Πασοκ Plus...όπως Μέγαρο Plus

Οι εξελίξεις στην χώρα παραμένουν κρίσιμες, η παραμονή μας στο ευρώ αμφισβητείται, η κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου μαστίζεται απο τις εσωτερικές της αντιφάσεις και την ανεπάρκεια των πολιτικών συνιστωσών που τη συγκροτούν. Το έλλειμα κουλτούρας συνεργασίας των πολιτικών δυνάμεων αποτυπώνεται και στο κυβερνητικό σχήμα και στο σύνολο της πολιτικής ζωής.
Η Ν.Δ. είναι προφανές οτι αντιλαμβάνεται τη κυβερνητική συμμετοχή της  ως πειθαναγκασμό στις ευρωπαϊκές της υποχρεώσεις, παρά ως πολιτική  ευθύνη. Ο  κ. Σαμαράς ενδιαφέρεται πρωτίστως να πρωθυπουργεύσει. Όλα τ΄άλλα είναι δεύτερα και έπονται της προσωπικής του στρατηγικής. Ίδιο μέταλλο με τον κ. Παπανδρέου.
Το Πασοκ ρίχνει πασιέτζες για να μάθει αν ο κ. Παπανδρέου θα παρατείνει η όχι την παραμονή του στην προεδρία και οι δελφίνοι πρώτα διαρρέουν τις ηγετικές του βλέψεις, στη συνέχεια μας καταθέτουν τις ιδέες τους για το μέλλον της κεντροαριστεράς, ενω είναι σταθερά προσανατολισμένοι στην ανάπτυξη των προσωπικών τους μηχανισμών.
Τα πρώτα ψελλίσματα-άρθρα των δελφίνων μοιάζουν αδύνατα και αμήχανα επι της ουσίας.  Με χιλιοειπωμένες διαπιστώσεις και μεγαλοστομίες επιχειρούν να αποσείσουν τις καίριες ευθύνες τους για την κυβερνητική διετία που ολοκλήρωσε την καταστροφική εξαετία της Ν.Δ. και του κ. Καραμανλή.
Η κεντροαριστερά αξίζει κάτι περισσότερο απο φληναφήματα και λεκτικούς πομφόλυγες. Το Πασοκ δεν κυριάρχησε ως πολιτικό "καφε-ωδείον" για να αναζητά προγράμματα  ανάλογα του Μεγάρου Plus. Ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας δεν αντέχει άλλη αναγέννηση, αναζώογόνηση, ανόρθωση, επανίδρυση, επανεκίνηση .
 Το Πασοκ δεν επιδέχεται πλέον ούτε "μηχανικής υποστήριξης". Οι ζωτικές του λειτουργίες εξέπεσαν.

Ευρω-ομολογίες (στο παρά ένα)

Ξέρουμε «μεγάλοι» και «μικροί» τι πρέπει να κάνουμε αλλά διστάζουμε ακόμα

Του Κώστα Μποτόπουλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα ΝΕΑ: Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011

 

Τη βδομάδα που πέρασε συνέβησαν, ή μάλλον αποκρυσταλλώθηκαν, τρεις μείζονες εξελίξεις στην ευρωζώνη. Πρόκειται για δύο καταρρεύσεις και μία κατάφαση που αλλάζουν - δεν μπορούν, αν η ευρωζώνη δεν θέλει να αυτοκτονήσει, να μην αλλάξουν - τον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης. Αλλά και έχουν ήδη γυρίσει, οριστικά αυτήν τη φορά, την κλεψύδρα ανάποδα.

Οι δύο καταρρεύσεις αφορούν στην ευρωπαϊκή αγορά κρατικών ομολόγων και στον ηγετικό, όπως τουλάχιστον εμφανιζόταν ώς τώρα, ρόλο της Γερμανίας. Η πρωτοφανώς αποτυχημένη δημοπρασία 10ετών γερμανικών ομολόγων προστέθηκε σε μια σειρά από χτυπήματα κατά της αξιοπιστίας της ευρωζώνης: το «άνοιγμα» των σπρεντ σε άλλες «σίγουρες» οικονομίες, όπως η Ολλανδία και η Φινλανδία, την πιστοληπτική υποβάθμιση μιας «πυρηνικής» για την Ευρώπη χώρας, όπως είναι το Βέλγιο και την ανοιχτή απειλή/προειδοποίηση εκ μέρους δύο εκ των τριών γνωστών «οίκων» για μη διατήρηση του περίφημου ΑΑΑ της Γαλλίας - της δεύτερης μεγαλύτερης χώρας της Ευρώπης αλλά και καρδιάς μιας «άλλης Ευρώπης». Παράλληλα, η Γερμανία έμεινε ξαφνικά μόνη της στην «ορθόδοξη» στάση της, καθώς αφενός οι παραδοσιακοί σύμμαχοί της (Ολλανδία, Αυστρία, Σκανδιναβικές χώρες) δεν είναι πια στο απυρόβλητο, αφετέρου οι συγκυριακοί αλλά κρίσιμοι «άξονες» της Ντοβίλ (Γερμανία - Γαλλία) και των Βρυξελλών (Γερμανία - Ευρωπαϊκή Επιτροπή) διερράγησαν ανοιχτά: ο πρώτος λόγω αγεφύρωτων διαφωνιών ως προς τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και την έκδοση ευρω-ομολόγων, ο δεύτερος με πρωτοβουλία του κυρίου Μπαρόζο, που εκδηλώθηκε τόσο με λόγια («αν δεν αλλάξετε στάση ως προς την οικονομική διακυβέρνηση, η ευρωζώνη πιθανότατα δεν θα επιβιώσει») όσο και με έργα (δημοσιοποίηση τριών συγκεκριμένων εναλλακτικών λύσεων για την υλοποίηση των ευρω-ομολόγων). Αποτέλεσμα: όχι μόνο, όπως ευρέως πια λέγεται στον ευρωπαϊκό Τύπο, η κρίση άγγιξε τον σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης αλλά και - χωρίς αυτό να τονίζεται όσο θα έπρεπε - οι Αγορές έκλεισαν την αγορά στην Ευρώπη, κερδοσκοπώντας ανέλεγκτα, δοκιμάζοντας αντοχές, αναμένοντας αλλαγές και, την ίδια στιγμή, περιορίζοντας τα περιθώρια πολιτικών κινήσεων.

Αυτή είναι, πιστεύω, η βαθύτερη ουσία του σημερινού «ευρωπαϊκού διλήμματος». Ξέρουμε - «μεγάλοι» και «μικροί», Αγορές και ηγεσίες, πολίτες, επενδυτές και επόπτες - πού βρισκόμαστε και, σχεδόν, τι πρέπει να κάνουμε. Διστάζουμε όμως ακόμα - και πάλι: όλοι μαζί, ως σύστημα στο εσωτερικό του οποίου ο φόβος έμεινε ως μόνη συγκολλητική ουσία - επιλέγοντας την οπτική αναμέτρηση με τον γκρεμό. Πλέον η λέξη, και η έννοια, «ευρω-ομόλογο» βρίσκεται στον νου και στα χείλη όλων όχι ως πανάκεια, αλλά ως μια άμεση πρακτική διέξοδος που είναι ταυτόχρονα σημάδι κοινής βούλησης και αλλαγής νοοτροπίας - αυτό ακριβώς που περιμένουν οι Αγορές. Γνωρίζουμε επίσης το πλήρες εύρος των θεσμικών επιλογών: ενίσχυση του ρόλου της ΕΚΤ ως επίσημου (θα απαιτούσε αλλαγή των Συνθηκών) ή οιονεί «τελευταίου δανειστή» (γίνεται και τώρα υπόγεια, μέσω της δευτερογενούς αγοράς, αλλά λείπει η απαραίτητη δήλωση πολιτικής βούλησης) - ενίσχυση πόρων και ρόλου Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας - πραγματική «οικονομική διακυβέρνηση», που απαιτεί μακρο-οικονομική συνεννόηση αλλά και ανακατανομή λειτουργιών, ίσως και αρμοδιοτήτων, εντός των κοινοτικών οργάνων. Οι αλλαγές είναι τόσο βαθιές, που ασφαλώς απαιτούν χρόνο και αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισαβώνας. Η Γερμανία έχει ήδη ουσιαστικά αναγγείλει την αναθεώρηση αυτή, μόνο που στην ουσία την υπονομεύει καθώς, στο όνομα της «εμβάθυνσης της αλληλεγγύης», προωθεί μόνο σκλήρυνση των κανόνων δημοσιονομικής εποπτείας. Αρα, ξανά, ο φαύλος κύκλος: κατανοούμε την ανάγκη κοινής δράσης, γιατί νιώθουμε σε 17 πλέον σβέρκους την καυτή ανάσα της κρίσης αλλά συνεχίζουμε να λειτουργούμε με βάση εθνικές προτεραιότητες, αντανακλαστικά και ιδεολογήματα.
Μίλησα στην αρχή για αναποδογυρισμένη κλεψύδρα. Το διαπιστώνω σε όλες τις εσωτερικές και διεθνείς επαφές μου: οι Αγορές, νομίζοντας - όπως νομίζει το εγκλωβισμένο στο σκοτάδι ζώο - ότι μόνο έτσι μπορούν να αυτοπροστατευθούν είναι έτοιμες να επιφέρουν το τελικό χτύπημα στην ευρωζώνη, εφόσον συνεχιστεί η κατάσταση της οικονομικής και πολιτικής ρευστότητας και απροσδιοριστίας. Οι οπαδοί καθαρότερων ρυθμίσεων και κοινών βημάτων κοινής λογικής έχουμε, για ελάχιστο ακόμη χρόνο, έναν απροσδόκητο σύμμαχο: το παγιδευμένο θηρίο θέλει πάντα να ξεφύγει, αν του δοθεί η δυνατότητα.

 Ο συνταγματολόγος Κώστας Μποτόπουλος είναι πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς

 

http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4676218

ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΠΙΡΟΥΕΤΕΣ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΕΝΟ

Γράφει ο Κώστας Καραγιαννάκης

Κεντρικό πολιτικό πρόσωπο των τελευταίων ημερών  σε όλα τα ΜΜΕ, είναι ο νέος οραματιστής της κέντρο – αριστεράς κ. Χ. Καστανίδης. Ως ένα σημείο αυτό είναι λογικό μιας και έχει αναλάβει την ευθύνη να συνενώσει όλη την κέντρο - αριστερά στην Ελλάδα αλλά παίζει και χωρίς αντίπαλο (ο ΓΑΠ όταν δεν βρίσκεται εκτός Ελλάδας προβάλλοντας τις πρωτοβουλίες της Σοσιαλιστικής Διεθνούς αναλίσκεται σε ομφαλοσκοπήσεις σε άτυπα υπουργικά συμβούλια των υπουργών του που συμμετέχουν στην κυβέρνηση του κ. Λ. Παπαδήμα στην όαση του σοσιαλισμού επί της Ιπποκράτους).

Η έκθεση του στα ΜΜΕ έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό όταν ψάχνοντας την άκρη του κουβαριού των πολιτικών του διαδρομών  που θα τον καθοδηγούσε στην χάραξη της νέας πορείας του, θυμήθηκε να δημοσιοποιήσει 14 χρόνια μετά τους λόγους της παραίτησης του από την κυβέρνηση του Κ. Σημίτη.
Ξέχασε όμως την άτυπη συμπόρευση του στο συνέδριο του 2000 με τον κ. Α. Τσοχατζοπουλο, αλλά έτσι είναι τα παιχνίδια της μνήμης λειτουργούν επιλεκτικά.
Η κίνηση του αυτή να επιτεθεί στον κ. Κ. Σημίτη είχε σαν αποτέλεσμα να ανέβει και άλλο στην εκτίμηση του ΓΑΠ (όπως συμβαίνει με οποίον επιτίθεται στον κ. Κ Σημίτη) και να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής οι εισηγήσεις του.
Επιτέλους ανοιγόταν  μπροστά του πεδίο δόξης λαμπρό και η πρόταση του για τη διενέργεια δημοψηφίσματος έγινε δεκτή από τον ΓΑΠ.
Δεν συμμερίζομαι τις απόψεις διαφόρων κακεντρεχών ότι με τις συνεχείς του αναφορές στο θέμα του δημοψηφίσματος ο κ. Χ. Καστανίδης επαιζε τον ρόλο του «λαγού».
Στόχος ήταν μέσα από την διαδικασία του δημοψηφίσματος οι δυνάμεις της κοινωνίας να αντιληφθούν τα οράματα της κέντρο – αριστεράς του κ. Χ. Καστανίδη και να χαράξουν νέους δρόμους στην Ελλάδα που θα είχε ήδη χρεοκοπήσει.
Τα αποτελέσματα δεν τον δικαίωσαν αλλά τι φταίει και αυτός αν ο ΓΑΠ δεν μπόρεσε να σταθεί αντάξιος των περιστάσεων.
Ο νέος ιδεολογικός πρωτεργάτης της κέντρο – αριστεράς υπερψήφισε την κυβέρνηση του κ. Λ. Παπαδήμα αποδοκιμάζοντας τους υπουργούς που προέρχονται από το ΛΑΟΣ και αυτό ήταν μια ευκαιρία για να αναδείξει την νέα πρωτοπόρα πολιτική θεωρία η οποία έχει ήδη την σηματοδοτηθεί με τον τίτλο «Η διάσπαση της ψήφου σε πολλά ψηφαλάκια που κινούνται κατά το δοκούν».
Εδώ θα πρέπει να γίνει αναφορά σε όλη την ερευνητική ομάδα που μαζί με τον κ. Χ. Καστανίδης πραγματοποίησε στις εσωκομματικές εκλογές του 2007 το πανελλήνιο πείραμα με τίτλο «Ψήφισε πολλές φορές, ανάδειξε τον ΓΑΠ σε πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ».
Εκείνο το πείραμα του πολλαπλασιασμού μιας ψήφου έδωσε το ερέθισμα στον κ. Χ. Καστανίδης να προχωρήσει στη θεωρία της διάσπασης της ψήφου.
Τελευταία χρονικά κίνηση του κ. Χ. Καστανίδη ήταν η καταγγελία των σκοτεινών «πρακτόρων», που διεισδύουν στις τάξεις του σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ με στόχο την υπονόμευση του ηγέτη ΓΑΠ.
Αυτοί οι «πράκτορες» μεταμφιέζονται σε βουλευτές και η τελευταία τους κίνηση ήταν ρίξουν τον ΓΑΠ από τη θέση του πρωθυπουργού.
Και δυστυχώς αυτοί οι «πράκτορες» είχαν και την στήριξη των ΜΜΕ.
Τους ξέρει ο κ. Χ. Καστανίδης όλους αυτούς αλλά δεν τους κατονομάζει.
Δεν κατονομάζει τους «πράκτορες», διότι ως πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης σέβεται τα προσωπικά δεδομένα όχι μόνο του κάθε πολίτη αλλά και του κάθε «πράκτορα».
Τα ΜΜΕ δεν τα κατονομάζει για να μπορεί χρησιμοποιώντας τα να διαδίδει τις ιδέες της κέντρο – αριστεράς σε όλη τη χώρα και όχι μόνο.
Για να γίνει επιτέλους κατανοητός ο βαρύγδουπος πολιτικός του λόγος από την ανώριμη πολιτικά κοινωνία που περί άλλων τυρβάζει προσπαθώντας να επιζήσει στο βαθύ οικονομικό τέλμα που την έριξε η κυβερνητική πολιτική του ΓΑΠ τα τελευταία χρόνια.
Τις επόμενες μέρες η μάχη του κ. Χ. Καστανίδης θα συνεχισθεί αμείωτη αλλά μέχρι το επόμενο επεισόδιο της σαπουνόπερας «Αριστερές πιρουέτες στο πολιτικό κενό» εμάς καλό θα είναι να μας απασχολήσει το ερώτημα : « Ένας εγκέφαλος γεμάτος αέρα είναι κενός ή πλήρης; »   

Βάλτε τώρα που γυρίζει...

Γράφει ο Ιστορικός.
Πολλά είναι τα στοιχεία που δικαιολογούν την άποψη οτι το Πασοκ υφίσταται τυπικά και μόνον ως κόμμα του Πρωτοδικείου και ως κοινοβουλευτική ομάδα. Ανυπαρξία πολιτικής, άφαντη ηγεσία, έλλειμα αντανακλαστικών και κενό διαδικασιών, χαρακτηρίζουν το κόμμα που η ίδρυση και παρουσία του στα πολιτικά πράγματα της χώρας, σφράγισε την μεταπολιτευτική ζωή της Ελλάδας.
Ο κ. Γ. Παπανδρέου  κατάφερε και την πατρίδα να τσαλακώσει και την παράταξη του να διαλύσει. Ο κούφιος μοντερνισμός και η άνευ ουσίας καινολογία του, θα κατατρύχουν για μεγάλο χρονικό διάστημα την χώρα και την κεντροαριστερά. Ο "επιμελής δολοφόνος" περί άλλων τώρα τυρβάζει. Αναζητά την επόμενη απασχόληση του, ένα χώρο να στεγάσει την αστείρευτη εξουσιολαγνεία του. Μέχρι τότε θα συζητά με τους δελφίνους του Πασοκ, θα διαπραγματεύεται την τύχη (οικονομική κατά βάση) των ανθρώπων του και κυρίως θα προσπαθεί να ανατάξει το καταρρακωμένο του προφίλ. Τις διαδικασίες διαδοχής στο Πασοκ δεν θα τις αγνοήσει, αντιθέτως διακριτικά, μειλίχεια και υπόγεια θα επιχειρήσει να τις καθορίσει. Η τακτική του συμπυκνούται στην κλασσική ρήση "διαίρει και βασίλευε".
Οι φερέλπιδες νεοηγέτες του Πασοκ κάνουν τα πάντα για να δικαιώσουν τον πρώην πρωθυπουργό.
Ο κ. Βενιζέλος συμπεριφέρεται ωσεί πρόεδρος του Πασοκ σε αγαστή συνεργασία και οργιώδες φλέρτ με τους χθεσινούς υβριστές του. Στρέφει τις πλάτες του σε ότι μέχρι χθές συμπορευόταν, ορέγεται το ανύπαρκτο "όλον Πασοκ" και συμμαχεί με τους καθοδηγητές του Ρέλλου. Στην πολιτική ιστορία του τόπου δεν θα βρεθεί εύκολα ανάλογη πολιτική συμεριφορά. Ποτέ ίσως στο παρελθόν, δεν υπήρξε πολιτικός που να σπατάλησε την υψηλή ευφυϊα του σε έωλες πολιτικές συμμαχίες και να ποδοπάτησε την πολιτική του οξύνοια με την θηριώδη αυτοπεποίθηση του.
Ο κ. Λοβέρδος αναλίσκεται σε αδιέξοδες συμμαχίες. Οι σύμμαχοι του (η κ. Διαμαντοπούλου και ο κ. Ραγκούσης), δεν συμμερίζονται τόσο τις ιδέες του όσο τον στόχο του για την προεδρία του Πασοκ. Η μάχη του θα είναι μάχη ορισμένου και αμφιλεγόμενου αποτελέσματος.
Η κ. Διαμαντοπούλου θέλει αλλά δεν μπορεί. Θα το επιχειρήσει αργότερα το ηγετικό άλμα. Τώρα θα υποστηρίξει Λοβέρδο και πιθανόν να του δώσει και αυτού, χρονικό περιθώριο ανάλογο του 6μηνου που είχε δώσει στον κ. Παπανδρέου στην αναμέτρηση του 2007.
Ο κ. Παπουτσής θα περιμένει στην γωνία μαζί με τον υπασπιστή κ. Καρχιμάκη και επειδή νοιώθει αδύναμος, δεν θα διεκδικήσει την προεδρία του Πασοκ τώρα (σιγουρατζής γαρ), θα επιχειρήσει να συμμαχήσει με τον "υδράργυρο", κ. Χρυσοχοίδη.
 Τελειώσαμε? Βεβαίως όχι. Ο κατάλογος των δελφίνων είναι μακρύς. Για τούτο λέγω (όπως θα διατυμπάνιζε και ο νέος ηγέτης της κεντροαριστερας κ. Καστανίδης), θα επανέλθουμε.

Άγονες πολιτικές σε στείρο περιβάλλον

Η Ευρωπαϊκή  Ένωση αντιμετωπίζει την πρόκληση της σωτηρίας του ευρώ και της δημιουργίας των προϋποθέσεων για την έξοδο της Ευρώπης απο την οικονομική κρίση. Ο γαλλογερμανικός άξονας αδυνατεί να διαμορφώσει ένα αποδεκτό πλαίσιο για την ευρωπαϊκή αναγέννηση, ενώ η λουθηρανικής έμπνευσης πολιτική της κ. Μέρκελ εμφανίζεται ανίκανη να προσφέρει την ελπίδα ενος καλύτερου ευρωπαϊκού μέλλοντος. Ο ευρωπαϊκός Αρμαγεδδών μας κατευθύνει σε μια πολιτικά ασθενή Ευρώπη και σε ένα ασθενέστερο ευρώ.
 Η Ευρώπη των τραπεζών και του πανγερμανισμού δεν  είναι η δική μας Ευρώπη, δεν είναι η Ευρώπη της αλληλεγγύης, της ευημερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Μεσούσης της ευρωπαϊκής κρίσης η Ελλάδα αποπειράται να δώσει τη μάχη της παραμονής στο ευρώ, με επικεφαλής ενα σοβαρό πρωθυπουργό, που ηγείται ενός πολυπληθούς και διαχειριστικά ανεπαρκούς υπουργικού συμβουλίου, προϊόν μιας νόθας συναίνεσης ενός ξεπερασμένου πολιτικού συστήματος.
Η τραγική εικόνα των πολιτικών σχηματισμών, η μετριότητα των ηγεσιών τους, η αυτιστική πολιτική τους συμπεριφορά και η ανερμάτιστη κομματική ιδιοτέλεια, μας υπόσχονται μια αδύνατη Ελλάδα και ενα σκληρό μέλλον.
Οι χειμαζόμενοι Έλληνες αναζητούν αξιόπιστες πολιτικές εκφράσεις, αποτελεσματικούς διαχειριστές, πολιτικούς με έρμα, γνώση, σοβαρότητα, ευθύνη, αίσθημα δικαίου και όραμα.
Ήρθε η στιγμή να αποφασίσουμε να απαλλαγούμε απο όλα όσα μας καθηλώνουν και μας εγκλωβίζουν σε ενα στείρο παρόν και μέλλον.
Ας μην αναζητήσουμε σωτήρες. Εραστές του μέτρου και του δικαίου ας αναδείξουμε.
Ας μην αναλωθούμε σε άγονες αντιπαραθέσεις. Να επιδιώξουμε την συγκλειση και τους κοινούς τόπους.
Ας στρέψουμε την πλάτη στους ηγεμονισμούς. Να μην αποφύγουμε τις νέες συλλογικότητες και τα πεδία συνεννόησης.
Αξίζουμε μια καλύτερη ζωή. Ας το επιχειρήσουμε.

Γρίφοι,στερεότυπα και υπερβάσεις

Οι συνεχείς συναντήσεις του κ. Παπανδρέου με σειρά στελεχών του Πασοκ και το γαϊτανάκι των αχρείαστων αναλύσεων για τις προθέσεις του πρώην πρωθυπουργού καταναλώνουν την εναπομείνασα πολιτική ενέργεια της πλειοψηφίας του κοινοβουλίου. Για τον κ. Παπανδρέου, παρά τις περί του αντιθέτου διαρροές, πρωτεύει η πολιτική του τύχη έναντι του μέλλοντος της χώρας.
 Ο "γρίφος" της παραμονής του κ. Παπανδρέου στην ηγεσία του Πασοκ τείνει να εξελιχθεί σε έναν νέο εθνικό χρησμό και αποτελεί ένδειξη της αυτονόμησης της νομενκλατούρας της ηγετικής ομάδας του απο τις πραγματικές εθνικές προτεραιότητες και τις πρωτεύουσες κοινωνικές ανάγκες.
Οι πολιτικές περισπάσεις της ηγεσίας του Πασοκ αναδεικνύουν την εμφανή παθογένεια ενός κόμματος που την λαϊκή εντολή που έλαβε για την σωτηρία της πατρίδας, την μετέτρεψε σε προσπάθεια αγκίστρωσης  στην κυβερνητική εξουσία.
 Η άρνηση της αποδοχής θεσμικών συμπεριφορών και η διαρκής αναζήτηση μεθόδων και διαδικασιών που υποτάσσουν το συλλογικό στο προσωπικό και το εθνικό στο κομματικόδεν χαρακτηρίζει μόνον το Πασοκ. Προσιδιάζει στο σύνολο των κομματικών σχηματισμών.Κυρίως στη Ν.Δ., στο ΚΚΕ, στο ΛΑΟΣ, στον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να σημαίνει οτι οι μικρότεροι σχηματισμοί είναι απαλλαγμένοι των βασικών αρνητικών του πολιτικού συστήματος.
Η αναζήτηση των πολιτών για νέες πολιτικές εκπροσωπήσεις, γεννούν την ανάγκη κομματικών εξελίξεων και προαναγγέλουν την εμφάνιση πολιτικών σχηματισμών που θα ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της νέας μεταπολίτευσης.
Η πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού δημιουργεί- τουλάχιστον- την εντύπωση οτι αποστρέφεται την πραγματικότητα και βολεύεται σε παρωχημένα στερεότυπα. Η αυτοκαταστροφική συμπεριφορά του θα ήταν αδιάφορη αν δεν επηρέαζε, επι τα χείρω, την πορεία της χώρας. Η υπέρβαση του καθίσταται εθνική αναγκαιότητα και οι κυοφορούμενες πολιτικές πρωτοβουλίες υποχρεούνται να κινηθούν μεθοδικά, αποφασιστικά,γρήγορα.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι.

Η κρισιμότητα των στιγμών που διέρχεται η χώρα προϋποθέτει την σοβαρότητα και τη δέουσα υπευθυνότητα του πολιτικού προσωπικού και ιδιαίτερα των υπουργών της κυβέρνησης του κ. Παπαδήμου. Αυτή την βασική παράμετρο αγνοεί ο υπουργός Ανάπτυξης κ. Χρυσοχοϊδης και προτάσει την ματαιοδοξία του να ηγηθεί- και αυτός- του Πασοκ μετά την εικαζόμενη αποχώρηση του κ. Γ. Παπανδρέου. Ο κ. Χρυσοχοϊδης με ιδιαίτερη σπουδή επιχειρεί να θέσει εαυτόν στο κάδρο με τους δελφίνους του Πασοκ. Είναι σαφές οτι παρακάμπτει την συμμετοχή του στο βασικό πυρήνα της κυβέρνησης του κ. Παπανδρέου, άρα οτι είναι απο τους βασικούς υπευθύνους της εθνικής κατωφέρειας. Η διαλυμένη κοινωνική βάση του Πασοκ δεν αναζητά την αναπαλαίωση και τον εξωραϊσμό με παλιά και φθαρμένα υλικά αλλά μια σύγχρονη και αποτελεσματική στρατηγική για τη σοσιαλδημοκρατία και την κεντροαριστερά.
 Το Πασοκ έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο. Ο κ. Χρυσοχοϊδης αρέσκεται να ενδυθεί ένα άδειο πουκάμισο. Πιστοποιεί την ασίγαστη εμμονή του για την εξουσία, κάτι που χαρακτηρίζει την πολιτική του διαδρομή. Μια διαδρομή γεμάτη πολιτικές πιρουέτες και άνευ αρχών πολιτική ευκαμψία. Οι συνεχείς πολιτικές στροφές του προσδιόρισαν το προσωνύμιο που του απέδωσαν στο Πασοκ. ΥΔΡΑΡΓΥΡΟΣ.
Με την πρόσφατη πρωτοβουλία του και τη γλοιώδη διατύπωση της επιθυμίας του να ηγηθεί του Πασοκ, μας υπενθυμίζει και την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι.

Χαλαρώστε...

Αφιερωμένο στους πράσινους αρχολίπαρους και σπουδαρχίδηδες.

Επικαιρότητα…

Του Δημοσθένη Δασκαλάκη
Καθηγητή Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Ημέρες, όπως η χθεσινή 38^η Επέτειος του Πολυτεχνείου, αποτελούν ημέρες μνήμης, ευκαιρίες πολιτικής κριτικής και αυτογνωσίας για το παρελθόν,  το παρόν και το μέλλον μας. Για την κοινωνία μας και την δημοκρατία μας. Για την προοπτική μας.

Η ανάληψη των καθηκόντων του πρωθυπουργού από τον αναγνωρισμένο τεχνοκράτη κ. Λουκά Παπαδήμο, στα πλαίσια της «μεταβατικής κυβέρνησης ειδικού σκοπού» και συγκεκριμένου χρονικού ορίζοντα, έγινε αποδεκτή από την κοινωνία με ανακούφιση. H ελληνική κοινωνία είχε απαλλαγεί από «χειρότερα».
Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο «πολιτεύονται» τα κόμματα και τα προβλήματα στο εσωτερικό ιδίως των κομμάτων «εξουσίας», κινδυνεύουν να υποθηκεύσουν τη μεταβατική αυτή κυβέρνηση πριν «καλά-καλά» αυτή «λάβει ψήφο εμπιστοσύνης».
Επιπλέον, η χώρα λίγο-πολύ έχει ήδη δρομολογηθεί σε μία τροχιά πολύ επικίνδυνη για την εξέλιξη των δημοσιονομικών της αλλά και γενικότερα της κοινωνικοοικονομικής της κατάστασης. Το μεγάλο, όμως, διακύβευμα σήμερα είναι η συμμετοχή της χώρας μας στο ευρώ.
Η εντεινόμενη, ώστοσο, κρίση στην ευρωζώνη μετά και τις  πρόσφατες εξελίξεις (χθες η κρίση σε Ιταλία και Ισπανία φάνηκε να παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις, η Ιρλανδία αυξάνει κατά 2% τον ΦΠΑ, η Γαλλία δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει επαρκή δανεισμό με ικανοποιητικά επιτόκια, υποβαθμίσθηκαν δέκα μικρές γερμανικές τράπεζες, …ας αφήσουμε τα ελληνικά spreads), δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.
Δυστυχώς, η Ε.Ε. δεν κινήθηκε έγκαιρα. Δεν προχώρησε έγκαιρα στην πολιτική ενοποίηση και στη δημιουργία μηχανισμών ενιαίας δημοσιονομικής διαχείρισης. Για την ιστορία, μήπως θυμάται κανείς πόσο είχε επιμείνει σε αυτό το θέμα και στο ευρωσύνταγμα ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης; Μήπως θυμάται κανείς ότι γι’ αυτό τον διέγραψε ο κ. Γ.Α. Παπανδρέου από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Και επίσης, μήπως θυμάται κανείς εάν και τότε ο κ. Γ.Α. Παπανδρέου είχε θέσει θέμα δημοψηφίσματος;
Δυστυχώς οι πρόσφατες ηγεσίες  της Ε.Ε. αποδείχθηκαν κατώτερες των περιστάσεων. Ήξεραν μόνον, όπως ο κ. Σαρκοζί και ο κ.  Γ.Α. Παπανδρέου, να κατασυκοφαντούν ολόκληρες χώρες, όπως  η Ελλάδα.
Ευτυχώς, στον κ. Σαρκοζί, που είπε ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε να μπει στο ευρώ, απάντησε ο ίδιος ο  πρώην πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης με το γνωστό άρθρο του στη γαλλική εφημερίδα Le Monde.
Στον κ. Γ.Α. Παπανδρέου όμως ποιος απαντά; Πιστεύω, τα εκατοντάδες, τα χιλιάδες στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., τα οποία μετά τους βουλευτές που του ζήτησαν να εγκαταλείψει την πρωθυπουργία, σήμερα του ζητούν «να ανοίξει τις διαδικασίες στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. για ένα νέο αφήγημα και μία νέα ηγεσία».

Ρε σεις...Ελληνάρες

Γράφει ο Ιστορικός.
Ρε σεις που σκοτώσατε τον Καποδίστρια, που ψηφίσατε τον Γουλιμή και κάνατε λόφο αναθέματος για τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Ρε σεις που γουστάρατε να φτάσετε στην Άγκυρα , αλλά σιχαινόσασταν τους Μικρασιάτες.
Ρε σεις που αποθεώσατε τον Μεταξά και πήρατε στο κατόπι τους Ιταλούς.
Ρε σεις που βγήκατε στο βουνό και μετά υποταχθήκατε στους σταλινικούς.
Ρε σεις που πενήντα χρόνια ψηφίζετε τις Οικογένειες που καταγγέλετε.
Ρε σεις που συνέχεια σας εξαπατούν  αλλά διαρκώς υποστηρίζετε τους βιαστές σας ....
Ρε σεις...
...στην μάνα σας το έχετε πει?

Για μια νέα αφήγηση της κεντροαριστεράς

Γράφει ο Καραφέσκος

Είναι πλέον κοινός τόπος ότι η συνθέμελη κρίση του τρόπου παραγωγής της χώρας έχει φέρει σε ουσιαστικό αδιέξοδο το πολιτικό σύστημα της.  Η ζωή επέλεξε την κρίση αυτή να τη διαχειριστεί, και δυστυχώς να τη βαθύνει, το κυρίαρχο κόμμα της κεντροαριστεράς, το ΠΑΣΟΚ.

Η αναγκαστική της διαχείριση, με μέσα που κανοναρχούνται από το κυρίαρχο πρόταγμα του νεοφιλελευθερισμού, βάθυνε την κρίση ακόμη περισσότερο.  Μοιραίο είναι όπως ήδη δείχνουν οι δημοσκοπήσεις να έχουν απαγκιστρωθεί από την επιρροή του ευρεία κοινωνικά σύνολα.
Όμως, το γεγονός αυτό δεν είναι περιορισμένης σημασίας.  Δηλαδή κάτι που αφορά κάποια πρόσωπα και τους μηχανισμούς τους.  Απαράβατος όρος ισορροπίας όλων των κοινοβουλευτικών πολιτευμάτων είναι η εκπροσώπηση των βασικών ιδεολογικών ρευμάτων, όπως αυτά ιστορικά έχουν καθιερωθεί.  Τα κόμματα που τα εκπροσωπούν ακμάζουν ή παρακμάζουν.  Όμως τα τρία μεγάλα ιδεολογικά ρεύματα της νεωτερικής περιόδου (συντηρητισμός – φιλελευθερισμός – σοσιαλισμός) εξακολουθούν να κυριαρχούν.
Η κρίση εκπροσώπησης του πολιτικού υποκειμένου κάποιου απ’ αυτά οδηγεί το πολιτικό σύστημα σε ανισορροπία και σε οιονεί πολιτική εκτροπή.
Το ΠΑΣΟΚ σήμερα βρίσκεται σε μία τέτοια κατάσταση.  Κατά συνέπεια η ευθύνη της πολιτικής του ηγεσίας δεν είναι απλώς μία προσωπική της υπόθεση.  Όλα δείχνουν ότι το βάθος της κρίσης είναι τέτοιο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί ούτε με απλά σοβατίσματα ούτε «προχωράμε όπως είμαστε».  Η τελευταία περίπτωση φαίνεται να είναι η επιλογή της χρεοκοπημένης γραφειοκρατίας της Ιπποκράτους.  Φαίνεται ότι χρειάζεται ο χώρος της κεντροαριστεράς συνολική ανασύνθεση σε ιδέες – πρόσωπα – πρακτικές.
Φυσικά ο Γ. Παπανδρέου ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει και τη μεγαλύτερη ευθύνη και βάρος να κινήσει τις διαδικασίες και να παρουσιάσει τις απόψεις του.  Όμως αυτό δεν αρκεί.  Πρέπει όλοι οι προβαλλόμενοι ως δελφίνοι να βγουν στο ξέφωτο.  Να παρουσιάσουν ευθαρσώς τις απόψεις τους και να προτείνουν τις απαραίτητες διαδικασίες.  Δεν μπορούν πλέον να «δοξάζονται κρυπτόμενοι». 
Είναι ώρα όλοι τους να δείξουν τα όποια ηγετικά τους προσόντα και να δείξουν πως βλέπουν τη δημιουργία μιας νέας αφήγησης της κεντροαριστεράς.

17 Νοέμβρη

Η ιστορία διδάσκει. Δεν αντιγράφεται. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί μια εξαίρετη ιστορική στιγμή έμπλεη μηνυμάτων και συμβολισμών. Η ιστορική της αξία υπερβαίνει την προκρούστεια λογική όλων εκείνων που αποπειρώνται να προσαρμόσουν τα σπουδαία γεγονότα των ανθρώπων στις πολιτικές τους σκοπιμότητες και στην ευτέλεια των ματαιοδοξιών τους.
Όσοι πραγματικά τιμούν την μνήμη του Νοέμβρη του ΄73, ας αναλάβουν και την ευθύνη για ένα δικό τους Πολυτεχνείο. Στη ζωή και στην κοινωνία. Με δημοκρατία, όραμα και ευαισθησία.

ΥΓ.  Ας εκτοπίσουμε τις μπουρδολογίες των κομμάτων και τα φληναφήματα των πάσης φύσεως αναλυτών των ΜΜΕ και του διαδικτύου.

Η ΟΝΕ και η καταστροφική περίοδος των επιγόνων

Γράφει ο Γιάννης Νικολάου

Ο Κ. Σημίτης υπερασπίστηκε την αξιοπιστία της εισόδου μας στην ΟΝΕ με το άρθρο του στη «Le Monde». Μίλησε για την τιμή και την αξιοπρέπεια της χώρας.
Από το 2004 ζούμε με την καταστροφική προσπάθεια συκοφάντησης μιας μεγάλης επιτυχίας  της χώρας (από τις μεγαλύτερες στην ιστορία της), να ενταχθεί στον σκληρό πυρήνα του κοινού νομίσματος.
Όλα ξεκίνησαν με την ολέθρια «απογραφή» των Καραμανλή-Αλογοσκούφη. Ακόμα όμως και μετά την αναθεώρηση των  στοιχείων που διέπραξαν,  έγινε σαφές ότι η Ελλάδα απείχε ελάχιστα από το στόχο του ελλείμματος (3%) που είχε βάλει το Μάαστριχτ.
Η απογραφή δεν είχε στόχο μόνο την απεμπλοκή της νέας (τότε ) κυβέρνησης της ΝΔ από τις προεκλογικές της εξαγγελίες. Ο στόχος ήταν ευρύτερος. Αφορούσε την αμφισβήτηση της επιτυχίας ολόκληρης της αντίπαλης παράταξης, ώστε να μείνει η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας ως κατάκτηση μόνο του Καραμανλισμού.
«Έχουμε αρκετές φορές καταγγείλει αυτή την απάτη η οποία ''πυροδοτήθηκε'' από υπολογισμούς χαμηλής πολιτικής. Είναι ατυχές ότι ο κ. Σαρκοζί επαναλαμβάνει αυτή την ιδέα για λογαριασμό του, εκτός εάν αμφισβητεί την ακεραιότητα των υπηρεσιών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ» γράφει στο άρθρο του ο Κ. Σημίτης.
Ο στόχος της ΝΔ,  βρήκε απρόσμενο σύμμαχο στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Από το 2004 ο κ. Παπανδρέου φρόντισε να κρατήσει αποστάσεις χωρίς να υπερασπίζεται οτιδήποτε από το κυβερνητικό παρελθόν του κόμματός του, της ΟΝΕ συμπεριλαμβανομένης. Ο Καραμανλισμός συνέπεσε με τον Παπανδρεϊσμό.
Το αποκορύφωμα ήρθε με την κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου. Διατυμπάνισε στα πέρατα της οικουμένης πόσο διεφθαρμένη και πελατειακή είναι η Ελλάδα και καταρράκωσε έτι περαιτέρω την αξιοπιστία της χώρας. Υπέδειξε μάλιστα στον τότε υπουργό οικονομικών, να κάνει μια νέα «απογραφή» και να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου.
Ο κ. Παπανδρέου και οι συν αυτώ επιχείρησαν να επιβάλλουν τη θεωρία ότι η ιστορία της χώρας χωρίζεται σε δύο περιόδους: πριν το 2009 και μετά από αυτό.
Έπεσαν έξω στην αφετηρία. Όντως η μεταπολιτευτική ιστορία έχει δύο μεγάλες περιόδους. Μέχρι το 2004 και μετά από αυτό, όταν άρχισε η καταστροφική περίοδος των επιγόνων. Η χώρα  την πληρώνει (και θα την πληρώνει για πολλά χρόνια) πολύ ακριβά.

...μόνο η εξουσία μας

Γράφει ο Μηνάς Κ. Σταυρακάκης.

Όλα αυτά τα χρόνια που η Ν.Δ. με παράλογη, αλλά όχι δυσεξήγητη πια, πολιτική κακεντρέχεια δυσφημούσε την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ με την πράξη αυτοχειριασμού της δημοσιονομικής απογραφής, έμεινε από το ΠΑΣΟΚ αναπάντητη. Ποτέ το ΠΑΣΟΚ  δεν υπερασπίστηκε την πολιτική των κυβερνήσεών του που όμως αφορούσε και την τιμή της χώρας. Όπως ως Κυβέρνηση αυτά τα δυο κρίσιμα χρόνια εξακολούθησε να μην υπερασπίζεται την επιτυχία της ΟΝΕ, δεν ανέχθηκε μόνο την δυσφήμιση και τον διασυρμό της χώρας στην Ευρώπη και τον Κόσμο, αλλά ενίοτε τα προκάλεσε και διότι η σιωπή του τα ενθάρρυνε αλλά και διότι όταν αυτή (η δυσφήμιση) διαρκεί για χρόνια ισοδυναμεί με επιβεβαίωση των κατηγοριών.

Η υπεράσπιση εκείνης της περιόδου (πορείας προς την ΟΝΕ) θα προϋπέθετε και θα προκαλούσε τον έπαινο προς το Σημίτη αλλά και τον Α. Παπανδρέου (επί των ημερών του, με ΥΠΕΘΟ τον αείμνηστο Γ. Γεννηματά, θεμελιώθηκε η οικονομική πολιτική που οδήγησε στα πρωτογενή πλεονάσματα). Προκειμένου να αποφευχθεί η αναγνώριση του πρώτου κατέστη ανεκτή και η δυσφήμιση του δεύτερου.
Το 2004 με την απογραφή η Ν.Δ. θέλησε να δυσφημίσει, ως το πολιτικό ισοδύναμο της ένταξης στην ΕΟΚ το επίτευγμα της ΟΝΕ, θέλησε να το αποσβέσει από τη συλλογική μνήμη ώστε ως μείζον να απομείνει μόνον η ένταξη στην ΕΟΚ. Μη λησμονούμε όμως οτι η επιτυχία της ΟΝΕ συμβαίνει παράλληλα με την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Οκτώβρη του 2009 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντί να δράσει επανέλαβε τη δική της απογραφή, αναπαράγοντας την εικόνα της αλχημείας, διαιωνίζοντας της εντύπωση της αναξιοπιστίας. Όσα ακολούθησαν μέχρι σήμερα στην Ευρώπη αναπαράγουν την εικόνα μιας Ελλάδας κατ’επάγγελμα εκμεταλλευτή, αναξιόπιστης και καθ’ έξην ψευδόμενης, που κοροϊδεύει τους πάντες! προκαλώντας οργή και σκληρότητα που δεν ακουμπά την εξουσία (η οποία με την ανικανότητά της την προκάλεσε) αλλά το λαό. Το ΠΑΣΟΚ δεν υπερασπίστηκε ούτε την ιστορία ούτε τις αρχές του. Τα εγκατέλειψε.
Ορθά και δίκαια, ασκώντας ιστορικό δικαίωμα και υποχρέωση έναντι της χώρας και της κεντροαριστεράς ο τ. Πρωθυπουργός κ. Κ. Σημίτης(εδω), με την παρέμβασή του στην Monde βάζει τα πράγματα στη θέση τους απαντώντας στον πρόεδρο της Γαλίας, αποκαθιστώντας την αλήθεια και την τιμή της χώρας βελτιώνοντας τη θέση της, κάνοντας εκείνο που θα έπρεπε να κάνει ο κατ’ευθείαν θιγόμενος.

Αδύνατον? Όχι.

Γράφει ο Στέφανος Μανίκας.
Η παρουσίαση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, ειδικού σκοπού και ορισμένου χρόνου, απο τον πρωθυπουργό κ. Παπαδήμο, χαρακτηρίζεται απο σαφήνεια, ακρίβεια και λιτότητα. Ο νέος πρωθυπουργός ζήτησε την βοήθεια των πολιτικών δυνάμεων του κοινοβουλίου και προσδιόρισε το 2015 , ως τη χρονική στιγμή της εξόδου απο την κρίση,  με την προϋπόθεση της ενότητα για την αποτελεσματική εκπλήρωση των στόχων που καθορίζουν η δανειακή σύμβαση της 26ης Οκτωβρίου και οι  συμβάσεις της χώρας με την Ε.Ε.,το Δ.Ν.Τ. και την Ε.Κ.Τ..
Η διασφάλιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας με την ταυτόχρονη παραμονή μας στην ζώνη του ευρώ, έχει τώρα περισσότερες πιθανότητες. Και αυτό απο μόνο του είναι κέρδος για την πατρίδα, αλλά όχι και για την κυβέρνηση που καλείται να εκτελέσει πολιτικές που η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν αποδέχεται και σε σημαντικό βαθμό αντιμάχεται.
Η πρόσκαιρη ανακούφιση της κοινωνίας σχετίζεται κυρίως με την αποφυγή των χειροτέρων και όχι με την συναίνεση της στην ακολουθούμενη πολιτική.
 Η αλήθεια είναι οτι η συνειδητοποίηση της οικονομικής κρίσης νομιμοποιεί πολιτικές που σκοπεύουν στην αποκατάσταση κανόνων, όρων και προϋποθέσεων για δημοσιονομική εξυγίανση, υγιή ανταγωνισμό, ανάπτυξη με σχέδιο και δίκαιη κατανομή του πλούτου.
 Η διαφαινόμενη όμως, κυριαρχία των πάσης φύσεως λαϊκιστικών αντιλήψεων συνιστά ισχυρό κίνδυνο να εμπλακεί η χώρα σε  απροσδόκητες περιπέτειες  με απροσδιόριστο κόστος. Αυτό θα αρκούσε για να αποδοθεί στο κυβερνητικό υβρίδιο του κ. Παπαδήμου, ο χαρακτήρας και της κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας.
Ο κ. Παπαδήμος ανέλαβε  την προάσπιση του ευρωπαϊκού μας προσανατολισμού. Σύντομα θα διαπιστώσει ότι η επιτυχία της αποστολής του θα συνδεθεί (πέραν της εξυπηρέτησης των των όρων των δανειστών μας) και απο την δυνατότητα της κυβέρνησης του να υψώσει αναχώματα στον επελαύνοντα λαϊκισμό. Και αυτό υπαγορεύει πολιτικές που και την πορεία εξόδου απο την κρίση θα διασφαλίζουν και την  συναίνεση των πολιτών θα απολαμβάνουν.
 Δύσκολο? Βεβαίως. Αδύνατον? Όχι.
.