Οι βουλευτές του Πασοκ ψηφίζουν τον εργασιακό μεσαίωνα

Γράφει η Κοραλία.
Το νομοσχέδιο για τις εργασιακές σχέσεις δεν υλοποιεί τις επιθυμίες του Στρος Καν, αλλά το μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση και ψηφίσθηκε στο κοινοβούλιο από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑΟΣ και τη Μπακογιάννη. Το όπλο τότε δεν ήταν στραμμένο στους "κερδοσκόπους", αλλά στους πολίτες της χώρας και σε τελευταία ανάλυση την ίδια τη χώρα. Γιατί την καταδικάζει σε σοκ ύφεσης με άγνωστη ημερομηνία εξόδου.

Το μνημόνιο της άνοιξης αναφερόταν ρητά στην ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και του εργατικού δίκαιου στην ελλάδα. Για όσους τότε δεν ήθελαν να καταλάβουν, το διευκρίνησε ο Λοβέρδος ως υπουργός εργασίας όταν είχε πει ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις μπορούν να είναι και σε χειρότερη κατεύθυνση από τις κλαδικές συμβάσεις. Δηλαδή ανέτρεπε όλη τη λογική του εργατικού δικαίου και των εργασιακών σχέσεων στη χώρα, αφού μέχρι τότε οι επιχειρησιακές συμβάσεις μόνο σε καλύτερη κατεύθυνση ήταν δυνατό να υπογραφούν.
Η κυβέρνηση με αυτό το νόμο τάσσεται σαφώς με την ισχυρή πλευρά των κοινωνικών εταίρων που είναι οι επιχειρηματίες και που σε μια εποχή ύφεσης και ανεργίας η θέση τους ενισχύεται και γίνεται ασύδοτη.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έπαιξε ένα επικοινωνιακό θέατρο τις προηγούμενες μέρες ότι δήθεν διαπραγματεύεται με τους "κακούς" της τρόικα για να θέσει κάποια αναχώματα. Σήμερα προσπαθεί να πείσει ότι έχει θέσει κάποια αναχώματα. Ποιά είναι όμως αυτά; Οι συλλογικές συμβάσεις έχουν μόνο ρόλο ως προς τις κατώτατες αμοιβές και οι κλαδικές συμβάσεις δεν έχουν καμιά χρησιμότητα. Μόνο επιχειρησιακές συμβάσεις θα υπάρχουν πλέον.
Όμως στον καθαρά ιδιωτικό τομέα τα συνδικάτα, όπου υπάρχουν, είναι αδύνατα και ελεγχόμενα απο τον επιχειρηματία, με αποτέλεσμα η σύμβαση να μην είναι μια διμερής πράξη, αλλά μια μονομερής πράξη. Κατά τον Παναγόπουλο στις 100 επιχειρήσεις που μπορούν να έχουν συνδικάτο, μόνο 1 εχει και επομένως κατά τον κύριο αυτόν, το κλαδικό συνδικάτο θα διαπραγματεύεται με τον επιχειρηματία. Ψεύδεται, διότι ο επιχειρηματίας έχει τη δυνατότητα να προσφύγει στη διαιτησία μονομερώς χάρις στο σοσιαλιστή υπουργό Λοβέρδο.
Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που στη βουλή θα ψηφίσουν αυτό το νομοσχέδιο, έχουν όλη την ευθύνη της ψήφου τους για την έλλειψη οποιασδήποτε προστασίας της εργασίας στη χώρα και επομένως της ανατροπής της λογικής του κοινωνικού κράτους. Αλλά και γιατί η χώρα θα μπει σε μια περαιτέρω τροχιά ύφεσης και υπανάπτυξης. Η κυβέρνηση θα αποτύχει στην είσπραξη των εσόδων του προυπολογισμού και σε λίγους μήνες θα αναγκαστεί να προχωρήσει σε νέα μείωση των μισθών στο δημόσιο, σε απολύσεις, σε μείωση των συντάξεων και σε νέα αύξηση των έμμεσων φόρων.
Επομένως η απραξία και η αποδοχή αυτών των μέτρων από τους πολίτες της χώρας δεν είναι πράξη υπευθυνότητας.

Έξοδος

Ο εργασιακός Αρμαγεδών είναι πλέον γεγονός. Οι επιθυμίες των κ.κ. Στρος-Καν και Όλι Ρεν ικανοποιούνται μέχρι κεραίας. Η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου δεν είχε σχέδιο, δεν διαθέτει βούληση και αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες της. Ο καθημαγμένος Έλληνας εργαζόμενος εξακολουθεί να συμπεριφέρεται με υπευθυνότητα και να καταθέτει το κουράγιο του, απέναντι σε μια κυβερνητική πολιτική που τον θεωρεί μέγα υπεύθυνο της οικονομικής κρίσης, απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που έχει ολοκληρώσει την προσφορά του στη πατρίδα, απέναντι σε ένα συνδικαλιστικό κίνημα που αναλίσκεται στην αυτοπροστασία του με το βλέμμα στραμμένο σε ένα παρελθόν που καμμία σχέση δεν έχει με το παρόν και το μέλλον αυτού του τόπου.
 Η έξοδος απο το τούνελ της κοινωνικής και οικονομικής υποβάθμισης δεν είναι ορατή και η ανεπάρκεια των πολιτικών δυνάμεων επιτείνει την καθολική αβεβαιότητα και ανασφάλεια των Έλλήνων. Μέσα στο τέλμα και στην οδύνη οι δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας οφείλουν να αναλάβουν πρωτοβουλίες και δράση. Δεν μας αξίζει το τέλμα, η μιζέρια και δεν μας ταιριάζει η συνθηκολόγηση με την ανικανότητα των μοιραίων και των άβουλων. Να ανοίξουμε τους δρόμους μιας νέας δίκαιης κοινωνίας. Το θέλουμε? Μπορούμε?

Φλωρίδης προς Όλιν Ρεν:"Καλό κουράγιο..."

Τοποθέτηση Γ. Φλωρίδη κατά την ομιλία του Επιτρόπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρμόδιου για θέματα οικονομικών και νομισματικών υποθέσεων, κ. Olli Rehn

Η Ενωμένη Ευρώπη αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του σύγχρονου κόσμου και επιτελεί ρόλο ισορροπίας, ειρηνικής προοπτικής και ανάπτυξης για όλο τον πλανήτη. Γι’ αυτό δεν σας κρύβω την αγωνία της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, όπως πιστεύω και αυτής των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών, για τα όσα συμβαίνουν στον ευρωπαϊκό χώρο εξ αιτίας της συνεχιζόμενης κρίσης χρέους, αλλά και της ευρύτερης παγκόσμιας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.

Είναι πανθομολογούμενο, ότι η βιωσιμότητα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος εξαρτάται καθοριστικά από την διασφάλιση της ενιαίας υπόστασης της Ευρωζώνης, η οποία είναι ο πυρήνας της ενοποιητικής διαδικασίας, αλλά παράλληλα και η αιχμή του ευρωπαϊκού οικουμενικού ρόλου.

Κατά μία άποψη, την οποία κι εγώ συμμερίζομαι, η ουσιαστική επίτευξη αυτού του στόχου και η ριζική υπέρβαση της κρίσης, προϋποθέτει την αποδοχή μιας στρατηγικής «συμμετρικής ανάπτυξης» της ευρωζώνης. Την υιοθέτηση δηλαδή ενός πολιτικοοικονομικού σχεδίου, που σε βάθος χρόνου θα οδηγήσει τα διαφορετικά δημοσιονομικά, οικονομικά και παραγωγικά επίπεδα των κρατών –μελών σε σύγκλιση και εξισορρόπηση, με την σταδιακή άρση του χάσματος μεταξύ των πλεονασματικών και ελλειμματικών χωρών. Θα ήθελα λοιπόν την γνώμη σας:

1. Κατά πόσο η Επιτροπή επεξεργάζεται, κατά πρώτον, ένα συνολικό σχέδιο για την κρίση και την διασφάλιση της ενότητας της Ευρωζώνης ή πρόκειται να συνεχίσει την πολιτική του «βλέποντας και κάνοντας» καθώς και των πυροσβεστικών λύσεων που μας οδηγεί μέχρι σήμερα πίσω απ’ τα γεγονότα;

2. Με ποια συγκεκριμένα μέτρα και πρωτοβουλίες σκέφτεται η Επιτροπή να βοηθήσει την ανάπτυξη στις ελλειμματικές χώρες, δεδομένου ότι μόνο η περιστολή δεν αντιμετωπίζει την κρίση χρέους;
3. Ποιές διορθωτικές λύσεις και διεξόδους επεξεργάζεται η Επιτροπή για το ενδεχόμενο πολιτικής και κοινωνικής κόπωσης, ή και αναποτελεσματικότητας των παρατεταμένων προγραμμάτων λιτότητας όλων των χωρών της Ένωσης, και ιδιαίτερα των χωρών που βρίσκονται στο Μηχανισμό Στήριξης;

Αναμφίβολα το έργο που πρέπει να επωμισθεί η Επιτροπή είναι τεράστιο. Είναι η πιο άτυχη Επιτροπή ( από πλευράς όγκου και δυσκολίας του έργου που έχει να επιτελέσει) αλλά συνάμα και η πιο τυχερή ίσως, δεδομένου ότι, αν επιτύχει, η επιτυχία της αυτή θα περάσει στην Ιστορία και θα αφορά σε όλη την Ευρώπη. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που θα καθορίσει αν θα διακριθείτε ή θα κατακριθείτε, καθώς θα έχετε οδηγήσει εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρωπαίους είτε στην απόγνωση είτε, όπως θέλω να πιστεύω, στην ελπίδα και στην αισιοδοξία. Είναι τεράστια η ευθύνη που αναλαμβάνετε. Για τον λόγο αυτό επιτρέψτε μας, κύριε Rehn, να ανταποδώσουμε στην Επιτροπή και σε εσάς προσωπικά την ευχή που μας είχατε δώσει πριν μερικούς μήνες: «Καλό κουράγιο…» .

ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ

Η οικογενειακή διαδοχή είναι καθεστώς στην ιατρική, στη δικηγορία, στα πανεπιστήμια, στη δημοσιογραφία, σχεδόν παντού. Και είναι αυτή που δημιουργεί πλέγματα συννενοχής και ανοχής στις πολλές δυναστείες της πολιτικής.
Πολλοί διερωτώνται για τα χάλια της χώρας, για τα ελλείμματά της, για όσα θλιβερά μας συμβαίνουν τα δυό τελευταία χρόνια. Και παρ΄ότι έχουν την απάντηση μπροστά στα μάτια τους δεν την βλέπουν η μάλλον δεν θέλουν να την δουν.
Ομως τα πράγματα είναι πλέον προφανή. Αν βάλεις στη σειρά τα κυρίαρχα πρόσωπα, αν μετρήσεις και ζυγίσεις την ηγεσία της χώρας δεν χρειάζονται δεύτερες σκέψεις. Ο πρωθυπουργός κληρονόμησε όνομα και κόμμα από τον πατέρα του.Κλασική περίπτωση νεποτισμού. Αν δεν ήταν γυιός του Αντρέα δεν ξέρω τι θα έκανε στη ζωή του.
Ο προκάτοχός του Κώστας Καραμανλής είναι επίσης βγαλμένος από την ίδια μήτρα. Μεγάλωσε για να κυβερνήσει ελέω του «Θεού» μπάρμπα του. Ο Σαμαράς κι αυτός των καλών οικογενειών παιδί, ανεπάγγελτος επί της ουσίας, επί δέκα χρόνια κατά δήλωσή του κοίταζε το ταβάνι. Ο Τσίπρας δεν έχει ούτε αυτός ζυμωθεί στην πραγματική ζωή, από τα θρανία βρέθηκε στην πολιτική, χωρίς εμπειρίες και δημιουργία. Η Αλέκα είναι κομματικό στέλεχος από τα γενοφάσκιά της, δεν έχει ούτε αυτή πραγματικές εμπειρίες.
Ο Καρατζαφέρης πάλι που τα έκανε όλα και δηλώνει αυτοδημιούργητος έχει ελλείμματα παιδείας, γνώσης και κατανόησης. Και η Ντόρα που διεκδικεί ρόλο είναι επίσης παιδί του πατέρα της. Αν δεν ήταν κόρη του Μητσοτάκη δεν ξέρω αν θα είχε τύχη στην πολιτική. Αυτή είναι η εικόνα και αποτυπώνει πλήρως το πρόβλημα ηγεσίας. Το κακό είναι ότι το παράδειγμα της πολιτικής έχει επικρατήσει σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής. Η οικογενειοκρατία συναντάται σε όλα σχεδόν τα προνομιούχα επαγγέλματα.
Η οικογενειακή διαδοχή είναι καθεστώς στην ιατρική, στη δικηγορία, στα πανεπιστήμια, στη δημοσιογραφία, σχεδόν παντού. Και είναι αυτή που δημιουργεί πλέγματα συννενοχής και ανοχής στις πολλές δυναστείες της πολιτικής. Η κρίση, όλο αυτό που περνάμε, ίσως προσφέρει την ευκαιρία απαλλαγής απ' αυτόν το μακρύ κύκλο οικογενειοκρατίας, που κατέληξε σε παρακμή, όπως συνήθως συμβαίνει με όλες τις δυναστείες.
http://www.insideinfo.gr/article/4187/dunasteies

Η δημοσκόπηση της MRB

Με σαφές προβάδισμά αλλά με ψαλιδισμένη την διαφορά προηγείται το ΠΑΣΟΚ έναντι της ΝΔ σύμφωνα με τις εξαμηνιαίες τάσεις της MRB.

Μέσα σε έξι μήνες το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μείωσε την διαφορά από το 8% στο 4,1% αλλά το κυβερνών κόμμα έχει ασφαλές προβάδισμα παρά τα σκληρά μέτρα και το μνημόνιο.
Η βουλή γίνεται εξακομματική εκτός μένουν – έστω και οριακά σύμφωνα με τη δευκρινισμένη ψήφο– το κόμμα της Ντόρας Μπακογιάννη και η Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη.
Σε υψηλά ποσοστά η αδιευκρίνιστη ψήφος που φτάνει το 23,3%
Συγκεκριμένα: ΠΑΣΟΚ 26,7%  ΝΔ 22,6% ΚΚΕ 8,4%  ΛΑΟΣ 4,3%  ΣΥΡΙΖΑ 3,3   Οικολόγοι 3,2%
Στο ερώτημα για την καταλληλότητα στην Πρωθυπουργία προηγείται... ο κανένας! με 4,2 μονάδες διαφορά από τον Γιώργο Παπανδρέου που συγκεντρώνει 33% (άνοδος 1,6%) και ακολουθεί ο Αντώνης Σαμαράς με 24,7%, άνοδος τεσσάρων μονάδων σε σχέση με την μέτρηση του Ιουνίου,


Πηγή: http://real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=29695&catid=11

Ο κ. Ντομινίκ πολιτεύεται

Mετά τον κ. Μπαρόζο ήρθε η σειρά του κ. Στρος-Καν να επιβραβεύσει τις προσπάθειες που καταβάλλει ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνηση του Πασοκ για την δημοσιονομική εξυγίανση.

Αμέσως μετά τα "καλά λόγια" έρχονται οι αλήθειες, οι πραγματικές απαιτήσεις των δανειστών και κηδεμόνων μας.

Είθισται στις διεθνείς σχέσεις οι γενικές και αφηρημένες διατυπώσεις να εκφέρονται αφειδώλευτα ώστε να συμβάλλουν στο καλό κλίμα των συνομιλήτων. Στην περίπτωση της Ελλάδας υφίσταται και ένας δεύτερος ουσιαστικός λόγος που σχετίζεται με την πολιτική υποστήριξη της κυβέρνησης και την κατά το δυνατόν αδρανοποίηση των αντιπολιτευομένων δυνάμεων. .Πάνω απ΄ όλα τους ενδιαφέρει η διασφάλιση των κεφαλαίων που μας έχουν δανείσει.

Η ουσία κρύβεται στις απόψεις που διατυπώνονται για το μέλλον και την προοπτική εξόδου απο την οικονομική κρίση. Ο κ. Στρος-Καν εύκολα προσχώρησε στην πολιτική επιμήκυνσης αποπληρωμής του χρέους αφού άριστα γνωρίζει οτι η Ελλάδα είναι αδύνατον να το αποπληρώσει στα μέχρι σήμερα προσδιορισμένα χρονικά πλαίσια. Όπως εύκολα, έστω και με πλάγιο λόγο, έθιξε ότι το μέλλον είναι άδηλον και επισφαλές. Ακόμα πιο εύκολα ο επικοινωνιακός Ντομινίκ μίλησε για τα δύσκολα που βρίσκονται μπροστά και τις νέες θυσίες που καλούνται να υποστούν οι Έλληνες. Έδωσε την εντύπωση οτι μιλούσε για λογαριασμό του πελιδνού κ. Παπανδρέου που συνεχώς και συστηματικά μιλά για τις επιτυχίες της κυβέρνησης του ενώ αοριστολογεί και αρνείται κάθε δέσμευση για το άμεσο και μακρινό μέλλον.

Η πεισματική άρνηση του πρωθυπουργού να μιλήσει ειλικρινά, με θάρρος, εντείνει την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα των Ελλήνων που η πληροφόρηση τους για τα μελλούμενα προκύπτει απο τις δηλώσεις των υψηλών επισκεπτών μας. Για τούτο και η επίσκεψη του κ. Στρος-Καν μας βοήθησε γιατί υπήρξε αποκαλυπτική της αλήθειας που μας προσμένει. Βοήθησε τους δανειστές μας, δηλαδή τους εργοδότες τους. Βεβαίως βοήθησε και την κρυπτόμενη κυβέρνηση και πάνω απ΄ όλα βοήθησε τον εαυτό του και τις πολιτικές του προσδοκίες για την διεκδίκηση της Προεδρίας του Γαλλικού κράτους. Άλλωστε είναι τις πάσι γνωστόν οτι ο κ. Ντομινίκ πολιτεύεται.Οι Έλληνες?

Τα πάντα ρεί

Κοινή είναι η πεποίθηση οτι οι επόμενοι τρείς μήνες θα κρίνουν πολλά πράγματα για την χώρα. Πρώτον θα κριθεί η αξιοπιστία της έναντι των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου.Η τυχόν άρνηση καταβολής της τέταρτης δόσης εκ μέρους της τρόϊκας ισοδυναμεί με επίσημη αναγγελία  πτώχευσης.
Δεύτερον θα κριθεί η τύχη της κυβέρνησης του Πασοκ, του πρωθυπουργού και της ηγετικής του ομάδας.
Τρίτον θα επηρρεασθεί η νοοτροπία, μορφή, η εικόνα και η δομή της Ελληνικής κοινωνίας.
Τέταρτον, το πολιτικό σύστημα θα δοκιμάσει τις αντοχές του, τη δυνατότητα του να μετασχηματισθεί με ομαλότητα η με βίαιο τρόπο.
Ανεξάρτητα με τις διαφορετικές πολιτικές οπτικές, την πολλαπλότητα των πολιτικών προτάσεων το βέβαιο είναι οτι η Ελλάδα θα είναι μετά τρείς μήνες μια διαφορετική χώρα. Η αναπόφευκτη σκληρή δοκιμασία του ελληνικού λαού δεν σημαίνει οτι θα οδηγηθούμε σε μια δίκαιη και δημιουργική κοινωνία. Πιθανότερη φαντάζει η εξέλιξη του θριάμβου του ληστρικού και καταστροφικού καπιταλισμού. Το σύγχρονο προοδευτικό κοινωνικό και πολιτικό αίτημα είναι η αποτροπή αυτής της δυσμενούς για τους Έλληνες εξέλιξης. Αίτημα αμυντικό, αίτημα χαμηλών προσδοκιών που δεν προσιδιάζει με τα μεγάλα και σπουδαία των περασμένων λαϊκών αγώνων, αλλά είναι αίτημα ρεαλιστικό και εφικτό.
 Ο "αφελής"  εγκλωβισμός στο δίλημμα "ευδαιμονικός καπιταλισμός η πτώχευση", εκφράζει την επιτυχία των νεοφιλελευθέρων να πουλήσουν στους εργαζόμενους το σχοινί της αυτοκτονίας τους. Οφείλουμε να βαδίσουμε τους δύσκολους δρόμους με όπλα την εθνική αυτογνωσία ,την συστηματική δουλειά και την αναπαλλοτρίωτη αρχή του δίκαιου μερισμού του πόνου.

Η ΓΣΕΕ διασπάται?

Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ κ. Παναγόπουλος, με νέο Italian στυλ τι ακριβώς υπερασπίζεται? Γιατί κοπιάζει? Με την πολιτική του συμπεριφορά ενισχύει τις ανερμάτιστες συνδικαλιστικές ομάδες-φατρίες και ευνοεί τα πλέον οπισθοδρομικά στοιχεία των εργαζομένων.Πολλοί εργατοπατέρες πάσχισαν για βουλευτικούς , υπουργικούς και άλλους θώκους, αλλά το έπραξαν με κομψότητα και μέθοδο. Ο κ. Παναγόπυλος δίνει εξετάσεις στον κ. Παπανδρέου,αδιαφορεί για την τύχη των εργασιακών σχέσεων και την μετατροπή της αγοράς εργασίας σε ζούγκλα. Άλλωστε ο ίδιος γνωρίζει-ως παλαιός τροτσκιστής-ότι με βάση τα εισοδήματα του έχει ανέλθει στο κοινωνικό στερέωμα και η μεταλλαγμένη του συνείδηση πόρρω απέχει απο τα όσα μηχανικά δηλώνει οτι μάχεται και υπερασπίζει. Δυστυχώς οι προσωπικές του στοχεύσεις δεν του επιτρέπουν να αγωνισθεί για την ενότητα του κινήματος των εργαζομένων, μια  δημιουργική αναπτυξιακή προοπτική και μία σύγχρονη κοινωνική πολιτική.Το Πασοκ γιατί αδρανεί μπροστά στο ενδεχόμενο διάσπασης της ΓΣΕΕ? Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις του Πασοκ τι δράσεις και ποιές πρωτοβουλίες έχουν αναλάβει? Γιατί πορεύονται ως μοιραίοι και άβουλοι?

Προχωρώντας και αναθεωρώντας

"Αριστερός, όπως ξεκίνησα προφανώς δεν είμαι πιά. Η εποχή των βεβαιοτήτων ήταν όμορφη, αλλά πέρασε, και έδωσε τη θέση της στη συνεχή αναζήτηση. Αυτή όμως η αναζήτηση είχε σταθερές και ποιές?....................
................................Κοντολογίς, τι είναι αριστερός σήμερα?"
Πρόκειται για ένα μικρό απόσπασμα απο το βιβλίο του Νίκου Μπίστη που μόλις χθές
κυκλοφόρησε απο τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ με τίτλο "Προχωρώντας και αναθεωρώντας". 
Ο Νίκος Μπίστης συμπλήρωσε σαράντα χρόνια πολιτικής δράσης και δεν έχει σκοπό να παραιτηθεί της πολιτικής, έχει ανάγκη όμως και μέσα απο το βιβλίο του να υπερασπίσει τις αξίες του.Ας αναγνώσουμε και ας κρίνουμε.

Ο φόρος Τόμπιν σας θυμίζει κάτι?

«Οι Σοσιαλιστές προτείνουν νέα αποτελεσματικά εργαλεία για την αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής κρίσης», δήλωσε από το βήμα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, λίγες ημέρες πριν την κρίσιμη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στην πρόταση για φορολογία των χρηματοοικονομικών συναλλαγών, η οποία ανήκει στον ίδιο και υιοθετήθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο, αλλά και στα ευρωομόλογα τα οποία μπορούν όχι μόνον να εξυπηρετήσουν δανειακές ανάγκες αλλά να αναδειχθούν και σε αναπτυξιακούς μοχλούς.
«Η απάντησή μας στην πολιτική λιτότητας των Συντηρητικών», τόνισε, «είναι υπεύθυνη δημοκρατία, υπεύθυνη πολιτική ισότητας, υπεύθυνη πολιτική για το περιβάλλον».
Επίσης, ο κ.Παπανδρέου αναφέρθηκε στην ανάγκη διαφύλαξης του κοινωνικού κράτους ενώ υπεραμύνθηκε την κοινωνική δικαιοσύνη, λέγοντας ότι «το να διασώζουμε τις τράπεζες σε βάρος των φτωχότερων πολιτών δεν είναι μόνον οικονομικά μη βιώσιμο, είναι κοινωνικά και ηθικά απαράδεκτο».
Οφείλουμε να δεχθούμε οτι οι προτάσεις του κ. Παπανδρέου στα διάφορα διεθνή φόρα είναι ενδιαφέρουσες και αξίζουν της προσοχής μας. Οι προτάσεις παρά την προσπάθεια οικειοποίησης που καταβάλλει το επικοινωνιακό επιτελείο του πρωθυπουργού δεν είναι ούτε καινούργιες, ούτε του ανήκουν. Είναι πολλά χρόνια τώρα που γίνεται συζήτηση για την επιβολή φόρου στις διεθνείς συναλλαγές. Ο φόρος Τόμπιν σας θυμίζει κάτι?(εδω) Όσο για το ευρωομόλογο θα αποφασίσουν οι Γερμανοί, δεν θα απευθυνθούν στον κ. Παπανδρέου, ούτε και θα τον ρωτήσουν. Ας αναλογισθούμε επιτέλους ότι οι μικρομεγαλισμοί βλάπτουν.
Οι αναφορές του πρωθυπουργού στο κοινωνικό κράτος μας δίνει την αίσθηση τηςπολιτικής ειρωνίας. Αξίζει να ρωτήσει ο κ. Παπανδρέου για την διαφύλαξη του κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα και ίσως τότε αναλογισθεί ότι στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί. Όσο για τις τράπεζες δεν έχει παρά να αποσύρει τις κρατικές εγγυήσεις για να αρχίσει το πάρτυ της ολοκληρωτικής καταστροφής της χώρας.
Συμπέρασμα: Λιγότερος επικοινωνισμός κύριε πρωθυπουργέ, όλη την αλήθεια στους Έλληνες για αυτά που θα έρθουν και θα είναι δύσκολα και οδυνηρά, μετρημένα λόγια και εντατική δουλειά.

Σκληροί πυρήνες και μαλθακοί υπουργοί.

Οι διαρθρωτικές αλλαγές στις ΔΕΚΟ και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα είναι δεσμευτικές, θα πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν μέχρι το τέλος Μαρτίου" , τόνισε , σύμφωνα με πληροφορίες, ο Υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου σε τριάντα βουλευτές του ΠΑΣΟΚ με τους οποίους συναντήθηκε το απόγευμα και συζήτησαν την πορεία της οικονομίας και τα δεδομένα του νέου προϋπολογισμού.
Αναφορικά με την επίτευξη της μείωσης του ελλείμματος στο 3% το 2014, ο κ.Παπακωνσταντίνου,σύμφωνα πληροφορίες, τόνισε ότι είναι αναγκαίες οι περικοπές των περιττών δαπανών στο Δημόσιο. Όταν μάλιστα του επεσήμαναν οι βουλευτές ότι υπάρχουν ακόμη υψηλόμισθοι στον ΟΣΕ και τον ΟΠΑΠ και ότι είναι αδιανόητο να υπάρχουν υπάλληλοι με εκκαθαριστικό 120.000 ευρώ το χρόνο, ο Γ. Παπακωνσταντίνου φέρεται αναρωτήθηκε "με ποιόν σκληρό πυρήνα του ΠΑΣΟΚ να χτυπηθούμε πρώτα".
Ο "αχαμνός" υπουργός Οικονομικών με εντυπωσιακή αφέλεια και περισσό θράσος υπεκφεύγει των ευθυνών του και ξεχνά τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που απορρέουν απο το αξίωμα του. Υποτιμά τους βουλευτές όταν ομιλεί για την περικοπή των περιττών δαπανών στο Δημόσιο.Γιατί δεν το έχει κάνει ήδη? Ποιός τον εμπόδισε? Γνωρίζει άραγε ποιές είναι οι περιττές δαπάνες. Απο τις αποφάσεις του προκύπτει οτι ως τέτοιες υπολογίζει τις συντάξεις των 500 ευρώ και τους μισθούς των 1000 και 1500 ευρώ.
Ο κ. Παπακωνσταντίνου εμφανίζεται εξαιρετικά χυδαίος όταν επιχειρεί να ταυτίσει το ΠΑΣΟΚ με την συνδικαλιστική αθλιότητα και τις προνομίες που έχουν επιτύχει ομάδες εργαζομένων.Δείχνει πόσο ξένο νοιώθει το κόμμα στην κυβέρνηση του οποίου συμμετέχει. Στη Ρηγίλλης άλλωστε επιχείρησε να ξεκινήσει την πολιτική του καριέρα, αλλά δεν τα κατάφερε. Η καλή του τύχη τον έφερε στο ΠΑΣΟΚ μέσω ενός ευπρεπούς βασικού στελέχους του τέως πρωθυουργού κ. Σημίτη. Ξεχνάει ο υπουργός.Ξεχνάει οτι οι σκληροί πυρήνες που σήμερα επικαλείται, υπήρξαν οι στυλοβάτες και το σκληρό μπλόκ υποστήριξης του κ. Παπανδρέου, υπήρξαν οι βασικοί τους σύμμαχοι στην αναμέτρηση του οπισθοδρομικού ΠΑΣΟΚ με το ΠΑΣΟΚ της ευθύνης , της σύνεσης, της δημιουργίας και του αέναου δημοκρατικού εκσυγχρονισμού.
Ο κ. Παπακωνσταντίνου οφείλει να αισθανθεί την κρισιμότητα της περιόδου και να καταθέσει το σχέδιο σύγκρουσης με ότι μας καθηλώνει και μας καθυστερεί, με ότι μας εμποδίζει να εισέλθουμε σε μία γόνιμη, δημιουργική, καινοτόμα, αναπτυξιακή και ανθρώπινη περίοδο. Διαφορετικά να πάει σπίτι του. Η μαμά του θα του βρεί καινούργια δουλειά.

Ανάκληση απολύσεων

Το αφεντικό του Δ.Ο.Λ. ο κ. Ψυχάρης ανακάλεσε τις 29 απολύσεις δημοσιογράφων και τα πάντα ομαλοποιήθηκαν.Τέλος η συγκέντρωση έξω απο το κτήριο του συγκροτήματος, ενώ κανονικά θα κυκλοφορήσει το Κυριακάτικο ΒΗΜΑ, η έκδοση του οποίου ήταν αμφίβολη λόγω απειλής απεργίας των δημοσιογράφων.

Ένταση στον Δ.Ο.Λ.

Ένταση επικρατεί έξω απο τα γραφεία του Δ.Ο.Λ. επί της οδού Μιχαλακοπούλου μετά την ανακοίνωση απόλυσης 29 δημοσιογράφων και κατόπιν της διακοπής της έντυπης έκδοσης του ημερήσιου φύλλου της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ. Δύο κλούβες της αστυνομίας βρίσκονται έξω απο το κτήριο του συγκροτήματος με σκοπό την αποτροπή και την πρόληψη επεισοδίων απο πλευράς των απολυθέντων αλλά και διαφόρων που προσέρχονται για συμπαράσταση.

Προβλήματα....πολιτικής

H κυβέρνηση με επικεφαλής τον κ. Παπανδρέου ζούνε στον αστερισμό της συναίνεσης. Τα πάντα αναφέρονται και σχετίζονται με την ανάγκη να κινηθεί η χώρα συναινετικά και σε κλίμα συνεννόησης. Κάτω απο το βάρος των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων που θα πρέπει να έχουν νομοθετηθεί και δρομολογηθεί στο διάστημα των προσεχών τριών μηνών, το ηγετικό απαράτ του Παπανδρεϊκού Πασοκ εγκαταλείπει την πολιτική υπεροψία του, προσπαθεί να αποκρύψει την έμφυτη αλαζονεία του και  θέτει το νέο "εθνικό" καθήκον της υποστήριξης ανυπάρκτων σχεδίων και πρόχειρων πολιτικών επιλογών. Ο φόβος της κοινωνικής έκρηξης ωθεί τους "υποταγμένους χειροκροτητές" σε αναζήτηση συμμάχων πέραν της κοίτης των υποτιθέμενων αξιών που πρεσβεύουν. Η κυβερνητική προσέγγιση πηγάζει απο την επιδίωξη της αποφυγής της προσωπικής αποτυχίας του Αρχηγού και της στενής του ομάδας. Η κοινωνική έκρηξη που μπορεί να δυναμιτίσει τις πιθανότητες και την προοπτική ενός καλύτερου μέλλοντος για τους Έλληνες δεν κερδίζει το ενδιαφέρον και την προσοχή τους.
Για τούτο και η προσπάθεια ενός κομματικού μορατόριουμ παίρνει οργανωτίστικα χαρακτηριστικά με εξορμήσεις των ηγετικών στελεχών ανά την επικράτεια. Απουσιάζει το πολιτικό σχέδιο την ώρα που οι θιασώτες του Παπανδρεϊσμού αντιτάσσονται στην κυβερνητική πολιτική,ενω εξοβελισμένες και εκτός  κάθε συνεργασίας είναι οι δυνάμεις που έχουν τη συνείδηση, την θέληση και την ικανότητα να υλοποιήσουν μια πολιτική εξόδου από την κρίση.

Μορατόριουμ της ένοχης σιωπής.

Τη συγκρότηση Τριμερούς Επιτροπής από εκπροσώπους της κυβέρνησης, του κόμματος και της κοινοβουλευτικής Ομάδας, η οποία σε συνεργασία με τους υπουργούς θα προετοιμάζει τα νομοσχέδια, αποφάσισε το Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, που συνεδρίασε υπό την προεδρία του Γιώργου Παπανδρέου.

Στη διάρκεια της συνεδρίασης μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου ζήτησε να σταματήσει ο αποσυντονισμός της κυβέρνησης, λόγω των δηλώσεων υπουργών, ο δε πρωθυπουργός ζήτησε από τα κομματικά στελέχη να υπάρξει «μορατόριουμ» ενός έτους για να επιτευχθούν οι εθνικοί στόχοι και να πάει μπροστά η χώρα.
Aυτά τα μεγάλα και σπουδαία αποφάσισε το Πολιτικό Συμβούλιο του Πασοκ. Η τριμερής επιτροπή θυμίζει την δεκαετία του ΄80. Ένα ίδιο ακριβώς όργανο είχε συγκροτηθεί και τότε για να επιχειρήσει
τον συντονισμό κυβέρνησης -κόμματος και για να δώσει ρόλο στην παραγκωνισμένη κοινοβουλευτική ομάδα. Το αποτέλεσμα πενιχρό, ανάξιο λόγου. Η δημιουργία μιας ανάλογης επιτροπής-τώρα το 2010- δείχνει την ένδεια πολιτικής σκέψης του Πασοκ η αν προτιμάτε την συμπάθεια του κ. Καρχιμάκη σε ότι σχετίζεται με το Πασοκ ΄80. Το Πασοκ πορεύεται με βήμα γοργό στο παρελθόν. Τι κρίμα!
Το εντυπωσιακό όμως είναι η έκκληση του κ. Παπανδρέου προς τα στελέχη του Πασοκ για "μορατόριουμ" ενός χρόνου. Τι ακριβώς εννοεί ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς? Μορατόριουμ με ποιούς και γιατί? Τι φοβίζει τον ατρόμητο αρχηγό της Ιπποκράτους? Φοβάται τον Παναγιωτακόπουλο και τους συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ? Αναζητά στήριξη από όσους με αλαζονεία , έπαρση και ηγεμονισμό απέκλεισε μετά το 2007? Δεν του φτάνουν οι υποταγμένοι χειροκροτητές τύπου Σκανδαλίδη, Χρυσοχοϊδη, Ρέππα, Διαμαντοπούλου? Αναζητά υποταγή?Δεν του αρκεί ο Τζουμάκας? Επιθυμεί ιδιοτελείς εσωκομματικές συμμαχίες? Ας αναζητήσει τον Καστανίδη.
Ο κ. Παπανδρέου και η παιδική χαρά του Μαξίμου όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν.