Ξαφνικός θάνατος

Και ξαφνικά, νυν και πρώην υπουργοί του Πασοκ ανακαλύπτουν τα λάθη του μνημονίου και τις καταστροφικές επιλογές της κυβερνητικής τους διετίας. Διέλυσαν την χώρα, τσάκισαν την κοινωνία, ρήμαξαν τους εργαζόμενους και επιχειρούν μέσα απο ανέξοδες και ανώδυνες ομολογίες να διασφαλίσουν την συνέχεια της πολιτικής τους παρουσίας. Ορισμένοι θα θελήσουν να ηγηθούν του Πασοκ και άλλοι αναλαμβάνουν αυτόκλητοι ανανεωτές της κεντροαριστεράς. Έμπλεοι πολιτικού θράσους και εν μέσω μιας γενικευμένης κατάθλιψης, αναζητούν την ικανοποίηση των ματαιοδοξιών τους με την αναρρίχηση στην προεδρία του τεθνεώτος Πασοκ.
Ζούν στην καρδιά της κυβερνητικής εξουσίας και στο περιθώριο της κοινωνίας. Ο πολιτικός αυτισμός και η μαγεία των οφφικίων δεν τους επιτρέπει να ζήσουν "το τέλος της εποχής". Σύντομα θα τους δοθεί η ευκαιρία να το ζήσουν, γιατί η παρτίδα θα τελειώσει με "ξαφνικό θάνατο". Όπως ακριβώς συνέβη με τον κ. Παπανδρέου.

Κεντροαριστερά έχω, λέγετε

Γράφει ο Γιάννης Νικολάου

 Τελικά είμαστε όλοι κεντροαριστεροί. Κεντροαριστεροί οι υποστηρικτές του κ. Παπανδρέου, που συμφωνούν και με την πολιτική του. Κεντροαριστεροί οι υποστηρικτές του, που όμως διαφωνούν με την πολιτική του. Κεντροαριστεροί όσοι διαφωνούν με τον τέως πρωθυπουργό, αλλά συμφωνούν με την πολιτική του. Κεντροαριστεροί και οι διαφωνούντες τόσο με τον ίδιο όσο και με την πολιτική του (οι τελευταίοι, εδώ που  τα λέμε, είναι οι μόνοι που θα μπορούσαν όντως να διεκδικήσουν τον τίτλο, υπό την προϋπόθεση ότι δεν είχαν συμμετοχή στην κυβέρνηση).

Κεντροαριστεροί δηλώνουν οι εραστές της συνταγής των δανειστών (που είναι ακραία νεοφιλελεύθερη), κεντροαριστεροί και οι αντιμνημονιακοί.
Η κατάσταση έχει στοιχεία κωμωδίας, οδηγεί όμως και σε  ένα σοβαρό πολιτικό συμπέρασμα. Οι πολυσυλλεκτικές πολιτικές και οι  ταμπέλες που τις ακολουθούν, δεν μπορούν πλέον να αποδώσουν την πραγματικότητα. Η εφαρμοζόμενη πολιτική των δανειστών αλλάζει τα οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα. Τα κοινωνικά προβλήματα οξύνονται και η πολιτική αδυνατεί να τα αντιμετωπίσει με τις γενικόλογες, συχνά αμφίσημες, προσεγγίσεις του παρελθόντος.
Συνεπώς ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας και της αριστεράς, ιδιαίτερα δε ο χώρος που μέχρι πρότινος κάλυπτε το ΠΑΣΟΚ, πρέπει να επανατοποθετηθούν στα νέα δεδομένα με συγκεκριμένο προγραμματικό λόγο.
Η σοσιαλδημοκρατία είχε πάντα  στο κέντρο της πολιτικής της το κοινωνικό κράτος και την αναδιανομή του εισοδήματος. Η βασική αυτή αρχή δεν αλλάζει.  Η πολιτική των δανειστών δεν μπορεί να συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα και τις επιδιώξεις του ευρύτερου χώρου της σοσιαλδημοκρατίας και της αριστεράς.
Όσοι ονομάζουν μεταρρυθμίσεις τις αντικοινωνικές πολιτικές που βιώνουμε, διαστρέφουν και συκοφαντούν την έννοια των αλλαγών, που όντως έχει ανάγκη η χώρα.
Μην ακούτε λοιπόν τους νεοφιλελεύθερους, φανερούς ή μεταμφιεσμένους σε «μεταρρυθμιστές». Πάντα ισχυρίζονται ότι η μόνη πολιτική επιλογή είναι η δική τους.

O Aνδρέας ξέρει...?

Σιγά...τις καλτσοδέτες

Το Πασοκ του κ. Παπανδρέου έγινε τελικά ότι επεδίωξε. Μια παιδική χαρά. Και αυτή λειψή. Απουσιάζει η αθωότητα των παιδικών πράξεων και η γνησιότητα των συμπεριφορών. Αυτή η περίεργη, η ιδιόμορφη, η πλάγια και υπαινικτική πολιτική συμπεριφορά και έκφραση που χαρακτηρίζει τον κ. Παπανδρέου, έχει εισβάλλει στο πολιτικό είναι και στην ουσία των στελεχών του. Των δελφίνων ιδιαίτερα.
Όλοι κατ΄ιδίαν συζητούν την αναγκαιότητα της άμεσης αποχώρησης του κ. Παπανδρέου απο την ηγεσία του Πασοκ. Επισήμως τους απασχολεί η επιτυχία της κυβέρνησης του κ. Παπαδήμου. Η εξαίρεση του κ. Χρυσοχοϊδη αποδίδεται στην ανάγκη να δηλώσει την παρουσία του και να μπεί στο κάδρο των δημοσκοπήσεων. Άλλωστε ενήργησε κατά γράμμα και όπως ακριβώς του υπαγορεύσαν οι επικοινωνιακοί του σύμβούλοι.
Όλοι οι δελφίνοι κατ΄ιδίαν θεωρούν ότι το Πασοκ έχει κλείσει τον κύκλο του και η δημιουργία ενος νέου φορέα της σοσιαλδημοκρατίας και της κεντροαριστεράς αποτελεί αδήριτη ανάγκη. Επισήμως ομνύουν στην αναγέννηση, επανίδρυση, ανόρθωση του τεθνεώτος Πασοκ. Η εξαίρεση του κ. Καστανίδη οφείλεται στην ανεκπλήρωτη επιθυμία του να ηγηθεί της Θεσσαλονίκης, της Μακεδονίας (της Ελληνικής εννοείται), και του συνόλου της ελληνικής επικρατείας βεβαίως. Προς το παρόν στήνει "ποντιακή φράξια" με ποντιακά, κεντροαριστερά, παπανδρεϊκά και αντιβενιζελικά χαρακτηριστικά.
Το πιό εντυπωσιακό είναι η σφοδρή επιθυμία των δελφίνων να θυσιασθούν για την χώρα. Προφανώς τους έχει επηρεάσει η θυσία του κ. Παπανδρέου. Η χώρα έχει μετατραπεί σε απέραντο θυσιαστήριο. Η εξαίρεση του κ. Πάγκαλου προφανώς οφείλεται στο ότι προτιμά την χώρα οβελιστήριο. Άλλωστε "μαζί τα φάγαμε".
Πάντως σε κάθε περίπτωση, φαντάζει παράξενο πως ακριβώς νοείται η θυσία απο έναν υπουργό ( μιας αποτυχημένης κυβέρνησης με αποτυχημένο πρώην πρωθυπουργό), με την σφοδρή του επιθυμία να αναλάβει και πρωθυπουργός. Κύριοι, παρακαλούμε, όχι άλλες θυσίες. Σιγά... τις καλτσοδέτες που θα έλεγε και το "φέγγον όρος" του σοσιαλισμού, ο ερίτιμος κ. Ξυνίδης.
Αλλά είπαμε παιδική χαρά, γιατί ζούμε ακόμα στον αστερισμό του Γιώργου.   

Το μέλλον είναι εδώ.

Η αβεβαιότητα χαρακτηρίζει την σημερινή Ευρωπαϊκή Σύνοδο κορυφής. Η απόπειρα του Γαλλογερμανικού άξονα να υπερβεί τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. σε συνδυασμό με την αδυναμία του να προσφέρει μια ριζική πολιτική λύση για τα ευρωπαϊκά οικονομικά προβλήματα, γεννά έντονες αμφιβολίες για το μέλλον της Ευρώπης και του Ευρώ. Το πολιτικό έλλειμα του ηγετικού δίδυμου Μερκοζί ταυτίζει την πολιτική  για δημοσιονομική τάξη με την επιβολή "δημοσιονομικού Νταχάου" και την κατάργηση δημοκρατικών κανόνων και διαδικασιών, που αποτελούν  χαρακτηριστικό γνώρισμα του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Οι λαοί της Ευρώπης, έχουν κάθε δίκιο να πιστεύουν ότι η Ευρώπη κινείται στην τροχιά των επιταγών του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και στο όνομα της αντιμετώπισης της κρίσης χρέους οι ευρωπαϊκές ηγεσίες συναινούν στον ακρωτηριασμό της Δημοκρατίας.
Το πιθανότερο είναι οτι θα ξημερώσουμε σε μια διαφορετική Ευρώπη. Τη Ευρώπη της θεσμισμένης κυριαρχίας των Γερμανών, των Τραπεζών και των αγορών. Αυτή η Ευρώπη δεν είναι η Ευρώπη που θέλουμε, δεν είναι η Ευρώπη των λαών, δεν είναι η Ευρώπη που θέλουμε.
Ο Ευρωσκεπτικισμός θα κερδίσει πόντους και όσοι θα επιμείνουμε στην προοπτική της Ευρώπης των λαών και της αλληλεγγύης θα συναντούμε δυσπιστία και άρνηση.
Παρά ταύτα, η μοναδική αξιόπιστη για τους ευρωπαϊκούς λαούς στρατηγική εξακολουθεί να είναι η Ενωμένη και Δημοκρατική Ευρώπη. Η εθνική αναδίπλωση είναι αλυσιτελές αμυντικό αντανακλαστικό. Ας κατανοήσουμε οτι η παγκοσμιοποίηση δεν είναι αντιστρεπτό φαινόμενο, οι λειτουργίες της όμως είναι. Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο συνάντησης των δυνάμεων της κοινωνικής δικαιοσύνης και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Εδώ θα συναντηθούν όσοι αντιμάχονται την κυριαρχία του κυνικού φιλελευθερισμού και την αναλγησία της ασύδοτης αγοράς. Το μέλλον είναι εδώ.

Τέλος....

Γράφει ο Ανέστιος.
Η επικίνδυνη για την Ελλάδα και την Ευρώπη πρόταση δημοψηφίσματος του κ. Παπανδρέου τον εξανάγκασε σε παραίτηση απο την θέση του πρωθυπουργού, πριμοδότησε την διεθνή αναξιοπιστία της χώρας και σώρευσε δεινά για τους Έλληνες. Προσέφερε όμως και μια θετική υπηρεσία. Ως δια μαγείας, στο Πασοκ, τα στόματα άνοιξαν. Άνοιξαν και αποκαλύπτουν μια θλιβερή πολιτική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που συγκάλυπταν με πρόσχημα το εθνικό συμφέρον, τις προσωπικές τους πολιτικές ιδιοτέλειες και την σαγήνη τους απο την κατάληψη και νομή της εξουσίας. Οι δελφίνοι έχουν πληθύνει και έχουν μεταλλάξει το πάλαι ποτέ κίνημα του Πασοκ σε δελφινάριο. Υπουργοί, βουλευτές και στελέχη του Πασοκ μας προτείνουν, καθημερινά πλέον, πολιτικές σωτηρίας, για την χώρα, την σοσιαλδημοκρατία και την κεντροαριστερά και με ελαφρά την συνείδηση παρακάμπτουν και αγνούν την δίχρονη πολιτική της εθνικής και κοινωνικής κατωφέρειας. Με φυγή προς τα εμπρός επιχειρούν να διαγράψουν την εντυπωσιακή υποστήριξη τους, την υποκρυπτόμενη συμμετοχή τους και την άφρονα σιωπή τους απέναντι σε μια ανερμάτιστη, ανίκανη και αναποτελεσματική ηγετική ομάδα και τον πρίγκηπα αρχηγό της. Τώρα πλέον είδαν το φως το αληθινόν. Τώρα είναι αργά για το Πασοκ. Δυστυχώς εξεμέτρησεν τον βίο του.

Η "παγίδα" της Συναίνεσης.

Γράφει ο Καραφέσκος.

Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει καταλάβει περίοπτη θέση στην πολιτική ρητορική κομμάτων, think tanks,  Μ.Μ.Ε. κλπ. η έννοια της Συναίνεσης. Χωρίς να εξειδικεύουν τι ακριβώς εννοούν μ’αυτό, φαίνεται να θεωρούν ότι τα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα έχουν αμβλυνθεί και συμπίπτουν σε κοινές παραδοχές και λύσεις. Έτσι για παράδειγμα φαίνεται να υποστηρίζουν ότι η μείωση του Κράτους, η αναγκαιότητα των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων ή η άμβλυνση των ιδεολογικών συγκρούσεων είναι κοινή παραδοχή. Είναι αλήθεια, όπως έχει παρατηρηθεί στη Δυτική Ευρώπη και σε άλλες αναπτυγμένες χώρες της Δύσης, ότι μετά την έκλειψη του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και μακράς περιόδου ανάπτυξης, μεγάλο μέρος των κοινωνιών αυτών θεώρησαν ότι η ζωή θα κυλάει μ’αυτόν τον τρόπο. Άρα δεν υπάρχει υλική βάση για σημαντικές διαφωνίες και συγκρούσεις. Η προσέγγιση αυτή υποστηρίζεται και προωθείται σθεναρά από ισχυρά οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα με πολιορκητικό κριό τα ΜΜΕ.

Η στόχευση είναι :
       1.    Η κομματική – πολιτική αντιπαράθεση να περιοριστεί σε τεχνικά θέματα.
       2.    Η ιδιωτικοποίηση σημαντικού μέρους των προσφερομένων  κοινωνικών υπηρεσιών από το Κράτος. Άρα η μείωση της δυνατότητας πρόσβασης των πολιτών σ’αυτές.
       3.    Η αποπολιτικοποίηση της πολιτικής δραστηριότητας με την ανάπτυξη ενός απολιτικού μεσαίου χώρου.
Όλο αυτό το πακέτο προωθείται κυρίως από τα ΜΜΕ μ’έναν τρόπο που όποιος διαφοροποιείται από αυτό να θεωρείται «περίεργος» ή «ξεπερασμένος».
Έτσι στη σημερινή συγκυρία προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Μνημόνιο και οι παρελκόμενες πολιτικές του είναι ο μόνος δρόμος. Η πραγματικότητα όμως είναι ξεροκέφαλη. Η εφαρμοζόμενη πολιτική έχει οδηγήσει σε ευρεία «φτωχοποίηση» και σε βίαιη αναδιανομή του πλούτου υπέρ των εχόντων.
Ήδη τρέχουμε ολοταχώς στην ανατροπή της κοινωνίας των δύο τρίτων. Τώρα στην καλύτερη περίπτωση μόνο το ένα τρίτο θα περνάει καλά.
Βέβαια μερικές θεσμικού χαρακτήρα παρεμβάσεις, οι οποίες στοχεύουν στον εξορθολογισμό του Κράτους και τον περιορισμό της σπατάλης συναντούν, όπως είναι φυσικό, ευρεία συναίνεση. Δυστυχώς όμως δεν αποτελούν την καρδιά του προβλήματος.
Το γεγονός επίσης ότι το μέγεθος των προβλημάτων είναι τέτοιο που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από ένα μόνο κόμμα, είναι αληθές. Όμως αυτή η διαδικασία και η οργάνωση των απαιτούμενων πολιτικών είναι βαθιά πολιτική διαδικασία. Αντικειμενικά δεν μπορεί να είναι αποκλειστική δουλειά κάποιων απολίτικων (φαινομενικά) τεχνοκρατών.
Έτσι όλοι εκείνοι που ομνύουν στην αναγκαιότητα της συναίνεσης ως το φάρμακο «διά πάσαν νόσον», θα πρέπει να μιλήσουν συγκεκριμένα σε ποια ζητήματα προτείνουν συναίνεση. Για παράδειγμα ένας άνεργος ή χαμηλόμισθος ή μικροσυνταξιούχος, σε ποια θέματα μπορεί να συναινέσει και να συμβαδίσει με έναν εύπορο μεσοαστό;Η συναίνεση εχει αξία μόνο όταν ορισθεί η υλική της βάση και καθορισθούν τα διακυβεύματα.Τα υπόλοιπα είναι φληναφήματα όταν δεν είναι πολιτικά ύποπτα.
Το ατυχές είναι ότι σ’αυτή την παγίδα έκοντες ή άκοντες έχουν πέσει και πολλά πολιτικά επώνυμα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, τα οποία βλέπουμε να ακκίζονται στα τηλεπαράθυρα.

ΥΓ: Εχω μια απορία. Αυτός ο Μ.Χρυσοχοίδης που κατακεραύνωσε τον Παπανδρέου προ ολίγων ημερών εχει κάποια σχέση με τον γνωστό υπουργό ή είναι απλή συνωνυμία?

Πάντοτε πιστέψαμε σε πολιτικές που σήμερα ....απουσιάζουν.

Γράφει ο  Χαρακιανός

Κάθε σημαντικός ρόλος στο θέατρο της ζωής, όπως και στο θέατρο της πολιτικής, όπως ακόμη και στον πλούτο, απαιτεί ωρίμανση. Ο εύκολος για παράδειγμα πλουτισμός προκαλεί εύλογη διαταραχή, παράγει αισθητική γελοιογραφία, την γραφικότητα του νεοπλουτισμού. Παρόμοια φαινόμενα μπορεί να παραχθούν (μπορεί λέμε !) και στην πολιτική.

Όταν η τύχη, είτε συμπτώσεις και δυσεξήγητες προτιμήσεις αρχηγών και πρωθυπουργών, κάνουν «επώνυμους» προδιαγεγραμμένους ανώνυμους, παραβιάζοντας φυσικούς νόμους....

Όταν το θράσος θεωρείται «τόλμη», η μεγαλομανής διεκδίκηση προνομίων, διακρίσεων και ρόλων «χάρισμα» του/της «σύγχρονου πολιτικού» αντί να αντιμετωπίζεται κλινικά, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Σήμερα αυτά και τόσα άλλα επιμέρους, εισπράττονται. Προβάλλονται σήμερα φιλοδοξίες που δεν ενδιαφέρουν κανένα. Δεν είμαστε απουσιολόγοι να καταγράφουμε παρουσίες και «παρόντες». Πάντοτε πιστέψαμε σε πολιτικές που σήμερα  ....απουσιάζουν.

Αφιερώσεις

Αφιερωμένο στους "δελφίνους"...και όχι μόνο...

Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι μπορούν ν΄αντέξουν τη φτώχεια. Αν θες όμως να δοκιμάσεις το χαρακτήρα κάποιου, δώσ΄του εξουσία.

ΑΒΡΑΑΜ ΛΙΝΚΟΛΝ.

Υδράργυρος ο Αμοραλιστής

O υδράργυρος κ. Χρυσοχοϊδης σε συνέντευξη του στο Mega (εδω), ζητά την απομπομπή του κ. Παπανδρέου και την εκλογή νέας ηγεσίας στο Πασοκ. Δεν θα διαφωνήσουμε, παρά το ότι είναι μάταιο να επιχειρείς την ανάσταση του τεθνεώτος Πασοκ. Έχει το δικαίωμα της γνώμης του και πρώτοι εμείς θα του το αναγνωρίσουμε.
Για δύο, βασικά, λόγους θεωρούμε ότι οι αυτονόητες διαπιστώσεις του δεν αποκαθιστούν την αναξιοπιστία του υπουργού Ανάπτυξης.
 Ο πρώτος σχετίζεται με το απύθμενο θράσος του να ζητά να ηγηθεί του Πασοκ, όντας ένας εκ των βασικών υπευθύνων της καταστροφής του Πασοκ και της εθνικής κατωφέρειας. Οι μεγαλοστομίες του για την μείωση των τιμών, για τις ενισχύσεις των επιχειρήσεων και την επικείμενη ανάπτυξη ακόμη ηχούν στα αυτιά των Ελλήνων. Πλήρης η αποτυχία του και ανερμάτιστο το θράσος του ανδρός.
Ο δεύτερος λόγος προκύπτει απο τον τρόπο που ζητά την αποχώρηση του κ. Παπανδρέου. Με ιταμό και ατιμωτικό τρόπο ο σφωγκοκολάριος του πρώην πρωθυπουργού, αποδίδει το σύνολο των ευθυνών της διετούς κυβερνητικής τραγωδίας στον μέχρι χθές "εθνικό ηγέτη". Ο κ. Χρυσοχοϊδης δεν γνωρίζει τίποτα, λες και δεν υπήρξε ισχυρός κρίκος της άθλιας αλλυσίδας του ΓΑΠ. Ενεργός και φανατικός υποστηρικτής του κ. Παπανδρέου,  τώρα που τα "κόζια" άλλαξαν βυσσοδομεί. Η αποθέωση μιας άθλιας εκδοχής του πολιτικού βυζαντινισμού.
Για τον κ. Παπανδρέου δεν ανησυχούμε. Επέλεξε τους φίλους, επέλεξε τους συνεργάτες του. Του αξίζουν. Στην χώρα όμως τέτοιοι αμοραλιστές και ανίκανοι πολιτικοί δεν αξίζουν.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ η ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟ?

Γράφει ο Πάνος Αλεξανδρής

Ο ελληνικός κρατικός καπιταλισμός στηρίχθηκε την τελευταία εικοσαετία πάνω σε ένα πολύ σημαντικό ανέβασμα του οικονομικού και κοινωνικού επιπέδου. Η ελληνικής εκδοχής σοσιαλδημοκρατία στηρίχθηκε πάνω σε προφορικά σοσιαλιστικά οράματα αλλά επί της ουσίας σε κρατικές αναδιανεμητικές πολιτικές. Η αύξηση του δημόσιου ελλείμματος απορρόφησε πλήθος φιλεργατικών πολιτικών, εν πολλοίς όμως αποσπασματικών και κλαδικών. Ταυτόχρονα, απορρόφησε τους κραδασμούς μιάς δύουσας εκείνη την εποχή επιχειρηματικότητας, που μεταβίβασε τα χρέη της στον κρατικό τομέα (το γνωστό ζήτημα των προβληματικών). Ταυτόχρονα όμως η ελληνική σοσιαλδημοκρατία εμπέδωσε ένα πολυμορφικό σύστημα νομικό, που στην ουσία θεσμοποιούσε όλα τα μεταδικτατορικά αιτήματα του μεγαλύτερου τμήματος της ελληνικής κοινωνία.Ο εξορθολογισμός εκτός από ελάχιστες χρονικές περιόδους δεν αποτέλεσε ουσιώδες πολιτικό εργαλείο της  σοσιαλδημοκρατικής πρακτικής. Με εξαίρεση την περίοδο πρωθυπουργίας του Κ.Σημίτη , και την περίοδο 1985-1987 του Α. Παπανδρέου, η ελληνική σοσιαλδημοκρατική εφαρμογή απέκλειε στην επίρριψη κατηγοριών περί  φιλελεύθερης ιδεολογίας κάθε μικρό μετασχηματισμό του ελληνικού μοντέλου υπερδανεισμού της χώρας.   Η χώρα παρήγε μικρότερο πλούτο αυτού που κατανάλωνε,δανειζόταν υπέρογκα και εν τέλει θεσμοποίησε σε θετική κατεύθυνση μέσα από επιδοματικές πολιτικές και μέσα από δανειακές επιδοτήσεις έναν πλούτο μεσοαστικού τύπου. Η δημιουργία ελληνικής μεσοαστικής τάξης τόσο στα αστικά κέντρα, όσο και στην επαρχία ήταν απόλυτη μετεξέλιξη του ελληνικού σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου. Οι ισορροπίες στην ελληνική κοινωνία κρατιόνταν από έναν ισχυρό κρατικό τομέα που εξασφάλιζε τους πόρους, από ένα κρατικοδίαιατο συνδικαλιστικό κίνημα που πέραν των σημαντικών κατακτήσεων της περιόδου, θεσμοθετούσε μέσω της κρατικής επιδότησης κάθε επί μέρος κλαδικό αίτημα. Οι δεξιές παρενθέσεις της περιόδου δεν ήταν παρά κακέκτυπες δήθεν φιλελεύθερες εφαρμογές, που ποτέ δεν σκέφθηκαν να σχεδιάσουν στην πράξη μία άλλη πορεία του ελληνικού καπιταλισμού. Αποκορύφωμα ήταν η τελευταία καραμανλική επταετία που με ασυλλόγιστες και επικίνδυνες πολιτικές υπερακόντισε το έλλειμα, διόγκωσε το δημόσιο χρέος, ουδέν εξορθολόγισε και παρέδωσε τη χώρα χρεοκοπημένη στους παλιούς διαχειριστές του ελληνικού σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου. Τι κρίμα όμως , που οι εποχές είχαν τελεσίδικα αλλάξει. Έτσι τα περιθώρια μίας έστω φιλολαικής πολιτικής συντηρητικού χαρακτήρα ήσαν ανύπαρκτα.Αυτό που συνέβη αναπόφευκτα ήταν μία έξοδος από το μοντέλλο εικοσαετίας μέσα σε λίγους μήνες.Η σοσιαλδημοκρατία παρέδωσε το πνεύμα στα χέρια μίας εξωπολιτικής διαχείρισης , όπου πρωτεύουσα ανάγκη ήταν η αποτροπή της δημόσιας ανακοίνωσης πτώχευσης της χώρας.

Η πολιτική όμως αυτής της στρεβλής σοσιαλδημοκρατίας επηρέασε και την σκέψη και πολιτική πρακτική και των συντηρητικών κομμάτων. Τα κόμματα αυτά μετέβαλαν κατά περιόδους ως σημαίνουσα πολιτική τους,  την πολιτική ενός στρεβλού κρατισμού, μιάς λαϊκίστικης συνδικαλιστικής προσαρμογής του συνθήματος νόμος είναι το δίκιο του κρατικοδίαιτου συνδικαλιστή. Αυτό το θαυμάζουμε σε διάφορες περιόδους, όπου η πολιτική ανανεώνει το προσωπικό της μέσω συνδικαλιστών του ευρύτερου δημόσιου τομέα, που μεταλλάσσονται από δεξιοί σε ακρως φιλεργατικούς, όσον αφορά την νομιμοποίηση των κατά καιρούς εκτος ΑΣΕΠ διορισμών.Και πάντα βασικό ,επιχείρημα είναι το τι έκαναν οι προηγούμενοι. Λες και αυτό έχει κάποια σημασία η λες και πρέπει να είμαστε μόνιμα όμηροι παράτυπων πρακτικών. Το δεύτερο δε καταλυτικό επιχείρημα προς όποιον διαφωνούντα είναι το πώς αυτός ενδεχομένως διορίστηκε στο δημόσιο τομέα. Λες και αυτό μπορεί ποτέ πολιτικά να νομιμοποιήσει τωρινές παράτυπες πρακτικές η πρακτικές της αμέσως προηγούμενης περιόδου. Μεγαλύτερη βλάβη στην ιδέα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ από το αλυσσιβερίσσι διαδοχικών κομματικων εξυπηρετήσεων, όπου εμπλέκονται κρατικοδίαιτοι αριστεροί από κοινού με δεξιούς και υπερδεξιούς συνδικαλισταράδες,  ουδέποτε υπήρξε. 
Όμως αυτές οι στρεβλώσεις των κρατικοδίαιατων κομματικών στελεχών ως και των εκπροσώπων του συνδικαλισμού διαχρονικά και διαπαραταξιακά δεν πρέπει να αποτελέσουν άλλοθι για την καταβαράθρωση των προοδευτικών ιδεών και για την μη επαναφύπνιση της σοσιαλδημοκρατικής ιδεολογίας. Οι  σημερινές ενορχηστρωμένες πολιτικές τόσο της σκληρής επι της ουσίας ευρωσκεπτιστικής ηγετικής ομάδας της Ευρωπαικής Ένωσης , όσο και του ΔΝΤ κατασκευάζουν μια κοινωνική μηχανική (social engineering) για την Ελλάδα, με βάση μια γνωστή πολιτικοοικονομική φιλοσοφία, που  απέχει πολύ του κευνσιανού μοντέλου η όποιας αναζητήσιμης προσαρμογης του.

Την εποχή που σχηματίζονταν οι σύγχρονες βιομηχανικές κοινωνίες· δεν υπήρχε τότε θέση για τους πληθυσμούς που γίνονταν εργάτες στην πόλη. Δεν είχαν δικαιώματα, ούτε υπόσταση. Αντιμετωπίζονταν ως «επικίνδυνες τάξεις», με ένα πλέγμα απέχθειας, φόβου, καταστολής και ελεημοσύνης. Η έννοια του «κοινωνικού» αναδύθηκε στον δημόσιο χώρο μέσα από την ανάγκη η κοινωνία και η πολιτική να απορροφήσει  αυτές τις καινούργιες κοινωνικές ομάδες.
Η μεγάλη αλλαγή του 20ού αιώνα σε Ευρώπη και Αμερική ήταν η δημιουργία μίας νέας πολιτείας καπιταλιστικού τύπου που θα ενσωμάτωνε όλες αυτές τις νέες ομάδες εργαζομένωνΤο «κοινωνικό» εντάχθηκε  στον πολιτικό χώρο, απέκτησε τη μορφή της κοινωνικής και κρατικής  πολιτικής που διευθετούσε σχέσεις ανάμεσα στις τάξεις ,οικοδομώντας τα κοινωνικά συμβόλαια καπιταλιστικής συνύπαρξης. Αυτη ήταν η σοσιαλδημοκρατία. . Οι άγριοι ταξικοί αγώνες ανταγωνισμοί, οι εξεγέρσεις και οι απεργίες πολιτικοποιήθηκαν και θεσμοποιήθηκαν. Οι εργασιακές σχέσεις υποβλήθηκαν σε κανονισμούς. Ζητήματα όπως η βρεφική ηλικία, η αρρώστια, τα γηρατειά, έγιναν πρώτη φορά αντικείμενα δημοσίου ενδιαφέροντος . Αυτές άλλωστε οι ενσωματωτικές διαδικασίες δημιούργησαν τις σύγχρονες ευρωπαϊκές κοινωνίες, τον ευρωπαϊκό τύπο πολιτείας. Καρδιά του κοινωνικού συμβολαίου ήταν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Η οικονομική δύναμη αντισταθμιζόταν από τη δύναμη της συλλογικότητας, δηλαδή από την πολιτική δύναμη. Αυτή ήταν η πορεία σε όλο τον πολιτισμένο ευρωπαικό και μη ευρωπαικό χώρο.Αυτό είχε τις σημαντικές του στρεβλώσεις στην Ελάδα αλλά σε κάθε περίπτωση θεσμοθετούσε ένα χώρο κοινωνικης συνάντησης των εταίρων. Η εκμετάλλευση υποχωρούσε μπροστά σε μία  έστω άναρχη και αποσπασματική θεσμοθέτηση δικαιωμάτων.

Τι παρατηρούμε όμως  τώρα, με πρωτοπορία την Ελλάδα,ως αντίληψη έσχατης σωτηρίας της πατρίδας; Την αντίστροφη διαδικασία. Την έξοδο κοινωνικών  ομάδων από την πολιτικά οργανωμένη κοινωνία, την αποθεμελίωση  του «κοινωνικού» ως έννοιας και πολιτικής.. Πρώτα απ΄όλα αυτό φαίνεται στην αδυναμία ενσωμάτωσης των νέων που μπήκαν στην αγορά εργασίας με ανύπαρκτα  ασφαλιστικά δικαιώματα, με όλο και μικρότερους μισθούς, ώστε να αντικατασταθεί η ανεργία από τον οργανωμένο υποσιτισμό των πληθυσμών. Επίσης ΦΑΙΝΕΤΑΙ στις ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΏΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ ΤΟΥ ΕΡΓΑΌΜΕΝΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΎ. Πρώτα αυτών που είναι στην ηλικία των 45-55 και δεν έχει αξία πιά η εργασιακή τους εμπειρία όπως και στην κατηγορία πρωτοεργαζομένων όπου ο εργοδότης θεωρεί ότι λόγω ηλικία προλαβαίνουν μία δεύτερη ευκαιρία.
Συνολικά η αγορά εργασίας  και η κοινωνική της διάσταση καταργείται βίαια ,βγαίνει εκτός  χώρου πολιτειακής συγκρότησης. Τώρα, στην Ελλάδα, σπρώχνεται στον χώρο της χωρίς θεσμούς εργασιακής αγοράς η πλειοψηφία του πληθυσμού. Το δικαίωμα στην εργασία είναι θέμα τύχης, αναγκαιότητας απορρόφησης και κριτηρίων ευκαιρίας, τη στιγμή που ο εργοδότης πνιγμένος στα δάνεια και τα χρέη  ψάχνει διέξοδο στο αδιέξοδό του. Θρυαλλίδα αυτης της φιλοσοφίας ήταν το τραγικό ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια του απελθόντος Πρωθυπουργού.
Αυτά είναι στρατηγικές επιλογές και θεμελιακές αλλαγές συγκρότησης της πολιτείας. Αναδομούν επί της ουσίας την κοινωνική συγκρότηση και δημιουργούν την πολιτεία του μη δικαίου, όπου το ξεροκόμματο η η ελεγχόμενη πείνα η το σύνθημα ευτυχώς εσύ δεν ψάχνεις να φας στα σκουπίδια , αποτελεί την μόνη αποδεκτή κατάκτηση, το μόνο ελάχιστο όριο πριν την πλήρη πείνα.
Η οικονομική κρίση ήλθε και κάποτε θα παρέλθει. Οι αλλαγές αυτές , όμως που γίνονται ευρωπαϊκά πλέον με εξαιρετική βιαιότητα, θα μείνουν γιατί εκφράζουν μια νέα αντίληψη κοινωνικής συμβίωσης. Η καταστροφή θεσμών που χρειάστηκε σχεδόν ενάμισης αιώνας θυσιών και προσπαθειών για να δημιουργηθούν είναι μέγα ζήτημα. Η διαδικασία της απορροής του κοινωνικού από το πολιτικό είναι κεντρικό ζήτημα για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Πρόκειται για την απίσχνανση του πολιτικού και για τη διαρροή του κοινωνικού έξω από τη σφαίρα της πολιτικής διαμεσολάβησης.
Η σοσιαλδημοκρατία που εξέφραζε με όποιες στρεβλώσεις αυτή την κοινωνία των θεσμών καταργείται  από την με επιχειρήματα λογική της μη κατάρρευσης της χώρας. Ο σοσιαλδημοκράτης πλέον δεν έχει σημείο πολιτικής αναφοράς. Η κοινωνία της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας καταρρέει  χάριν της σωτηρίας της χώρας. Εαν η σωτηρία επέλθει τότε θα υπάρχει μία  σκληρή και  ανάλγητη πολιτεία ,με πιο εξορθολογισμένα οικονομικά μεγέθη. Εαν , ο μη γένοιτο, δεν σωθεί η εφαρμογή απολίτικων και αποιδεολογικών μοντέλλων θα επιφέρει μία απίστευτη ουσιώδη κοινωνική σύγκρουση των παλιών κοινωνικών εταίρων. Η πολιτική και πολιτειακή λύση που θα δοθεί είναι άγνωστη και μη προσδιορίσιμη και ενδεχομένως θα γεννήσει πολιτείες τυρρανικές .Ο εύελπις των προσφάτων γεγονότων και ότι πίσω του κρύβει είναι ο προπομπός ερωτημάτων τυρρανικής συγκρότησης της Πολιτείας.
Αποτελεί κατόπιν όλων αυτών αναγκαίο καθήκον η ανασυγκρότηση της σοσισαλδημοκρατικής πολιτικής ιδεολογίας, η δημιουργία νέας στρατηγικής για τη δημιουργία της επόμενης συγκροτημένης πολιτείας στα αποκαΐδια μια λογικής επιχειρημάτων , με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα.
Αυτή είναι η ευθύνη όλων εκείνων αντιλαμβάνονται την πολιτική ως ανάγκη έκφρασης συνάντησης και εν τέλει κοινωνικής συσπείρωσης. Δεν θα καταργήσουμε στη βάση της στρέβλωσης οράματα και κατακτήσεις  εκατονταετίας. Ναι στις μεταρρυθμίσεις όχι στην απολιτικοποίηση του μοντέλου διακυβέρνησης και δημοκρατίας. Η Κεντροαριστερά μετά τον πρόσκαιρο η οριστικό της θάνατο στην τρέχουσα διετία έχει να αποδείξει εάν εκτος των γνωστών θρησκειολογικά νεκραναστάσεων υπάρχει και αυτή ως Τρίτη που νεκραναστηθηκε ίσως όχι την Τρίτη αλλά την χιλιοστή Τρίτη μερα κατά τις γραφές. Στο αιώνιο ερώτημα για την ύπαρξη αυτού που πεθαίνει μετά το θάνατό του ,προστέθηκε η αγαπημένη σε όλους μας Κεντροαριστερά, που όλοι όσοι την αγάπησαν δεν θέλουν να την ξεχάσουν. Ακόμα και ο Χαρούλης  Καστανίδης που μετα την επιτυχία της δημοψηφισματικής σκέψης , σκέφτεται ότι ένας περιούσιος νεκρός είναι καλύτερος από ένα ανύπαρκτο ζωντανό. Ζωη σε εμάς λοιπόν, πολλή σκέψη και περισσότερη δουλειά για καινούργιες ιδέες σε έναν κόσμο που ανατέλλει και αναζητεί τις πρωτόλειες  αρχες του νέου ανθρωπισμού, της μετά ανάσταση  Σοσιαλδημοκρατίας. Αυτό το άρθρο είναι μία πρώτη προσέγγιση απάντησης σε αγωνίες πολλών και σκέψεις περισσοτέρων.

Κείμενο έξη βουλευτών του Πασοκ

Έξη βουλευτές του Πασοκ δημοσιοποίησαν κείμενο σχετικό με τη συγκυρία και τις εξελίξεις στο Πασοκ. Πρόκειται για τους Κώστα Καρτάλη, Παναγιώτη Ρήγα, Σοφία Γιαννακά, Νάντια Γιαννακοπούλου, Δημήτρη Καρύδη και Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο.
1.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ ήταν πάντα προοδευτικό αλλά και πολυσυλλεκτικό. Όμως τα δύο τελευταία χρόνια υπέπεσε σε ένα διπλό λάθος: προσάρμοσε το πολιτικό του πρόγραμμα στο μνημόνιο (αντί δηλαδή για το αντίθετο) και εγκλώβισε ασφυκτικά το κόμμα στην κυβερνητική πολιτική. Το διπλό αυτό λάθος προκάλεσε σοβαρό ρήγμα στις σχέσεις του με τους πολίτες και αλλοίωσε τη φυσιογνωμία του. Η απόκλισή του από την κοινωνία πήρε τα χαρακτηριστικά μίας κατολίσθησης που συνεχίζεται.

2.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ αν θέλει να μείνει κόμμα κυβερνητικής ευθύνης, πρέπει να αλλάξει πραγματικά. Αν πάει στις εκλογές ως άδειο κέλυφος ή ως σύνολο τακτικών χειρισμών, η κοινωνία έχει προδιαγράψει την τύχη του. Υποστηρίζουμε ότι πρέπει άμεσα, και προφανώς πριν τις εθνικές εκλογές, να ξεκινήσει μία συντεταγμένη και καταστατικά κατοχυρωμένη προσπάθεια ανασυγκρότησης του. Σε ιδέες και σε πρόσωπα. Αν όλα γίνουν θεσμικά και συντεταγμένα, δεν κινδυνεύει η συμφωνία στήριξης και το PSI, ούτε η πορεία της Κυβέρνησης για την επιτυχία της οποίας έχουμε άλλωστε δεσμευθεί. Δεν κινδυνεύει ούτε η ενότητα του ΠΑΣΟΚ.

3.
ΣE ΑΥΤΗ την προσπάθεια ανασυγκρότησης, το ΠΑΣΟΚ οφείλει, πρωτίστως, να κάνει μία ειλικρινή αποτίμηση της πορείας του τα δύο τελευταία χρόνια και να αναζητήσει τις ευθύνες για όσα λάθη έγιναν αλλά κυρίως για όσα απαραίτητα δεν έγιναν.

4.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ οφείλει να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητα του. Τα τελευταία χρόνια άλλωστε οι διαχωριστικές γραμμές με τη Νέα Δημοκρατία έγινα σταδιακά δυσδιάκριτες ενώ με τη Αριστερά έντονα διακριτές.

Γνωρίζουμε ότι δεν είναι εύκολο να συμφωνήσουμε στη νέα ταυτότητα, άλλωστε δεν έχουμε, όλοι, τον ίδιο ιδεολογικό βηματισμό, ούτε αντιλαμβανόμαστε την κρίση με τον ίδιο τρόπο. Θέλουμε να αποφύγουμε ένα επώδυνο χωρισμό και για αυτό υποστηρίζουμε την ανάγκη μετασχηματισμού του ΠΑΣΟΚ, στην κατεύθυνση των σύγχρονων ευρωπαϊκών κομμάτων. Αυτό θα σήμαινε ένα κοινά συμφωνημένο κορμό κεντροαριστερής πολιτικής πάνω στον οποίο θα αρθρώνονται τάσεις και ιδεολογικές εξειδικεύσεις.

Δεν μας φοβίζει η απομάκρυνση από τη προτεσταντική (άκαμπτη) δομή των αρχηγικών κομμάτων που έχουμε συνηθίσει. Αυτό που μας φοβίζει είναι η αδρανοποίηση των κομματικών οργάνων, η ταύτιση της Κυβέρνησης με το κόμμα, η σχεδόν παντελής απουσία του πολίτη στη συνδιαμόρφωση των θέσεων, οι αποκλεισμοί των στελεχών που αρθρώνουν μία άλλη άποψη.

5.
Ζητάμε να παραμείνει στον πυρήνα της πολιτικής μας, ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας, ιδίως αυτή την εποχή που η Ευρώπη αναταράσσεται και μαζί κλυδωνίζεται και το μέλλον της χώρας. Όποιοι θεωρούν ότι η χώρα θα γνωρίσει καλύτερες ημέρες έξω από το ευρώ ή από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αγνοούν τη λογική, παίζουν με το μέλλον της χώρας. Διαφωνούμε με τις αντιευρωπαϊκές θέσεις δυνάμεων της αριστεράς χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μας ικανοποιεί η ροπή της Ευρώπης προς τον τιμωρητικό διδακτισμό, δηλαδή προς μία δημοσιονομική πειθαρχία που στο βαθμό που δεν τηρείται, συνοδεύεται από ποινές που τελικά τιμωρούν τους λαούς. Αντίθετα αναζητούμε την Ευρώπη της αλληλεγγύης και των ευκαιριών.

6.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ οφείλει να παρουσιάσει ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης της χώρας που θα την οδηγήσει στον ευρωπαϊκό κόσμο, στην Ανάπτυξη και θα επιτρέψει να βγούμε από την κρίση με τους ανθρώπους και όχι μόνο με τους αριθμούς. Να δημιουργήσει ευκαιρίες ακόμα και μέσα στην κρίση.
Γνωρίζουμε ότι οι δανειακές μας υποχρεώσεις περιορίζουν τους βαθμούς ελευθερίας. Όπως και γνωρίζουμε ότι τίποτα δεν είναι πιο συμφέρον και πιο ζωτικό για τη χώρα, από τη δημοσιονομική της επιβίωση.
Πιστεύουμε ότι υπάρχουν λύσεις που είναι ιδεολογικά συνεπείς και πρακτικά εφικτές. Το πρόβλημα άλλωστε δεν ήταν το μνημόνιο αυτό καθεαυτό, ούτε οι μεταρρυθμίσεις που δρομολογήθηκαν.
Ηταν η εφαρμογή τους μέσα από οριζόντια μέτρα που οδήγησαν κρίσιμα τμήματα της κοινωνίας στο περιθώριο, συχνά χωρίς τα προσδοκώμενα δημοσιονομικά αποτελέσματα.
Ηταν η αδυναμία ρήξης με τον λαϊκισμό που υπονομεύει κάθε αξιόπιστη μεταρρυθμιστική προσπάθεια.

7.
ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης που θα κινείται από την κατανάλωση στην παραγωγή, χωρίς την αποκλειστική εξάρτηση από την κρατική αρωγή. Συμφωνούμε ότι πρέπει, σταδιακά προφανώς, να σταματήσει η χρηματοδότηση των ελλειμμάτων.

Θέλουμε το Κράτος να γίνει επιτελικό ώστε να δοθεί γόνιμος χώρος στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με την απαξίωση του δημόσιου τομέα που όταν λειτουργεί σωστά αποτελεί βασικό πυλώνα λειτουργίας και ανάπτυξης.

Διεκδικούμε την παροχή των δημοσίων αγαθών σε επαρκείς ποσότητες, σε υψηλή ποιότητα και σε μικρό κόστος αλλά και υποστηρίζουμε ότι δημόσια παροχή δεν σημαίνει υποχρεωτικά και δημόσια παραγωγή.
Υποστηρίζουμε την ανάγκη για κοινωνική δικαιοσύνη, για ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα που θα μεταφέρει περισσότερα βάρη στους έχοντες και θα επιτρέψει την προστασία της χαμηλής και μεσαίας τάξης που έχουν πληγεί ιδιαίτερα.

Υποστηρίζουμε τις τομές που θα θίξουν τις πελατειακές σχέσεις.

Θέλουμε ανοιχτά σχολεία, ανοιχτά πανεπιστήμια, δημόσιες υπηρεσίες που να λειτουργούν. Καμία κατάληψη δε μας βοηθά να λύσουμε τα προβλήματά μας.

Αναζητούμε εγγυήσεις για τις «δαπάνες του μέλλοντος», την παιδεία, την οικογενειακή πολιτική, την υγεία, τη βιώσιμη ανάπτυξη, την έρευνα.

Υποστηρίζουμε ένα σύνολο δικαιωμάτων αλλά και υποχρεώσεων που συναντώνται σε κάθε σύγχρονη Πολιτεία προκειμένου να εξασφαλίσουμε: το ελάχιστο εγγυημένο επίπεδο διαβίωσης, την πλήρη απασχόληση, τη δια βίου γνώση, το νέο σχολείο, τη νέα πόλη.

8.
ΣΕ ΑΥΤΗ τη συγκυρία, χρειάζεται να μιλήσουμε με αλήθεια στους πολίτες, γιατί μόνο μέσα από την αλήθεια καλλιεργείται η ελπίδα. Για αυτό χρειάζεται:
Να περιγράψουμε με ειλικρίνεια την κατάσταση της οικονομίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και να αναλύσουμε χωρίς περιστροφές τις προτεινόμενες λύσεις, επισημαίνοντας το όφελος και το κόστος κάθε λύσης χωριστά.
Να μη διστάσουμε να υποστηρίξουμε ότι χρειάζονται αρκετά χρόνια – ίσως και μία δεκαετία - για να σταθούμε και πάλι όρθιοι αλλά και να τολμήσουμε να δεσμευθούμε ότι κάθε χρονιά θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη.
Να υπερβούμε τους εκλογικούς κύκλους αντί να εγκλωβιστούμε σε αυτούς.

9.
ΕΧΟΥΜΕ την εκτίμηση ότι στις επόμενες εκλογές, οι σοσιαλιστές, η κεντροαριστερά και η αριστερά θα διαθέτουν περίπου το 55% των ψήφων. Η νέα αυτή κοινωνική δυναμική είναι η απάντηση της κοινωνίας στην κρίση. Σε αυτή τη νέα κοινωνική δυναμική, που θα αναζητήσει τη συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Να φέρει κοντά τους πολίτες που πίστεψαν σε μία προοδευτική πολιτική, αλλά που στην πορεία διαψεύστηκαν και απομακρύνθηκαν.

10.
Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να τολμήσει την ανανέωση ιδεών και προσώπων, γιατί η πολιτική χωρίς ανανέωση βαλτώνει. Να συμφωνήσει ότι οι μεγάλες ανατροπές δεν προκύπτουν μέσα από ανέξοδους τακτικισμούς. Να σημάνει την «επανάσταση» των νέων ιδεών και νέων δυνάμεων και να εμπιστευθεί και τις νεότερες γενιές, εγκαταλείποντας την αυστηρή κομματική επετηρίδα, που ορισμένες φορές είναι αυστηρότερη και από αυτή των Ενόπλων Δυνάμεων.

10+1
ΑΡΚΕΤΟΙ ισχυρίζονται ότι η συζήτηση για το ΠΑΣΟΚ είναι μία εσωτερική κομματική υπόθεση για την οποία έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε στο μέλλον. Δεν συμφωνούμε. Η δημοκρατία έχει ανάγκη από ισχυρά κόμματα. Ιδίως σε περιόδους κρίσης.

Η Ευρώπη αποφασίζει, η Ελλάδα απουσιάζει

Γράφει ο Γιάννης Νικολάου

Οι εξελίξεις στην ευρωζώνη τρέχουν και μάλιστα στη σύνοδο κορυφής του Δεκεμβρίου θα ληφθούν  αποφάσεις για το μέλλον της. Αποφάσεις κρίσιμες και για τη χώρα μας, καθώς είναι πιθανό να βρεθούμε σε μια εντελώς νέα κατάσταση  που άλλοι θα έχουν αποφασίσει  για λογαριασμό μας. Η νέα σχεδιαζόμενη αρχιτεκτονική μπορεί να μας σπρώξει έξω από κοινό νόμισμα, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουμε.
Κι εμείς? Ποια είναι άραγε η στρατηγική με την οποία προσέρχεται η Ελλάδα στη σύνοδο και τη συζήτηση για το μέλλον της ευρωζώνης ? Ποιες απόψεις θα εκφράσει ο κ. Παπαδήμος? Τις δικές του ? Του κ. Δήμα? Του κ. Σαμαρά? Τις απόψεις της κυβέρνησης, οι οποίες θα αποφασιστούν από ποιους? Από την πλειοψηφία των υπουργών των προερχομένων από το ΠΑΣΟΚ (όταν δεν ασχολούνται με την επόμενη μέρα και το μέλλον τους)?
Και οι εν λόγω πόθεν θα  αντλήσουν  τις απόψεις τους? Από τον τέως πρωθυπουργό ή από το πλούσιο ιδεολογικό οπλοστάσιο που απέκτησαν ως γνήσιοι υποστηρικτές της πολιτικής του?  
Μέχρι στιγμής ουδείς των ανωτέρω έχει εκφράσει κάποια άποψη για το θέμα ώστε να γνωρίζουμε και να κρίνουμε.
Η χώρα μας προσέρχεται στη συζήτηση αυτή (ίσως την πιο κρίσιμη των τελευταίων ετών)  όχι μόνο καθημαγμένη από τη διετία και τα «επιτεύγματά» της, αλλά με άγνωστες στους πολίτες απόψεις και βέβαια χωρίς την παραμικρή  νομιμοποίηση στις όποιες θέσεις της. Τι λοιπόν και ποιος θα διαπραγματευθεί τον Δεκέμβρη?
Το θέμα της πολιτικής  νομιμοποίησης τίθεται και πάλι με επείγοντα χαρακτήρα. Αντί όμως για λύση (που μόνο οι εκλογές μπορούν να δώσουν), βλέπουμε καθημερινά τους θιασώτες της παράτασης του βίου της σημερινής κυβέρνησης να τοποθετούν το τέλος της θητείας της «όταν σταθεροποιηθεί η χώρα». Εν τω μεταξύ θα έχει συμφωνήσει (με ολοκληρωτική απουσία της συγκατάθεσης των πολιτών) εκτός από το νέο πρόγραμμα με τους δανειστές και με όλες τις εξελίξεις στην ευρωζώνη.
Οι εκλογές αντιμετωπίζονται από ορισμένους ως περιττή «πολυτέλεια», ενώ  η χώρα πιέζεται να υπογράψει όχι μόνο τη νέα δανειακή σύμβαση αλλά και όλα τα (νέα) μέτρα πολιτικής.  Στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση με την πολιτική που μας οδήγησε στην καταστροφή τη διετία που πέρασε. Βαπτίζουν αυτή την προοπτική  «σταθεροποίηση» ή και «σωτηρία» της χώρας.
Το κωμικοτραγικό είναι ότι κάποιοι εξ αυτών αυτοπροβάλλονται και ως λύση για το μέλλον της κεντροαριστεράς.

Πασοκ Plus...όπως Μέγαρο Plus

Οι εξελίξεις στην χώρα παραμένουν κρίσιμες, η παραμονή μας στο ευρώ αμφισβητείται, η κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου μαστίζεται απο τις εσωτερικές της αντιφάσεις και την ανεπάρκεια των πολιτικών συνιστωσών που τη συγκροτούν. Το έλλειμα κουλτούρας συνεργασίας των πολιτικών δυνάμεων αποτυπώνεται και στο κυβερνητικό σχήμα και στο σύνολο της πολιτικής ζωής.
Η Ν.Δ. είναι προφανές οτι αντιλαμβάνεται τη κυβερνητική συμμετοχή της  ως πειθαναγκασμό στις ευρωπαϊκές της υποχρεώσεις, παρά ως πολιτική  ευθύνη. Ο  κ. Σαμαράς ενδιαφέρεται πρωτίστως να πρωθυπουργεύσει. Όλα τ΄άλλα είναι δεύτερα και έπονται της προσωπικής του στρατηγικής. Ίδιο μέταλλο με τον κ. Παπανδρέου.
Το Πασοκ ρίχνει πασιέτζες για να μάθει αν ο κ. Παπανδρέου θα παρατείνει η όχι την παραμονή του στην προεδρία και οι δελφίνοι πρώτα διαρρέουν τις ηγετικές του βλέψεις, στη συνέχεια μας καταθέτουν τις ιδέες τους για το μέλλον της κεντροαριστεράς, ενω είναι σταθερά προσανατολισμένοι στην ανάπτυξη των προσωπικών τους μηχανισμών.
Τα πρώτα ψελλίσματα-άρθρα των δελφίνων μοιάζουν αδύνατα και αμήχανα επι της ουσίας.  Με χιλιοειπωμένες διαπιστώσεις και μεγαλοστομίες επιχειρούν να αποσείσουν τις καίριες ευθύνες τους για την κυβερνητική διετία που ολοκλήρωσε την καταστροφική εξαετία της Ν.Δ. και του κ. Καραμανλή.
Η κεντροαριστερά αξίζει κάτι περισσότερο απο φληναφήματα και λεκτικούς πομφόλυγες. Το Πασοκ δεν κυριάρχησε ως πολιτικό "καφε-ωδείον" για να αναζητά προγράμματα  ανάλογα του Μεγάρου Plus. Ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας δεν αντέχει άλλη αναγέννηση, αναζώογόνηση, ανόρθωση, επανίδρυση, επανεκίνηση .
 Το Πασοκ δεν επιδέχεται πλέον ούτε "μηχανικής υποστήριξης". Οι ζωτικές του λειτουργίες εξέπεσαν.

Ευρω-ομολογίες (στο παρά ένα)

Ξέρουμε «μεγάλοι» και «μικροί» τι πρέπει να κάνουμε αλλά διστάζουμε ακόμα

Του Κώστα Μποτόπουλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα ΝΕΑ: Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011

 

Τη βδομάδα που πέρασε συνέβησαν, ή μάλλον αποκρυσταλλώθηκαν, τρεις μείζονες εξελίξεις στην ευρωζώνη. Πρόκειται για δύο καταρρεύσεις και μία κατάφαση που αλλάζουν - δεν μπορούν, αν η ευρωζώνη δεν θέλει να αυτοκτονήσει, να μην αλλάξουν - τον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης. Αλλά και έχουν ήδη γυρίσει, οριστικά αυτήν τη φορά, την κλεψύδρα ανάποδα.

Οι δύο καταρρεύσεις αφορούν στην ευρωπαϊκή αγορά κρατικών ομολόγων και στον ηγετικό, όπως τουλάχιστον εμφανιζόταν ώς τώρα, ρόλο της Γερμανίας. Η πρωτοφανώς αποτυχημένη δημοπρασία 10ετών γερμανικών ομολόγων προστέθηκε σε μια σειρά από χτυπήματα κατά της αξιοπιστίας της ευρωζώνης: το «άνοιγμα» των σπρεντ σε άλλες «σίγουρες» οικονομίες, όπως η Ολλανδία και η Φινλανδία, την πιστοληπτική υποβάθμιση μιας «πυρηνικής» για την Ευρώπη χώρας, όπως είναι το Βέλγιο και την ανοιχτή απειλή/προειδοποίηση εκ μέρους δύο εκ των τριών γνωστών «οίκων» για μη διατήρηση του περίφημου ΑΑΑ της Γαλλίας - της δεύτερης μεγαλύτερης χώρας της Ευρώπης αλλά και καρδιάς μιας «άλλης Ευρώπης». Παράλληλα, η Γερμανία έμεινε ξαφνικά μόνη της στην «ορθόδοξη» στάση της, καθώς αφενός οι παραδοσιακοί σύμμαχοί της (Ολλανδία, Αυστρία, Σκανδιναβικές χώρες) δεν είναι πια στο απυρόβλητο, αφετέρου οι συγκυριακοί αλλά κρίσιμοι «άξονες» της Ντοβίλ (Γερμανία - Γαλλία) και των Βρυξελλών (Γερμανία - Ευρωπαϊκή Επιτροπή) διερράγησαν ανοιχτά: ο πρώτος λόγω αγεφύρωτων διαφωνιών ως προς τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και την έκδοση ευρω-ομολόγων, ο δεύτερος με πρωτοβουλία του κυρίου Μπαρόζο, που εκδηλώθηκε τόσο με λόγια («αν δεν αλλάξετε στάση ως προς την οικονομική διακυβέρνηση, η ευρωζώνη πιθανότατα δεν θα επιβιώσει») όσο και με έργα (δημοσιοποίηση τριών συγκεκριμένων εναλλακτικών λύσεων για την υλοποίηση των ευρω-ομολόγων). Αποτέλεσμα: όχι μόνο, όπως ευρέως πια λέγεται στον ευρωπαϊκό Τύπο, η κρίση άγγιξε τον σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης αλλά και - χωρίς αυτό να τονίζεται όσο θα έπρεπε - οι Αγορές έκλεισαν την αγορά στην Ευρώπη, κερδοσκοπώντας ανέλεγκτα, δοκιμάζοντας αντοχές, αναμένοντας αλλαγές και, την ίδια στιγμή, περιορίζοντας τα περιθώρια πολιτικών κινήσεων.

Αυτή είναι, πιστεύω, η βαθύτερη ουσία του σημερινού «ευρωπαϊκού διλήμματος». Ξέρουμε - «μεγάλοι» και «μικροί», Αγορές και ηγεσίες, πολίτες, επενδυτές και επόπτες - πού βρισκόμαστε και, σχεδόν, τι πρέπει να κάνουμε. Διστάζουμε όμως ακόμα - και πάλι: όλοι μαζί, ως σύστημα στο εσωτερικό του οποίου ο φόβος έμεινε ως μόνη συγκολλητική ουσία - επιλέγοντας την οπτική αναμέτρηση με τον γκρεμό. Πλέον η λέξη, και η έννοια, «ευρω-ομόλογο» βρίσκεται στον νου και στα χείλη όλων όχι ως πανάκεια, αλλά ως μια άμεση πρακτική διέξοδος που είναι ταυτόχρονα σημάδι κοινής βούλησης και αλλαγής νοοτροπίας - αυτό ακριβώς που περιμένουν οι Αγορές. Γνωρίζουμε επίσης το πλήρες εύρος των θεσμικών επιλογών: ενίσχυση του ρόλου της ΕΚΤ ως επίσημου (θα απαιτούσε αλλαγή των Συνθηκών) ή οιονεί «τελευταίου δανειστή» (γίνεται και τώρα υπόγεια, μέσω της δευτερογενούς αγοράς, αλλά λείπει η απαραίτητη δήλωση πολιτικής βούλησης) - ενίσχυση πόρων και ρόλου Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας - πραγματική «οικονομική διακυβέρνηση», που απαιτεί μακρο-οικονομική συνεννόηση αλλά και ανακατανομή λειτουργιών, ίσως και αρμοδιοτήτων, εντός των κοινοτικών οργάνων. Οι αλλαγές είναι τόσο βαθιές, που ασφαλώς απαιτούν χρόνο και αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισαβώνας. Η Γερμανία έχει ήδη ουσιαστικά αναγγείλει την αναθεώρηση αυτή, μόνο που στην ουσία την υπονομεύει καθώς, στο όνομα της «εμβάθυνσης της αλληλεγγύης», προωθεί μόνο σκλήρυνση των κανόνων δημοσιονομικής εποπτείας. Αρα, ξανά, ο φαύλος κύκλος: κατανοούμε την ανάγκη κοινής δράσης, γιατί νιώθουμε σε 17 πλέον σβέρκους την καυτή ανάσα της κρίσης αλλά συνεχίζουμε να λειτουργούμε με βάση εθνικές προτεραιότητες, αντανακλαστικά και ιδεολογήματα.
Μίλησα στην αρχή για αναποδογυρισμένη κλεψύδρα. Το διαπιστώνω σε όλες τις εσωτερικές και διεθνείς επαφές μου: οι Αγορές, νομίζοντας - όπως νομίζει το εγκλωβισμένο στο σκοτάδι ζώο - ότι μόνο έτσι μπορούν να αυτοπροστατευθούν είναι έτοιμες να επιφέρουν το τελικό χτύπημα στην ευρωζώνη, εφόσον συνεχιστεί η κατάσταση της οικονομικής και πολιτικής ρευστότητας και απροσδιοριστίας. Οι οπαδοί καθαρότερων ρυθμίσεων και κοινών βημάτων κοινής λογικής έχουμε, για ελάχιστο ακόμη χρόνο, έναν απροσδόκητο σύμμαχο: το παγιδευμένο θηρίο θέλει πάντα να ξεφύγει, αν του δοθεί η δυνατότητα.

 Ο συνταγματολόγος Κώστας Μποτόπουλος είναι πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς

 

http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4676218