Δάσκαλε έχασες.

Πηγή: http://papaioannou.wordpress.com/

Η ξεχασιάρα Λούκα.

Η παραίτηση του Γενικού Γραμματέα του υπουργείου Εργασίας κ. Δήμου Δασκαλάκη δεν γίνεται αποδεκτή απο το Μαξίμου. Ταυτόχρονα αποσύρονται απο την κ. Κατσέλη (με την πίεση και προτροπή της κ. Βάρτζελη) τα επίμαχα έργα πληροφορικής που με επιμονή προωθούσε σύμβουλος της υπουργού. Η υπουργός,όπως διαρρέουν κύκλοι της,ισχυρίζεται οτι ο κ. Δασκαλάκης στρέφεται εναντίον συμβούλων της και όχι εναντίον της. Η κ. Κατσέλη ξεχνά γρήγορα. Ξεχνά οτι ο κ. Δασκαλάκης  αρνήθηκε (ορθώς)  να αναλάβει την ευθύνη υλοποίησης ανώριμων, ασχεδίαστων και άνευ μελέτης κοστολογημένων έργων που αφορούν το πρόγραμμα της Ψηφιακής Σύγκλεισης. Ξεχνά την έντονη λεκτική της αντιπαράθεση με τον παραιτηθέντα Γεν. Γραμματέα. Ξεχνά οτι ο κ. Δασκαλάκης γνωρίζει τι διαβάζει και μελετά ενδελεχώς  τα έγγραφα που του αποστέλλει το γραφείο της υπουργού. Ξεχνά οτι ο κ. Δασκαλάκης τιμά τα παντελόνια που φοράει.

Ο επιτετραμμένος κ. Χρυσοχοίδης...

Ο πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης και νυν Ανάπτυξης κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης διαμαρτύρεται, όπως και τόσοι άλλοι αστέρες της διεθνούς εξουσίας, για τις αποκαλύψεις των Wikileaks. Τις χαρακτηρίζει συνομωσιολογικές και αβάσιμες, αλλά ξεχνάει ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά αναφορές των αμερικανών πρεσβευτών στις διάφορες χώρες.
http://www.insideinfo.gr/article/6742/o-epitetrammenos-k-hrusohoides

Παραιτήθηκε ο Γ.Γ. του Υπουργείου Εργασίας κ. Δήμος Δασκαλάκης

O Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Εργασίας κ. Δήμος Δασκαλάκης υπέβαλε την παραίτηση του. Η παραίτηση δεν έχει γίνει αποδεκτή .Απο ποιόν?  Όχι απο την υπουργό κ. Κατσέλη, αλλά απο τον πρωθυπουργό κ. Παπανδρέου ο οποίος διεμήνυσε  στον κ. Δασκαλάκη -μέσω της κ. Βάρτζελη- να μην επιμείνει στην παραίτηση του. Η υπουργός εργασίας για μια ακόμη φορά παριστάνει οτι δεν καταλαβαίνει, όταν έμμεσα ο πρωθυπουργός την αποδοκιμάζει και συμμερίζεται τα όσα ο κ. Δασκαλάκης επισημαίνει στην επιστολή παραίτησης του.
Όποια κι αν είναι η εξέλιξη η συγκατοίκηση Κατσέλη -Δασκαλάκη φαντάζει εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη. Ες αύριον τα σπουδαία.

Σωστά αλλά...

Η αδυναμία συντονισμού της κυβέρνησης εντείνει τις υπάρχουσες αμφιβολίες και ενστάσεις για την επιτυχή ανταπόκριση που η ίδια κατόπιν συμφωνίας με την τρόϊκα έχει θέσι. Ο ανεξέλεγκτος κ. Πάγκαλος δικαίωνει όσους ισχυρίζονται οτι ούτε σχέδιο υπάρχει, ούτε ηγετική ομάδα υφίσταται στην κυβέρνηση του Πασοκ και του κ. Παπανδρέου. Η πίστη του πρωθυπουργού οτι με πολιτικές ΣΟΚ, φόβου και αβεβαιότητας θα εξασφαλίσει την ανοχή και την υποταγή των Ελλήνων έχει αποδώσει, αλλά δεν φαντάζει πλέον ικανή να διασφαλίζει την απαραίτητη κοινωνική συνοχή που θα επιτρέψει την ταχεία ολοκλήρωση  των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων. Η ανασφάλεια που διαχέεται στο κοινωνικό σώμα και χαρακτηρίζει το σύνολο της δημόσιας ζωής αποτελεί -εν δυνάμει- την θρυαλλίδα που ενδεχομένως μέσα απο τυφλές κοινωνικές εκρήξεις και πρωτοβουλίες αποσταθεροποιήσει την πολιτική ζωή και οδηγήσει σε απρόβλεπτες και καταστροφικές για τη χώρα εξελίξεις. Η αδυναμία της κυβερνητικής πολιτικής να επιμερίσει δίκαια τον πόνο των επιβεβλημένων αλλαγών, εξαντλεί την κοινωνική υπομονή, διαγράφει ελπίδες και προσδοκίες και διεγείρει συντηρητικά και οπισθοδρομικά αντανακλαστικά. Απαιτείται πολιτική απάντηση με κοινωνικό περιεχόμενο και θετική προοπτική . ΣΩΣΤΑ,  ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ?

2011 ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΔΡΑΣΗ

ΑΣ ΣΚΕΦΘΟΥΜΕ...ΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ...ΑΣ ΔΡΑΣΟΥΜΕ.....ΑΣ ΑΠΟΓΕΙΩΘΟΥΜΕ

Προτεραιότητα είναι η χώρα

Στόχος της κυβέρνησης είναι το 2011 να είναι η τελευταία χρονιά της ύφεσης και το 2012 η οικονομία να εισέλθει στην ανάπτυξη ώστε το 2013 να έχουμε αφήσει πίσω μας όσα μας οδήγησαν στην κρίση, ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, μιλώντας στη σημερινή, τελευταία συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου για το 2010.Και σχέδόν αμέσως αισθάνεται την ανάγκη να τονίσει: "Νομίζω ότι καμία Κυβέρνηση και κανένας πολιτικός δεν θα ήθελε να έχει να διαχειριστεί μια παρόμοια εθνική κρίση. Εμάς όμως ήταν καθήκον μας να το κάνουμε και το κάναμε." Και λίγο πιό κάτω, εκ νέου, επισημαίνει: "Καμία Κυβέρνηση και κανένας πολιτικός δεν θα ήθελε να βρεθεί στη θέση να λάβει τις αποφάσεις που αναγκαστήκαμε να λάβουμε το 2010. Έπρεπε όμως να το κάνουμε και το κάναμε".

Τι άραγε πιέζει η αναγκάζει τον πρωθυπουργό να επαναλαμβάνει τόσο συχνά και με τόσο μεγάλη ένταση το βάρος των ευθυνών που ανέλαβε? Τι κρύβει αυτό το απολίτικο και συναισθηματικό ξέσπασμα? Άγνωστο.
Εμείς απλά θα υπεθυμίσουμε στον πρωθυπουργό ότι η ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας αποτέλεσε σφοδρή του επιθυμία. Δεν πιέσθηκε. Γνώριζε τι παραλάμβανε και εν τούτοις δεν δίστασε να δηλώνει προεκλογικά, με κατηγορηματικό τρόπο την ύπαρξη χρημάτων.Γνώριζε τα προβλήματα όταν τους πρώτους μήνες της θητείας του επιχείρησε την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης μέσω της πολιτικής αύξησης της ζήτησης και αναλώθηκε στον διεθνή διασυρμό της χώρας.
Πρός τι λοιπόν οι ανέξοδοι ηρωϊσμοί?
Αισθάνεται ο πρωθυπουργός οτι κάνει χάρη στους Έλληνες που τους κυβερνάει?
Αισθάνεται οτι δεν αντέχει το βάρος των ευθυνών και των προβλημάτων?
Αισθάνεται οτι δεν του αρέσει αυτό που κάνει?
Αισθάνεται οτι αξίζει κάτι καλλίτερο?
Οτι και να αισθάνεται ο κ. Παπανδρέου είναι προσωπικό του θέμα, αρκεί να μην επηρεάζει την τύχη και το μέλλον των Ελλήνων. Ο κ. Παπανδρέου οφείλει να σταματήσει τις μεμψιμοιρίες, τα συναισθηματικά κλαψουρίσματα και τις άκοπες γενναιότητες. Η χώρα είναι η προτεραιότητα και όχι η προσωπική του ανέλιξη.

Συνέντευξη Μπουτάρη σε Σκοπιανό ΜΜΕ

Γιάννης Μπουτάρης. Ο νέος δήμαρχος Θεσσαλονίκης, έχει έναν κύριο στόχο - να επιστρέψει το χαμόγελο στα πρόσωπα των Θεσσαλονικέων. Ο νέος δήμαρχος για δεκαετίες διαχειριζόταν με επιτυχία την οικογενειακή του επιχείρηση -ένα οινοποιείο- αλλά διακρίθηκε και με το ακτιβιστικό του έργο, μέσω της ΜΚΟ «Arkturos» για την προστασία της άγριας αρκούδας και λύκου, όπως και με τη χρηματοδότηση του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη και την ραγδαία ανάπτυξη του τουρισμού στο μικρό παραδοσιακό χωριό Νυμφαίο.
Ωστόσο, πέρα από την εργασία του, ο Μπουτάρης στο βιογραφικό πρόσθεσε πρόσφατα και την ετικέτα «φίλος των Μακεδόνων και των Τούρκων», χαρακτηρισμοί οι οποίοι αποδίδονται σε διάφορους εθνικιστές στην Ελλάδα. Αυτό έγινε λόγω της ανοικτής, φιλικής του στάσης απέναντι στους γείτονες των Ελλήνων αλλά και για την άρνηση να συνεργαστεί με τον μητροπολίτη Θεσσαλονίκη Ανθιμο. Πολλοί έχουν ερμηνεύσει την εκλογή του ως νίκη επί του εθνικισμού και της ανάμειξης της Εκκλησίας στη λειτουργία της πόλης, ενώ οι άλλοι ήδη τον χαρακτηρίζουν ως προδότη και φίλος όλων των εχθρών των Ελλήνων.

http://www.newsbeast.gr/politiki/arthro/95452/me-ekplissei-pou-den-eisaste-perifanoi-gia-ti-slaviki-katagogi-sas-den-hreiazeste-alles-istories/

                                                        ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Κώστας Σημίτης:Χωρίς κοινή θέληση η ηγεσία της ΕΕ

Άρθρο του Κ. ΣΗΜΙΤΗ.
 Oι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Δεκεμβρίου έγιναν δεκτές σε ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινής γνώμης με απογοήτευση. Οι αναμονές για ρυθμίσεις που θα έλυναν τα προβλήματα «των αδύναμων χωρών του Νότου» δεν δικαιώθηκαν. «Οι χώρες του Βορρά πήραν ακριβώς αυτό που ήθελαν» σχολίασαν οι εφημερίδες. Ηταν όμως οι αναμονές δικαιολογημένες; Ή αποτελούσαν ευχές που παράβλεπαν την πραγματικότητα;
Η κρίση έθεσε στα κράτη-μέλη της Ενωσης το ερώτημα αν απαιτούνται κανόνες που αφορούν τις αιτίες της κρίσης ή μονιμότερες μεταβολές στη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, δηλαδή μια νέα σταθερή οικονομική διακυβέρνηση. Η πλειοψηφία των κρατών-μελών της Ενωσης θεωρούσε ότι η κρίση μπορεί και πρέπει να αντιμετωπισθεί με τα υπάρχοντα θεσμικά μέσα. Οσο προχωρούσε όμως η κρίση, η αντίληψη αυτή υποχωρούσε, ιδίως από τότε που άρχισε να διαφαίνεται ο κίνδυνος πτώχευσης της Ελλάδος με αλυσιδωτές επιπτώσεις σε Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και στο σύνολο της ζώνης του ευρώ. Το αποτέλεσμα ήταν τρεις θεαματικές πρωτοβουλίες, οι οποίες ξεπερνούσαν το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο. Οι τρεις πρωτοβουλίες ήταν:
α) Η χορήγηση στην Ελλάδα ενός δανείου ύψους 110 δισ. ευρώ σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) υπό τον όρο της επιτήρησης της οικονομίας της και της συμμόρφωσής της στις παρεχόμενες οδηγίες.
β) Η συμφωνία για τη σύσταση ενός Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθεροποίησης μαζί με το ΔΝΤ και την ΕΚΤ, ο οποίος θα παρέχει εγγυήσεις ύψους 720 δισ. ευρώ για τον δανεισμό των κρατών-μελών της Ενωσης. Η Ιρλανδία είναι η πρώτη χώρα που έκανε χρήση του μηχανισμού αυτού ώστε να εξασφαλίσει πιστώσεις 85 δισ. ευρώ και να αντιμετωπίσει την κατάρρευση των τραπεζών της.
γ) Η απόφαση της ΕΚΤ στις 16 Μαΐου 2010 να αγοράζει ομόλογα των κρατών-μελών τόσο απευθείας από τα κράτη όσο και από τράπεζες που τα κατέχουν. Η ενέργεια αυτή δεν συμβιβάζεται με τις Συνθήκες που καθορίζουν τη λειτουργία της Ενωσης. Συνιστά όμως μια σημαντική βοήθεια στις χώρες που συναντούν δυσκολίες.
Οι πρωτοβουλίες αυτές παρουσιάστηκαν αρχικά ως το ζητούμενο πλαίσιο οικονομικής διακυβέρνησης. Δεν το αποτελούσαν όμως. Αποδείχτηκαν χρήσιμες αλλά όχι επαρκείς. Οι αμφισβητήσεις ως προς τη φερεγγυότητα των κρατών-μελών εντάθηκαν. Ολο και περισσότερο έγινε φανερή η ανάγκη νέων θεσμικών ρυθμίσεων που θα εξασφάλιζαν βεβαιότητα τόσο στα κράτη-μέλη όσο και στις αγορές.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Προεδρία της Ενωσης προχώρησαν από τον Φεβρουάριο του 2010 στην επεξεργασία ενός σχεδίου για την αντιμετώπιση της κρίσης. Στόχος, όπως ανέφεραν, «η καλύτερη δημοσιονομική πειθαρχία, η πιο συστηματική εποπτεία των εσωτερικών εξελίξεων σε κάθε κράτος-μέλος, ο συντονισμός των δράσεων των μελών και τέλος, η πιο αποτελεσματική διαχείριση της κρίσεως». Οι προτάσεις της ομάδος εργασίας, της αποκαλούμενης «δύναμης κρούσης για την οικονομική διακυβέρνηση», έγιναν κατ΄ αρχήν δεκτές από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Οκτωβρίου. Αποφασίστηκε η περαιτέρω επεξεργασία τους και η λήψη οριστικών αποφάσεων στο πρόσφατο Συμβούλιο του Δεκεμβρίου.
Ως τη συνεδρίαση του Δεκεμβρίου προέκυψαν διαφωνίες μεταξύ των μελών σε σχέση με τα προβλήματα που καλούνταν να λύσουν. Παράδειγμα αποτέλεσε η αντικατάσταση του «Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθεροποίησης» ο οποίος θα λειτουργεί ως το 2013 με έναν μόνιμο μηχανισμό σταθεροποίησης. Αλλες χώρες όπως η Γερμανία υποστήριζαν ότι έτσι θα ελεγχθούν οι εξελίξεις πιο αποτελεσματικά ενώ οι χώρες του Νότου εξέφραζαν τον φόβο ότι θα καταστεί πιο δύσκολη η παροχή δανείων. Το Συμβούλιο του Δεκεμβρίου έπειτα από σύντομη ανταλλαγή απόψεων αποφάσισε «να τροποποιηθεί η Συνθήκη προκειμένου να θεσπιστεί μόνιμος μηχανισμός από τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης, ο οποίος θα διασφαλίζει τη χρηματοοικονομική σταθερότητα του συνόλου της ευρωζώνης (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας)». Η αντικατάσταση επιτρέπει από το 2013 και μετά την επιβολή νέων όρων στη χορήγηση βοήθειας, όπως την ενεργοποίηση του μηχανισμού μόνο έπειτα από αποτίμηση της κάθε περίπτωσης χωριστά, παράλληλα με διαδικασίες αναδιάρθρωσης χρέους και συμμετοχής των ιδιωτών πιστωτών στις απώλειες, αν δεν εξοφληθούν τα δάνεια. Οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης και η Επιτροπή θα προσδιορίσουν τους επόμενους μήνες τους όρους λειτουργίας του. Η επεξεργασία των άλλων θεμάτων θα συνεχιστεί.
Η διαμάχη στο πρόσφατο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο μεταξύ της Γερμανίας και άλλων κρατών, που προέβλεπαν οι έλληνες σχολιαστές, δεν πραγματοποιήθηκε. Τα θέματα βέβαια είχαν αντιμετωπισθεί σε συνεχείς προσυνεννοήσεις. Το Συμβούλιο απλώς επικύρωσε τις αποφάσεις των προσυνεννοήσεων. Ακόμη και το θέμα του ευρωομολόγου, την έκδοση του οποίου επιθυμούσε μεταξύ άλλων κρατών και η Ελλάδα, δεν υπήρξε αντικείμενο αντιπαράθεσης. Το ζήτημα αυτό, στο οποίο κατά τα ελληνικά ΜΜΕ «η Ελλάδα ηγείτο στις συζητήσεις με τις χώρες του Βορρά», έκλεισε προς το παρόν με μια επαφή της γερμανίδας πρωθυπουργού με τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου πριν από τη συνεδρίαση. Το Συμβούλιο δεν ασχολήθηκε και με το ευρωομόλογο.
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο με τις αποφάσεις του επιβεβαίωσε την αδυναμία διαμόρφωσης μιας ουσιαστικής οικονομικής διακυβέρνησης. Ούτε οι προτάσεις μιας «δύναμης κρούσης» ούτε επαναλαμβανόμενες συνεδριάσεις αρκούν. Χρειάζεται κοινή θέληση για αποτελέσματα σε μια επίπονη και συστηματική διαπραγμάτευση. Κοινή θέληση δεν υπάρχει. Η ευρωπαϊκή ηγεσία δεν θέλει να αναγνωρίσει το πρόβλημα.
Οι δυσκολίες σχετίζονται άμεσα με τη δομή της Ενωσης. Θα διατηρηθεί ο σημερινός χαρακτήρας της Ευρωπαϊκής Ενωσης ως μιας διακυβερνητικής συνεργασίας ή θα πάρει η Ενωση ως προς τα θέματα οικονομικής πολιτικής ομοσπονδιακό χαρακτήρα με ενιαίες πολιτικές να υποκαθιστούν τη διακυβερνητική συνεννόηση; Στην πρώτη περίπτωση θα συνεχίσει να απαιτείται η συμφωνία όλων των μελών για τις αποφάσεις. Στη δεύτερη περίπτωση θα γίνει δυνατό να ανατεθεί η οικονομική διακυβέρνηση σε ένα κεντρικό όργανο. Αυτό θα σχεδιάζει και θα εφαρμόζει την ενιαία οικονομική πολιτική.
Η πλειοψηφία των μελών επιθυμεί τη διατήρηση του διακυβερνητικού χαρακτήρα. Βλέπει ταυτόχρονα την ανάγκη να επεκταθεί ο κύκλος των κοινών πολιτικών, ιδίως όσον αφορά την οικονομία και την ενίσχυση του κοινού νομίσματος του ευρώ. Το ζητούμενο κατά την άποψη της πλειοψηφίας είναι να προσδιορισθεί ένα αποδεκτό όριο όσον αφορά τη μεταβίβαση αρμοδιοτήτων από τα κράτη-μέλη προς την Ενωση. Ομως οι απόψεις ως προς την έκταση των αναγκαίων νέων αρμοδιοτήτων της Ενωσης δεν συμπίπτουν. Θα υπάρξει μια κοινή φορολογική πολιτική; Θα μπορεί η Ενωση να διαμορφώσει οικονομική πολιτική με στόχο την εξισορρόπηση των ωφελειών και των επιβαρύνσεων από τη λειτουργία της κοινής αγοράς και του ευρώ; Θα είναι δυνατές μεταβιβάσεις πόρων από τις ισχυρότερες οικονομικά χώρες στις πιο αδύνατες;
Τα ερωτήματα έχουν άμεση σχέση με τον τρόπο λειτουργίας της ΟΝΕ. Η ΟΝΕ αποτελεί έπειτα από δέκα χρόνια ένα επιβεβλημένο και μη αμφισβητήσιμο δομικό στοιχείο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Διάλυσή της θα επέφερε οικονομική αναταραχή, σημαντική ύφεση και θεαματική πτώση των προοπτικών και δυνατοτήτων όλων των χωρώνμελών. Δεν νοείται. Τα μέλη της είναι γι΄ αυτό υποχρεωμένα να συνεργάζονται, να προβλέπουν και να προλαμβάνουν εξελίξεις που θα θέσουν σε κίνδυνο το ευρώ και τη συνοχή της. Η οικονομική διακυβέρνηση είναι μια αναγκαιότητα. Χωρίς αυτή, η ζώνη του ευρώ θα κλυδωνίζεται σε κάθε οικονομική αναταραχή και δεν θα μπορέσει να ανταγωνιστεί τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα στις διεθνείς αγορές. Οι Συνθήκες σιωπούν όμως για τους στόχους και όρους άσκησης της οικονομικής διακυβέρνησης. Το κοινό πλαίσιο πρέπει λοιπόν να επαναπροσδιορισθεί.
Η Συνθήκη προβλέπει την αυτονομία του κάθε κράτους-μέλους κατά την εφαρμογή του κοινά συμφωνημένου πλαισίου οικονομικής πολιτικής. Κάθε μέλος ευθύνεται για τις συνέπειες της πολιτικής του και επομένως για τα δικά του χρέη. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να καλύψει τα χρέη των άλλων. Η λειτουργία της ΟΝΕ σε μια πρώτη φάση οδήγησε σε αύξηση του βιοτικού επιπέδου στις χώρες του Νότου, αλλά ύστερα από ένα διάστημα η αναπτυξιακή υπεροχή εξασφάλισε και πάλι στον Βορρά το μεγαλύτερο κέρδος στις συναλλαγές. Η λειτουργία της ΟΝΕ προς όφελος των πλέον ανεπτυγμένων κρατών όπως και η ανάγκη στήριξης των κρατών που συναντούν σοβαρές δυσκολίες δανεισμού οδήγησαν στην άποψη ότι ο Βορράς θα πρέπει να αναλάβει το βάρος της διάσωσης όσων χωρών κινδυνεύουν. Ομως σε μια κατάσταση όπως η σημερινή, όπου οι χώρες του Νότου αυξάνουν ταχύτατα το δημόσιο χρέος τους, πληρώνουν επιτόκια, τα οποία είναι τόσο υψηλά ώστε καθιστούν αμφίβολη την αποπληρωμή των δανείων τους, και επικρατεί σε αυτές ύφεση ή στασιμότητα, οι χώρες του Βορρά δεν θέλουν να αναλάβουν υποχρεώσεις που κινδυνεύουν να τις παρασύρουν στη δίνη της κρίσης του Νότου. Είναι πρόθυμες να παράσχουν βοήθεια μόνο εφόσον παίρνονται ταυτόχρονα τα απαραίτητα μέτρα για να παραμένουν κατ΄ αυτές διαχειρίσημη η κρίση και πιθανή η επάνοδος στην ομαλότητα. Ο μόνιμος μηχανισμός σταθεροποίησης, που συμφωνήθηκε στη Σύνοδο Κορυφής, ανταποκρίνεται ακριβώς σε αυτή την απαίτηση.
Νικολά Σαρκοζί και Ανγκελα Μέρκελ στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Δεκεμβρίου. Στις προσυνεννοήσεις της με άλλους ευρωπαίους ηγέτες η γερμανίδα καγκελάριος φρόντισε να κλείσει τη συζήτηση για το ευρωομόλογο Υπό τις σημερινές συνθήκες οι χώρες του Βορρά δεν θα προβούν σε θεσμικές ρυθμίσεις, οι οποίες περιορίζουν την αυτονομία της οικονομικής πολιτικής τους και αυξάνουν τον κίνδυνο εμπλοκής τους στη μη ελεγχόμενη επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης των συνεταίρων τους. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι στη Σύνοδο Κορυφής η πρόοδος προς την οικονομική διακυβέρνηση ήταν ελάχιστη και περιορίστηκε στη μονιμοποίηση του μηχανισμού διάσωσης. Ο βραδύς αυτός ρυθμός λήψης των μέτρων ενέχει τον κίνδυνο η Ενωση να μην είναι έγκαιρα έτοιμη να ελέγξει νέες αιφνιδιαστικές κινήσεις των αγορών. Αλλά και η προοπτική για ένα αξιόπιστο μοντέλο οικονομικής διακυβέρνησης θα παραμένει ανεκπλήρωτη όσο δεν θα υπάρχει πρόνοια για τη γεφύρωση του χάσματος ανταγωνιστικότητας μεταξύ Βορρά και Νότου.
Για να αποφευχθούν οι συνέπειες της απραξίας η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ενίσχυσε τις δυνατότητες της παρέμβασής της. Ανακοίνωσε ότι θα διπλασιάσει το κεφάλαιο ώστε να στηρίξει τα ομόλογα των κρατών του Νότου. Επιβεβαιώθηκε έτσι και πάλι ότι ελλείψει οικονομικής διακυβέρνησης η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει αναλάβει ρόλο διασώστη. Τα μέσα της βέβαια δεν αρκούν για τον ρόλο αυτό.
Το συμπέρασμα των εξελίξεων αυτών είναι ότι τα θέματα οικονομικής διακυβέρνησης θα μένουν σε εκκρεμότητα. Η συζήτηση θα συνεχίσει να περιορίζεται στο στενό πλαίσιο αποτροπής της χρεοκοπίας των μελών, όσο οι χώρες του Βορρά θα επικεντρώνονται αποκλειστικά στο θέμα της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Η οικονομική διακυβέρνηση χρειάζεται μια ευρύτερη προσέγγιση. Ενα σχέδιο με τους πολιτικούς και οικονομικούς στόχους για την επόμενη δεκαετία. Ενα σχέδιο ανάπτυξης για την Ενωση, μια νέα ώθηση σε έργα, σε τεχνολογίες και ανταλλαγές που θα επιφέρουν κέρδη σε όλους.
Η Ελλάδα λόγω της οικονομικής κατάστασής της έχει εγκλωβιστεί στη συζήτηση περί τη χρεοκοπία και τους μηχανισμούς σωτηρίας της. Χρειάζεται να βελτιώσει την αξιοπιστία της και την εμπιστοσύνη των εταίρων της με άλλους τρόπους. Να στραφεί και σε άλλες κατευθύνσεις με συνεννοήσεις και προτάσεις, να συμβάλει σε σχέδια και πρωτοβουλίες για την αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης σε όλη την Ενωση, σε σχέδια γεφύρωσης της απόστασης μεταξύ Βορρά και Νότου. Υπάρχουν εδώ και χρόνια διάφορες προτάσεις που μπορούν να εξεταστούν. Για παράδειγμα, η δημιουργία ενός ευρωομολόγου, όχι για να χρηματοδοτηθεί η κάλυψη των ελλειμμάτων, κάτι που αρνούνται οι χώρες του Βορρά, αλλά για την πραγματοποίηση αναπτυξιακών επενδύσεων.
Οι προτάσεις της Ελλάδος για την αντιμετώπιση της κρίσης πλην της έκδοσης του ευρωομολόγου δεν έγιναν γνωστές. Στο πόρισμα της Ειδικής Ομάδας που συστάθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2010 η Ελλάδα δεν αναφέρεται μεταξύ των χωρών που παρουσίασαν τις απόψεις τους. Οπως και δεν έχει παρουσιαστεί, απ΄ ό,τι είναι ως σήμερα γνωστό, η θέση της Ελλάδος για τις δημοσιονομικές προοπτικές της Ενωσης, ένα θέμα στο οποίο τα άλλα κράτη έχουν υποβάλει ήδη τις απόψεις τους. Πρόοδος επιτυγχάνεται με προτάσεις, συνεννοήσεις, συνεχείς επαφές σε πολλά επίπεδα πριν από τις συνεδριάσεις του Συμβουλίου. Πρόοδος επιτυγχάνεται όταν δεν ενδιαφερόμαστε μόνο για την αντιμετώπιση της κρίσης στην Ελλάδα αλλά συνολικά για την ισχυροποίηση της Ενωσης. Οταν χτίζουμε τις αναγκαίες συμμαχίες ώστε αποφάσεις και θεσμοί να μην υπολείπονται των ευλόγων προσδοκιών μας.

Πηγή: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=374566&dt=24/12/2010

Η ακινησία οδηγεί στη λήθη

Το "σύστημα" Παπανδρέου εμφανίζεται ιδιαίτερα ανήσυχο. Η κοινοβουλευτική ομάδα εμφανίζει εικόνα βαβέλ και πολλοί βουλευτές συμπεριφέρονται με γνώμονα την πολιτική τους επιβίωση.Το κόμμα το διέλυσαν, είναι πλέον ανύπαρκτο και προφανώς ανίκανο να διαμορφώσει έστω και συνθήκες ανοχής προς την κυβέρνηση. Οι συνδικαλιστές (ο σκληρός βραχίονας του σκληρού παπανδρεϊσμού) έκοψε λάσπη ενω στερείται ίχνους κοινωνικής αποδοχής. Οι υπουργοί και αυτοί που μάχονται και εκείνοι που κρύβονται δεν συντονίζονται, δεν συνομιλούν, δεν διαβουλεύονται. Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο υπουργού (απο τους στυλοβάτες της κυβέρνησης),σε κομματικό του φίλο, μετά απο χθεσινή κυβερνητική σύσκεψη. "Όλα είναι στον αέρα.Μιά τρύπα κλείνουμε, δέκα ανοίγουν.Ο Θεός να βάλλει το χέρι του".  

Η απορία είναι η ακινησία και η ατολμία πολιτικών δυνάμεων του Πασοκ που ενδεχομένως θα μπορούσαν να ταράξουν τα "λιμνάζοντα ύδατα" και να ωθήσουν τις εξελίξεις σε πολιτικές κατευθύνσεις  που  θα διαμορφώνουν όρους Εθνικής και κοινωνικής επιβίωσης. Τι φοβούνται? Με την αδράνεια δεν προσφέρουν στη χώρα και με τη σιωπή τους βυθίζονται στη λήθη. Αυτό θέλουν? Θα το κερδίσουν.

Συγκλονιστικό

"Στερήσατε το ψωμί από τα παιδιά μου" φώναξε ο άνδρας και έπεσε από τον εξώστη του Ρουμάνικου Κοινοβουλίου‏... Ο άνδρας φορούσε μπλουζάκι, πάνω στο οποίο αναγράφεται: "Μας πυροβολήσατε, σκοτώσατε το μέλλον των παιδιών μας, μας πουλήσατε".
Στο βήμα την ώρα του συμβάντος ήταν ο Ρουμάνος πρωθυπουργός Εμίλ Μποκ, στο πλαίσιο της συζήτησης της πρότασης μομφής που κατέθεσε η αντιπολίτευση, για το νομοσχέδιο που ορίζει τους μισθούς στο δημόσιο τομέα.

Αρκεί...Αν....Μπορούμε...

Κατά την ομιλία του επί του κρατικού προϋπολογισμού 2011 ο κ. Βενιζέλος έστειλε το μήνυμα ότι οι θυσίες του ελληνικού λαού θα πιάσουν τόπο εφόσον ακολουθηθούν επτά προϋποθέσεις, τις οποίες εξέθεσε μία προς μία και ανέλυσε επίσης. «Να απαντήσουμε στην αγωνία της κοινωνίας, έχουν τέρμα οι θυσίες, πιάνουν τόπο, βλέπουμε ξέφωτο;» είπε και απάντησε: «Ναι υπάρχει έξοδος, μπορούμε να κεφαλαιοποιούμε τις θυσίες για να γίνουν εφαλτήριο για επάνοδο στην αισιοδοξία». Αρκεί να πληρωθούν κάποιες προϋποθέσεις, που αφορούν:

- Να διαφυλάξουμε την εθνική και κοινωνική συνοχή ως ελάχιστο πατριωτικό καθήκον. «Κανείς να μην νιώθει απροστάτευτο θύμα της κρίσης, είναι προτεραιότητα να απλώσουμε ένα δίχτυ προστασίας» είπε

- Να εξασφαλίσουμε πολιτική συναίνεση, όχι μια διακομματική διευθέτηση. «Είναι μια άλλου τύπου πολιτική και λόγος με ειλικρίνεια που απευθύνεται στην κοινωνία. Γιατί η στρατηγική του φόβου δεν οδηγεί πουθενά» τόνισε.

- Να εξασφαλίσουμε ηθική ισορροπία των μέτρων, «να ξέρει ο αδύναμος ότι και ο μεγάλος και ισχυρός πληρώνει και αυτό δεν το κατορθώνουμε πάντα καθώς πιο εύκολα συλλαμβάνεις τον μικρό»
- Να κατοχυρώσουμε το κράτος ασφάλειας
- Να δείξουμε σεβασμό στην κοινή λογική
- Να διαφυλάξουμε την εθνική ισχύ, καθώς «μια οικονομικά αδύναμη χώρα πρέπει να καταβάλει αυξημένη προσπάθεια για να μην κάμπτεται διπλωματικά και εθνικά».
- Να προωθήσουμε μια ριζοσπαστική θεσμική ανασυγκρότηση. «Η συνταγματική αναθεώρηση δεν μπορεί να είναι ένα τέχνασμα, αν σοβαρευτούμε μπορούμε να κάνουμε πολλά. Να αλλάξει η λειτουργία των κομμάτων, από εκεί εξαρτώνται τα πάντα. Και της Δικαιοσύνης» εξήγησε.
- «Αν τα προωθήσουμε αυτά θα βγούμε από την κατήφεια και την αυτοταπείνωση. Μπορούμε να αποκτήσουμε εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση και να τροφοδοτήσουμε ένα νέο πατριωτισμό» σημείωσε ο υπουργός Εθνικής Αμυνας.
Ο κ. Βενιζέλος υπογράμμισε πως η κρίση είναι σε εξέλιξη, ο φαύλος κύκλος δεν έχει σπάσει, είμαστε ακόμα σε περιδίνηση και το μέγεθός της είναι τόσο μεγάλο που δυστυχώς μπορούμε να κάνουμε περιορισμένα πράγματα σε εθνικό επίπεδο περισσότερα μπορούμε να κάνουμε σε ευρωπαϊκό.
Εξήγησε πως ποτέ η κυβέρνηση δεν είπε ότι το Μνημόνιο είναι μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική, παρά είναι η κωδικοποίηση των όρων του δανείου, υπό την πίεση της κρίσης και της κατάστασης.

«Γίνονται τόσα πολλά και δύσκολα πράγματα. Ζούμε όλοι μια πύκνωση του χρόνου, κάθε μέρα ισοδυναμεί με βδομάδα και κάθε εβδομάδα μοιάζει με μήνα και όλα αυτά δεν μπορείς να τα βιώσεις χωρίς αγωνία. Έχουμε επίγνωση τι συμβαίνει σε κάθε σπίτι, στις οικογένειες και τις επιχειρήσεις. Υπάρχει όμως ένας καθαρός καμβάς σε αυτά που γίνονται τους οκτώ αυτούς μήνες» τόνισε.

Ανέλυσε επ’ αυτού πως: Πρώτον, αποτράπηκε η χρεοκοπία. Δεύτερον, η κυβέρνηση προσπαθεί να ανασχέσει την ύφεση «που δημιουργείται γιατί είναι βίαια η προσαρμογή». Τρίτον, ανακτά βαθμούς διεθνούς αξιοπιστίας. Τέταρτον, λαμβάνει μέτρα επώδυνα εκλογίκευσης που ο κόσμος τα εισπράττει ως περικοπές εισοδημάτων και δυνατοτήτων. «Είναι ένα σοκ που πρέπει να το οδηγήσουμε προς μια δημιουργική κατεύθυνση» τόνισε και κατέληξε: Πέμπτον, η κυβέρνηση προσπαθεί να λάβει μέτρα κοινωνικής ενίσχυσης.

Ο κ. Βενιζέλος υποστηρίζει μετά πάθους μια κυβέρνηση και μια πολιτική που...."Αρκεί να πληρωθούν κάποιες προϋποθέσεις..."

Ο κ. Βενιζέλος υποστηρίζει μετά πάθους μια κυβέρνηση και μια πολιτική που... " Αν τα προωθήσουμε αυτά ...",τελικά θα "Μπορούμε να αποκτήσουμε εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση".

Το φτωχό μου μυαλό καταλαβαίνει οτι οι προϋποθέσεις που ήταν αναγκαίες για την υπέρβαση της κρίσης δεν έχουν πληρωθεί και τελικά ουτε σχέδιο εξόδου απο την κρίση δεν διαθέτουμε.

Παρά ταύτα πλήρης η υποταγή και αμέριστη η συμπαράταξη.Κανένα σχόλιο.

Το εκρηκτικό μίγμα

Η πολιτική εικόνα που εμφανίζει η κοινοβουλευτική ομάδα του Πασοκ κατά την συζήτηση του Προϋπολογισμού είναι αποκαρδιωτική. Οι ευθείες πολιτικές βολές προς την κυβέρνηση, τον κ. Παπακωνσταντίνου ιδιαίτερα, διαδέχονται τα μισόλογα, οι λεκτικοί ακροβατισμοί και οι πάσης φύσεως υπαινιγμοί. Μία σύγχρονη Βαβέλ στη κυριολεξία. Η ίδια εικόνα και στις συζητήσεις εντός του υπουργικού συμβουλίου. Ο "αχαμνός" υπουργός Οικονομικών φαίνεται να μην διαθέτει την ολόπλευρη στήριξη του κ. Παπανδρέου ενω έχει εξασφαλίσει την κριτική και την αμφισβήτηση των συναδέλφων του. Το κυβερνητικό όχημα  στενάζει με τις πρώτες ανηφόρες και καθημερινά ενισχύεται η εικόνα μιας κυβέρνησης που σχεδίου, σύμπνοιας και ισχυρής πολιτικής βούλησης. Ο πρωθυπουργός την μια απειλεί να συντονίσει την κυβέρνηση του ,την επομένη περιαυτολογεί και την τρίτη ταξιδεύει. Τα κυβερνητικά προβλήματα σε συνδυασμό με την υπέρτατη εθνική, οικονομική και κοινωνική ανάγκη άμεσης και αποτελεσματικής εφαρμογής των διαρθρωτικών αλλαγών και την διαρκώς ογκούμενη δυσαρέσκεια και αγανάκτηση των πολιτών συνθέτουν το εκρηκτικό μίγμα που απειλεί την κοινωνική συνοχή, υπονομεύει την οικονομία, επιταχύνει την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος και μας εισαγάγει σε νέους κύκλους εθνικής απαξίωσης.

Ο πολιτικός χρόνος δεν επιτρέπει ολιγωρίες. Τώρα είναι η ώρα των πρωτοβουλιών, των σχεδιασμένων δράσεων, των αποφασιστικών κινήσεων που θα ενισχύουν την έξοδο της χώρας απο την κρίση, θα ανασυνθέτουν την κοινωνική συνοχή και θα διαμορφώνουν τους όρους και τις προϋποθέσεις ενος ελπιδοφόρου μέλλοντος.

Διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας

"Δεν είναι πολιτική παρέμβαση.Είναι ένα κείμενο αγωνίας." Έτσι απλά και απροσχημάτιστα χαρακτηρίζουν το επαίσχυντο κείμενο τους η πλειοψηφία των μητροπολιτών.Το κείμενο-φυλλάδιο(Eδω) που διανέμεται στις εκκλησίες στο χριστεπώνυμο λαό φέρει τον τίτλο "Προς  το Λαό".
Οι προθέσεις των ιεραρχών δεν είναι αγαθές.Την ενίσχυση της εξουσίας τους επιδιώκουν, το ανεξέλεκτο των ενεργειών τους προστατεύουν. Αν επιθυμούν πολιτικό ρόλο είναι δικαίωμα τους. Να το δηλώσουν όμως.
Η κυβερνητική αντίδραση είναι εύλογη αλλά λειψή. Χρειάζονται, τώρα, άμεσα πολιτικές αποφάσεις για το διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας. Και επειδή η οικονομική κρίση απαιτεί θυσίες, να αναλάβει η ίδια η Εκκλησία την μισθοδοσία των ιερέων της και του πάσης φύσεως προσωπικού της. Αν δεν το κάνουμε εμείς θα έρθει κάποια στιγμή που θα υποχρεωθούμε να μισθοδοτούμε τους ιερείς πάσης εν Ελλάδι Θρησκείας.
ΥΓ. Ο Αρχιεπίσκοπος μας απογοητεύει.«Ο αρχιεπίσκοπος δεν διαχωρίζει τη θέση του από τη Σύνοδο και την Ιεραρχία» δήλωσε ο κ. Κονιδάρης, υπεύθυνος του γραφείου τύπου της Αρχιεπισκοπής.