο από την χρεοκοπία? Με την συνειδητοποίηση της αδιέξοδης πολιτικής σας? Με το σχέδιο «βλέποντας και κάνοντας»?
Κοινωνική συμφιλίωση ποίων? Όλων ανεξαιρέτως? Των εντίμων με τα λαμόγια? Των ικανών με τους άχρηστους? Των χειμαζομένων και προσφερόντων με τους κομπραδόρους φοροκλέπτες?
Κοντολογής, είναι αβέβαιο και θολό αν οδηγητής της συγγραφής των τριών καμπαλέρος είναι η ματαιοδοξία τους, η πρωτοκαθεδρία Βενιζέλου ή η εικαζόμενη προσωρινή χείρα βοηθείας στον παραπαίοντα πρωθυπουργό.
Σε κάθε περίπτωση…¨θα΄ ρθουν πολλές ματαιότητες για να τις μοιραστούνε¨

Ο Βαγγέλης υποδύεται τον Γιώργο.

O κ. Βενιζέλος οικειοθελώς, αυτοβούλως και με πλήρη συνείδηση επέλεξε να καταθέσει το πολιτικό του κεφάλαιο (κατά τα λεγόμενα του) για τη σωτηρία της χώρας. Ήδη μεσα σε τρείς μήνες το εξάντλησε. Ο κοινός και στοιχειώδης πολιτικός νούς το ανέμενε, το είχε προεξοφλήσει.
 Το αναπάντεχο, στην περίπτωση του κ. Βενιζέλου είναι η εξάντληση της ευφυϊας του. Οι συνεχείς αναφορές του σε άδικα και σκληρά μέτρα, οι κυνικά επαναλαμβανόμενες διαπιστώσεις για την κακή λειτουργία της κρατικής μηχανής και η υποκρυπτόμενη διάθεση του να διαχωρίσει την κυβερνητική θητεία σε προ και μετα-βενιζελική περίοδο, αποτελούν τις αποδείξεις αδυναμίας έμπνευσης, υλοποίησης και  διαχείρισης μιας πολιτικής Εθνικής Επιβίωσης.
 Οι γενικόλογες διακηρύξεις και η απουσία αποτελεσμάτων δεν συγκινούν και δεν πείθουν. Η όλη συμπεριφορά του δείχνει έναν "εγκλωβισμένο" άνθρωπο. Η ταύτιση του με τον κ. Παπανδρέου, πολύ πιο πρίν απο τη πρώτη υπουργοποίηση του, ευνούχισε κάθε προοπτική ουσιαστικής αναγέννησης του Πασοκ, του κεντροαριστερού χώρου και της σοσιαλδημοκρατίας.
 Προφανώς όλα τούτα του είναι αδιάφορα και αρκείται στον ρόλο του "πρωθυπουργεύοντα"  αντιπροέδρου. Ο κ. Βενιζέλος , για μία ακόμα φορά, υποτιμά τον κ. Παπανδρέου, κυριαρχείται απο την αυταπάτη μιας μελλοντικής επικράτησης του στο Πασοκ. Του διαφεύγουν δυό απλά πράγματα. Πρώτον, το Πασοκ έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο και έχει απωλέσει το χαρακτήρα του κόμματος εξουσίας και δεύτερον το μόρφωμα που θα παραμείνει ως Πασοκ θα είναι πάντα ιδιοκτησία της Οικογένειας.
 Ο κ. Βενιζέλος θα απολαμβάνει την μοναξιά του, που την επιδίωξε όταν αρνήθηκε την υποστήριξη δημιουργικών και υγειών πολιτικών δυνάμεων που "έβλεπαν" πέραν του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Επέλεξε πολιτικές συμπεριφορές "Παπανδρεϊκού" τύπου και κατόρθωσε να καταστεί προσωρινός και αναλώσιμος. 

Τα σύγχρονα SS

ΤΟ ΕΙΔΕΧΘΕΣ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

Συνήγορος του διαβόλου

Του Ι.Κ. Πρετεντέρη


Λέω να κάνω τον συνήγορο του διαβόλου. Κι αφού συμφωνήσω κι εγώ ότι είναι απαράδεκτο να παίρνει ο Φωτόπουλος της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ (και ο κάθε συνδικαλιστής...) τον νόμο στα χέρια του, να αναρωτηθώ: σε ποια χώρα πήρε τον νόμο στα χέρια του;


Να θυμίσω, λοιπόν, σε ποια ακριβώς χώρα ο αγωνιστής Φωτόπουλος επιδίδεται σε αντιποίηση αρχής.

Στη χώρα όπου η κυβέρνηση, που έλεγε «λεφτά υπάρχουν!» και τώρα κόβει μισθούς και συντάξεις, βρήκε και μοίρασε μέσα σε δυο χρόνια μυστικά κονδύλια πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ μόνο στο υπουργείο Εξωτερικών. Και έως τώρα κανένας εισαγγελέας δεν έχει κινηθεί να ελέγξει πού πήγαν τα λεφτά μας...

Στη χώρα όπου ο ανακριτής άφησε ελεύθερο τον Ψωμιάδη κι ακόμη τον ψάχνουμε. Ουδείς έως τώρα έχει ελέγξει τον ανακριτή, ο οποίος παραμένει ανενόχλητος στη θέση του προφανώς για να ολοκληρώσει το θεάρεστο έργο του.

Στη χώρα όπου αποφυλακίστηκαν οι κατηγορούμενοι για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα, επειδή ολοκληρώθηκε ο χρόνος της προφυλάκισης χωρίς να έχει ακόμη εκδικαστεί η υπόθεσή τους λόγω αδιανόητων καθυστερήσεων της Δικαιοσύνης έως ότου φτάσει η υπόθεση στο ακροατήριο.

Στη χώρα όπου δικαστήριο αθώωσε κατηγορούμενο για απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά αστυνομικών επειδή (όπως εξήγησε ο εισαγγελέας...) ο κατηγορούμενος τράβηξε μεν πιστόλι εναντίον δυο αστυνομικών μόνο που «δεν είχε πρόθεση να εμπλακεί σε ανταλλαγή πυροβολισμών, αλλά να απειλήσει». Ελα μωρέ το παιδί - το παρεξηγήσαμε!

Στη χώρα όπου δυο 15χρονα κορίτσια έπεσαν σε κώμα από χρήση κοκαΐνης στη διάρκεια κατάληψης σχολείου αλλά κανείς εισαγγελέας δεν έδωσε εντολή στην Αστυνομία να παρέμβει στο σχολείο και καμία Αστυνομία δεν κινήθηκε από μόνη της.

Στη χώρα όπου αρεοπαγίτης δικαστής είναι επικεφαλής της Επιτροπής Εφέσεων της ΕΠΟ που αθώωσε τον διαβόητο Μποροβήλο, τον Κομπότη και όλο το κύκλωμα εκείνων που κατηγορούνται για στησίματα αγώνων.

Στη χώρα όπου ο ίδιος αρεοπαγίτης που έβγαλε λάδι τον υπόκοσμο του ποδοσφαίρου έχει τοποθετηθεί πρόεδρος του πενταμελούς Δικαστικού Συμβουλίου που θα εξετάσει την υπόθεση των γερμανικών υποβρυχίων και την εμπλοκή του Ακη Τσοχατζόπουλου - ε ρε γλέντια ο Ακης!

Τα παραδείγματα είναι όλα πρόσφατα και εντελώς ενδεικτικά. Αλλά νομίζω ότι προσφέρουν μια πολύ καλή εικόνα της κατάστασης. Διότι - είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει - αυτή είναι η χώρα στην οποία οι συνδικαλιστές παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους.

Να δεχτώ ότι κακώς το κάνουν, αλλά βρίσκουν και το κάνουν. Διότι προφανώς τον νόμο δεν το έχουν στα χέρια τους εκείνοι που θα έπρεπε να τον έχουν.
http://www.tanea.gr/empisteytika/?aid=4664980

Παραιτήθηκε ο Θ. Ρομπόπουλος?

Παραιτήθηκε ο βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης του ΠΑΣΟΚ Θωμάς Ρομπόπουλος.? Τη θέση του, σε περίπτωση που τελικά καταθέσει την παραίτηση του, καταλαμβάνει στη βουλή η Μαίρη Ακριβοπούλου.

Και όμως σχέδιο υπάρχει.

O "άφαντος" κ. Παπανδρέου μέσα απο την καλά φρουρούμενη αίθουσα του υπουργικού συμβουλίου, ενημέρωσε τους υπουργούς του ότι «Διαπραγματευόμαστε με κάθε τρόπο για να μειώσουμε το χρέος. Είναι μια μεγάλη διαπραγμάτευση, και εκεί έγκειται το μεγάλο πρόβλημα» . Ο πρωθυπουργός αποπειράται να διαψεύσει την πραγματικότητα που επιμένει να αποφασίζουν άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς. Ο πρωθυπουργός θα επισκεφθεί τον κ. Ρομπάϊ και τον κ. Γιούνκερ σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αντλήσει πληροφορίες για το τι μας επιφυλλάσει ο Γαλλογερμανικός άξονας. Ακόμα και τώρα τα επικοινωνιακά events απασχολούν τον πρόεδρο του Πασοκ. Ο βασικός σχεδιασμός του Μαξίμου έχει σαφή στόχο. Η επερχόμενη χρεοκοπία της χώρας θα παρουσιασθεί ωσάν επιτυχία μείωσης του χρέους. Μικρότερο χρέος, λιγότερα βάρη για την Ελλάδα θα διατυμπανίζουν οι κυβερνητικοί μηχανισμοί. Την ώρα που η κοινωνία και η οικονομία συντρίβονται απο τις κυβερνητικές επιλογές, την ώρα που το κράτος εμφανίζεται αδύναμο να επιτελέσει βασικές λειτουργίες του, οι ανησυχίες του κ. Παπανδρέου εξαντλούνται στην προσωπική του τύχη. Όλες οι κινήσεις του επιχειρούν να τον κρατήσουν , με οποιονδήποτε τρόπο, μεσα στο πολιτικό παιχνίδι. Αν αντιληφθεί ότι η εξάντληση της τετραετίας είναι αδύνατη, θα επιχειρήσει να "δραπετεύσει" απο τις πολιτικές του ευθύνες. Και τους θώκους? Ναι και απο τον πρωθυπουργικό θώκο. Θα παραμείνει πρόεδρος του Πασοκ για να μπορέσει να διατηρήσει και την θέση του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και την πιθανότητα πολιτικής ανάκαμψης και κυρίως την προετοιμασία παράδοσης του Πασοκ σε έναν η μία  Παπανδρέου. Όχι πάντως την Βάσω. Και οι δελφίνοι? Καλά αυτοί έχουν ήδη "καεί".

Γ. Φλωρίδης: «Εχουμε χρεοκοπήσει πολιτικά»

Συνέντευξη του κ. Γ. Φλωρίδη στο ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ (9/10)

Εχουν περάσει τέσσερις μήνες από την παραίτησή σας από βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Αισθάνεστε, με όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα, μετανιωμένος ή δικαιωμένος για την επιλογή σας;
«Αισθάνοµαι κατ’ αρχάς ήσυχος µε τη συνείδησή µου. Η απόφασή µου ήταν συµβατή µε όσα υποστήριξα πολιτικά σε όλο το διάστηµα της µεγάλης δοκιµασίας που περνά η χώρα µας. Από το φθινόπωρο του 2010 είχα µιλήσει επανειληµµένα για την ανάγκη δηµιουργίας ενός µετώπου ευθύνης και συναίνεσης, προκειµένου να αντιµετωπίσουµε την εθνική κρίση. Ηδη από τότε η εξάντληση της κυβέρνησης και η ανωριµότητα της αντιπολίτευσης δεν ήταν καλοί οιωνοί για όσα θα ακολουθούσαν. Τον Ιούνιο, µετά την αποτυχία της προσπάθειας για εθνική συνεννόηση, θεώρησα ότι έπρεπε να αντιδράσω, αλλά και να αναλάβω έµπρακτα τις ευθύνες µου. Ηταν µια συνειδητή απόφαση – άλλωστε πιστεύω ότι οι πράξεις συνείδησης έχουν µεγαλύτερο νόηµα απ’ ό,τι οι κινήσεις τακτικής». Πώς κρίνετε τη σημερινή πολιτική και οικονομική κατάσταση στη χώρα με την ιδιότητα του πολιτικού «εκτός Βουλής»;
«Ολοι έχουµε πλέον καταλάβει ότι το κλειδί για την υπέρβαση της βαθιάς κοινωνικοοικονοµικής κρίσης που περνάµε είναι πολιτικό. Η Ελλάδα πλήττεται και αδυνατεί να ανταποκριθεί µε συνέπεια στις αλλαγές και στις µεταρρυθµίσεις που απαιτούνται για την ανάταξή της. Το υπάρχον πολιτικό σύστηµα µπλοκάρει τη χώρα, ενόσω δροµολογούνται κρίσιµες αποφάσεις που θα καθορίσουν το µέλλον της. Η οικονοµική χρεοκοπία συνοδεύεται από πολιτική χρεοκοπία, η κυβερνητική κυκλοθυµία εναλλάσσεται µε την αντιπολιτευτική δηµαγωγία, η στασιµότητα µε τον αναχρονισµό. Εκτός από λίγες εξαιρέσεις, το πολιτικό σύστηµα απογοητεύει την κοινωνία και οδηγεί σε µια βαθιά κρίση προσανατολισµού».

Τι πρέπει να γίνει; Τι δεν έγινε ως τώρα που έπρεπε να είχε γίνει ώστε να μη φθάσουμε σε αυτή την κατάσταση;

«Σήµερα χρειάζεται µια εθνική απόφαση πλειοψηφίας που θα ορίσει πού θέλουµε να πάµε. Μας λείπει η στρατηγική σε µια εποχή που η χώρα µας την έχει ανάγκη, ίσως περισσότερο από ποτέ. Πρέπει να απαντήσουµε υπεύθυνα στα µεγάλα εθνικά διλήµµατα για το πώς θα πορευθούµε: µε την Ευρώπη ή µόνοι µας, µε εθνική συνεννόηση ή µε κοµµατικό διχασµό, µε παρασιτισµό ή µε παραγωγή, µε υπερτροφικό ή ποιοτικό κράτος, µε βιοτικό επίπεδο που να αντιστοιχεί στις δυνατότητές µας ή µε δανεικό ευδαιµονισµό; Και αυτές οι επιλογές θα πρέπει, στη συνέχεια, να διαµορφώσουν την πολιτική µας. Αντίθετα, εµείς λειτουργήσαµε ανάποδα. Ξεχάσαµε τη στρατηγική και αναλωθήκαµε σε τακτικές και µέτρα, σε µεγάλο µέρος εµβαλωµατικά, καθώς δεν εντάσσονταν σε συνολικό σχεδιασµό».

Εχει ακουστεί περί ιδρύσεως ενός νέου κόμματος και τώρα τελευταία ότι πρόκειται να δημιουργήσετε Ομιλο Προβληματισμού. Τι πρόκειται αλήθεια να κάνετε;
«Τα περί “νέου κόµµατος” τα αντιπαρέρχοµαι, διότι αντανακλούν περισσότερο τη δηµοσιογραφική φαντασία και τη συνωµοσιολογική φοβία του υπαρκτού κοµµατικού συστήµατος παρά την πραγµατικότητα. Χωρίς αµφιβολία, ζούµε σε µια εποχή κατάρρευσης της µεταπολιτευτικής κοµµατικής γεωγραφίας, µόνο που η γέννηση της νέας αφορά κατ’ αρχάς την επεξεργασία νέων πολιτικών συνθέσεων, όχι κάποια µηχανιστική κατασκευή κοµµάτων. Για να φθάσουµε όµως σε πολιτικές συνθέσεις που να αντιπροσωπεύουν τη νέα εποχή που διανύουµε, χρειαζόµαστε αναζήτηση και ουσιαστικό διάλογο. Ενα µεγάλο κενό που γίνεται εµφανές σε όλους µας µετά την οικονοµική και πολιτική χρεοκοπία της χώρας είναι η πολιτιστική της πτώχευση. Η διανόηση, οι παραγωγικές δυνάµεις και οι νέοι του τόπου οφείλουν να αναλάβουν σήµερα πρωτοβουλίες – και δηλώνω ότι θα στηρίξω πρωτοβουλίες που βρίσκονται σε εξέλιξη µε στόχο να συµβάλουν στην αντιµετώπιση των µεγάλων προβληµάτων της ελληνικής κοινωνίας. Στην Ελλάδα έχει φτάσει το πλήρωµα του χρόνου για δηµιουργία και θετική συνεισφορά. Ενα παλιό, ξεπερασµένο οικοδόµηµα γκρεµίζεται και στη θέση του θα πρέπει να χτιστεί ένα νέο οικονοµικό, πολιτικό και αξιακό -πολιτιστικό πρότυπο. Στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, µα µε ελληνικές πρώτες ύλες».

Πώς θα γίνει αυτό; Με ποιες πρώτες ύλες σε ένα φθαρμένο πολιτικό σύστημα;
«Είναι επιτακτική ανάγκη να υποστηρίξουµε κάθε πρωτοβουλία που βοηθά την ανασυγκρότηση της χώρας µας, αφήνοντας πίσω τον αρνητισµό, τη θυµατοποίηση και τις άγονες συγκρούσεις ενός στάσιµου παρελθόντος. Στις συνταγές καταστροφής που κατακλύζουν τη χώρα πρέπει να αντιτάξουµε προτάσεις δηµιουργίας. Αντί για τη διαρκή αδιέξοδη κριτική, είναι ώρα να ξεπεράσουµε τον εαυτό µας. Να αξιοποιήσουµε τα εθνικά αποθέµατα δηµιουργίας και να χτίσουµε το καινούργιο».

Υστατη ευκαιρία

«Χρειάζονται ενωτικές λύσεις»

Κατά τη γνώμη σας, εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, ποια μπορεί να είναι η προσφορότερη λύση; Οι φωνές για εκλογές ή συγκυβέρνηση άρχισαν να πυκνώνουν. Τι απαντάτε;
«Στο σηµείο που έχουµε φτάσει, ούτε οι λύσεις είναι εύκολες, ούτε το αποτέλεσµά τους εξασφαλισµένο. Βρισκόµαστε µπροστά σε ιστορικές αποφάσεις για την πατρίδα µας. Οι βαριές υποχρεώσεις που αναλαµβάνει η χώρα βαδίζοντας σε άγνωστα νερά και σε πρωτόγνωρες συνθήκες απαιτούν ενωτικές λύσεις σε επίπεδο διακυβέρνησης και, κυρίως, ευρεία κοινωνική αποδοχή».

Δηλαδή; «Επειδή ο εθνικός χρόνος τελειώνει, είναι η ύστατη ευκαιρία του απερχόµενου πολιτικού συστήµατος να επιδείξει ευθύνη και να δράσει υπερβατικά, ξεπερνώντας τον συµβατικό εαυτό του. Να ενώσει πολιτικά τις καλύτερες δυνάµεις του, παραµερίζοντας τους κοµµατικούς εγωισµούς, τη φθαρµένη λογική του ανταγωνισµού και την αποτυχηµένη συνταγή της εναλλαγής κοµµάτων. Είναι η ευκαιρία να δροµολογήσει, στο πλαίσιο ενός “Εθνικού Συµβολαίου Σωτηρίας”, πέντε καίριους στόχους για την ανόρθωση: τον περιορισµό του κράτους, την πάταξη της φοροδιαφυγής, την υλοποίηση διαρθρωτικών µεταρρυθµίσεων, τη στροφή στην ανάπτυξη και τη βαθιά τοµή στο πολιτικό σύστηµα, µε την αναµόρφωση του Συντάγµατος. Χρονικός ορίζοντας µιας τέτοιας µεγάλης απόφασης θα πρέπει να είναι η ψήφιση του προϋπολογισµού, µε δεδοµένες τις κρίσιµες αποφάσεις των θεσµικών οργάνων της ευρωζώνης για την πορεία της χώρας. Η επιλογή και η υλοποίηση µιας συνεκτικής στρατηγικής που απαντά στις βασικές ανάγκες του τόπου είναι ο προσφορότερος πολιτικός τρόπος να απαντήσει η χώρα µας στο έλλειµµα αξιοπιστίας και διαπραγµατευτικής δυνατότητας στο εξωτερικό. Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό, είναι η καλύτερη δυνατή λύση ώστε να µπουν στέρεες βάσεις για την εθνική ανόρθωση».

Ποια είναι η σχέση σας με το ΠΑΣΟΚ; Τι σημαίνει το ΠΑΣΟΚ για εσάς σήμερα;
«Οπως γνωρίζετε, προέρχοµαι από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο το ΠΑΣΟΚ, όπως όλο το σηµερινό πολιτικό σύστηµα – ∆εξιά - Κέντρο - Αριστερά – πρέπει να αναµορφωθεί ριζικά. Να τοποθετηθεί σε νέο πλαίσιο. ∆εν αναφέροµαι κατ’ ανάγκη σε κοµµατικές µεταµορφώσεις ή νέα κοµµατικά κατασκευάσµατα. Αναφέροµαι σε βαθιές ιδεολογικές και πολιτικές µεταβολές των κοµµάτων, µε βάση τις σηµερινές στρατηγικές ανάγκες της χώρας, αλλά και τις επιταγές της ίδιας της κοινωνίας».