Κ. Σημίτης: Αναδιαρθρώστε το χρέος.

Αναδιάρθρωση του χρέους προτείνει ο κ. Κ. Σημίτης σε συνέντευξή του στο "Βήμα της Κυριακής". Η είδηση ήδη συζητείται ευρύτατα. Ο πρώην πρωθυπουργός με την σοβαρότητα και την ευθύνη που τον διακρίνει, προτείνει να αναλάβει την πρωτοβουλία της αναδιάρθρωσης η κυβέρνηση, ώστε να αποφύγει η χώρα τους εκβιασμούς των δανειστών  και την υπογραφή αλλεπάλληλων μνημονίων σε απροσδιόριστο βάθος χρόνου.

Ολόκληρη η συνέντευξη: http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=396041

Τροχάδην επί τόπου

Και μετά μας φταίνε οι αγορές. Ο "απερίγραπτος" κ. Παπανδρέου παρουσίασε ένα ασαφές έως και φαιδρό σε κάποια σημεία του μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα 2012-2015. Αρκεί να ρίξετε μια ματιά στην πρόχειρη και χαμηλής αισθητικής έκδοση που διανεμήθηκε στους βουλευτές με την έναρξη της συνεδρίασης της κοινοβουλευτικής ομάδας του Πασοκ. Ο πρωθυπουργός μάλιστα παρότρυνε τους βουλευτές να το μελετήσουν. Φαίνεται οτι το πόνημα της ιέρειας του Μαξίμου κ. Μπαλαμάτση τον έχει εντυπωσιάσει.Έχει και ο Γιώργος τις αδυναμίες του. Ανθρώπινα τα πάθη. Επι της ουσίας το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα 2012-2015(http://news.in.gr/economy/article/?aid=1231103976) είναι ένα γενικόλογο κείμενο-ευχολόγιο για το δέον γενέσθαι. Εμφανής είναι η απουσία μελέτης των στόχων και η αδυναμία διατύπωσης των αναγκαίων τακτικών για την υλοποίηση τους. Η εξειδίκευση των μέτρων απουσιάζει και αυτό δεν οφείλεται μόνο στις διαφορετικές γνώμες και τις ισχυρές διαφωνίες υπουργών, αλλά αποτελεί και κυβερνητική επιλογή επικοινωνιακού χαρακτήρα. Εν όψει του Πάσχα η κυβέρνηση επιθυμεί να αποφύγει δυσάρεστες ανακοινώσεις που θα ενεθάρρυναν αντικυβερνητικές εκδηλώσεις και θα ενίσχυαν το κλίμα δυσαρέσκειας των πολιτών. Ταυτόχρονα, επιχειρείται η αποφυγή της ομολογίας για την αποτυχία του Μνημονίου, η κυβερνητική ανικανότητα να διαχειρισθεί αποτελεσματικά τα επώδυνα μέτρα και η ανάγκη λήψης πρόσθετων μέτρων αξίας 3 δισ ευρώ για το 2011. Θυμίζουμε ότι με βάση το Μνημόνιο τα πρόσθετα μέτρα για το 2011 άξιζαν 9 δις ευρώ, στον προϋπολογισμό του 2011 ενεγράφησαν 14 δις και τελικά απαιτούνται-επί του παρόντος- επιπλέον 3δις.Η υπέρβαση ανέρχεται στα 8 δις και αποτελεί ισχυρή ένδειξη της αποτυχίας της κυβερνητικής πολιτικής. Η απουσία πολιτικής πνοής στη κυβέρνηση είναι ανάλογη της λαϊκής δυσαρέσκειας και η σημερινή εικόνα του κ. Παπανδρέου ενδεικτική της αδυναμίας να αποφασίσει ,να συντονίσει και κυρίως να υλοποιήσει. Μαζί με τα νέα μεταπασχαλινά μέτρα αναζητείται και η αναγκαία πολιτική ορμή που ενδεχομένως θα ευνοήσει πολιτικές εξελίξεις. Ο συντηρητισμός της συντριπτικής πλειοψηφίας του απερχόμενου πολιτικού συστήματος θα δοκιμάσει ισχυρούς κραδασμούς, παρ΄ότι η πολιτική εξαφάνιση των φυσικών εκπροσώπων του, δεν οδηγεί απαραίτητα και στον δικό του μαρασμό. Πρός τούτο χρειάζεται πολιτική βούληση και πολιτικά υποκείμενα. Επί του παρόντος αμφότερα σπανίζουν.

Αυτοάνοσος νόσος

Ο κ. Παπανδρέου, εν όψει της δημοσιοποίησης του μεσοπρόθεσμου προγράμματος 2012-2015, αναζητά εναγωνίως τα μέσα και τους τρόπους που θα δώσουν πολιτική πνοή στην "αδρανή" κυβέρνηση του. Όσο κι αν το περιβάλλον του πρωθυπουργού επιχειρεί να αμβλύνει την βουβή κοινωνική αγανάκτηση, θα ήταν αδιανόητο να μην αντιλαμβάνεται ο πρωθυπουργός την διαρκώς ογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια. Έχει πλέον προσωπικές εμπειρίες των αρνητικών αντιδράσεων που προκαλούν οι δημόσιες εμφανίσεις των κυβερνητικών κυρίως στελεχών.
Ο πρωθυπουργός στις συναντήσεις του με τους υπουργούς επιδιώκει την καθολική και απροσχημάτιστη συμφωνία των μελών του υπουργικού συμβουλίου στα νέα μέτρα λιτότητας και την χωρίς αστερίσκους, υποσημειώσεις και προαπαιτούμενα δραστική δημόσια υποστήριξη τους. Οι τριγμοί στην κοινοβουλευτική ομάδα του Πασοκ, όσο κι αν δεν απειλούν την σταθερότητα της κυβερνητικής πλειοψηφίας, αδυνατίζουν την κυβερνητική πολιτική υπεροπλία.
Οι οξείες και εύστοχες παρατηρήσεις της κ. Β. Παπανδρέου και οι περιστασιακοί πολιτικοί υποτονθορισμοί σειράς βουλευτών, δεν συνιστούν "ρεύμα"  πολιτικής αντιπαράθεσης και εναλλακτικής πρότασης, αλλά κυρίως σχετίζονται με το "παραδοσιακό"  κοινοβουλευτικό αντανακλαστικό αυτοσυντήρησης. Επιπροσθέτως ο εικαζόμενος ανασχηματισμός συντηρεί προσδοκίες, αναπτερώνει ελπίδες, θρέφει ματαιοδοξίες.
Η αντιπολίτευση εμφανίζει χαρακτηριστικά μακρινού παρελθόντος και δείχνει ασύμβατη με τις πραγματικές εθνικές, οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες.
Ο πραγματικός κίνδυνος για τον  κ. Παπανδρέου και την κυβέρνηση του δεν είναι οι "άλλοι", είναι  η  εξελισσόμενη κυβερνητική αδράνεια, η ανυπαρξία σαφούς πολιτικού σχεδίου, η απροθυμία διαπραγμάτευσης με τους "πολιτικούς κηδεμόνες" μας, η εμμονή σε ολίγιστους αρκεί να είναι ημέτεροι. Η νόσος που "λειώνει" τον κ.Παπανδρέου και την κυβερνητική ομάδα του, είναι αυτοάνοσος.

Οικονομικό αδιέξοδο, πολιτική υστέρηση

Του Γιάννη Νικολάου
Μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ
Ο οικονομικός σχεδιασμός της κυβέρνησης βρίσκεται σε αδιέξοδο, καθώς η ύφεση βαθαίνει, το χρέος μεγαλώνει και αναπτυξιακή προοπτική δεν διαφαίνεται.
Η πολιτική του μνημονίου οδηγεί την οικονομία στην καταστροφή. Όμως η κυβέρνηση συνεχίζει ακάθεκτη σε αυτή τη ρότα και σχεδιάζει το νέο μνημόνιο 2012-2015, αναζητώντας τεχνάσματα επικοινωνιακά για να το παρουσιάσει στους πολίτες.
Η πολιτική αυτή, ενώ μειώνει τα εισοδήματα, δεν επιτυγχάνει τους στόχους που έχουν συμφωνηθεί με τους δανειστές, με αποτέλεσμα να υπάρχει συνεχώς ανάγκη για μέτρα που δεν έχουν τέλος, βυθίζοντας τη χώρα στον φαύλο κύκλο της ύφεσης.
Σε αδιέξοδο βρίσκεται και η πολιτική διαχείριση καθώς η κυβέρνηση διαψεύδεται σε όλες τις προβλέψεις της και επιμένει να απευθύνεται στους πολίτες με μισόλογα και μηνύματα «αισιοδοξίας» που βρίσκονται σε πλήρη διάσταση με την πραγματικότητα. Το επιτελείο αδυνατεί να διαχειριστεί την κατάσταση.
Διαλαλεί ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο, αλλά οι κυβερνητικές λειτουργίες παραπέμπουν περισσότερο σε άσκηση των προσκόπων. Λέει και ξελέει με απίστευτη ελαφρότητα και ότι διαψεύστηκε χθες εφαρμόζεται σήμερα. Οι αναγκαίες αλλαγές, που πρέπει να γίνουν ανεξάρτητα από τη συμφωνία με τους δανειστές, παραπέμπονται στις καλένδες.
Οι παρεπιδημούντες και στην κυβέρνηση εραστές του νεοφιλελευθερισμού κουνούν το δάχτυλο στην κοινωνία και αναδεικνύουν το δίλημμα : ή θα εφαρμοστεί η συνταγή των δανειστών ή θα επιστρέψουμε σε όσα μας οδήγησαν στη χρεοκοπία.
Η πολιτική που υλοποιείται, καθώς και όσα έπονται, παρουσιάζονται ως μονόδρομος, ως άλλο «there is no alternative”. Επιχειρούν να μας πείσουν ότι η καλύτερη εκδοχή για τη χώρα και τους πολίτες είναι η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, η ασυδοσία της αγοράς, η εγκατάλειψη του κοινωνικού κράτους, η άγρια φορολογία και ο συνεχής περιορισμός των εισοδημάτων των εργαζομένων.
Οι διαφωνούντες λοιδορούνται περίπου ως παλαιοημερολογίτες της πολιτικής, ως αντιδραστικοί, παρωχημένοι, συντεχνίες, κατεστημένα, ως συλλήβδην αναπολούντες το παρελθόν.
Κι όμως, δεν χρειάζεται να ισοπεδωθεί η κοινωνία για να αποτραπεί η χρεοκοπία. Ναι, να αλλάξουμε, να εγκαταλείψουμε τις κακές συνήθειες, τη σπατάλη, το υπέρβαρο κράτος, τη συντεχνιακή λογική, αλλά όχι και να αποδεχθούμε τη μακροχρόνια ύφεση και τη μαζική φτώχεια ως τη μοναδική μας επιλογή.
Στη σύνοδο της ΕΕ συμφωνήσαμε χωρίς αντιρρήσεις, ούτε καν επιφυλάξεις, στο σύμφωνο για το ευρώ, που αποτυπώνει την «αντεπανάσταση» του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού γκρεμίζοντας όλο το οικοδόμημα του κοινωνικού κράτους που έφτιαξε η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Το Euro Plus οδηγεί στην ΕΕ των μεγαλύτερων αποκλίσεων και θα μας επιβάλλει μνημόνιο διαρκείας.
Είναι πλέον προφανές ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει πολιτική εξουσιοδότηση, ούτε κοινωνική συμφωνία, για την πολιτική που υλοποιεί, πολύ περισσότερο για να δεσμεύσει τη χώρα μέχρι το 2015 με νέο μνημόνιο.

Άρθρο του Κώστα Σημίτη,στην εφημερίδα "Καθημερινή της Κυριακής" με τίτλο "Απορίες"

Η Σύνοδος Κορυφής της 25ης Μαρτίου διαμόρφωσε το πλαίσιο που θα ισχύσει εφεξής στην Ένωση και στην Ελλάδα για την αντιμετώπιση της κρίσης. Στην ελληνική κοινή γνώμη επικράτησε η άποψη ότι το αποτέλεσμα για τη χώρα μας παρουσιάζει τόσο μια θετική όσο και μια αρνητική πλευρά. Θετική είναι η επιμήκυνση της εξόφλησης του δανείου των 110 δις ευρώ και η μείωση του καταβαλλόμενου επιτοκίου κατά μία ποσοστιαία μονάδα. Αρνητική πλευρά αποτελούν οι επιπτώσεις νέων περιοριστικών ρυθμίσεων με αντίκτυπο στις αμοιβές των εργαζομένων και τις δαπάνες του κράτους, όπως προκύπτουν από το Σύμφωνο για το Ευρώ.

Οι αποφάσεις της 11ης και της 25ης Μαρτίου δεν παρέχουν ούτε για την Ευρωζώνη ούτε για την Ελλάδα μια οριστική απάντηση στο πρόβλημα της κρίσης. Δεν αποτελούν την ολική λύση, στην οποία όλοι προσβλέπουμε. Το κεντρικό ερώτημα, πώς θα υπερβεί η Ένωση το χάσμα μεταξύ των αναπτυγμένων και των περιφερειακών χωρών παρέμεινε αναπάντητο. Έτσι έμειναν και όσον αφορά την Ελλάδα εκκρεμή θέματα, απορίες και ασαφείς προοπτικές. Χρειάζεται μια ευρύτερη ενημέρωση από την κυβέρνηση, ώστε να μην επικρατεί ούτε αδικαιολόγητη αισιοδοξία ούτε καταθλιπτική απαισιοδοξία.
Η Ελλάδα στο τέλος του 2011 αναμένεται να έχει δημόσιο χρέος ύψους 153% του ΑΕΠ ή 345 δις ευρώ περίπου. Καθοριστικό στοιχείο για τον περιορισμό του χρέους είναι τα περισσεύματα των προϋπολογισμών ή σε μια πιο τεχνική γλώσσα το πρωτογενές πλεόνασμα (δηλαδή το υπόλοιπο που προκύπτει εάν αφαιρέσουμε από τα έσοδα τα έξοδα, στα οποία δεν προσμετρούνται οι οφειλές τόκων). Εάν είναι ψηλό εξοφλούμε τους δανειστές μας. Εάν είναι ανύπαρκτο ή χαμηλό αυξάνεται το χρέος. Η κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιδιώκουν το πρωτογενές πλεόνασμα να είναι συνεχώς 6% του ΑΕΠ από το 2014 και μετά, ώστε να μειωθεί με γοργούς ρυθμούς το χρέος. Η Ελλάδα όμως έχει παρουσιάσει συνεχές πρωτογενές πλεόνασμα σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης μόνο για μια οκταετία από το 1994 μέχρι και το 2002. Τα υπόλοιπα χρόνια μετά το 1981 υπήρχαν ελλείμματα. Αλλά και στα χρόνια των πλεονασμάτων το υψηλότερο πλεόνασμα που επιτεύχθηκε έφτασε μόνο 4,3% του ΑΕΠ. Οι αριθμοί αυτοί απέχουν από τους σημερινούς στόχους μας. Δείχνουν τη μεγάλη δυσκολία της προσπάθειας που έχουμε να επιτελέσουμε. Είναι όμως και αμφίβολο αν η πρόβλεψη της κυβέρνησης είναι ακριβής. Το Ίδρυμα Bruegel, ένας οργανισμός ερευνών που συνεργάζεται με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, θεωρεί ότι το πρωτογενές πλεόνασμα θα πρέπει να είναι, επί περίπου είκοσι χρόνια, 8,4% του ΑΕΠ, ώστε να μειώσει η Ελλάδα το χρέος της στο 60% του ΑΕΠ, το ανώτατο επιτρεπτό όριο χρέους που προβλέπει η ΟΝΕ. Ο στόχος 8,4% κατά το Ίδρυμα δεν είναι επιτεύξιμος. Τα τελευταία 50 χρόνια καμιά από τις αναπτυγμένες χώρες δεν μπόρεσε να φτάσει τέτοια επίδοση.

Κατόπιν τούτου προκύπτει το ερώτημα, μήπως μπορούμε να αρκεστούμε με μία πιο περιορισμένη μείωση του χρέους, ώστε να φτάσει σε είκοσι χρόνια από το 153% του ΑΕΠ στο 100%. Δυστυχώς αυτό δεν μπορεί να γίνει. Η απάντηση είναι σαφής. Είμαστε υποχρεωμένοι να συμμορφωθούμε με το ανώτατο όριο του 60%. Το ορίζουν οι Συνθήκες. Αλλά και γιατί η Ελλάδα ανέλαβε στις 11 Μαρτίου την υποχρέωση να μειώνει κατά το 1/20 ετησίως το επιπλέον του 60% του ΑΕΠ χρέος της και να φτάσει έτσι το 2031 το 60%. Παράβαση της υποχρέωσης συνεπάγεται ποινές. Το προβλέπει έτσι σχετικός κανονισμός που βρίσκεται στη διαδικασία της υιοθέτησης.
http://www.costas-simitis.gr/content/173

Δείπνα συνεννόησης

Η προσπάθεια του κ. Παπανδρέου να διευρύνει το μέτωπο υποστήριξης της κυβερνητικής πολιτικής, έχει ανατεθεί κυρίως στον κ. Ρέππα. Χθές το βράδυ λοιπόν ο Αρκάς υπουργός και με αφορμή επέτειο οικογενειακού χαρακτήρα συγκέντρωσε στο σπίτι του, τους Παμπούκη, Βάρτζελη, Αθανασάκη, Αλέκο Παπαδόπουλο, Φλωρίδη, Βενιζέλο και Βάσω Παπανδρέου.
Το δείπνο ξεκίνησε γύρω στις 10.00μμ και οι τελευταίοι αποχώρησαν γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα. Το άμεσο μέλλον θα δείξει το αποτέλεσμα ενος επιτυχημένου απο κάθε άποψη δείπνου. Ευχάριστος και με το γνωστό χιούμορ του ο οικοδεσπότης, εξαιρετικά τα φαγητά και ιδιαίτερα η μελιτζανοσαλάτα (απο Τσακώνικη μελιτζάνα) και πάνω απ΄όλα καλή διάθεση για συνεννόηση και προσφορά. Άλλωστε ο χρυσός και η εξουσία μας φέρνουν πιό κοντά.

Το σύνδρομο των Βρυξελλών

H τρόϊκα καθυστερεί την έλευση της και η Αθήνα αγωνιά. Η κυβέρνηση αντιδρά με σύγχιση φοβούμενη αποκαλύψεις των καθυστερήσεων και των ολιγωριών της. Αφοσιωμένη στη καταδίκη των Οίκων Αξιολόγησης επιχειρεί και πάλι να σκεπάσει τις ολέθριες αδυναμίες εκτέλεσης του προϋπολογισμού, την ανυπαρξία ενός ελάχιστου σχεδίου αναγέννησης της χώρας, την εντυπωσιακή έλλειψη συντονισμού και την πολυφωνία του υπουργικού συμβουλίου και της κοινοβουλευτικής ομάδας. Γιατί καθυστερεί η έλευση των πατρώνων? Θα απορρίψουν την εκταμίευση της νέας δόσης? Πρόκειται για το νέο επικοινωνιακό τρύκ της ομάδας του κ. Παπανδρέου με τη γνωστή μέθοδο των αλληλααναιρούμενων διαρροών και "πληροφοριών". Στο τέλος θα κυλήσουν όλα ομαλά, χάριν των κυβερνητικών προσπαθειών και ιδιαίτερα του πρωθυπουργού μας. Οι επιτηρητές θα ανακοινώσουν τα νέα μέτρα, η κυβέρνηση θα τα καταγγείλλει και στη συνέχεια θα τα υπογράψει αλλά πλέον ως αποτέλεσμα δικής της πρωτοβουλίας. Η κυβέρνηση είναι τελικά ερωτευμένη με τους βιαστές της. Πιθανόν την διακατέχει το σύνδρομο των Βρυξελλών. Αλλά μόνο την κυβέρνηση? Την κοινωνία , τους πολίτες, τα ανήσυχα πνεύματα, τι άραγε τα διακατέχει?   

Open gov via Godmother

Μαθαίνω οτι, η κ. Άννα Στρατινάκη, δικηγόρος και βαφτισιμιά της υπουργού Απασχόλησης κ. Κατσέλη προαλείφεται (πάντα μεσω open gov), για την θέση του  Γενικού Γραμματέα του υπουργείου, μετά την παραίτηση του Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Δήμου Δασκαλάκη.

ΥΓ. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ισχυρίζονται ότι το σύνθημα "Αλλάζουμε η βουλιάζουμε", αντικαθίσταται με το "Βουλιάζουμε, βαφτίζουμε,διορίζουμε".

Έλλειμμα σοβαρότητας

Του Κώστα Χρυσογόνου.
Η κυβερνητική πρόθεση για επαναφορά του καταργημένου από το 1946 θεσμού της «επιφάνειας» (εμπράγματο δικαίωμα στα υπερκείμενα κτίσματα, χωριστό από την κυριότητα της υποκείμενης γης) συνιστά προσπάθεια να συμβιβασθούν τα ασυμβίβαστα. Από τη μία η κυβέρνηση θέλει να περισώσει την όποια αξιοπιστία διαθέτει ο πρόεδρός της, που μετά το προεκλογικό «λεφτά υπάρχουν» διαβεβαίωνε πρόσφατα ότι «δημόσια γη δεν πωλείται», και από την άλλη έχει δεσμευθεί απέναντι στην «τρόϊκα», να εκποιήσει δημόσια περιουσία για να περιορίσει το χρέος. Θα ακυρωθεί έτσι η βασική αρχή του εμπράγματου δικαίου (άρθρα 953-954 του Αστικού Κώδικα) ότι τα συστατικά του ακινήτου δεν μπορούν να καταστούν χωριστά αντικείμενο κυριότητας, με άγνωστο οικονομικό αντίκρυσμα (αφού κανείς δεν μπορεί να ξέρει εκ των προτέρων πόσο αγοραστικό ενδιαφέρον θα παρουσιασθεί για φθαρτά κτίσματα).

Όλα αυτά υποδηλώνουν έλλειμμα σοβαρότητας. Το δημόσιο χρέος δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί από τα δημόσια έσοδα, χωρίς νέα δανεικά, ενώ η δυνατότητα των δανειστών μας να προχωρήσουν σε εκτέλεση κατά της δημόσιας περιουσίας είναι πλήρως κατοχυρωμένη. Ειδικότερα το άρθρο 94 παρ. 4 του Συντάγματος κατοχυρώνει τη δυνατότητα αυτή για τους ιδιώτες δανειστές σε βάρος της ιδιωτικής περιουσίας του ελληνικού δημοσίου, ενώ τα άρθρα 3 και 4 της δανειακής σύμβασης μεταξύ του τελευταίου και των άλλων κρατών-μελών της ευρωζώνης την επεκτείνουν και στη δημόσια (!) περιουσία του, προκειμένου για τα δάνεια του μηχανισμού «στήριξης». Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, η πώληση μέρους της περιουσίας προκειμένου να αποφευχθεί η απώλειά της, αντί πινακίου φακής, σε αναγκαστικούς πλειστηριασμούς θα ήταν μέτρο στοιχειώδους σωφροσύνης.
Συνεπώς, αντί η κυβέρνηση να επιδίδεται σε λεονταρισμούς «δεν πωλείται» και ευρεσιτεχνίες «επιφάνειας», θα έπρεπε να διαπραγματευθεί τους όρους των πωλήσεων, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι ανεκτό. Θα μπορούσε π.χ. το μελλοντικό τίμημα των πωλήσεων να εκχωρηθεί στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με αντάλλαγμα την ακύρωση ισόποσων ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, υπολογισμένων όχι στην ονομαστική τους αξία, αλλά στην (πολύ χαμηλότερη) τιμή στην οποία τα αγόρασε εκείνη στη δευτερογενή αγορά, με παράλληλη άμεση μείωση του επιτοκίου τους στο ύψος του βασικού επιτοκίου της ΕΚΤ. Ένα τέτοιο αίτημα θα ήταν εύλογο, αφενός επειδή η ΕΚΤ δεν είναι κερδοσκοπικό ίδρυμα και αφετέρου επειδή υπό συνθήκες κρίσης το αναμενόμενο τίμημα θα είναι ούτως ή άλλως σχετικά χαμηλό.
Στην πραγματικότητα όμως το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει παραλύσει κάτω από το βάρος της ευθύνης του για την εθνική πτώχευση. Ούτε να διαπραγματευθεί σοβαρά με τους ξένους μπορεί, ούτε να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Τα χειρότερα είναι μπροστά μας.
Ο κ. Κώστας Χ. Χρυσόγονος είναι καθηγητής Νομικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Πηγή: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=390831&h1=true

105 πολίτες της Πάτρας αντιδρούν και δηλώνουν

Στη χώρα μας, η βαθιά οικονομική κρίση που έχει πλήξει τις ασθενέστερες οικονομικά κοινωνικές ομάδες, οδηγεί μέρα με τη μέρα έναν ραγδαία αυξανόμενο αριθμό συμπολιτών μας στη φτώχια και την εξαθλίωση. Ταυτόχρονα, όμως, και παράλληλα με τη διόγκωση των κοινωνικών προβλημάτων μεθοδεύεται η απαξίωση και ο εξευτελισμός των ανθρώπων εκείνων που έχουν στηρίξει την οικονομία και την κοινωνία με τον μόχθο και τις γνώσεις τους.
Αυτοί που χρόνια τώρα διαχειρίστηκαν την εξουσία σε διάφορα επίπεδα και με την πολιτική τους βύθισαν τη χώρα στην οικονομική κρίση είναι υπεύθυνοι για την αναξιοπιστία και τη διαφθορά του πολιτικού μας συστήματος. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι προσπαθούν, με τη βοήθεια δυστυχώς κάποιων ΜΜΕ, να περάσουν ενοχές στον μέσο πολίτη, να στρέψουν τη μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης και να εμφανίσουν τους εαυτούς τους ως μοναδική και αναντικατάστατη δύναμη «σωτηρίας» της χώρας.
Αυτή η διαρκώς κλιμακούμενη εχθρική και εθνικά υπονομευτική συμπεριφορά οδηγεί στη διάλυση του κοινωνικού ιστού και, με μαθηματική ακρίβεια, σε συμπεριφορές και καταστάσεις πρωτόγνωρες για τον τόπο μας και τον πολιτισμό μας. Η απουσία σχεδιασμού και οράματος, καθώς και η έλλειψη προοπτικής προόδου και ανάπτυξης, δεν πρέπει να αφήσει αδιάφορο κανέναν από μας. Η σιωπή και η αδράνεια δεν θα οδηγήσουν πουθενά.
Η σωστή ενημέρωση, η άρνηση κάθε μορφής υποτέλειας και το όραμα για μια κοινωνία αλληλεγγύης θα πρέπει να μας οδηγήσουν σε συλλογική αφύπνιση αλλά και αντιπαράθεση στην επιχειρούμενη κοινωνική, πολιτισμική και οικονομική περιθωριοποίηση σημαντικών τμημάτων του λαού μας. Πρέπει να αντιδράσουμε στην έκπτωση θεσμών και αξιών, που μας πλήττει όλους μαζί και τον καθένα χωριστά.

1. Στέση Αθήνη, Παν. Πατρών.

2. Γιώργος Αλεξίου, Παν. Πατρών.

3. Αλέξης Αλετράς, Παν. Πατρών.

4. Βασίλης Αναστασόπουλος, Παν. Πατρών.

5. Δημήτρης Αναστασόπουλος, Παν. Πατρών.

6. Θεόδωρος Χ. Ανδριώτης, Παν. Πατρών.

7. Πέρσα Αποστολή, Διδάκτωρ Φιλολογίας.

8. Αθανάσιος Α. Αργυρίου, Παν. Πατρών.

9. Νάσος Βαγενάς, Παν. Αθηνών.

10. Όλγα Βαρτζιώτη, Παν. Πατρών.

11. Αναστασία Βελλοπούλου, Παν. Πατρών.

12. Διονύσης Βίτσος, Εκδόσεις Περίπλους.

13. Αθηνά Βογιατζόγλου, Παν. Ιωαννίνων

14. Αλέξανδρος Βραδής, Παν. Πατρών.

15. Δημήτριος Βύνιος, Παν. Πατρών.

16. Eυριπίδης Γαραντούδης, Παν. Αθηνών.

17. Κατερίνα Γεωργάκη, Παν. Πατρών.

18. Νεοκλής Α. Γεωργόπουλος, Παν. Πατρών.

19. Δέσποινα Γκόγκου, Παν. Πατρών.

20. Αλέξης Γκλαβάς, Ραδιοφωνικός παραγωγός.

21. Στέλιος Γούτης, Σκηνοθέτης.

22. Γιάννης Δάλλας, Παν. Ιωαννίνων

23. Κωστής Δανόπουλος, Διδάκτωρ Φιλολογίας.

24. Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Συγγραφέας.

25. Αθανάσιος Διαμαντόπουλος, Παν. Αθηνών.

26. Βασιλική Ευαγγελοπούλου, Γιατρός.

27. Αλέξης Ζήρας, Κριτικός λογοτεχνίας.

28. Ζιούτας Κώστας, Παν. Πατρών.

29. Καλλιρρόη-Ανδριανή Θ. Θωμά, Παν. Πατρών.

30. Γιώργος Θωμάς, Δικηγόρος.

31. Χρήστος Καζάσης, Βιοιατρικός μηχανικός.

32. Αριστείδης Καλάργαλης, Παν. Αιγαίου.

33. Δημήτριος Καλπαξής, Παν. Πατρών.

34. Κώστας Καπέλας, Πολιτιστικός χώρος "Πολύεδρο"

35. Ευφημία Καρακάντζα, Παν. Πατρών.

36. Μαρίνα Καρακάντζα, Παν. Πατρών.

37. Χαράλαμπος. Λ. Καράογλου, Παν. Θεσσαλονίκης.

38. Στέφανος Καρβέλης, Παν. Πατρών.

39. Μόρφη Καρελά, Παν. Πατρών.

40. Δώρα Κασκάλη, Παν. Θεσσαλονίκης.

41. Αλεξάνδρα Κατριβέση, Παν. Πατρών.

42. Άννα Κατσιγιάννη, Παν. Πατρών.

43. Νικολίτσα Κατσούφη, Έμπορος

44. Νατάσα Κεσμέτη-Παυλοπούλου, Πεζογράφος.

45. Γιώργος Κεχαγιόγλου, Παν. Θεσσαλονίκης

46. Ειρήνη-Σοφία Κιαπίδου, Παν. Πατρών.

47. Ελένη Κλώσσα-Κίλια, Παν. Πατρών.

48. Πατρίσια Κόκορη, Πάντειο Πανεπιστήμιο.

49. Χρίστος Κοντογιάννης, Παν. Πατρών.

50. Βανέσσα Κορμπάκη, Παν. Πατρών.

51. Χριστόφορος Κροντηράς, Παν. Πατρών.

52. Παντελής Κυπριανός, Παν. Πατρών.

53. Άννα Κυριακίδου, Δικαστική Επιμελήτρια.

54. Κατερίνα Κωστίου, Παν. Πατρών.

55. Ανδριάννα Λαμπροπούλου, Παν. Πατρών.

56. Αλεξάνδρα Λοτσάρη, Παν. Πατρών.

57. Γιάννης Μανέτας, Παν. Πατρών.

58. Κώστας Μάρκου, Παν. Πατρών.

59. Νικόλαος Σ. Μαστρονικολής, Παν. Πατρών.

60. Δημοσθένης Μαυρίλας, Παν. Πατρών.

61. Δώρα Μέντη, Συγγραφέας-Δρ. Φιλολογίας.

62. Γεωργία Μητροπούλου, Συνταξιούχος.

63. Σαβίνα Μητροπούλου, Έμπορος.

64. Τάσος Μίντζας, Παν. Πατρών.

65. Μαρίνα Μιχαλάκη, Ενδοκρινολόγος ΠΓΝΠ.

66. Μιχάλης Μπακογιάννης, Παν. Θεσσαλονίκης.

67. Στάθης Μπάλιας, Παν. Πατρών.

68. Ρούλα Μπουλούντσα, Παν. Πατρών.

69. Ανδρέας Νεάρχου, Παν. Πατρών.

70. Όλγα Νικολοπούλου, Υπεύθυνη γκαλερί

71. Ευαγγελή Αρ. Ντάτση, Παν. Ιωαννίνων.

72. Αναστάσιος Οικονομόπουλος, Φυσικός.

73. Άννη Ονουφρίου, Παν. Πατρών.

74. Κων/νος Παπαγεωργίου, Αξιωματικός Π.Ν. ε.α.

75. Πάνος Παπαδόπουλος, Παν. Πατρών.

76. Ελένη Παπαευθυμίου, Παν. Πατρών.

77. Χρήστος Παπάζογλου, Παν. Paris III.

78. Λευτέρης Παπαλεοντίου, Παν. Κύπρου.

79. Γιάννης Hλ. Παππάς, Περιοδικό Δι@πολιτισμός.

80. Παναγιώτα Παπούλια-Τζελέπη, Παν. Πατρών.

81. Γιώργος Δ. Παναγιώτου, Μηχανικός.

82. Γεώργιος Α. Πανέτσος, Παν. Πατρών.

83. Γεωργία Πατερίδου, Παν. Ιωαννίνων.

84. Σωκράτης Πετμεζάς, Παν. Κρήτης.

85. Γιόλα Πετροπούλου, Παν. Πατρών.

86. Κων/νος Πολίτης, Παν. Texas.

87. Θεοδόσης Πυλαρινός, Ιόνιο Παν.

88. Χρύσα Πυλή, Παν. Πατρών.

89. Άννα Ρούσσου, Παν. Πατρών.

90. Οδυσσέας Ρωμανός, Γιατρός, Παν. Πατρών.

91. Ιωάννα Σεμιτέκολου, Ηθοποιός.

92. Ρουμπίνη Σεμιτέκολου-Παπαγεωργίου, Έμπορος.

93. Γεώργιος Σπυρόπουλος, Παν. Πατρών.

94. Άντα Σταθοπούλου, Δασκάλα.

95. Μαρία Στασινοπούλου, Συγγραφέας.

96. Αγγελική Σύρκου, Παν. Πατρών.

97. Αντρέας Τόγιας, Δικηγόρος.

98. Αθανασία Τριανταφυλλοπούλου, Παν. Πατρών.

99. Σωτήρης Τριβυζάς, Συγγραφέας.

100. Άννυ Τσατσούλη, Παν. Πατρών.

101. Βασίλειος Τσικούρας, Παν. Πατρών.

102. Νίκος Φαλαγκάς, Παν. Κύπρου.

103. Γιώργος Φρέρης, Παν. Θεσσαλονίκης.

104. Εύη Χατζηβαρνάβα, Κοινωνιολόγος.

105. Ευθαλία-Χάχαλη Κατσιγιάννη, Οικονομολόγος- Επιχειρηματίας

Άρθρο-παρέμβαση πέντε στελεχών του Πασοκ

Οι συνεχείς– επί τα χείρω – αναθεωρήσεις του μνημονίου, το γαϊτανάκι των αλλεπάλληλων κυβερνητικών λαθών, η χρονική παράταση της αποπληρωμής του δανείου και άρα της επιτήρησης, οι αλλεπάλληλες αυτοδιαψεύσεις στην επίτευξη των στόχων, αναδεικνύουν βασικές όψεις του πολιτικού προβλήματος της χώρας.

Από την μέχρι σήμερα πορεία
• Έχει κατ΄ επανάληψη επιβεβαιωθεί η απουσία ενός ολοκληρωμένου και μακρόπνοου αναπτυξιακού σχεδίου και η έλλειψη μιας ικανής, συνεκτικής πολιτικής ομάδας για την αντιμετώπιση μιας τόσο μεγάλης κρίσης.
• Έχει αναδειχθεί ότι μείζονες εθνικού χαρακτήρα επιλογές δεν διαμορφώνονται στα θεσμοθετημένα κυβερνητικά όργανα, αλλά στις διμερείς συναντήσεις με τους δανειστές μας
Παρά τις ενστάσεις, τις αγωνίες, τα ερωτηματικά και τις αμφιβολίες για την ακολουθούμενη πολιτική, επιδείξαμε διαχρονικά αίσθημα ευθύνης
Τη στάση μας αυτή την καταστήσαμε διακριτή μέσα από τις όποιες, συμβολικές πλέον, διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ.
Όμως κάθε μέρα που περνάει διαμορφώνεται η πεποίθηση πως το βασικό προεκλογικό μας σύνθημα «πρώτα ο πολίτης» η κυβέρνηση μας το έχει αντικαταστήσει από το δόγμα «πρώτα οι δανειστές μας»
Οι βασικές και αρχικές διαφωνίες μας οι οποίες αφορούν στον χρόνο αντίδρασης της κυβέρνησης, στον τρόπο διαχείρισης της δανειακής σύμβασης και στην έλλειψη αναπτυξιακού σχεδίου, παραμένουν, επιτείνονται και μετατρέπονται σήμερα σε αγωνία για το αύριο της χώρας.
Η ανακολουθία στην εφαρμογή και η συνεχής μονόπλευρη διολίσθηση των μέτρων, η εκ των υστέρων κυβερνητική δια πίστωση πως «τα νούμερα δεν μας βγαίνουν» και η παραδοχή της ανάγκης επιμήκυνσης, και όχι αναθεώρησης, μια κατά τα άλλα λεόντειας δανειακής σύμβασης, η οποία αντιστρατεύεται την ανάπτυξη, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για ένα αισιόδοξο αύριο
Τα βάρη της δημοσιονομικής εξυγίανσης δεν επιμερίζονται με κοινωνική δικαιοσύνη και προπάντων δεν αγγίζουν αυτούς που πραγματικά συνέβαλαν στην κρίση
Ποιος πληρώνει τη κρίση;
Όλοι και δίκαια? η μήπως μόνο οι μικρομεσαίοι, οι συνταξιούχοι και οι εργαζόμενοι με σχέση εξαρτημένης εργασίας?
Ποιους πλήττει η κρίση ?
Όλους και δίκαια? η μήπως μόνο τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, την μικρή και μεσαία επιχείρηση ?
Το κλείσιμο χιλιάδων μικρών επιχειρήσεων και καταστημάτων και η δραματική αύξηση της ανεργίας, διαμορφώνουν το κοινωνικό τοπίο της φτώχιας, της ανέχειας, της ανασφάλειας και της απελπισίας.
Η έλλειψη προοπτικής και η ανεργία των νέων που αναζητούν το μέλλον στην εσπερία, ευνουχίζει για δεκαετίες την ανάπτυξη της χώρας.
Η κατάργηση των συντεχνιακών προνομίων είναι επιβεβλημένη αλλά δεν μπορεί να αποτελεί το πρόσχημα κατάργησης κάθε προστασίας των εργασιακών σχέσεων.
Οι αναγκαίες και χρήσιμες διαρθρωτικές αλλαγές δεν αρκεί να νομοθετούνται. Απαιτείται να προωθούνται αποφασιστικά, αποτελεσματικά, γρήγορα και προπάντων να μην διαρρηγνύουν τον κοινωνικό ιστό.
Η κυβέρνηση πρέπει να αντιληφθεί πως η στρατηγική της αβεβαιότητας, της ανασφάλειας, της τρομοκρατίας των μέτρων, ο τεμαχισμός της αλήθειας, το έλλειμμα ειλικρίνειας, και προπάντων ο λαϊκισμός του αντιμνημονιακού λόγου κάποιων κυβερνητικών στελεχών εξάντλησαν την επικοινωνιακή «προσφορά» τους.
Όλον αυτό τον καιρό αποδείχθηκε περίτρανα πως η ακολουθούμενη πολιτική δεν μπορεί να οδηγήσει σε διέξοδο τη χώρα από τη στιγμή που περιορίζεται μόνο στο δημοσιονομικό σκέλος και αγνοεί το αναπτυξιακό.
Το μέγεθος και η δομή της κρίσης απαιτούν:
• Διευθύνουσα πολιτική ομάδα οπλισμένη με πίστη και αποφασιστικότητα, η οποία να μπορεί να κινείται και πέρα από το μνημόνιο και με ένα ευρύτερο σχέδιο να επιδιώκει συνεννόηση, συναινέσεις, συμφωνίες.
• Πολιτικές που εμπνέουν και δεν διχάζουν ,πολιτικές που κινητοποιούν και δεν ενοχοποιούν, πολιτικές που ενσωματώνουν την διαφορά, πολιτικές που αρνούνται τις μοναδικότητες και τους μονοδρόμους.
• Πολιτικές που χτίζουν την ηγεμονία τους θετικά και με σεβασμό στις μέχρι σήμερα σημαντικές εθνικές και κοινωνικές κατακτήσεις.
• Να ορίσουμε με σαφήνεια το δημόσιο συμφέρον και το δημόσιο αγαθό. Η έγνοια μας πρέπει να είναι η προστασία του κοινωνικού μας κεφαλαίου και η προστασία από την κατάρρευση των εύθραυστων κοινωνικών σχέσεων που οδηγεί η χωρίς μελέτη και σχέδιο ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών.
Ο στόχος της εξεύρεσης 50δις από την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο ως μέρος σεναρίου επιστημονικής φαντασίας. Πολύ περισσότερο που δεν φαίνεται να υπάρχει σχέδιο τι , πότε και με ποιο τίμημα θα αξιοποιηθεί.
Η χθεσινή, θετική εξέλιξη, για την επιμήκυνση και το χαμηλότερο επιτόκιο, δεν μπορεί να αποκρύψει ότι η συμφωνία μας με τον υπό διαμόρφωση «μηχανισμό για την προστασία του ευρώ», θα δεσμεύσει τη χώρα σε μακρά και αδιέξοδη περίοδο ύφεσης, λιτότητας και πλήρους απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων.
Ανάμεσα στην πολιτική και την οικονομία εμπιστευόμαστε την πολιτική και ανάμεσα στην κοινωνία και την οικονομία δίνουμε το πρωτείο στην κοινωνία .

•  Χρειάζεται οι Έλληνες να γνωρίζουν όλη την αλήθεια.

• Χρειάζεται να κάνουμε θυσίες και προσπάθειες με δική μας απόφαση και επιλογή.

• Ο λαός μας, χρειάζεται και δικαιούται, μια πολιτική που θα τον εμπιστεύεται και δεν θα τον παραπλανά.

• Χρειάζεται παράλληλα με τη σταθερή μας προσήλωση στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, να εργασθούμε συστηματικά και μεθοδικά για τον επαναπροσδιορισμό της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

•  Η ένταξη μας στην ΟΝΕ συνιστά πλεονέκτημα Εθνικής επιβίωσης και προσφέρει εξαιρετικές δυνατότητες διαπραγμάτευσης.

•  Χρειάζεται ο διάλογος. Στα θεσμοθετημένα κυβερνητικά όργανα, στους πολιτειακούς θεσμούς. Διάλογος με τα κόμματα, με τη κοινωνία των πολιτών, διάλογος και στο ΠΑΣΟΚ που έχει αποσυρθεί από την κοινωνία και έχει μετατραπεί σε κόμμα-κέλυφος και ανίσχυρο κυβερνητικό απολογητή.

•  Χρειάζεται να αποκατασταθούν στο ΠΑΣΟΚ οι στοιχειώδεις πολιτικές λειτουργίες της πολιτικής αντιπαράθεσης, της δημιουργικής κριτικής, της σύνθεσης και της πολιτικής δράσης.

•  Τέλος όλοι μας θα πρέπει να γνωρίζουμε και να μη ξεχνάμε πως η αξιοπρέπεια του Ελληνικού λαού δεν είναι έννοια κενή περιεχομένου και η ιστορία έχει αποδειχθεί αδυσώπητη για όλους όσους την αγνόησαν, για όλους όσους την καταπάτησαν.

        Θωμάς Γιώργος
        Μαλέσιος Βαγγέλης
        Μανίκας Στέφανος
        Νικολάου Γιάννης
        Σταυρακάκης Μηνάς

Περί του συνταγματικού πλαφόν για το έλλειμμα

Γράφει Δημήτρης Μπατζελής

Ο υπουργός Εσωτερικών κ. Γ. Ραγκούσης υποστήριξε σε συνέντευξή του ότι πρέπει να κατοχυρωθεί συνταγματικά το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο του ελλείμματος (3%) του προϋπολογισμού. Το μοναδικό προβαλλόμενο επιχείρημα ήταν «έτσι ώστε να μην βρεθεί πάλι κάποιος Καραμανλής να οδηγήσει τη χώρα στη χρεοκοπία» (Τα Νέα 28.02.2011). Τόσο απλά. Εν αρχή μερικές γενικές αλλά ουσιαστικές παρατηρήσεις:
Καμία άλλη χώρα, εκτός της Γερμανίας, δεν έχει στο σύνταγμά της τέτοια διάταξη.
Δεν υπάρχει στην Ε.Ε. υπερκείμενος συνταγματικός κανόνας που να επιβάλλει στις χώρες - μέλη να συμπεριλάβουν τέτοια διάταξη στα συντάγματά τους.
Η άποψη του ισοσκελισμένου προϋπολογισμού ανήκει στο corpus της θεωρίας των «αποτελεσματικών αγορών» σύμφωνα με την οποία η οικονομία της αγοράς είναι «αυτοσταθεροποιούμενο» σύστημα και ότι οποιαδήποτε κρίση του οφείλεται σε εξωγενείς ως προς αυτό παράγοντες.
Ομως η ιστορία των οικονομικών κρίσεων έχει δείξει ότι αυτές αποτελούν ενδογενές φαινόμενο της λειτουργίας του συστήματος. Οπως είπε ο John Maynard Keynes οφείλουμε να αντικαταστήσουμε την υπόθεση μιας «αποτελεσματικής αγοράς» με την υπόθεση της «χρηματοπιστωτικής αστάθειας» (Michel Aglietta «Η Οικονομική Κρίση» Πόλις 209). Πέρα όμως απ' αυτές τις βασικές παραδοχές, υπάρχουν οι ιδιαίτερες συνθήκες της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας:
Η επιχειρηματικότητα στη χώρα μας είναι ελλειμματική και προβληματική. Σε μεγάλο βαθμό είναι «επιχειρηματικότητα ανάγκης» (Σ. Ιωαννίδης «Η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα» ΙΟΒΕ 2004) η οποία αναπτύσσεται λόγω αδυναμίας εξεύρεσης απασχόλησης παρά ενδογενής αναπτυξιακή τάση. Ως αποτέλεσμα το παραγωγικό σύστημα κυριαρχείται από μονάδες ελάχιστου μεγέθους με χαμηλή παραγωγικότητα και αμοιβές. Είναι λοιπόν ανάγκη μεγάλη οι δημόσιες επενδύσεις. Στη χώρα μας υπάρχουν ισχυρές τάσεις ανισότητας παρά τις προσπάθειες που έχουν καταβληθεί τα τελευταία είκοσι και πλέον χρόνια.
Ολες οι μελέτες και η πραγματικότητα δείχνουν ότι το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα είναι ακόμη μακριά από το κεντροευρωπαϊκό μοντέλο. Συνεπώς, υπάρχει ανάγκη μεγάλη για συνεχείς παρεμβάσεις του κράτους, ώστε να μην επιδεινωθούν οι κοινωνικές ισορροπίες. Ετσι, αν είναι να υπάρξει συνταγματική πρόβλεψη για ανώτατο επιτρεπόμενο έλλειμμα, ας υπάρξει και συνταγματική κατοχύρωση ότι οι δαπάνες για το κράτος πρόνοιας θα βρίσκονται όχι κάτω του μέσου όρου αυτών της Ε.Ε. Αν το ένα είναι λογικό, είναι και το άλλο. Η Ε.Ε. παρά τις επιθυμίες πολλών εξ ημών φαίνεται να εξελίσσεται σ' ένα μείγμα διακρατικής συνεργασίας και στοιχείων ομοσπονδιακής λειτουργίας.
Η διακυβερνητική διάσταση φαίνεται να υπερισχύει της «ομοσπονδιακής δομής». Αυτό σημαίνει ότι ακόμα οι λειτουργίες του κράτους - έθνους σε μεγάλο βαθμό είναι αναντικατάστατες. Από την Ε.Ε. απουσιάζουν εντελώς πολιτικές απαραίτητες όπως:
Η αναδιανομή του πλούτου εντός της κοινωνίας.
Παρεμβάσεις απέναντι στις αδυναμίες της αγοράς.
Της προστασίας των εθνικών συμφερόντων στο διεθνή χώρο.
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να εφαρμοσθεί δημοσιονομική πολιτική μεγάλων ελλειμμάτων και σπατάλης. Αυτό το άθλημα πρέπει να θεωρείται παρελθόν. Ομως σαφώς πρέπει να δίνεται στο κράτος η δυνατότητα ευελιξίας όταν χρειάζεται να υπερβαίνει το οριζόμενο από το Σύμφωνο Σταθερότητας έλλειμμα.
Απόψεις όπως αυτές του υπουργού Εσωτερικών, επιθυμούν να θέσουν εκτός νόμου τον κεϋνσιανισμό. Θεωρούν ότι μόνο ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί νόμιμη- «φυσική» οικονομική πολιτική. Αυτά συμβαίνουν όταν δεν υπάρχει στέρεα ολοκληρωμένη άποψη για την οικονομία της χώρας, αλλά τόσο σοβαρά θέματα θυσιάζονται επιπόλαια στο βωμό της συγκυρίας. Ετσι για να φανούμε καλά παιδιά στους δανειστές μας.

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12338&subid=2&pubid=102935157

Γιώργος καλεί Κώστα...

Τα προβλήματα συντονισμού της κυβέρνησης του κ. Παπανδρέου σε συνδυασμό με τις χτυπητές πολιτικές αδυναμίες της ηγετικής ομάδας του, εντείνουν την αβεβαιότητα της ελληνικής κοινωνίας και θέτουν σε αναμονή τις ελπίδες για για την είσοδο σε τροχιά θετικών εξελίξεων. Μέρα τη μέρα κατανοείται οτι η αντιμετώπιση-λύση του Ελληνικού προβλήματος επαφίεται στις αποφάσεις της Ευρώπης που διαμορφώνονται, κατά κύριο λόγο, απο τις επιλογές της Γερμανίας.
Η κυβέρνηση του Πασοκ βρίσκεται αντιμέτωπη με τις αντιφάσεις της, τις κραυγαλέες πολιτικές αδυναμίες της και την διαρκώς ογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια. Η διβουλία της στην εφαρμογή της πολιτικής της, η εμφανής απουσία πολιτικού σχεδίου εξυπηρετείται μεν απο τον επικοινωνιακό λαϊκισμό της, την έχει όμως οδηγήσει  σε πολιτική απομόνωση και στην απουσία της απαραίτητης συναίνεσης για τις αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές.
Ίσως αυτή να είναι η αιτία που ο κ. Παπανδρέου επιχείρησε την προηγουμένη εβδομάδα  να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τον κ. Σημίτη. Προς τούτο απέστειλε τον κ. Παπακωνσταντίνου με την δικαιολογία της  εφ΄όλης της ύλης ενημέρωσης. Η συνάντηση αποτέλεσε την ευκαιρία του κ. Παπανδρέου να ζητήσει την πολιτική συνδρομή του κ. Σημίτη τόσο για τις εξελίξεις στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη και ιδιαίτερα τη Γερμανία. Ο κ. Σημίτης δεν περίμενε αυτή τη συνάντηση για να βοηθήσει τη χώρα. Το πράττει όλο το κρίσιμο τελευταίο διάστημα αθόρυβα και με τη γνωστή του μεθοδικότητα. Η άθλια και αναξιοπρεπής αντιμετώπισή του απο τον κ. Παπανδρέου και το σύστημα του δεν τον εμποδίζει να προσφέρει όσο μπορεί και του επιτρέπεται για την χώρα.
Tώρα που οι "λεγεωνάριοι" ( Παναγόπουλος, Παπασπύρου κ.α) βγήκαν στο μεϊντάνι, ο "Καίσαρας" (Παπανδρέου) αναζητά στήριξη σε συμμαχίες σε όσους μέχρι χθές αντιμετώπιζε με τον πιο ύπουλο και ανέντιμο τρόπο.
Τα παπαγαλάκια του Μαξίμου έχουν αναλάβει έργο. Επαινούν βουλευτές ( Φλωρίδης και όχι μόνο) και σχολιάζουν δεξιά και αριστερά για την αναγκαιότητα αξιοποίησης όλων εκείνων των στελεχών που και ικανά και παροπλισμένα, αλλά είχαν στο παρελθόν υποστηρίξει τον κ. Βενιζέλο.
Ο κ. Παπανδρέου πληρώνει πλέον τον πολιτικό αυταρχισμό του και αναζητά απο τους πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστές χείρα βοηθείας. Και οι εκσυγχρονιστές τι θα κάνουν? Θα προσέλθουν χωρίς συμφωνίες επι της πολιτικής και θα υπηρετήσουν μια κυβέρνηση που βαδίζει χωρίς σχέδιο και ισχυρή διευθύνουσα ομάδα? Ίδωμεν.

Άχρηστοι οι υπουργοί.

Γράφει ο Ακης Μπέσκος

Κάποιοι το κυκλοφόρησαν ως διαρροή για να δείξουν πως ο κ. Παπανδρέου δρα και αντιδρά στις αρρυθμίες της κυβέρνησης,( έτσι αποκαλούν τις επαναλαμβανόμενες πατάτες), αλλά ήλθε ο πολιτικός ογκόλιθος Χ. Πρωτόπαπας, που τα πιάνει κάτι τέτοια στον αέρα, και αφού το εξειδίκευσε, το παρουσίασε ως μια μεγάλη καινοτόμο σκέψη του Πρωθυπουργού.
Υπάρχουν προβλήματα, παραδέχθηκε ο μεγάλος Χρίστος, «πλην όμως ο Πρωθυπουργός δρα, παίρνει μέτρα. Να για παράδειγμα η τελευταία του εξαγγελία στο Υπουργικό συμβούλιο για την συγκρότηση μιας επιτροπής στην οποία θα υποβάλλονται και η οποία θα εξετάζει κάθε κυβερνητικό μέτρο από την σκοπιά των επιπτώσεων που θα έχει αυτό στον πολίτη»!!!
Δηλαδή ποια ήταν αυτή η μεγάλη, καινοτόμος κατά τον σ. Πρωτόπαπα, ιδέα του πρωθυπουργού: oτι υπουργοί δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις μια απόφασης τους και χρειάζεται ένα υπερκείμενο όργανο, «μια επιτροπή» για αυτό το σκοπό!!
Εμ βέβαια όταν έχουμε υπουργούς τους πρώην υπαλλήλους του προσωπικού γραφείου του κ. Παπανδρέου και στο υπουργικό συμβούλιο αντί να αναλύονται πολιτικές, προβάλλονται βιντεάκια, και γίνονται διαλέξεις περί υγιεινής διατροφής φυσικό είναι για αυτούς, να αναζητείται ένας άλλος χώρος πολιτικής ανάλυσης και σύνθεσης.

Τι «έγραψε» ο Γκράμσι για την Ελλάδα του 2011

Του Τάκη Μπατζελή.
 H συνέντευξη Tύπου της περιώνυµης τρόικας την Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου (όπου µεταξύ των άλλων ζήτησε ιδιωτικοποίηση δηµόσιας περιουσίας ύψους 50 δισ. ευρώ) σήκωσε κουρνιαχτό µεγάλο. O πολιτικός κόσµος και τα MME ξεδίπλωσαν τη σηµαία της εθνικής κυριαρχίας και απαίτησαν από τους «αυθάδεις» εκπροσώπους των δανειστών της χώρας να ανασκευάσουν τις δηλώσεις τους. Άλλοι προχώρησαν ακόµη περισσότερο και πρότειναν να εκδιωχθούν από τη χώρα ως «personae non gratae».

Bουλευτής της ιµπρεσιονιστικής σχολής του κυβερνώντος κόµµατος τους αποκάλεσε χουλιγκάνους εισαγωγής. Eπειδή τα πάντα σ’ αυτή τη χώρα τα πνίγει ο φορµαλισµός, κανείς δεν θέλησε να καταλάβει αυτό που εµµέσως πλην σαφώς είπε η τρόικα: «Eπειδή εκτιµούµε ότι µεσοπρόθεσµα (περί τα δεκαπέντε χρόνια) δεν πρόκειται να υπάρξει ανάπτυξη στην Eλλάδα, πουλήστε ό,τι έχετε και δεν έχετε για να πάρουν οι εντολείς µας (οι τράπεζες κ.λπ.) τα λεφτά τους πίσω έστω και κουρεµένα. H εφαρµογή του Mνηµονίου τείνει πλέον να αγγίξει τον πυρήνα των παραγωγικών σχέσεων του ελληνικού κοινωνικού σχηµατισµού.

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12338&subid=2&pubid=98713167